Titus Quinctius Flamininus (/ˌflæmɪˈnaɪnəs/ FLAM-i-NY-nəs; c. 229 BC – c. 174 BC) was a Roman politician and general instrumental in the Roman conquest of Greece. A member of the patrician gens Quinctia, and brother to Lucius Quinctius Flamininus, he served as a military tribune in the Second Punic war and in 205 BC he was appointed propraetor in Tarentum. He was a curule aedile in Rome in 203 BC and a quaestor in 199 BC. He became consul in 198 BC, despite being only about thirty years old, younger than the constitutional age required to serve in that position. As Livy records, two tribunes, Marcus Fulvius and Manius Curius, publicly opposed his candidacy for consulship, as he was just a quaestor, but the Senate overrode the opposition and he was elected along with Sextus Aelius Paetus.

Property Value
dbo:abstract
  • Titus Quinctius Flamininus (/ˌflæmɪˈnaɪnəs/ FLAM-i-NY-nəs; c. 229 BC – c. 174 BC) was a Roman politician and general instrumental in the Roman conquest of Greece. A member of the patrician gens Quinctia, and brother to Lucius Quinctius Flamininus, he served as a military tribune in the Second Punic war and in 205 BC he was appointed propraetor in Tarentum. He was a curule aedile in Rome in 203 BC and a quaestor in 199 BC. He became consul in 198 BC, despite being only about thirty years old, younger than the constitutional age required to serve in that position. As Livy records, two tribunes, Marcus Fulvius and Manius Curius, publicly opposed his candidacy for consulship, as he was just a quaestor, but the Senate overrode the opposition and he was elected along with Sextus Aelius Paetus. After his election to the consulship he was chosen to replace Publius Sulpicius Galba who was consul with Gaius Aurelius in 200 BC, according to Livy, as general during the Second Macedonian War. He chased Philip V of Macedon out of most of Greece, except for a few fortresses, defeating him at the Battle of the Aous, but as his term as consul was coming to an end he attempted to establish a peace with the Macedonian king. During the negotiations, Flamininus was made proconsul, giving him the authority to continue the war rather than finishing the negotiations. In 197 BC he defeated Philip at the Battle of Cynoscephalae in Thessaly, the Roman legions making the Macedonian phalanx obsolete in the process. Philip was forced to surrender, give up all the Greek cities he had conquered, and pay Rome 1,000 talents, but his kingdom was left intact to serve as a buffer state between Greece and Illyria. This displeased the Achaean League, Rome's allies in Greece, who wanted Macedon to be dismantled completely. In 198 BC he occupied Anticyra in Phocis and made it his naval yard and his main provisioning port. During the period from 197 to 194 BC, from his seat in Elateia, Flamininus directed the political affairs of the Greek states. In 196 BC Flamininus appeared at the Isthmian Games in Corinth and proclaimed the freedom of the Greek states. He was fluent in Greek and was a great admirer of Greek culture, and the Greeks hailed him as their liberator; they minted coins with his portrait, and in some cities he was deified. According to Livy, this was the act of an unselfish Philhellene, although it seems more likely that Flamininus understood freedom as liberty for the aristocracy of Greece, who would then become clients of Rome, as opposed to being subjected to Macedonian hegemony. With his Greek allies, Flamininus plundered Sparta, before returning to Rome in triumph along with thousands of freed slaves, 1200 of whom were freed from Achaea, having been taken captive and sold in Greece during the Second Punic War. Meanwhile, Eumenes II of Pergamum appealed to Rome for help against the Seleucid king Antiochus III. Flamininus was sent to negotiate with him in 192 BC, and warned him not to interfere with the Greek states. Antiochus did not believe Flamininus had the authority to speak for the Greeks, and promised to leave Greece alone only if the Romans did the same. These negotiations came to nothing and Rome was soon at war with Antiochus. Flamininus was present at the Battle of Thermopylae in 191 BC, in which Antiochus was defeated. In 189 BC he was elected censor along with Marcus Claudius Marcellus, defeating among others Cato the Elder. In 183 BC he was sent to negotiate with Prusias I of Bithynia in an attempt to capture Hannibal, who had been exiled there from Carthage, but Hannibal committed suicide to avoid being taken prisoner. According to Plutarch, many senators reproached Flamininus for having cruelly caused the death of an enemy who had now become harmless. Although nothing is known of him after this, Flamininus seems to have died around 174. (en)
  • Titus Quinctius Flamininus (* um 230 v. Chr.; † 174 v. Chr.) war ein römischer Politiker und Feldherr, bekannt vor allem durch seinen Sieg über Makedonien im Zweiten Makedonisch-Römischen Krieg. Er gehörte dem Geschlecht der Quinctii Flaminini an und hatte einen um etwa ein Jahr älteren Bruder, Lucius Quinctius Flamininus. Flamininus diente in den letzten Jahren des Zweiten Punischen Krieges in mehreren Funktionen als Soldat und nach dem Krieg als Decemvir zur Ansiedlung von Veteranen. Etwa 200/199 v. Chr. war er Quästor und wurde bereits 198 v. Chr. zum Konsul gewählt, obwohl er die weiteren Ämter des cursus honorum noch nicht bekleidet hatte und erst etwa 30 Jahre alt war. Als Konsul übernahm er den Oberbefehl im Krieg gegen Philipp V. von Makedonien, den er auch in den folgenden Jahren als Prokonsul behielt. Im Juni 197 v. Chr. gelang ihm in der Schlacht von Kynoskephalai der entscheidende Sieg über Philipp. Er schloss mit dem König einen Frieden, in dem Makedonien zusicherte, sich aus Griechenland zurückzuziehen. Bei den Isthmischen Spielen im Frühjahr 196 v. Chr. proklamierte Flamininus die Autonomie der griechischen Poleis. Er erhielt von den Griechen zahlreiche Ehrungen, u. a. sein Porträt auf Goldmünzen. In den folgenden Jahren blieb er noch in Griechenland, um kleinere Konflikte beizulegen. 194 v. Chr. zog Flamininus nach einem Feldzug gegen den spartanischen König Nabis mit seinen Truppen aus Griechenland ab und feierte in Rom einen Triumph. 189 v. Chr. wurde er Zensor. In den folgenden Jahren war er mehrmals diplomatisch im östlichen Mittelmeerraum tätig, so als Gesandter zu König Prusias I. von Bithynien, um die Auslieferung Hannibals zu verlangen. Flamininus ist als einer der bedeutendsten römischen Philhellenen in Erinnerung geblieben, auch wenn die römische Republik in den folgenden Jahrzehnten eine stärkere Machtpolitik gegenüber Griechenland verfolgte. Kaiser Nero bezog sich in seiner Freiheitserklärung für die Griechen 67 n. Chr. (ebenfalls an den Isthmien) auf das Vorbild des Flamininus. Die wichtigsten Quellen für das Leben des Flamininus sind die entsprechenden Bücher in den Geschichtswerken des Polybios und des Titus Livius sowie Plutarchs Biographie. Ein Sohn oder Neffe gleichen Namens war 150 v. Chr. Konsul, dessen Sohn, der ebenfalls Titus Quinctius Flamininus hieß, bekleidete 123 v. Chr. das Konsulat. (de)
  • Tito Quincio Flaminino (en latín, Titus Quinctius Flamininus; 228 a. C.-174 a. C.) fue un político y militar de la República romana. (es)
  • Titus Quinctius Flamininus, (né en 228 av. J.-C.-174 av. J.-C.) est un homme politique et un général romain. (fr)
  • ティトゥス・クィンクティウス・フラミニヌス(ラテン語: Titus Quinctius Flamininus, 紀元前228年 - 紀元前174年頃)は、共和政ローマの軍人、元老院議員。第二次ポエニ戦争後のマケドニア遠征で主に活躍した。 (ja)
  • Titus Quinctius (of Quintius) Flamininus was een Romeinse staatsman en legeraanvoerder uit de 2e eeuw v.Chr. Hij werd geboren in 228 v.Chr. en begon reeds op jonge leeftijd zijn politieke en militaire loopbaan. Hij was tribunus plebis in 208 en voerde in 204 het bevel als stadscommandant van Tarentum. In 198 v.Chr. werd hij consul en werd hij, op de uitzonderlijke leeftijd van nog geen dertig, belast met het opperbevel tegen koning Philippus V van Macedonië. Met de hulp van Griekse bondgenoten wist hij deze in 197 te verslaan bij de Cynoscephalae in Thessalië, waarna de koning gedwongen werd zijn grondgebied te beperken tot het eigenlijke Macedonië. Tijdens de daaropvolgende Isthmische Spelen van 196 proclameerde Flamininus namens de Romeinse Senaat de “vrijheid van alle Grieken, die hij van het Macedonische juk had bevrijd”. Hij werd door de Grieken dan ook met eerbewijzen overladen. Zelf had hij tijdens deze campagne een grote liefde opgevat voor de Grieken en de Griekse cultuur. In 194 voerde hij nog met succes strijd tegen de Spartaanse avonturier Nabis, die grote delen van de Peloponnesos bezet had. Daarna verliet Flamininus met zijn troepen de Griekse bodem en vierde bij zijn thuiskomst in Rome een schitterende triomftocht, die drie dagen duurde, en waarbij de burgers van Rome voor het eerst nader kennis maakten met Griekse kunstwerken. Vanaf toen bleef Flamininus zich verdienstelijk maken, maar dan wel als diplomaat. Tijdens de zogenaamde "Syrische Oorlog" (192-188 v.Chr.) vervulde hij belangrijke diplomatieke missies, en in 189 was hij censor, samen met Marcus Claudius Marcellus. In 183 stond hij nog aan het hoofd van een gezantschap dat bij koning Prusias van Bithynië om de uitlevering van Hannibal verzocht (hetgeen deze uiteindelijk tot zelfdoding bracht). Vervolgens trok Titus Quinctius Flamininus zich uit het openbare leven terug, en genoot hij verder van een welverdiende rust, tot aan zijn dood in 174 v.Chr. (nl)
  • Titus Quinctius Flamininus (229 p.n.e. – 174 p.n.e.) był rzymskim politykiem i dowódcą wojskowym zaangażowanym w rzymski podbój Grecji. Zdobywał laury wojenne pod dowództwem Marcellusa w II wojnie punickiej, u którego służył jako trybun wojskowy w 208 p.n.e. W 204 p.n.e. był mianowany propretorem w Tarencie zyskując sobie reputacje sprawiedliwego zarządcy. Był potem członkiem komisji kolonizacyjnych i komisji do przydziału ziemi. Zachęcony poparciem starał się o konsulat z pominięciem przewidzianych przez cursus honorum pośrednich stanowisk. Został konsulem w 198 p.n.e., pomimo tylko trzydziestu lat, mniej niż wymagany wiek dla tego urzędu. Dwaj trybunowie ludu, Marek Fulwiusz i Maniusz Kurion publicznie przeciwstawiali się jego kandydaturze do urzędu konsula, ale senat przezwyciężył sprzeciw oddając rzecz pod głosowanie ludowe i Flaminius, co może świadczyć o jego dużej popularności w Rzymie, został wybranym razem z Sekstusem Eliuszem Paulusem. Po swoim wyborze na urząd konsula został wysłany jako następca Publiusza Sulpicjusza Galby, który był konsulem z Gajuszem Aureliuszem w 200 p.n.e. i dowodził w II wojnie macedońskiej. W tym czasie król Macedonii Filip V postanowił przejąć inicjatywę w tej wojnie. Wyruszył z armią królewską na Epir zachęcony do tego przez informacje o buncie wśród legionistów. Zablokował przełęcz prowadzącą do Epiru, a cała armia obsadziła wąwóz rzeki Aoosu. Filip wiedział, że Rzymianie chcąc maszerować na Pellę, będą musieli najpierw zaatakować go na tej idealnej dla niego pozycji obronnej. Konsul Galba nie mógł się zdecydować na szturm, gdyż pozycja wydawała się nie do zdobycia. W tym momencie przybył Tytus Kwinkcjusz Flamininus, przejął dowodzenie w wojnie z Filipem i nadał jej nowego pędu. Zdecydował się on na atak frontalny na pozycję Filipa i Rzymianie dotarli do połowy wąwozu, ale ponieśli duże straty i musieli się wycofać. Następnym razem z pomocą miejscowych pasterzy Rzymianie górskimi ścieżkami dostali się na tyły armii królewskiej dzięki czemu odnieśli zwycięstwo, choć Filip uniknął całkowitej klęski a falanga wywalczyła sobie drogę odwrotu. Rzymianie mogli się uważać za całkowitych zwycięzców, a największym zwycięzcą okazał się młody konsul, który wkrótce po przybyciu dokonał tego, czego przez poprzedni rok nie dokonało 2 jego poprzedników. Rozbił główną armię królestwa Macedończyków. Flamininus wyruszył na południe w kierunku Etolii, aby po połączeniu się z siłami Związku Etolskiego, ruszyć w kierunku Tesalii. Filip uchodząc stosował taktykę spalonej ziemi, która kontrastowała niepochlebnie z szacunkiem dla własności Greków wprowadzonej w życie przez Flamininusa. To przekonywało Greków do trzymania strony Rzymian. Flamininus wyparł Filipa V Macedońskiego z większej części Grecji, poza kilkoma twierdzami. Widomym znakiem poparcia Rzymian dla doprowadzenia wojny z Antygonidą do końca było powierzenie władzy prokonsularnej na rok 197 p.n.e. na obszarze Grecji właśnie Tytusowi Kwinkcjuszowi Flamininusowi, oraz wybranie jego brata – Lucjusza konsulem na ten rok. W 197 p.n.e. Flamininus ostatecznie zwyciężył Filipa w bitwie pod Kynoskefalaj (wzgórze „Psia Głowa”) w Tesalii gdzie rzymskie legiony rozbiły falangę macedońską, która okazała się przestarzałą formacją. Filip był zmuszony do poddania się, wydania wszystkich miast greckich, które podbił i płacenia Rzymowi 1000 talentów, ale jego królestwo zostało zachowane by służyć jako państwo buforowe między Grecją i Ilirią. To wywołało niezadowolenie w Związku Etolskim, sojuszniku Rzymu w Grecji, który chciał, by Macedonia został rozbita całkowicie. Podczas okresu od 197 do 194 p.n.e. Flamininus kierował politycznymi sprawami greckich państw. W 196 p.n.e. Flamininus pojawił się na Igrzyskach istmijskich w Koryncie i ogłosił uroczyście wolność greckich państw. Bardzo wykształcony, rozmiłowany w kulturze greckiej, biegle znał grekę i był przygotowany do roli oswobodziciela Grecji. Zyskał sobie wielką sympatię wśród Greków, którzy okrzyknęli go ich wyzwolicielem i bili monety z jego portretem. Gdy Nabis, tyran Lacedemonu, zdobył Argos, Flamininus ze swoimi greckimi sojusznikami, najechał Lakonię (195 p.n.e.) i zrabował Spartę. Po powrocie do Rzymu w 196 p.n.e. przyznano Flamininusowi prawo do triumfu. Razem z nim wróciło do Rzymu 1200 uwolnionych Rzymian, którzy zostali wzięci do niewoli i sprzedani w Grecji podczas II Wojny Punickiej. W międzyczasie, Eumenes II z Pergamonu zaapelował do Rzymu o pomoc przeciwko królowi Syrii Antiochowi III Seleucydzie. Flamininus został wysłany by negocjować z nim w 192 p.n.e. i ostrzegł go przed mieszaniem się w sprawy miast państw greckich. Dyplomatyczną zasługą Flamininusa było powstrzymanie Filipa i większości Grecji od przymierza z królem Antiochem III i zablokowanie jego dążenia do przeniesienia wojny z Azji do Europy. Flamininus brał udział w bitwie pod Termopilami w 191 p.n.e., w której Antioch został pokonany przez Rzymian pod wodzą konsula Maniusza Acyliusza. W 189 p.n.e. Flamininus sprawował urząd cenzora. W 183 p.n.e. został wysłany by negocjować z Prusjaszem I z Bitynii wydanie Hannibala, który został wygnany tam z Kartaginy, ale Hannibal popełnił samobójstwo by uniknąć niewoli. Pomimo że nie mamy dalszych informacji o Flamininusie, wydaje się że zmarł około 174 p.n.e. (pl)
  • Тит Квинкций Фламинин (лат. Titus Quinctius Flamininus) (около 226—174 гг. до н. э.) — древнеримский военачальник и политический деятель из патрицианского рода Квинкциев, известный в первую очередь как освободитель Греции, консул 198 года до н. э. Начал свою карьеру во время Второй Пунической войны: был военным трибуном под началом Марка Клавдия Марцелла (208 год до н. э.), комендантом Тарента с полномочиями пропретора (205—204 годы до н. э.). Позже входил в состав двух комиссий по вопросам землеустройства. Перешагнув в своём cursus honorum ступени эдилитета и претуры, был избран консулом на 198 год до н. э. и стал командующим римской армией во Второй Македонской войне. Уже во время первой своей кампании (198 год до н. э.) Фламинин добился полной внешнеполитической изоляции Македонии. В ходе начавшихся переговоров с царём Филиппом V он выдвинул суровые требования, которые были отвергнуты. В 197 году до н. э. в решающей битве при Киноскефалах Тит Квинкций одержал полную победу над македонской армией. (ru)
  • Tito Quíncio Flaminino (229–174 a.C.; em latim: Titus Quinctius Flamininus) foi um político da gente Quíncia da República Romana eleito cônsul em 198 a.C. com Sexto Élio Petão Cato. Foi o principal general romano na Segunda Guerra Macedônica (200–197 a.C.) contra o Reino da Macedônia de Filipe V. Era irmão de Lúcio Quíncio Flaminino e um dos dois foi pai de Tito Quíncio Flaminino, cônsul em 150 a.C.. (pt)
  • 提图斯·昆克修斯·弗拉米宁(英语:Titus Quinctius Flamininus),(前229年-前174年)。古罗马政治家、将领。曾担任执政官,率军抵抗腓力五世,公元前197年经过多年战斗将其击败。公元前2世纪90年代,他主持着罗马东部政策,并使希腊独立。 公元前194年为缓和希腊与罗马矛盾而将军队撤出希腊,公元前192年由于希腊发生叛乱而再次进兵希腊,此事使他在罗马声誉大减,之后他的影响力逐渐衰微。公元前189年出任监察官一职。 (zh)
dbo:birthDate
  • -229-1-1
dbo:birthPlace
dbo:deathDate
  • -174-1-1
dbo:deathPlace
dbo:office
  • Censorof theRoman Republic
dbo:orderInOffice
  • Consulof theRoman Republic
dbo:successor
dbo:thumbnail
dbo:wikiPageExternalLink
dbo:wikiPageID
  • 445992 (xsd:integer)
dbo:wikiPageRevisionID
  • 744588494 (xsd:integer)
dbp:birthDate
  • c. 229 BC.
dbp:caption
  • Coin of Titus Quinctius Flamininus. British Museum.
dbp:deathDate
  • 174 (xsd:integer)
dbp:predecessor
  • Lucius Cornelius Lentulus and Publius Villius Tappulus
  • Sextus Aelius Paetus Catus and Gaius Cornelius Cethegus
dbp:termEnd
  • 189 (xsd:integer)
  • 198 (xsd:integer)
dbp:termStart
  • 189 (xsd:integer)
  • 198 (xsd:integer)
dct:description
  • Roman consul and general (en)
dct:subject
http://purl.org/linguistics/gold/hypernym
rdf:type
rdfs:comment
  • Tito Quincio Flaminino (en latín, Titus Quinctius Flamininus; 228 a. C.-174 a. C.) fue un político y militar de la República romana. (es)
  • Titus Quinctius Flamininus, (né en 228 av. J.-C.-174 av. J.-C.) est un homme politique et un général romain. (fr)
  • ティトゥス・クィンクティウス・フラミニヌス(ラテン語: Titus Quinctius Flamininus, 紀元前228年 - 紀元前174年頃)は、共和政ローマの軍人、元老院議員。第二次ポエニ戦争後のマケドニア遠征で主に活躍した。 (ja)
  • Tito Quíncio Flaminino (229–174 a.C.; em latim: Titus Quinctius Flamininus) foi um político da gente Quíncia da República Romana eleito cônsul em 198 a.C. com Sexto Élio Petão Cato. Foi o principal general romano na Segunda Guerra Macedônica (200–197 a.C.) contra o Reino da Macedônia de Filipe V. Era irmão de Lúcio Quíncio Flaminino e um dos dois foi pai de Tito Quíncio Flaminino, cônsul em 150 a.C.. (pt)
  • 提图斯·昆克修斯·弗拉米宁(英语:Titus Quinctius Flamininus),(前229年-前174年)。古罗马政治家、将领。曾担任执政官,率军抵抗腓力五世,公元前197年经过多年战斗将其击败。公元前2世纪90年代,他主持着罗马东部政策,并使希腊独立。 公元前194年为缓和希腊与罗马矛盾而将军队撤出希腊,公元前192年由于希腊发生叛乱而再次进兵希腊,此事使他在罗马声誉大减,之后他的影响力逐渐衰微。公元前189年出任监察官一职。 (zh)
  • Titus Quinctius Flamininus (/ˌflæmɪˈnaɪnəs/ FLAM-i-NY-nəs; c. 229 BC – c. 174 BC) was a Roman politician and general instrumental in the Roman conquest of Greece. A member of the patrician gens Quinctia, and brother to Lucius Quinctius Flamininus, he served as a military tribune in the Second Punic war and in 205 BC he was appointed propraetor in Tarentum. He was a curule aedile in Rome in 203 BC and a quaestor in 199 BC. He became consul in 198 BC, despite being only about thirty years old, younger than the constitutional age required to serve in that position. As Livy records, two tribunes, Marcus Fulvius and Manius Curius, publicly opposed his candidacy for consulship, as he was just a quaestor, but the Senate overrode the opposition and he was elected along with Sextus Aelius Paetus. (en)
  • Titus Quinctius Flamininus (* um 230 v. Chr.; † 174 v. Chr.) war ein römischer Politiker und Feldherr, bekannt vor allem durch seinen Sieg über Makedonien im Zweiten Makedonisch-Römischen Krieg. Er gehörte dem Geschlecht der Quinctii Flaminini an und hatte einen um etwa ein Jahr älteren Bruder, Lucius Quinctius Flamininus. Die wichtigsten Quellen für das Leben des Flamininus sind die entsprechenden Bücher in den Geschichtswerken des Polybios und des Titus Livius sowie Plutarchs Biographie. (de)
  • Titus Quinctius (of Quintius) Flamininus was een Romeinse staatsman en legeraanvoerder uit de 2e eeuw v.Chr. Hij werd geboren in 228 v.Chr. en begon reeds op jonge leeftijd zijn politieke en militaire loopbaan. Hij was tribunus plebis in 208 en voerde in 204 het bevel als stadscommandant van Tarentum. Vervolgens trok Titus Quinctius Flamininus zich uit het openbare leven terug, en genoot hij verder van een welverdiende rust, tot aan zijn dood in 174 v.Chr. (nl)
  • Titus Quinctius Flamininus (229 p.n.e. – 174 p.n.e.) był rzymskim politykiem i dowódcą wojskowym zaangażowanym w rzymski podbój Grecji. Zdobywał laury wojenne pod dowództwem Marcellusa w II wojnie punickiej, u którego służył jako trybun wojskowy w 208 p.n.e. W 204 p.n.e. był mianowany propretorem w Tarencie zyskując sobie reputacje sprawiedliwego zarządcy. Był potem członkiem komisji kolonizacyjnych i komisji do przydziału ziemi. Zachęcony poparciem starał się o konsulat z pominięciem przewidzianych przez cursus honorum pośrednich stanowisk. Został konsulem w 198 p.n.e., pomimo tylko trzydziestu lat, mniej niż wymagany wiek dla tego urzędu. Dwaj trybunowie ludu, Marek Fulwiusz i Maniusz Kurion publicznie przeciwstawiali się jego kandydaturze do urzędu konsula, ale senat przezwyciężył sprze (pl)
  • Тит Квинкций Фламинин (лат. Titus Quinctius Flamininus) (около 226—174 гг. до н. э.) — древнеримский военачальник и политический деятель из патрицианского рода Квинкциев, известный в первую очередь как освободитель Греции, консул 198 года до н. э. Начал свою карьеру во время Второй Пунической войны: был военным трибуном под началом Марка Клавдия Марцелла (208 год до н. э.), комендантом Тарента с полномочиями пропретора (205—204 годы до н. э.). Позже входил в состав двух комиссий по вопросам землеустройства. Перешагнув в своём cursus honorum ступени эдилитета и претуры, был избран консулом на 198 год до н. э. и стал командующим римской армией во Второй Македонской войне. (ru)
rdfs:label
  • Titus Quinctius Flamininus (en)
  • Titus Quinctius Flamininus (de)
  • Tito Quincio Flaminino (es)
  • Titus Quinctius Flamininus (fr)
  • Tito Quinzio Flaminino (it)
  • ティトゥス・クィンクティウス・フラミニヌス (ja)
  • Titus Quinctius Flamininus (nl)
  • Tytus Kwinkcjusz Flamininus (pl)
  • Тит Квинкций Фламинин (ru)
  • Tito Quíncio Flaminino (pt)
  • 提图斯·昆克修斯·弗拉米尼努斯 (zh)
owl:sameAs
prov:wasDerivedFrom
foaf:depiction
foaf:gender
  • male (en)
foaf:isPrimaryTopicOf
foaf:name
  • Titus Quinctius Flamininus (en)
is dbo:commander of
is dbo:wikiPageDisambiguates of
is dbo:wikiPageRedirects of
is dbp:after of
is foaf:primaryTopic of