| dbpprop:abstract
|
- Cultural diffusion, as first conceptualized by the famous Alfred L. Kroeber in his influential 1940 paper Stimulus Diffusion, or trans-cultural diffusion in later reformulations, is used in cultural anthropology and cultural geography to describe the spread of cultural items—such as ideas, styles, religions, technologies, languages etc. —between individuals, whether within a single culture or from one culture to another. It is distinct from the diffusion of innovations within a single culture. Diffusion across cultures is a well-attested and uncontroversial phenomenon. For example, the practice of agriculture is widely believed to have diffused from somewhere in the Middle East to all of Eurasia, less than 10,000 years ago, having been adopted by many pre-existing cultures. Other established examples of diffusion include the spread of the war chariot and iron smelting in ancient times, and the use of cars and Western business suits in the 20th century.
- Der Diffusionismus ist eine sozialwissenschaftliche Theorie zur Ähnlichkeit weit voneinander entfernter Kulturen. Sie geht primär davon aus, dass kulturelle Innovationen nur einmal erfunden werden und sich dann zu anderen Kulturen ausbreiten und somit Gleichheit auf Kulturkontakt zurückgeführt werden kann. Der Diffusionismus entwickelte sich Ende des 19. Jahrhunderts als Reaktion auf den Evolutionismus und spielte bis in die 1920er Jahre hinein eine wichtige Rolle in der Völkerkunde. Als Begründer dieser Sicht gilt Friedrich Ratzel. Weitere Vertreter dieses klassischen Diffusionismus waren: Leo Frobenius als Begründer der Kulturkreislehre (erstmals 1898). Im weiteren ist vor allem die sich in den 1920-er Jahren entwickelnde "Wiener Schule" der Völkerkunde mit Wilhelm Schmidt und seinem Schüler Wilhelm Koppers zu nennen, außerdem die Museumsethnologen Bernhard Ankermann, Fritz Graebner, William Halse Rivers und Clark Wissler. Die "Wiener Schule" verwendete die Begriffe „Urkultur“, „Primärkultur“ und „Sekundärkultur“, wobei die Urkultur die wertvollste sei. Die „Kulturvölker“ wurden im Vergleich dazu als degeneriert angesehen. Grafton Elliot Smith und William James Perry (1887-1949) vertraten einen „heliozentrischen“ Diffusionismus, der das alte Ägypten als Wiege der menschlichen Kultur sah. Da kulturelle Innovationen als relativ selten angesehen wurden, ging man im Diffusionismus von der Konstanz kultureller Phänomene aus. Die Erfindungskraft des Menschen und der Einfluss von Umweltfaktoren auf kulturelle Praktiken wurde als gering eingeschätzt. Die Übertragung kultureller Phänomene geschah nach dieser Theorie durch Völkerwanderungen, Handels- und Reisekontakte, Missionierung oder durch die Eroberung durch ein fremdes Volk. Im Gegensatz zum Diffusionismus steht der kulturelle Evolutionismus und die Memetik. Der US-amerikanische Anthropologe Roland Burrage Dixon hat in seinem Werk The Building of Culture (1928) die Schriften der Diffusionisten systematisch untersucht.
- Difuze kultury je proces, při kterém kulturní elementy společnosti (instituce, technické invence, případně celá kultura) přecházejí do jiné společnosti difuzí, t.j. rozptylem z jednoho anebo vícerých center podobně jako se šíří různé látky ve fyzikálněchemickém prostředí. Kulturní difuze se vždy spojuje s migrací obyvatelstva, a to ve směru buď od centra, anebo do centra původní kultury.
- El difusionismo es el término tomado de la Antropología social por el que se conoce a una corriente teórica de las escuelas arqueológicas occidentales de finales del siglo XIX y principios del siglo XX. El difusionismo se asocia a la escuela Cultural Historicista que parte de la premisa de que las culturas materiales halladas en las excavaciones corresponden a civilizaciones concretas y éstas, a su vez a etnias. A partir de ahí, los difusionistas creen que a lo largo de la historia del hombre han existido zonas llamadas nucleares de irradiación de innovaciones.
- Le diffusionnisme est, en anthropologie, une appréhension des cultures humaines par leur distribution dans l'espace, leur historicité et les dynamiques géographiques associées. Le diffusionnisme va s'institutionnaliser en tant que courant de pensée à la fin du XIX siècle et au début du XX siècle notamment en Allemagne, en Angleterre et aux États-Unis. Première critique de l'évolutionnisme, le diffusionnisme est considéré comme la deuxième grande théorie anthropologique après celui-ci.
- Dyfuzjonizm - orientacja w naukach o kulturze, a także w innych naukach społecznych, przypisująca dyfuzji kulturowej szczególne znaczenie w procesie zmiany oraz rozwoju kultury i badająca dzieje i skutki przenikania wytworów kultury z jednych obszarów do drugich. Mimo różnych nurtów w dyfuzjonizmie, jego wspólnymi cechami są: uznanie kontaktów międzykulturowych za główną przyczynę decydującą o dynamice rozwoju kultury, traktowanie kultury jako zbioru elementów tworzących kompleksy o odmiennej dla poszczególnych obszarów (areałów, kręgów) kombinacji cech, koncentracja uwagi na zapożyczeniach, minimalizowanie roli ewolucji kulturowej oraz preferowanie interpretacji historycznej i geograficznej (zmienności kultury w czasie i przestrzeni). Dyfuzjoniści ujmowali kulturę całościowo, dystrybutywnie, mając na względzie aspekt geograficzny. Była to odpowiedź na podejście ewolucjnistyczne (ujmowanie kultury częściowo). Podstawowym zagadnieniem dyfuzjonistów była koncepcja kręgów kulturowych oraz zapożyczeń poprzez dyfuzję. Wszelkich podobieństw między kulturowych upatrywali nie w stadialnym rozwoju kultur lecz w dyfuzji, zapożyczeniach elementów. Zapożyczenia dokonywały się na rubieżach kulturowych, w największym oddaleniu od centr kręgów kulturowych.
- Difusionismo é a teoria que trata do desenvolvimento de culturas e tecnologias, particularmente na história antiga. A teoria sustenta que uma determinada inovação foi iniciada numa cultura específica, para só então ser difundida de várias maneiras a partir desse ponto inicial. De acordo com o difusionismo, presume-se que uma inovação maior (como por exemplo, a invenção da roda) tenha sido criada num tempo e local particular para então ser passada para populações vizinhas através de imitação, negociação, conquista militar ou outras maneiras. Dessa forma, a inovação irradia lentamente de seu ponto de partida. A teoria pode ser aplicada a temas artísticos, crenças religiosas ou qualquer outro aspecto da cultura humana. Esse método tem sido usado para investigar inovações, traçando rotas até presumidos pontos de partida, localizando assim sua origem em culturas distintas e mapeando a história de sua difusão. Origem O difusionismo era popular no início do século XIX. Havia dois centros principais da Teoria Difusionista, uma britânica e uma alemã. A escola Alemã foi conduzida pelo padre Father Wilhelm Schmidt e Fritz Graebner. Acreditavam que traços culturais difundiam-se em círculos para outras regiões e pessoas através de centros culturais variados. Esses círculos culturais eram chamados de 'Kulturkreise'. Na versão britânica do Difusionismo existia apenas um centro cultural(difusão heliocêntrica), do qual todos os traços culturais eram difundidos. O centro cultural era o Egito Antigo. Os principais proponentes dessa teoria foram G. Elliot Smith e William J. Perry, ambos estudaram o Egito Antigo intensivamente, resultando na sua crença que o Egito era o único centro cultural. Ambos grupos afirmavam que povos que não possuíam traços que podiam ser considerados civilizados haviam degenerado e perdido os mesmos. O difusionismo é importante ainda hoje. O conceito de difusão explica como alguns traços culturais são adquiridos ou espalhados. O difusionismo ajuda a explicar a aculturação, mas não é capaz de explicar todos os aspectos culturais como os primeiros difusionistas acreditavam. Existem exemplos de culturas em contato próximo que não partilham muitos traços.
- Диффузион́изм (от лат. diffusio — разливание, просачивание) — направление в социальной антропологии и этнографии, культурологии, археологии, социологии, полагающее основой общественного развития процессы заимствования и распространения культуры из одних центров в другой. Направление сложилось как реакция на эволюционизм. В отличие от последнего, в поле зрения диффузионистов попадали в первую очередь такие средства распространения культуры, как завоевание, торговля, колонизация, и лишь во вторую очередь — внутрисистемные факторы развития. Главный акцент диффузионизм сделал на изучение ранней истории человечества. Наибольшее распространение идеи диффузионистов получили в таких странах как Австрия и Германия.
|
| rdfs:comment
|
- Cultural diffusion, as first conceptualized by the famous Alfred L. Kroeber in his influential 1940 paper Stimulus Diffusion, or trans-cultural diffusion in later reformulations, is used in cultural anthropology and cultural geography to describe the spread of cultural items—such as ideas, styles, religions, technologies, languages etc. —between individuals, whether within a single culture or from one culture to another.
- Der Diffusionismus ist eine sozialwissenschaftliche Theorie zur Ähnlichkeit weit voneinander entfernter Kulturen. Sie geht primär davon aus, dass kulturelle Innovationen nur einmal erfunden werden und sich dann zu anderen Kulturen ausbreiten und somit Gleichheit auf Kulturkontakt zurückgeführt werden kann. Der Diffusionismus entwickelte sich Ende des 19. Jahrhunderts als Reaktion auf den Evolutionismus und spielte bis in die 1920er Jahre hinein eine wichtige Rolle in der Völkerkunde.
- Difuze kultury je proces, při kterém kulturní elementy společnosti (instituce, technické invence, případně celá kultura) přecházejí do jiné společnosti difuzí, t.j. rozptylem z jednoho anebo vícerých center podobně jako se šíří různé látky ve fyzikálněchemickém prostředí. Kulturní difuze se vždy spojuje s migrací obyvatelstva, a to ve směru buď od centra, anebo do centra původní kultury.
- El difusionismo es el término tomado de la Antropología social por el que se conoce a una corriente teórica de las escuelas arqueológicas occidentales de finales del siglo XIX y principios del siglo XX. El difusionismo se asocia a la escuela Cultural Historicista que parte de la premisa de que las culturas materiales halladas en las excavaciones corresponden a civilizaciones concretas y éstas, a su vez a etnias.
- Le diffusionnisme est, en anthropologie, une appréhension des cultures humaines par leur distribution dans l'espace, leur historicité et les dynamiques géographiques associées. Le diffusionnisme va s'institutionnaliser en tant que courant de pensée à la fin du XIX siècle et au début du XX siècle notamment en Allemagne, en Angleterre et aux États-Unis.
- Dyfuzjonizm - orientacja w naukach o kulturze, a także w innych naukach społecznych, przypisująca dyfuzji kulturowej szczególne znaczenie w procesie zmiany oraz rozwoju kultury i badająca dzieje i skutki przenikania wytworów kultury z jednych obszarów do drugich.
- Difusionismo é a teoria que trata do desenvolvimento de culturas e tecnologias, particularmente na história antiga. A teoria sustenta que uma determinada inovação foi iniciada numa cultura específica, para só então ser difundida de várias maneiras a partir desse ponto inicial.
- Диффузион́изм (от лат. diffusio — разливание, просачивание) — направление в социальной антропологии и этнографии, культурологии, археологии, социологии, полагающее основой общественного развития процессы заимствования и распространения культуры из одних центров в другой.
|
![[RDF Data]](/statics/sw-cube.png)
