| dbpedia-owl:abstract
|
- Varkaus on toisen irtaimen omaisuuden, kuten tavaran tai rahan, anastaminen toisen hallusta. Anastus on laajin termi rikokselle, joka kohdistuu omistusoikeutta vastaan. Se on yleistermi, joka kattaa varkauden, kavalluksen ja ryöstön.
- Diefstal is een strafrechtelijk delict dat bestaat uit het op onrechtmatige wijze eigenhandig in bezit nemen van andermans eigendom. Wie zich schuldig maakt aan diefstal wordt een dief genoemd, een vrouwelijke dief is een dievegge.
- Le vol est la soustraction frauduleuse de la chose d'autrui. Il consiste en l'acquisition frauduleuse d'un bien contre la volonté de son propriétaire. Il est proscrit aussi bien par la loi et la coutume que par la morale et la religion.
- Diebstahl ist eine gegen fremdes Eigentum gerichtete Straftat. Welches Verhalten sich im konkreten Einzelfall als Diebstahl darstellt, bestimmt sich nach den Tatbestandsmerkmalen der jeweiligen nationalen Strafrechtsnorm, so etwa § 242 Strafgesetzbuch (Deutschland) oder § 127Vorlage:§/Wartung/RIS-Suche Strafgesetzbuch (Österreich).
- Il furto è un atto di prevaricazione e si intende in genere l'impossessamento indebito di un bene di proprietà altrui ed è l'azione tipica del ladro. Si riferisce classicamente alla sottrazione di un bene mobile in danno del legittimo proprietario, ed in tempi recenti la disciplina è stata estesa anche al furto di beni immateriali.
- 窃盗（せっとう）とは、窃かに盗むこと、あるいは単に盗むことをいう。暴行・脅迫・欺罔といった手段による場合は含まない。倫理的・道徳的に反社会的行為とされ、また、法的にも、不法行為責任および刑事責任の根拠となるのが通常である。 また、日本法においては、正しくは「他人の財物を窃取すること」をいう（詳細については窃盗罪を参照。）が、法令用語としてはさらに「窃盗を犯した者」即ち「窃盗犯」の意味で用いることもある。
- 도둑은 다른 사람의 물건을 훔치거나 빼앗는 사람이다. 도적, 절도라 부르기도 한다.
- Stöld innebär att utan tillåtelse ta föremål eller pengar som tillhör någon annan. Stöld har varit känt som brott så länge skrivna lagar har funnits och sannolikt dessförinnan också. Hammurabis lagar behandlar stöld i 5 - 25 §§. I Andra Mosebok finns de De tio budorden där sjunde budet lyder. "Du skall icke stjäla".
- 偷竊或盜竊，意指「不問自取」，在物主不知情的情況下取得物品。在各地刑法中，偷竊都是非法的刑事犯罪行為。 偷竊的構成要件通常是未經同意地故意取得、保管或使用其他人的財產或／和意圖永久侵吞物主的擁有權。
- In common usage, theft is the taking of another person's property without that person's permission or consent with the intent to deprive the rightful owner of it. The word is also used as an informal shorthand term for some crimes against property, such as burglary, embezzlement, larceny, looting, robbery, shoplifting and fraud. In some jurisdictions, theft is considered to be synonymous with larceny; in others, theft has replaced larceny. Someone who carries out an act of or makes a career of theft is known as a thief. The act of theft is known by terms such as stealing, thieving, and filching. Theft is the name of a statutory offense in California, Canada, England and Wales, Northern Ireland, the Republic of Ireland, and Victoria.
- Consiste el delito de hurto en el apoderamiento ilegítimo de una cosa mueble, ajena en todo o en parte, realizado sin fuerza en las cosas, ni violencia o intimidación en las personas. El hurto se considerará falta o delito en función del valor económico de lo hurtado. En España se considera delito a partir de los 400€. Esta definición del hurto se construye oponiéndola a las del robo y de la extorsión. El hurto requiere siempre apoderamiento, sin usar de formas o modos especiales, como la fuerza sobre las cosas o la violencia física en las personas, características del robo, o como la intimidación para obligar a la entrega, por ejemplo, propia de la extorsión. Con la ejecución del hurto se viola la posesión de las cosas muebles, considerada como mero estado de hecho, cualquiera fuere su origen, represente o no el ejercicio de un derecho subjetivo sobre la cosa misma. No reclama la legitimidad de la detención por parte de aquel a quién inmediatamente se substrae la cosa; basta que el apoderamiento sea ilegítimo en cuanto al otro. Cualquier posesión actual y no sólo la civilmente amparada, se protege por la ley penal. Es requisito del hurto, como de los demás delitos contra el patrimonio la existencia de una intención especial del autor, lo que técnicamente se conoce como elemento subjetivo del injusto que es el ánimo de lucro, la intención de obtener un enriquecimiento con la apropiación, de esto modo es posible diferenciar conductas totalmente lícitas (por ejemplo tomar una cosa para examinarla) de las que tienen una clara ilicitud.
- Roubo é o ato de subtrair coisa móvel alheia, para si ou para outrem, mediante grave ameaça ou violência a pessoa, ou depois de havê-la, por qualquer meio, reduzido à impossibilidade de resistência. No Brasil, a pena prevista para este crime é de reclusão, de quatro a dez anos, e multa (art. 157, caput, do Código Penal). Na mesma pena incorre quem, logo depois de subtraída a coisa, emprega violência contra pessoa ou grave ameaça, a fim de assegurar a impunidade do crime ou a detenção da coisa para si ou para terceiro. Trata-se do roubo impróprio (art. 157, § 1o) A pena aumenta-se de um terço até metade: se a violência ou ameaça é exercida com emprego de arma (a cancelada Súmula 174 do STJ aplicava a majorante também para a arma de brinquedo); se há o concurso de duas ou mais pessoas; se a vítima está em serviço de transporte de valores e o agente conhece tal circunstância; se a subtração for de veículo automotor que venha a ser transportado para outro Estado ou para o exterior; se o agente mantém a vítima em seu poder, restringindo sua liberdade. Se da violência resulta lesão corporal grave, a pena é de reclusão, de sete a quinze anos, além da multa. Se resulta morte, a reclusão é de vinte a trinta anos, sem prejuízo da multa. Trata-se do chamado latrocínio, considerado crime hediondo, nos termos da Lei 8072/90.
- El robatori és un delicte contra el patrimoni, consistent en l'apropiació de béns aliens, amb intenció de lucrar-se'n, emprant-hi per a això força en les coses o bé violència o intimidació a la persona. Són precisament aquestes dues modalitats d'execució de la conducta les que la diferencia del furt, que exigeix únicament l'acte d'apropiació. La major perillositat del robatori, per l'ús d'aquesta força o intimidació, justifiquen que la pena sigui superior a la que s'estableix pel furt. Dins del robatori hi ha dues modalitats diferents, una que es distingeix per l'ús de la força en les coses i l'altra per la violència o intimidació a les persones. El primer és aquell en què s'empra una força, una violència per a accedir al lloc on es troba la cosa. En ocasions, també es defineixen com a robatori aquelles accions en les que, tot i no mitjançar força o intimidació, existeix algun altre element que el distingeix del simple furt. Per exemple, és possible definir com a robatori aquell que es produeix mitjançant l'ús d'una clau falsa. Aquesta aplicació es fa per la similitud entre l'ús d'una clau falsa amb la força que es pot fer servir per a trencar aquesta barrera que protegeix del robatori. El robatori amb violència o intimidació a les persones és aquell caracteritzat perquè s'exerceix una força vis física o una intimidació vis compulsiva per a vèncer la resistència de l'amo o posseïdor de les coses a la seva entrega.
- Tyveri er en kriminell handling, som går ut på at en person tar noe som ikke tilhører ham/henne og som er i noen andres besittelse, uten besitterens samtykke. Den som er funnet skyldig i tyveri kan kalles tyv. Det er flere måter tyveri kan skje på; den vanligste metoden, og den man oftest forbinder med tyveri, er at noen stjeler en gjenstand, for eksempel en sykkel eller en bil. Tyveri reguleres i den norske straffeloven §§ 257 og 258. Skillet mellom disse bestemmelsene går på om det er snakk om et vanlig (simpelt) tyveri eller et grovt tyveri. Avgjørelsen av om et tyveri er simpelt eller grovt vil måtte baseres på en konkret skjønnsmessig vurdering, der flere momenter vil spille inn. Verdien av det som er stjålet vil vanligvis tillegges tung vekt. I tillegg vil et tyveri vanligvis bli ansett som grovt dersom det er utøvd ved innbrudd. De minst alvorlige tyveriene benevnes naskeri, og behandles i straffeloven § 391a. Skyldkravet ved tyveri er forsett, jf. straffeloven § 40. I tillegg kreves det såkalt vinnings hensikt. Dette innebærer kort forklart at formålet ved tyveriet må ha vært å tilegne seg en vinning. Er formålet et annet, for eksempel å plage fornærmede, kan man ikke straffes for tyveri (men andre straffebud vil kunne komme til anvendelse). Under «vinnings hensikt» innfortolkes også for tyveris vedkommende et krav om tilegnelseshensikt, det vil si at man må ha som hensikt å tilegne seg gjenstanden for godt. Å låne en sykkel uten eierens tillatelse er ikke tyveri, dersom man planlegger å kvitte seg med den etter at turen er over. Her vil mindre alvorlige straffebud komme til anvendelse (se § 393 om besittelseskrenkelse). Unntak gjelder dersom det er en bil som blir stjålet. I slike tilfeller anvendes særbestemmelsen i § 260 om såkalt bilbrukstyveri. Strafferammen er her som ved vanlig tyveri 3 år, og denne kan forhøyes til 5 år «dersom bruken har hatt til følge betydelig skade på person eller formue». Det sondres gjerne mellom tyveri og andre formuesforbrytelser, som kan ha mer eller mindre til felles med tyveriet. Ran er en forbrytelse som forutsetter et tyveri i kombinasjon med trusler og/eller voldsutøvelse. Av andre praktiske formuesforbrytelser kan nevnes underslag, bedrageri og korrupsjon. Ofte sammenfattes enkelte av disse kategoriene under betegnelsen økonomisk kriminalitet.
- Krádež je obecně neoprávněné přisvojení si cizí věci či hodnoty. U živočichů ji nazýváme kleptoparazitismus. Právní řády všech zemí ji hodnotí jako trestný čin, přičemž ovšem v řadě z nich jsou vyčleněny jako zvláštní trestné činy různé speciální případy přisvojení si cizích věcí či hodnot, jako jsou např. zpronevěra či podvod. Některé formy přisvojení cizího majetku mohou být v některých obdobích či společnostech zákonem či zvykovým právem tolerovány či podporovány. Ty pak v tomto kontextu nejsou, minimálně z právního hlediska, chápány jako krádež (konfiskace, válečná kořist). Morální pohled nebo pohled různých skupin se také může od právního pohledu v některých případech a dobách lišit.
- Крадіжка — злочин, що полягає у таємному викраденні чужого майна. Крадіжка є різновидом викрадення, вирізняючись з-поміж інших видів викрадення спосіб вилучення майна — таємністю. Таємність як ознака полягає у тому, що особа, яка вчиняє крадіжку, вважає, що вилучає майно непомітно для потерпілого. Істотним моментом є саме факт усвідомлення таємності злочинцем, навіть коли таку крадіжку помічав потерпілий чи інші особи, а злочинець вважав, що діє непомітно від них — таке діяння залишатиметься саме крадіжкою. За Кримінальним кодексом України крадіжка є злочином проти власності і це питання регулюється ст. 185. Відповідальність за дрібне викрадення чужого майна (дрібна крадіжка) передбачається ст. 51 Кодексу України про адміністративні провопорушення.
- Kradzież (art. 278 kk) – zabór cudzej rzeczy w celu przywłaszczenia. Pod pojęciem zaboru rozumie się fizyczne wyjęcie rzeczy spod władztwa właściciela. Dotyczy to również przedmiotu pozostawionego przez niego w znanym mu miejscu w zamiarze późniejszego jej zabrania. Wymóg dokonania zaboru oznacza, że nie jest możliwa kradzież rzeczy znalezionej przez sprawcę lub jemu powierzonej. Nie wyklucza to odpowiedzialności za inne przestępstwo, a mianowicie za przywłaszczenie. Przedmiotem wykonawczym przestępstwa kradzieży może być tylko rzecz o wartości majątkowej. Powinna być ona nadto dla sprawcy cudza (czyli mieć właściciela, którym jest kto inny, niż sprawca). Nie jest możliwa kradzież nieruchomości, ponieważ przepis dotyczy rzeczy ruchomej. Natomiast możliwa jest kradzież części składowej, co uzasadnione jest tym, że odłączając ją od rzeczy głównej sprawca tworzy nową rzecz ruchomą, którą kradnie. Przepisy o kradzieży rzeczy stosuje się także do zaboru w celu przywłaszczenia cudzego zwierzęcia. Istnieją trudności w zakwalifikowaniu zaboru rzeczy wspólnej przez jednego z uprawnionych. Jest tak np. w wypadku, kiedy jeden z małżonków zabiera rzecz wchodzącą w skład majątku wspólnego małżonków. Orzecznictwo Sądu Najwyższego skłania się do poglądu, że w zależności od tego, który z uprawnionych władał fizycznie rzeczą, zachodzi kradzież lub przywłaszczenie. Przedmiotem kradzieży może być również, obok rzeczy ruchomej, karta bankomatowa, program komputerowy, a także energia poprzez nielegalne podłączenie do sieci ciepłowniczej lub elektrycznej. W przypadku programu komputerowego kradzież polega na bezprawnym uzyskaniu go w jakikolwiek sposób, niekoniecznie połączony z zaborem nośnika. Dodatkowo sprawca musi działać w celu osiągnięcia korzyści majątkowej. Kradzież może polegać tylko na aktywnym działaniu. Nie jest możliwe popełnienie jej przez zaniechanie. Przestępstwo może zostać popełnione tylko umyślnie, w zamiarze bezpośrednim, przy czym konieczne jest, by sprawca działał w celu przywłaszczenia rzeczy, tzn. , by chciał postępować z nią tak, jak właściciel, uzyskać nad nią trwałe władztwo. Niekoniecznie musi dążyć do tego, by włączyć rzecz do swojego majątku. Kradzież jest popełniona także wtedy, kiedy sprawca pragnie ukradzioną rzecz np. podarować innej osobie. Kradzież zachodzi także wtedy, kiedy sprawca zabiera cudzą rzecz z zamiarem niezwłocznego jej porzucenia. Czyniąc tak postępuje bowiem z rzeczą tak, jak właściciel, a zatem przywłaszcza ją sobie. Kradzież rzeczy ruchomej o wartości nieprzekraczającej 250 zł stanowi wykroczenie (art. 119 k.w.). Ograniczenie to nie dotyczy kradzieży broni, amunicji i materiałów lub przyrządów wybuchowych. Kradzież tych przedmiotów jest zawsze przestępstwem, niezależnie od ich wartości. Wartość przedmiotu przestępstwa nie ma również znaczenia przy zaborze karty bankomatowej albo energii. Wykroczeniem pozostaje również zabór w celu przywłaszczenia cudzej rzeczy ruchomej przedstawiającej wartość niemajątkową, np. pamiątkowy dyplom dla właściciela lub zdjęcie osoby najbliższej (art. 126 § 1 k.w.).
- Кра́жа — тайное хищение чужого имущества. Этим определением охватывается посягательство на любую форму собственности и подчёркивается, что имущество является для похитителя чужим. Хищение считается тайным в следующих случаях: Если о совершении хищения не было известно собственнику имущества или третьим лицам. Даже если собственник сам не знал о наличии у него похищенного имущества (например, товарные излишки, ещё не выявленные инвентаризацией). Если хищение совершалось в присутствии лишь тех лиц, от которых преступник не ожидал противодействия (его родственники или знакомые). Если присутствовавшие при совершении хищения лица не осознавали противоправности совершаемых действий (например, хищение картины из музея в присутствии посетителей под видом её снятия для реставрации). В соответствии с принципом субъективного вменения, хищение квалифицируется как кража в тех случаях, когда лицо, его совершающее, полагало, что действует тайно, даже если на деле его действия не являлись тайными. Объект — отношения к конкретной форме собственности, определённой принадлежности похищаемого имущества (предмет кражи) Объективная сторона — характеризуется тайным хищением (тайное ненасильственное изъятие чужого имущества) Субъективная сторона — вина в виде прямого умысла, при этом он имеет: корыстный мотив; преследует цель незаконного извлечения имущества. Кража считается оконченным преступлением с того момента, когда виновный изъял чужое имущество и получил реальную возможность распорядиться им по собственному усмотрению, независимо от того, удалось ли ему реализовать эту возможность или нет. Квалифицированные виды кражи: Часть 2 ст. 158 УК РФ: Группа лиц по предварительному сговору — 2 или более лица (соисполнители) предварительно договариваются до начала преступления о его совершении; С незаконным проникновением в помещение или иное хранилище — тайное или открытое вторжение в жилище потерпевшего, либо другое помещение, хранилище с целью совершения кражи чужого имущества. При этом цель кражи должна предшествовать вторжению; С причинением значительного ущерба гражданину — проникновение может совершаться с разрушением запорных устройств, с преодолением сопротивления людей. Ущерб определяется с учётом имущественного положения потерпевшего но в любом случае не должно составлять менее 2500 руб; Из одежды, сумки, или другой ручной клади находящейся при потерпевшем. Часть 3 ст. 158 УК РФ: С незаконным проникновением в жилище; Из нефтепровода, нефтепродуктопровода, газопровода; в крупном размере. Часть 4 ст. 158 УК РФ: организованной группой; в особо крупном размере.
|
| rdfs:comment
|
- Varkaus on toisen irtaimen omaisuuden, kuten tavaran tai rahan, anastaminen toisen hallusta. Anastus on laajin termi rikokselle, joka kohdistuu omistusoikeutta vastaan. Se on yleistermi, joka kattaa varkauden, kavalluksen ja ryöstön.
- Diefstal is een strafrechtelijk delict dat bestaat uit het op onrechtmatige wijze eigenhandig in bezit nemen van andermans eigendom. Wie zich schuldig maakt aan diefstal wordt een dief genoemd, een vrouwelijke dief is een dievegge.
- Le vol est la soustraction frauduleuse de la chose d'autrui. Il consiste en l'acquisition frauduleuse d'un bien contre la volonté de son propriétaire. Il est proscrit aussi bien par la loi et la coutume que par la morale et la religion.
- El robatori és un delicte contra el patrimoni, consistent en l'apropiació de béns aliens, amb intenció de lucrar-se'n, emprant-hi per a això força en les coses o bé violència o intimidació a la persona. Són precisament aquestes dues modalitats d'execució de la conducta les que la diferencia del furt, que exigeix únicament l'acte d'apropiació. La major perillositat del robatori, per l'ús d'aquesta força o intimidació, justifiquen que la pena sigui superior a la que s'estableix pel furt.
- In common usage, theft is the taking of another person's property without that person's permission or consent with the intent to deprive the rightful owner of it. The word is also used as an informal shorthand term for some crimes against property, such as burglary, embezzlement, larceny, looting, robbery, shoplifting and fraud. In some jurisdictions, theft is considered to be synonymous with larceny; in others, theft has replaced larceny.
- Tyveri er en kriminell handling, som går ut på at en person tar noe som ikke tilhører ham/henne og som er i noen andres besittelse, uten besitterens samtykke. Den som er funnet skyldig i tyveri kan kalles tyv. Det er flere måter tyveri kan skje på; den vanligste metoden, og den man oftest forbinder med tyveri, er at noen stjeler en gjenstand, for eksempel en sykkel eller en bil. Tyveri reguleres i den norske straffeloven §§ 257 og 258.
- Diebstahl ist eine gegen fremdes Eigentum gerichtete Straftat. Welches Verhalten sich im konkreten Einzelfall als Diebstahl darstellt, bestimmt sich nach den Tatbestandsmerkmalen der jeweiligen nationalen Strafrechtsnorm, so etwa § 242 Strafgesetzbuch (Deutschland) oder § 127Vorlage:§/Wartung/RIS-Suche Strafgesetzbuch (Österreich).
- Krádež je obecně neoprávněné přisvojení si cizí věci či hodnoty. U živočichů ji nazýváme kleptoparazitismus. Právní řády všech zemí ji hodnotí jako trestný čin, přičemž ovšem v řadě z nich jsou vyčleněny jako zvláštní trestné činy různé speciální případy přisvojení si cizích věcí či hodnot, jako jsou např. zpronevěra či podvod. Některé formy přisvojení cizího majetku mohou být v některých obdobích či společnostech zákonem či zvykovým právem tolerovány či podporovány.
- Kradzież (art. 278 kk) – zabór cudzej rzeczy w celu przywłaszczenia. Pod pojęciem zaboru rozumie się fizyczne wyjęcie rzeczy spod władztwa właściciela. Dotyczy to również przedmiotu pozostawionego przez niego w znanym mu miejscu w zamiarze późniejszego jej zabrania. Wymóg dokonania zaboru oznacza, że nie jest możliwa kradzież rzeczy znalezionej przez sprawcę lub jemu powierzonej. Nie wyklucza to odpowiedzialności za inne przestępstwo, a mianowicie za przywłaszczenie.
- Il furto è un atto di prevaricazione e si intende in genere l'impossessamento indebito di un bene di proprietà altrui ed è l'azione tipica del ladro. Si riferisce classicamente alla sottrazione di un bene mobile in danno del legittimo proprietario, ed in tempi recenti la disciplina è stata estesa anche al furto di beni immateriali.
- Roubo é o ato de subtrair coisa móvel alheia, para si ou para outrem, mediante grave ameaça ou violência a pessoa, ou depois de havê-la, por qualquer meio, reduzido à impossibilidade de resistência. No Brasil, a pena prevista para este crime é de reclusão, de quatro a dez anos, e multa (art. 157, caput, do Código Penal).
- 窃盗（せっとう）とは、窃かに盗むこと、あるいは単に盗むことをいう。暴行・脅迫・欺罔といった手段による場合は含まない。倫理的・道徳的に反社会的行為とされ、また、法的にも、不法行為責任および刑事責任の根拠となるのが通常である。 また、日本法においては、正しくは「他人の財物を窃取すること」をいう（詳細については窃盗罪を参照。）が、法令用語としてはさらに「窃盗を犯した者」即ち「窃盗犯」の意味で用いることもある。
- Кра́жа — тайное хищение чужого имущества. Этим определением охватывается посягательство на любую форму собственности и подчёркивается, что имущество является для похитителя чужим. Хищение считается тайным в следующих случаях: Если о совершении хищения не было известно собственнику имущества или третьим лицам. Даже если собственник сам не знал о наличии у него похищенного имущества (например, товарные излишки, ещё не выявленные инвентаризацией).
- 도둑은 다른 사람의 물건을 훔치거나 빼앗는 사람이다. 도적, 절도라 부르기도 한다.
- Stöld innebär att utan tillåtelse ta föremål eller pengar som tillhör någon annan. Stöld har varit känt som brott så länge skrivna lagar har funnits och sannolikt dessförinnan också. Hammurabis lagar behandlar stöld i 5 - 25 §§. I Andra Mosebok finns de De tio budorden där sjunde budet lyder. "Du skall icke stjäla".
- Consiste el delito de hurto en el apoderamiento ilegítimo de una cosa mueble, ajena en todo o en parte, realizado sin fuerza en las cosas, ni violencia o intimidación en las personas. El hurto se considerará falta o delito en función del valor económico de lo hurtado. En España se considera delito a partir de los 400€. Esta definición del hurto se construye oponiéndola a las del robo y de la extorsión.
- Крадіжка — злочин, що полягає у таємному викраденні чужого майна. Крадіжка є різновидом викрадення, вирізняючись з-поміж інших видів викрадення спосіб вилучення майна — таємністю. Таємність як ознака полягає у тому, що особа, яка вчиняє крадіжку, вважає, що вилучає майно непомітно для потерпілого.
- 偷竊或盜竊，意指「不問自取」，在物主不知情的情況下取得物品。在各地刑法中，偷竊都是非法的刑事犯罪行為。 偷竊的構成要件通常是未經同意地故意取得、保管或使用其他人的財產或／和意圖永久侵吞物主的擁有權。
|
