The Theatre of the Absurd is a designation for particular plays written by a number of primarily European playwrights in the late 1940s, 1950s, and 1960s, as well as to the style of theatre which has evolved from their work. The term was coined by the critic Martin Esslin, who made it the title of a book on the subject first published in 1961 and in two later revised editions; the third and final edition appeared in 2004, in paperback with a new foreword by the author.

PropertyValue
dbpprop:abstract
  • The Theatre of the Absurd is a designation for particular plays written by a number of primarily European playwrights in the late 1940s, 1950s, and 1960s, as well as to the style of theatre which has evolved from their work. The term was coined by the critic Martin Esslin, who made it the title of a book on the subject first published in 1961 and in two later revised editions; the third and final edition appeared in 2004, in paperback with a new foreword by the author. In the first edition of The Theatre of the Absurd, Esslin saw the work of these playwrights as giving artistic articulation to Albert Camus' philosophy that life is inherently without meaning as illustrated in his work The Myth of Sisyphus. Though the term is applied to a wide range of plays, some characteristics coincide in many of the plays: broad comedy, often similar to Vaudeville, mixed with horrific or tragic images; characters caught in hopeless situations forced to do repetitive or meaningless actions; dialogue full of clichés, wordplay, and nonsense; plots that are cyclical or absurdly expansive; either a parody or dismissal of realism and the concept of the "well-made play". In the first (1961) edition, Esslin presented the four defining playwrights of the movement as Samuel Beckett, Arthur Adamov, Eugène Ionesco, and Jean Genet, and in subsequent editions he added a fifth playwright, Harold Pinter–although each of these writers has unique preoccupations and techniques that go beyond the term "absurd. " Other writers whom Esslin associated with this group include Tom Stoppard, Friedrich Dürrenmatt, Fernando Arrabal, Edward Albee, and Jean Tardieu.
  • Das Absurde Theater ist eine Richtung des Theaters des 20. Jahrhunderts, die die Sinnfreiheit der Welt und den darin orientierungslosen Menschen darstellen will.
  • El Teatre de l'absurd és un gènere teatral cultivat per escriptors europeus i americans entre els anys 40 i 60 del segle XX. Va ser encunyat pel crític Martin Esslin que va utilitzar-lo com a títol d'un llibre seu del 1962. Esslin considera que el treball d'aquests autors consisteix en una articulació artística del concepte filosòfic de l'absurd de l'existència, propi d’Albert Camus. Les característiques peculiars del teatre de l'absurd són l'abandonament deliberat d'una construcció dramàtica racional i el rebuig del llenguatge lògic conseqüencial. L'estructura tradicional (trama d'esdeveniments, concatenació, resolució) és substituïda per una alògica i insignificant successió de situacions, relacionades per una feble i efímera traça (un estat d'ànim o una emoció). El teatre de l'absurd es caracteritza per diàlegs aparentment sense significat, repetitius i dramàtics sense connexions lògiques que creen una atmòsfera de somni. Si en el passat aquest tipus de teatre era només portador de dramatisme, recentment el públic ha descobert també el seu vessant tragicòmic. Escriptors del teatre de l'absurd destacables són Samuel Beckett, Jean Genet, Eugène Ionesco, Tom Stoppard, Arthur Adamov, Harold Pinter, Stanislav Stratiev i Alfred Jarry. En llengua catalana, cal destacar Manuel de Pedrolo.
  • Absurdní drama (z lat. absurdus nesmyslný, sluchu nepříjemný) je směr avantgardního divadla projevující se zejména od 50. let 20. století.
  • Teatro del absurdo es un término que abarca un conjunto de obras escritas por ciertos dramaturgos estadounidenses y europeos en los años 1940, '50 y '60 y, en general, el estilo teatral que surgió a partir de la obra de aquellos. Se caracteriza por tramas que parecen carecer de significado, diálogos repetitivos y falta de secuencia dramática que a menudo crean una atmósfera onírica. En el teatro del absurdo tiene fuertes rasgos existencialistas y cuestiona a la sociedad y el hombre. A través del humor y la mitificación escondían una actitud muy exigente hacia su arte. La incoherencia, el disparate y lo ilógico son también rasgos muy representativos de estas obras.
  • Absurdi teatteri (ransk. Théâtre de l'Absurde) on eräiden kirjailijoiden 1940–1960-luvulla kirjoittamien näytelmien nimitys. Nimitystä käytetään myös heidän teoksistaan syntyneestä teatterityylistä. Näytelmien tyyppiesimerkikki on Samuel Beckettin näytelmä Huomenna hän tulee (1949). Toinen merkittävä tyylin edustaja on Eugène Ionesco. Teatteri ja tyyli liitetään usein eksistentialistiseen filosofiaan. Tyylin nimen keksijän Martin Esslinin mukaan sen keskeisiä kirjailijoita Beckettin ja Ionescon ohella ovat Arthur Adamov, Jean Genet ja Harold Pinter. Muita siihen liittyviä nimiä ovat hänen mukaansa Tom Stoppard, Friedrich Dürrenmatt, Fernando Arrabal, Edward Albee ja Jean Tardieu.
  • Au XXème siècle le théâtre de l'absurde, terme formulé par l'écrivain et critique Martin Esslin en 1962, est un type de théâtre apparu dans les années 1950, se caractérisant par une rupture totale par rapport aux genres plus classiques, tels que le drame ou la comédie. Il s’agit d’un genre traitant fréquemment de l’absurdité de l’Homme et de la vie en général, celle-ci menant à la mort. L’origine de cette pensée étant sans conteste le traumatisme, la chute de l’humanisme à la sortie de la deuxième guerre mondiale. Ionesco, Adamov, Beckett, Genet, voire Pinter sont parmi les auteurs de ces œuvres qui ont bouleversé les conventions du genre. La particularité de Eugène Ionesco et Samuel Beckett est qu'ils ont exposé une philosophie dans un langage lui-même absurde qui réduit les personnages au rang de pantins, détruit entre eux toutes possibilités de communication, ôte toute cohérence à l'intrigue et toute logique aux propos tenus sur scène. L'absurdité des situations mais également la déstructuration du langage lui-même ont fait de ce style théâtral un mouvement dramatique à part entière. Ce type de théâtre montre une existence dénuée de signification et met en scène la déraison du monde dans laquelle l'humanité se perd. Il désigne essentiellement le théâtre de Samuel Beckett, Eugène Ionesco, Fernando Arrabal, les premières pièces d'Adamov et de Jean Genet...
  • Az abszurd dráma a második világháború után kibontakozó abszurd irodalom legnagyobb hatású műfaja; új szemléletű drámairodalmat és annak megfelelő színházi előadásokat teremtett. Az abszurd drámát a lét teljes értelmetlenségét, céltalanságát tételező világkép hatja át, tudatosan az irracionalitásra törekszik. Anti-dráma, hiszen a dráma eredetileg a cselekvés műformája, itt viszont a szereplők tehetetlen lények, sorsuk a passzivitás, a vegetatív szintű lét, amelyből kitörni nem lehet. A kifejezhetőség is kérdésessé válik, a nyelv maga is „lefokozódik” (nincs sem kommunikáció, sem karakter). A kevés vegetáló szereplő, a cselekményhiány és a szegényes nyelv mellett a kopár színterek is fokozzák a szorongás és a bizonytalanság élményét. Ionesco darabjaiban (A kopasz énekesnő, 1949) még van konkrét meghatározottság; Beckett mutatja fel a Godot-ra várvától, 1948 kezdve az emberi lét egyetlen tartalmaként a „lassú felbomlást, a vánszorgást a vég felé”. Dürrenmatt (Az öreg hölgy látogatása, 1956; A fizikusok, 1962) saját groteszk komédiáit, paraboláit, tézisdrámáit „paradox színháznak” nevezi. Franciaországból indult, megteremtői: Samuel Beckett, Arthur Adamov, Eugéne Ionesco, Jean Genet. Legjelentősebb alakjai: Franciaország: Boris Vian, Robert Pinget, Jean Tardieu, Eugéne Ionesco, Jean Genet. Olaszország: Dino Buzatti Írország: Samuel Beckett Svájc: Max Frisch Németország: Günter Grass, Nagy-Britannia: Harold Pinter, N. F. Simpson, Tom Stoppard USA: Edward Albee Létrejöttének oka: a II. világháború után a fejlett kapitalista országok individualista színezetű bírálata.
  • Teatro dell'Assurdo è la denominazione di un particolare tipo di opere scritte da alcuni scrittori, soprattutto europei sul finire degli anni '40, '50 e '60. Con lo stesso termine si identifica anche tutto lo stile teatrale nato dall'evoluzione dei loro lavori. Il termine è stato coniato dal critico Martin Esslin, che ne fece il titolo di una sua pubblicazione del 1961: "The Theatre of the Absurd". Per Esslin il lavoro di questi autori consiste in una articolazione artistica del concetto filosofico di assurdità dell'esistenza, elaborato dagli autori dell'Esistenzialismo (si vedano le tesi di Jean-Paul Sartre negli anni '30 e quelle successive di Albert Camus nei romanzi, nel teatro e nella saggistica). Le caratteristiche peculiari del Teatro dell'Assurdo sono il deliberato abbandono di un costrutto drammaturgico razionale e il rifiuto del linguaggio logico-consequenziale. La struttura tradizionale (trama di eventi, concatenazione, scioglimento) viene rigettata e sostituita da un'alogica successione di eventi, legati fra loro da una labile ed effimera traccia (uno stato d'animo o un'emozione), apparentemente senza alcun significato. Il Teatro dell'Assurdo si caratterizza per dialoghi senza senso, ripetitivi e serrati, capaci di suscitare a volte il sorriso nonostante il senso tragico del dramma che stanno vivendo i personaggi. Tra i maggiori esponenti del Teatro dell'Assurdo (che potrebbe avere come "padre" letterario Alfred Jarry) vanno ricordati Samuel Beckett, Jean Tardieu, Eugène Ionesco e Arthur Adamov. Una seconda generazione del Teatro dell'Assurdo ha avuto come protagonisti Harold Pinter, Robert Pinget e Boris Vian. Anche Jean Genet autore di "Le serve" era stato inizialmente inserito nel gruppo originario. Fra gli autori italiani fu spesso accostato al Teatro dell'Assurdo Achille Campanile. Accostamento da lui respinto.
  • 不条理演劇（ふじょうりえんげき）とは、人間、特に現代人の不条理性や不毛性を描こうとする戯曲や演劇の手法もしくはその手法に基づく演劇活動そのものを指す。評論家マーティン・エスリンの著書『不条理演劇』(The Theatre of the Absurd 1962年)で命名され、定着した。
  • Absurd toneel (ook anti-theater of nouveau théâtre) is een toneelgenre waarin de onlogische en irrationele aspecten van het leven benadrukt worden, vaak om de doelloosheid van het leven aan te tonen. Het absurd toneel werd populair in het eerste decennium na de Tweede Wereldoorlog, gelijktijdig met de absurdistische filosofische stroming. In het absurd toneel wordt vaak uitgegaan van realistische karakters, situaties en theatrale conventies. Tijd, plaats en identiteit zijn vaak vaag en dubbelzinnig. Veelal wordt er een droomachtige of beangstigende sfeer geschapen en vinden er herhaaldelijke of onzinnige dialogen plaats. De oorsprong van het absurd toneel ligt eigenlijk in het absurdisme in de filosofie. Dit is een afsplitsing van het existentialisme. De absurdistische filosoof Albert Camus (1913-1960) was van mening dat het leven betekenisloos is en dat het leven daarnaast onverklaarbaar is. Toch zijn er mensen die proberen het bestaan van de mens te doorgronden en dat heeft slechts lijden tot gevolg. Camus schreef onder andere De mythe van Sisyphus. Door middel van dat werk is zijn filosofie af te leiden, namelijk dat het leven in zijn geheel geen betekenis heeft. Pas wanneer men dat beseft, is het mogelijk om als mens een positief bestaan te leiden. Naast literatuur schreef Camus ook toneelstukken, waaronder Caligula en De rechtvaardigen. De rechtvaardigen is een absurdistisch toneelstuk van Camus. Daarin zet hij de mens neer die een absurd bestaan leidt in een zoektocht naar rechtvaardigheid en invulling van het leven. De Franse term voor absurd toneel, nouveau théâtre, werd geïntroduceerd door de toneelcriticus Martin Esslin, die het in 1962 als titel van een boek over het onderwerp gebruikte. Esslin zag als eerste het werk van deze toneelschrijvers als een artistieke parallel met de absurdischische filosofie van Albert Camus. Een voorganger van absurd toneel is dadaïsme (vanaf het eind van de Eerste Wereldoorlog tot ongeveer 1920). Dit is een stroming waar absurdisme vaak mee vergeleken wordt. Absurdistische theatermakers hadden dan ook veel contacten met dadaïstische en surrealistische theatermakers, zoals Tristan Tzara en Andre Breton. In dadaïstisch theater worden, net als in absurd theater, tijd en identiteit vaak onbegrijpelijk neergezet, door middel van gewelddadige en willekeurige scènes. Daarnaast wordt gebruik gemaakt van onlogisch taalgebruik, bijvoorbeeld door het door elkaar gooien van zinsbouw, en personages zijn verwisselbaar. De droomwereld is hierbij de belangrijkste inspiratiebron en er wordt ook door middel van decor geprobeerd een droomachtig effect te scheppen. Volgens Martin Esslin zijn de vier belangrijkste absurdische toneelschrijvers Eugène Ionesco, Samuel Beckett, Jean Genet en Arthur Adamov. Andere schrijvers die vaak met het absurd theater worden geassocieerd zijn Friedrich Dürrenmatt, Fernando Arrabal, Harold Pinter, Edward Albee en Jean Tardieu. Eugène Ionesco (1909-1994) schreef enkele belangrijke absurdistische toneelstukken. Daarin gebruikte hij typisch absurdistische thema’s, zoals zinloosheid van het leven, de dood en waanzin. Een voorbeeld van zo’n toneelstuk is De Koning sterft. Centraal staat ook in dit stuk het leven dat geen doel heeft. Het meest bekende absurdistische toneelstuk is waarschijnlijk wel Wachten op Godot. Dit stuk is in 1952 geschreven door Samuel Beckett. Dit is een goed voorbeeld om de kenmerken van het absurdistisch toneel te verduidelijken. Het gaat over twee mannen die wachten op Godot. De communicatie tussen deze twee personen loopt erg moeizaam. Wie Godot is, is niet bekend. Ook is de tijd onbekend. Het stuk gaat over twee dagen, maar hoelang de twee al wachten blijft een raadsel. Zoals in veel absurdistische toneelstukken zijn de personages niet eenduidig: ze nemen meermaals elkaars eigenschappen over en ook wisselen ze af en toe van hoed. Een ander kenmerk is dat er veel herhaling in voorkomt. Zo lijkt de tweede dag die gespeeld wordt, heel erg veel op de eerste dag. Ook in de tekst wordt er veel herhaald. Wat het verhaal nog eens extra absurd maakt, is dat de personages de tweede dag niets meer weten van wat er de eerste dag gebeurde.
  • Absurd teater er ei retning innafor dramatikken. I forma kjennetegnes det absurde dramaet av at dramaet er borte. Det skjer ikke noen dramatisk utvikling; konfliktene blir ikke løst. Stykket kan like gjerne slutte der det tok til. Innholdsmessig kretser absurd teater ofte om mangel på mening i menneskenes liv eller hvordan mennesker finner måter å takle denne mangelen på mening. Det absurde teateret ser menneskene som forvirra, hjelpesløse og fremmede. Dermed blir handlingene og orda deres irrasjonelle, umotiverte og meningsløse – absurde. Navnet absurd teater ble først brukt av kritikeren Martin Esslin og er henta fra essayet Myten om Sisyfos av Albert Camus. Absurd teater er ikke en teaterform, men en litterær sjanger. Sjøl om mange forbinder det absurde teateret med en litt sørgmodig mørk spillestil, så finnes det ingen grenser for åssen absurd teater kan spilles: fra det grotesk komiske i Ionescus Neshornet, til en stillferdig innoverskuing i Becketts Krapps siste spole. Absurd teater blir gjerna regna som lite naturalistisk eller regelrett anti-naturalistisk. Det stemmer hvis en vurderer de absurde stykkene ut fra naturalismens sjangerkrav. Her er få detaljer, ingen meningsfull sosial ramme, sparsomt med historiske eller geografiske fakta. Dialogen viser ikke til noen kjent røyndom. Samtidig kan en godt se på den absurde dialogen som over-realistisk, eller hyper-realistisk. Tomprat og sosiale ritualer som ville blitt utelatt i et naturalistisk stykke spiller ofte hovedrollen i det absurde dramaet. Det absurde teateret forholder seg til virkeligheta, men til andre sider ved den, enn det naturalistiske. Absurd teater blir ofte tolka symbolsk eller allegorisk. Det absurde teatret oppsto innafor den moderne tradisjonen og har røtter i surrealismen og dadaismen. Kjente absurde dramatikere er Samuel Beckett, Arthur Adamov, Eugen Ionescu og Jean Genet. Alfred Jarry, forfatteren av Kong Ubu, er et grensetilfelle mot surrealismen. I nyere tid har den absurde skrivemåten blitt allminneliggjort. En finner sterke trekk av absurdisme hos Harold Pinter og Jon Fosse, men som en egen, utskilt stilart har absurdismen hatt sin storhetstid.
  • Teatr absurdu — nowatorski nurt w dramacie współczesnym, zapoczątkowany w latach pięćdziesiątych XX wieku we Francji, mający swój renesans w latach 1950-1965, potem odżywający i przekształcany w kolejnych pokoleniach pisarzy. Charakterystyczną cechą teatru absurdu jest widzenie świata, polegające na godzeniu sprzeczności. W teatrze absurdu zostają odwrócone tradycyjne role przypisane tragizmowi i komizmowi - tragizm staje się nośnikiem treści komicznych, a komizm - tragicznych. Równocześnie zostaje zakwestionowane jedno ontologiczne rozstrzygnięcie świata. Głównymi tematami w dramacie absurdu jest niepewność prawdziwości wszystkiego, co otacza współczesnego człowieka; to tragiczny bohater komicznej gry pozorów istnienia. Działania człowieka w świecie pozbawionym metafizycznego sensu naznaczone są chaosem, a społeczna rzeczywistość bywa często zakłamana przez język i politykę totalitarnego państwa. Co prawda wizja przypadkowego istnienia człowieka w świecie zawierała się w np. tragediach greckich, ale tam odnosiła się do uznanego metafizycznego porządku, natomiast teatr absurdu neguje istnienie takiego porządku. Absurd w tym znaczeniu można traktować nie tylko jako pojęcie estetyczne, ale także jako wyraz pewnej metafizycznej refleksji wobec świata. W dramatach absurdystów silnie eksponowana jest sztuczność, teatralność; często pojawiają się motywy masek, luster i snu. Postacie dramatu często zestawione są w parach, np. kat - ofiara, gruby - chudy itp. , lub też w układach trójkowych, np. dwóch na jednego. Wprowadzany jest także motyw sobowtórów. Absurdyści korzystają chętnie z tradycyjnych motywów farsowych, np. poślizgnięcie się na skórce od banana.
  • Teatro do absurdo foi um termo criado pelo crítico austríaco Martin Esslin, tentando colocar sob o mesmo conceito obras de dramaturgos completamente diferentes, mas que tinham como centro de sua obra o tratamento de forma inusitada da realidade. É uma designação de peças escritas por um determinado número de dramaturgos europeus principalmente no final dos anos 1940, 1950, e 1960, bem como ao estilo de teatro que tem evoluído a partir de seu trabalho. É uma forma do teatro moderno que utiliza para a criação do enredo, das personagens e do diálogo elementos chocantes do ilógico, com o objetivo de reproduzir diretamente o desatino e a falta de soluções em que estão imersos o homem e sociedade. O inaugurador desta tendência teria sido Alfred Jarry (Ubu Rei 1896). A expressão foi cunhada por Martin Esslin, que fizera dela o título de um livro sobre o tema publicados pela primeira vez em 1961 e posteriormente revisto em duas edições, a terceira e última edição foi publicada em 2004, no opúsculo com um novo prefácio do autor. Na primeira edição de "O Teatro do Absurdo", Esslin viu o trabalho destes dramaturgos como dando a articulação artística Albert Camus "filosofia" de que a vida é intrinsecamente sem significado, como ilustrado em sua obra "O Mito de Sísifo". Embora o termo é aplicado a uma vasta gama de peças de teatro, algumas características coincidem em muitas das peças: uma ampla comédia, muitas vezes semelhantes ao Vaudeville, misturado com imagens horríveis ou trágicos as personagens capturadas em situações sem remédio forçado a fazer repetitivo ou sem sentido; acções diálogo cheio de clichês, jogo de palavras, e um disparate; parcelas que são cíclicos ou absurdamente expansiva; quer uma paródia ou a demissão do realismo e do conceito de "bem-feito play". Na primeira (1961) edição, apresentou os quatro Esslin definindo o movimento de dramaturgos como Samuel Beckett, Arthur Adamov, Eugène Ionesco, e de Jean Genet, e em posteriores edições, acrescentou uma quinta dramaturgo, Harold Pinter, embora cada um destes escritores tem únicas preocupações e técnicas que vão além do termo "absurdo". Outros escritores quem Esslin associadas a este grupo incluem Tom Stoppard, Friedrich Dürrenmatt, Fernando Arrabal, Edward Albee, e Jean Tardieu. Os seus representantes mais importantes são, além dos já citados, Ionesco, G. Schahadé, Antonin Artaud e J. Audiberti, na França, Günther Grass e Hildersheimer, na Alemanha. No Brasil, destaca-se José Joaquim de Campos Leão, nascido no Rio Grande do Sul, conhecido como Qorpo Santo. Cronologicamente ele é o pai do absurdo e entre suas obras estão "Certa identidade em busca de outra", "Marido extremoso" e "Mateus e Mateusa".
  • Теа́тр абсу́рда, или дра́ма абсу́рда — абсурдистское направление в западноевропейской драматургии и театре, возникшее в середине XX века. В абсурдистских пьесах мир представлен как бессмысленное, лишённое логики нагромождение фактов, поступков, слов и судеб. Наиболее полно принципы абсурдизма были воплощены в драмах «Лысая певица» (La cantatrice chauve, 1950) румынско-французского драматурга Эжена Ионеско и «В ожидании Годо» (En attendant Godot, 1953) ирландского писателя Сэмюэла Беккета.
  • Absurd teater är en sammanfattande beteckning för en strömning inom teatern och i viss mån litteraturen, främst efter andra världskriget. Ett inte sällan använt stilgrepp inom absurd teater är att genom chockverkan i framställningen understryka livets absurditet, vilket i sammanhanget ofta är liktydigt med meningslöshet. De flesta pjäserna är skrivna på franska, och de flesta absurdisterna var aktiva i Paris – trots att de ej var fransmän. Till absurd teaters främsta företrädare räknas Fernando Arrabal, Samuel Beckett, Jean Genet och Eugène Ionesco. Bland kända pjäser kan nämnas Becketts I väntan på Godot – där ingenting händer, två gånger – samt Noshörningen och Den skalliga primadonnan, båda av Ionesco.
  • Uyumsuz tiyatro, Absürd tiyatro olarak da bilinir. Uyumsuz Tiyatro'nun anlaşılması için çıktığı dönem ve coğrafya'nın bilinmesi şarttır. II. Dünya Savaşı'ndan sonra patlak veren, sanatın her alanındaki değişik yansımalar, tiyatro alanında da kendini göstermiş ve Absürd Tiyatro ortaya çıkmıştır. II. Dünya Savaşına gelene kadar Sanayi Devrimi'ni, I. Dünya Savaşı'nı yaşayan Avrupa'da Nietzsche'den başlayarak ciddi çığlıklar çıkmaya başlamıştır. Nietzsche "Tanrı Öldü!" diye bağırırken aslında yaşamı anlamlandıramayan Batı insanın önemli bir derdini dile getirmeye başlamıştır. Daha sonra Jung gibi Batı aydınları da aklın insanlığı getirdiği durum hakkında önemli yazılar yazmıştır. II. Dünya Savaşı'nın patlamasından sonra bu çığlıklar artık tüm Avrupa'nın ortak derdi olmuş, yaklaşık elli milyon kişinin öldüğü insanlığın en büyük yıkım döneminden sonra yaşamın anlamı üstüne ciddi bir sorun baş göstermiştir ki işte tam bu anda Avrupa'nın çeşitli sahnelerinde birbirlerinden de etkilenerek uyumsuz tiyatronun öncüleri ortaya çıkmaya başlamıştır. Bu anda karşımıza iki önemli yazar çıkmakta: biri Samuel Beckett, diğeri ise Eugene Ionesco. Beckett'in Godot'yu Beklerken ve Ionesco'nun Kel Şarkıcı adlı oyunları bu tiyatronun ilk örnekleridir.
  • Театр абсурду або драма абсурду — абсурдистський напрямок у західноєвропейській драматургії й театрі який виник у середині XX століття. В абсурдистських п'єсах світ зображений як безглузді позбавлені логіки накопичення фактів вчинків слів і доль. Найбільш повно принципи абсурдизму були втілені в драмах «Голомоза співачка» (The Bald Soprano 1950) французького драматурга Ежена Іонеско і «Чекаючи Годо» (Waiting for Godot 1953) ірландського письменника Семюеля Беккета.
dbpprop:hasPhotoCollection
dbpprop:reference
rdf:type
rdfs:comment
  • The Theatre of the Absurd is a designation for particular plays written by a number of primarily European playwrights in the late 1940s, 1950s, and 1960s, as well as to the style of theatre which has evolved from their work. The term was coined by the critic Martin Esslin, who made it the title of a book on the subject first published in 1961 and in two later revised editions; the third and final edition appeared in 2004, in paperback with a new foreword by the author.
  • Das Absurde Theater ist eine Richtung des Theaters des 20. Jahrhunderts, die die Sinnfreiheit der Welt und den darin orientierungslosen Menschen darstellen will.
  • El Teatre de l'absurd és un gènere teatral cultivat per escriptors europeus i americans entre els anys 40 i 60 del segle XX. Va ser encunyat pel crític Martin Esslin que va utilitzar-lo com a títol d'un llibre seu del 1962. Esslin considera que el treball d'aquests autors consisteix en una articulació artística del concepte filosòfic de l'absurd de l'existència, propi d’Albert Camus.
  • Absurdní drama (z lat. absurdus nesmyslný, sluchu nepříjemný) je směr avantgardního divadla projevující se zejména od 50. let 20. století.
  • Teatro del absurdo es un término que abarca un conjunto de obras escritas por ciertos dramaturgos estadounidenses y europeos en los años 1940, '50 y '60 y, en general, el estilo teatral que surgió a partir de la obra de aquellos. Se caracteriza por tramas que parecen carecer de significado, diálogos repetitivos y falta de secuencia dramática que a menudo crean una atmósfera onírica. En el teatro del absurdo tiene fuertes rasgos existencialistas y cuestiona a la sociedad y el hombre.
  • Absurdi teatteri (ransk. Théâtre de l'Absurde) on eräiden kirjailijoiden 1940–1960-luvulla kirjoittamien näytelmien nimitys. Nimitystä käytetään myös heidän teoksistaan syntyneestä teatterityylistä. Näytelmien tyyppiesimerkikki on Samuel Beckettin näytelmä Huomenna hän tulee (1949). Toinen merkittävä tyylin edustaja on Eugène Ionesco. Teatteri ja tyyli liitetään usein eksistentialistiseen filosofiaan.
  • Au XXème siècle le théâtre de l'absurde, terme formulé par l'écrivain et critique Martin Esslin en 1962, est un type de théâtre apparu dans les années 1950, se caractérisant par une rupture totale par rapport aux genres plus classiques, tels que le drame ou la comédie. Il s’agit d’un genre traitant fréquemment de l’absurdité de l’Homme et de la vie en général, celle-ci menant à la mort.
  • Az abszurd dráma a második világháború után kibontakozó abszurd irodalom legnagyobb hatású műfaja; új szemléletű drámairodalmat és annak megfelelő színházi előadásokat teremtett. Az abszurd drámát a lét teljes értelmetlenségét, céltalanságát tételező világkép hatja át, tudatosan az irracionalitásra törekszik.
  • Teatro dell'Assurdo è la denominazione di un particolare tipo di opere scritte da alcuni scrittori, soprattutto europei sul finire degli anni '40, '50 e '60. Con lo stesso termine si identifica anche tutto lo stile teatrale nato dall'evoluzione dei loro lavori. Il termine è stato coniato dal critico Martin Esslin, che ne fece il titolo di una sua pubblicazione del 1961: "The Theatre of the Absurd".
  • 不条理演劇（ふじょうりえんげき）とは、人間、特に現代人の不条理性や不毛性を描こうとする戯曲や演劇の手法もしくはその手法に基づく演劇活動そのものを指す。評論家マーティン・エスリンの著書『不条理演劇』(The Theatre of the Absurd 1962年)で命名され、定着した。
  • Absurd toneel (ook anti-theater of nouveau théâtre) is een toneelgenre waarin de onlogische en irrationele aspecten van het leven benadrukt worden, vaak om de doelloosheid van het leven aan te tonen. Het absurd toneel werd populair in het eerste decennium na de Tweede Wereldoorlog, gelijktijdig met de absurdistische filosofische stroming. In het absurd toneel wordt vaak uitgegaan van realistische karakters, situaties en theatrale conventies.
  • Absurd teater er ei retning innafor dramatikken. I forma kjennetegnes det absurde dramaet av at dramaet er borte. Det skjer ikke noen dramatisk utvikling; konfliktene blir ikke løst. Stykket kan like gjerne slutte der det tok til. Innholdsmessig kretser absurd teater ofte om mangel på mening i menneskenes liv eller hvordan mennesker finner måter å takle denne mangelen på mening. Det absurde teateret ser menneskene som forvirra, hjelpesløse og fremmede.
  • Teatr absurdu — nowatorski nurt w dramacie współczesnym, zapoczątkowany w latach pięćdziesiątych XX wieku we Francji, mający swój renesans w latach 1950-1965, potem odżywający i przekształcany w kolejnych pokoleniach pisarzy. Charakterystyczną cechą teatru absurdu jest widzenie świata, polegające na godzeniu sprzeczności.
  • Teatro do absurdo foi um termo criado pelo crítico austríaco Martin Esslin, tentando colocar sob o mesmo conceito obras de dramaturgos completamente diferentes, mas que tinham como centro de sua obra o tratamento de forma inusitada da realidade. É uma designação de peças escritas por um determinado número de dramaturgos europeus principalmente no final dos anos 1940, 1950, e 1960, bem como ao estilo de teatro que tem evoluído a partir de seu trabalho.
  • Теа́тр абсу́рда, или дра́ма абсу́рда — абсурдистское направление в западноевропейской драматургии и театре, возникшее в середине XX века. В абсурдистских пьесах мир представлен как бессмысленное, лишённое логики нагромождение фактов, поступков, слов и судеб.
  • Absurd teater är en sammanfattande beteckning för en strömning inom teatern och i viss mån litteraturen, främst efter andra världskriget. Ett inte sällan använt stilgrepp inom absurd teater är att genom chockverkan i framställningen understryka livets absurditet, vilket i sammanhanget ofta är liktydigt med meningslöshet. De flesta pjäserna är skrivna på franska, och de flesta absurdisterna var aktiva i Paris – trots att de ej var fransmän.
  • Uyumsuz tiyatro, Absürd tiyatro olarak da bilinir. Uyumsuz Tiyatro'nun anlaşılması için çıktığı dönem ve coğrafya'nın bilinmesi şarttır. II. Dünya Savaşı'ndan sonra patlak veren, sanatın her alanındaki değişik yansımalar, tiyatro alanında da kendini göstermiş ve Absürd Tiyatro ortaya çıkmıştır. II. Dünya Savaşına gelene kadar Sanayi Devrimi'ni, I. Dünya Savaşı'nı yaşayan Avrupa'da Nietzsche'den başlayarak ciddi çığlıklar çıkmaya başlamıştır.
  • Театр абсурду або драма абсурду — абсурдистський напрямок у західноєвропейській драматургії й театрі який виник у середині XX століття. В абсурдистських п'єсах світ зображений як безглузді позбавлені логіки накопичення фактів вчинків слів і доль.
rdfs:label
  • Theatre of the Absurd
  • Absurdes Theater
  • Teatre de l'absurd
  • Absurdní drama
  • Teatro del absurdo
  • Absurdi teatteri
  • Théâtre de l'absurde
  • Abszurd dráma
  • Teatro dell'assurdo
  • 不条理演劇
  • Absurd toneel
  • Absurd teater
  • Teatr absurdu
  • Teatro do absurdo
  • Театр абсурда
  • Absurd teater
  • Uyumsuz tiyatro
  • Театр абсурду
owl:sameAs
skos:subject
foaf:page
is dbpedia-owl:Artist/movement of
is dbpedia-owl:movement of
is dbpprop:disambiguates of
is dbpprop:genre of
is dbpprop:movement of
is dbpprop:redirect of
is owl:sameAs of