| dbpprop:abstract
|
- Frederick Rudolph "Ted" Schroeder was an American tennis player who won the two most prestigious amateur tennis titles, Wimbledon and the now the United States Open starting 1968. He was the Number 1-ranked American player in 1942 and the Number 2 for 4 consecutive years, 1946 through 1949. He was born in Newark, New Jersey, but developed as a tennis player in Southern California under the guidance of Perry T. Jones.
- Fredrick Rudolph „Ted“ Schroeder junior war ein US-amerikanischer Tennisspieler.
- Frederick Rudolph "Ted" Schroeder fue un destacado jugador de tenis estadounidense de los años 40. En su carrera ganó 2 títulos de Grand Slam en individuales y 3 en dobles.
- Frederick Rudolph ”Ted” Schroeder oli yhdysvaltalainen tennispelaaja, joka voitti urallaan sekä Wimbledonin että Yhdysvaltain mestaruuskilpailuiden kaksinpelimestaruuden. Hänet hyväksyttiin International Tennis Hall of Fameen 1966. Ystävänsä Jack Kramerin kanssa Schroeder muodosti menestyksekkään nelinpeliparin, joka voitti Yhdysvaltain mestaruuskilpailut 1940, 1941 ja 1947. Lentolyöntipelissä erityisen taitava Schroeder oli mukana voittamassa neljää Davis Cupia Yhdysvalloille. Vuoden 1946 Davis Cup -finaalissa hän ja Kramer pelasivat kaikki ottelut. Vuonna 1949 kylmäsäilytyslaitteisiin erikoistuneen yrityksen varapääjohtajaksi nimetty Schroeder pysytteli koko tennisuransa ajan amatöörinä eikä ryhtynyt ammattilaiseksi lukuisista tarjouksista huolimatta. Osallistuessaan Wimbledonin turnaukseen 1949 ensimmäisen ja ainoan kerran hän sai lempinimen ”Lucky Ted” voitettuaan useita viisieräisiksi venyneitä kamppailuita. Ted Schroeder kuoli syöpään 26. toukokuuta 2006 La Jollassa, Kaliforniassa. Schroeder oli tuolloin 84-vuotias. Hänen poikansa John on golfammattilainen.
- Frederick "Ted" Rudolph Schroeder est un joueur de tennis américain. Il a remporté deux titres de Grand Chelem à US Open en 1942 et à Wimbledon en 1949. Il a également atteint les demi finales de US Open en 1941 et la finale en 1949. Ted Schroeder est membre du International Tennis Hall of Fame depuis 1966.
- テッド・シュローダー（Ted Schroeder, 1921年7月20日 - 2006年5月26日）は、アメリカ・ニュージャージー州ニューアーク出身の男子テニス選手。フルネームは Frederick Rudolph Schroeder （フレデリック・ルドルフ・シュローダー）というが、愛称の「テッド・シュローダー」という名前で最もよく知られている。1942年の全米選手権と1949年のウィンブルドン選手権で優勝し、4大大会男子シングルス2勝を挙げた。ダブルスでも、同じ年の親友ジャック・クレーマーと組んで抜群の強さを発揮し、全米選手権で3勝を挙げている。シュローダーのテニスは、多彩なボレーの力強さに定評があった。彼は“トウモロコシの穂軸形のような”パイプでたばこをふかす姿も印象的な人だったという。彼が活躍した1940年代は、第2次世界大戦をまたぐ激動の時代であった。 1940年の全米選手権男子ダブルスで、フレデリック・シュローダーは同じ年のジャック・クレーマーと組んで初優勝を飾った。1921年8月1日生まれのクレーマーは、シュローダーとは12日違いにあたる。2人は1941年に全米選手権の男子ダブルスで2連覇を達成したが、その途中で第2次世界大戦を経験し、終戦後の1947年に6年ぶり3度目の全米男子ダブルス優勝を果たしている。1942年の全米選手権で、シュローダーは男子シングルス・男子ダブルス・混合ダブルスの3部門すべてに決勝進出を果たし、男子シングルスと混合ダブルスの2部門制覇を達成した。男子シングルス決勝ではフランク・パーカーを 8-6, 7-5, 3-6, 4-6, 6-2 で破って初優勝を飾り、混合ダブルスではルイーズ・ブラフとコンビを組んだが、シドニー・ウッドと組んだ男子ダブルスではガードナー・ムロイ＆ビル・タルバート組に敗れ、1942年全米選手権の「ハットトリック」（3部門制覇）を逃した。シュローダーは第2次世界大戦中、アメリカ海軍の空軍に勤務した。 第2次世界大戦が1945年に終結した後、男子テニス国別対抗戦・デビスカップは1946年から開催が再開され、テッド・シュローダーは1946年から1951年までアメリカ代表選手として活躍した。その期間中、アメリカは1946年から1949年まで「ワールドグループ」決勝でオーストラリアを破ってデ杯4連覇を達成する。1949年、シュローダーは生涯唯一の出場となったウィンブルドン選手権で男子シングルス優勝を飾った。その過程で、彼は7試合のうち4試合をフルセット（5セット・マッチ）で勝ち抜いたことにより、イギリスの観客から「ラッキー・テッド」“Lucky Ted”と呼ばれた。1回戦のガードナー・ムロイ戦から始まり、（2-4回戦はストレート勝ちしたが）準々決勝のフランク・セッジマン戦では相手のマッチ・ポイント（このポイントを取れば勝負が決まる）を2本しのぎ、3-6, 6-8, 6-3, 6-2, 9-7 で逆転勝ちした。準決勝のエリック・スタージェス（南アフリカ）戦も5セットを要し、決勝でもチェコスロバキアのヤロスラフ・ドロブニーを 3-6, 6-0, 6-3, 4-6, 6-4 で退けた。シュローダーがウィンブルドン優勝までに要した「29セット」の戦いは、見守った観客にも強い印象を残した。この年は全米選手権でも7年ぶり2度目の決勝に進出したが、パンチョ・ゴンザレスに 18-16, 6-2, 1-6, 2-6, 4-6 で敗れてしまう。先にシュローダーが2セット・アップ（自分が2セットを先取した状態）からの逆転負けで、4大大会2連勝はならなかった。 しかしウィンブルドン優勝の翌年、1950年にシュローダーにも力の衰えが訪れる。この年のデビスカップ・ワールドグループ決勝で、シュローダーは対オーストラリア戦で出場3試合すべてに敗れてしまい、アメリカのデ杯連覇を止める結果になった。そしてついに、1951年のワールドグループ決勝でアメリカはオーストラリアに2連敗を喫し、シュローダー自身も2試合を落とした。このデ杯2連敗を最後に、シュローダーは30歳で現役を退いた。 シュローダーの親友ジャック・クレーマーは1947年から「プロテニス選手」に転向し、当時のプロテニスツアーの運営者になった。そのため、シュローダーは何度かクレーマーからプロ選手転向への誘いを受けたが、その申し出を断り続け、生涯アマチュアの選手で通した。シュローダーの人物像については、1979年に出版されたクレーマーの自伝『ゲーム－テニスにおけるわが40年』（The Game: My 40 Years in Tennis）に詳しい描写が残っており、本書の168-183ページで「シュロード」（Schroed）という題名の第11章を割いて（プロ選手にならなかった）親友との思い出を回顧している。 1966年に国際テニス殿堂入り。それから40年後の2006年5月26日、テッド・シュローダーはカリフォルニア州ラ・ホーヤの自宅にて癌のため84歳で逝去した。
- Fredrick Rudolph (Ted) Schroeder was een Amerikaans tennisser. Schroeder won in 1949 het herenenkel van Wimbledon; in datzelfde jaar behaalde hij ook de finale van het herendubbel die hij en zijn medespeler echter niet wisten te winnen. Ook won hij diverse tenniskampioenschappen van de US Open: in 1942 won hij het herenenkel en in de jaren 1940, 1941 en 1947 het herendubbel. Van 1946 tot 1951 deed hij eveneens mee aan de Amerikaanse Davis Cup maar behaalde daarin geen titels. In 1966 werd hij vanwege zijn verdiensten op tennisgebied opgenomen in de International Tennis Hall of Fame, gelegen in de Amerikaanse plaats Newport (Rhode Island). Ted Schroeder overleed op ruim 84-jarige leeftijd.
- Frederick Rudolph Schroeder, Ted Schroeder - tenisista amerykański, zwycięzca Wimbledonu i mistrzostw USA, zdobywca Pucharu Davisa. Jeden z wychowanków Los Angeles Tennis Club i Perry'ego Jonesa, w 1939 zdobył mistrzostwo USA juniorów, a w 1942 mistrzostwo uczelniane kraju (US Intercollegiate) w grze pojedynczej i podwójnej (z Larry Dee), jako student Stanford University. Miał już w tym momencie za sobą znaczące sukcesy w gronie seniorów, przede wszystkim dwukrotne wielkoszlemowe mistrzostwo USA w parze z Jackiem Kramerem. W 1942 do tytułu akademickiego dołożył także dorosłe mistrzostwo USA, pokonując w finale Franka Parkera. Był drugim - po Donie McNeillu w 1940 - zwycięzcą mistrzostw USA seniorskich i akademickich w jednym sezonie. Zanotował wymowny stopniowy awans w hierarchii mistrzostw USA - w debiucie w 1939 odpadł w III rundzie, rok później w ćwierćfinale, w 1941 w półfinale. W 1942 znalazł się na czele rankingu amerykańskiego, ze względu na toczącą się wojnę jedynej liczącej się klasyfikacji tenisowej w tym okresie. Po tytuł w 1942 sięgnął jeszcze jako cywil, ale wkrótce został powołany do wojska. Na kolejne wielkoszlemowe zwycięstwo czekał do 1947, kiedy ponownie triumfował w mistrzostwach USA w deblu z Kramerem. W 1949 odniósł - w swoim jedynym starcie w tej imprezie - zwycięstwo wimbledońskie. Aż cztery pojedynki (w tym trzy ostatnie) Schroedera rozstrzygały się w pięciu setach, co sprawiło, że przylgnął do niego przydomek "Teda szczęściarza". W I rundzie pokonał Gardnara Mulloya 3:6, 9:11, 6:1, 6:0, 7:5, w ćwierćfinale Franka Sedgmana 3:6, 6:8, 6:3, 6:2, 9:7, w półfinale Erica Sturgessa 3:6, 7:5, 5:7, 6:1, 6:2, w finale Jaroslava Drobnego 3:6, 6:0, 6:3, 4:6, 6:4. Szczęście sprzyjało Schroederowi szczególnie w ćwierćfinale przeciwko Sedgmanowi, kiedy obronił dwie piłki meczowe, w tym jedną w kuriozalnych okolicznościach - zmuszony do drugiego podania po wywołaniu w pierwszym błędu stóp, pozwolił sobie na ryzykowny serwis, a następnie zakończył akcję wolejem zagranym ramą rakiety. Na Wimbledonie w 1949 doszedł także do finału debla z Mulloyem, ale para ta przegrała do Parkera i Gonzaleza. Kilka miesięcy później Schroeder zmierzył się z Gonzalezem w finale mistrzostw USA i przegrał po zaciętym meczu, mimo prowadzenia 2:0 w setach. Porażka ta kosztowała go pozycję lidera rankingu amerykańskiego i światowego, a także kontrakt zawodowy z promotorem Bobby Riggsem na mecze przeciwko dawnemu partnerowi deblowemu Kramerowi. W tej sytuacji kontynuował występy amatorskie przez kilka lat, nie odnosząc już tak spektakularnych zwycięstw, ale wygrywając m. in. mistrzostwa USA na kortach twardych w 1951. Brak kontraktu zawodowego pozwolił mu także kontynuować występy w Pucharze Davisa. Schroeder debiutował w tych rozgrywkach w 1946 i przyczynił się do odzyskania przez Amerykanów trofeum, pokonując na otwarcie finału z Australią Johna Bromwicha i dokładając punkt deblowy z Kramerem (przeciwko Bromwichowi i Quistowi). Był także w zwycięskich składach w 1947, 1948 i 1949. W tych latach Amerykanie, jako obrońcy tytułu, nie uczestniczyli w rywalizacji w pełnym wymiarze, występując jedynie w finale z wyłonioną ekipą pretendentów (Challenge Round), za każdym razem Australią. W 1950 Amerykanie nie sprostali rywalom (Schroeder przegrał z Kenem McGregorem i Frankiem Sedgmanem oraz mecz deblowy w parze z Gardnarem Mulloyem) i rok później walczyli w normalnych rozgrywkach o finał, pokonując m. in. silną ekipę szwedzką. W finale Pucharu Davisa 1951 - ponownie przeciwko Australii - Schroder przegrał na otwarcie z Sedgmanem, a później grę podwójną w parze z Tony Trabertem. Zdołał jeszcze wyrównać stan rywalizacji na 2:2 po zwycięstwie nad Mervynem Rose, ale ostatecznie Puchar pozostał przy Australijczykach (w ostatnim singlu Sedgman pokonał Seixasa). Łącznie Schroeder w ramach Pucharu Davisa odniósł 13 zwycięstw i poniósł 6 porażek. Praworęczny Schroeder znalazł się na liście Jacka Kramera 22 najwybitniejszych zawodników w historii tenisa (opublikowanej w książce The Game - My 40 Years in Tennis, 1979), wprawdzie nie w pierwszym szeregu, ale obok takich zawodników, jak Rod Laver, Lew Hoad, Jack Crawford, Björn Borg, Jimmy Connors czy Arthur Ashe. Kramer podkreślał braki w uderzeniach Schroderea z głębi kortu, ale wysoko cenił jego wolę walki i umiejętności wolejowe, szczególnie ze strony bekhendowej. Uważał także drugie podanie Schroedera za jedno z najlepszych w tenisie, właśnie ten element - obok odporności psychicznej - wymieniając jako źródło jego sukcesów w zaciętych, pięciosetowych meczach. Schroeder, który występy na kortach łączył z prywatną działalnością w biznesie, w 1966 został wpisany do Międzynarodowej Tenisowej Hall of Fame. Jego syn John został zawodowym golfistą. Osiągnięcia w turniejach wielkoszlemowych: Wimbledon gra pojedyncza - wygrana 1949 gra podwójna - finał 1949 mistrzostwa USA gra pojedyncza - wygrana 1942, finał 1949 gra podwójna - wygrane 1940, 1941, 1947, finały 1942, 1948 gra mieszana - wygrana 1942 Finały singlowe w turniejach wielkoszlemowych: mistrzostwa USA 1942 - 8:6, 7:5, 3:6, 4:6, 6:2 z Frankiem Parkerem Wimbledon 1949 - 3:6, 6:0, 6:3, 4:6, 6:4 z Jaroslavem Drobným mistrzostwa USA 1949 - 18:16, 6:2, 1:6, 2:6, 4:6 z Pancho Gonzalezem
- Ted Schroeder, eg. Frederick Rudolph Schroeder, född 20 juli 1921 i Newark, New Jersey, USA, död 26 maj 2006 i La Jolla utanför San Diego, Kalifornien, USA, var en amerikansk tennisspelare. Ted Schroeder vann under sin karriär sex Grand Slam-titlar, varav två i singel, tre i dubbel och en i mixed dubbel. Han upptogs 1966 i International Tennis Hall of Fame.
|
| rdfs:comment
|
- Frederick Rudolph "Ted" Schroeder was an American tennis player who won the two most prestigious amateur tennis titles, Wimbledon and the now the United States Open starting 1968. He was the Number 1-ranked American player in 1942 and the Number 2 for 4 consecutive years, 1946 through 1949. He was born in Newark, New Jersey, but developed as a tennis player in Southern California under the guidance of Perry T. Jones.
- Fredrick Rudolph „Ted“ Schroeder junior war ein US-amerikanischer Tennisspieler.
- Frederick Rudolph "Ted" Schroeder fue un destacado jugador de tenis estadounidense de los años 40. En su carrera ganó 2 títulos de Grand Slam en individuales y 3 en dobles.
- Frederick Rudolph ”Ted” Schroeder oli yhdysvaltalainen tennispelaaja, joka voitti urallaan sekä Wimbledonin että Yhdysvaltain mestaruuskilpailuiden kaksinpelimestaruuden. Hänet hyväksyttiin International Tennis Hall of Fameen 1966. Ystävänsä Jack Kramerin kanssa Schroeder muodosti menestyksekkään nelinpeliparin, joka voitti Yhdysvaltain mestaruuskilpailut 1940, 1941 ja 1947. Lentolyöntipelissä erityisen taitava Schroeder oli mukana voittamassa neljää Davis Cupia Yhdysvalloille.
- Frederick "Ted" Rudolph Schroeder est un joueur de tennis américain. Il a remporté deux titres de Grand Chelem à US Open en 1942 et à Wimbledon en 1949. Il a également atteint les demi finales de US Open en 1941 et la finale en 1949. Ted Schroeder est membre du International Tennis Hall of Fame depuis 1966.
- Fredrick Rudolph (Ted) Schroeder was een Amerikaans tennisser. Schroeder won in 1949 het herenenkel van Wimbledon; in datzelfde jaar behaalde hij ook de finale van het herendubbel die hij en zijn medespeler echter niet wisten te winnen. Ook won hij diverse tenniskampioenschappen van de US Open: in 1942 won hij het herenenkel en in de jaren 1940, 1941 en 1947 het herendubbel. Van 1946 tot 1951 deed hij eveneens mee aan de Amerikaanse Davis Cup maar behaalde daarin geen titels.
- Frederick Rudolph Schroeder, Ted Schroeder - tenisista amerykański, zwycięzca Wimbledonu i mistrzostw USA, zdobywca Pucharu Davisa. Jeden z wychowanków Los Angeles Tennis Club i Perry'ego Jonesa, w 1939 zdobył mistrzostwo USA juniorów, a w 1942 mistrzostwo uczelniane kraju (US Intercollegiate) w grze pojedynczej i podwójnej (z Larry Dee), jako student Stanford University.
- Ted Schroeder, eg. Frederick Rudolph Schroeder, född 20 juli 1921 i Newark, New Jersey, USA, död 26 maj 2006 i La Jolla utanför San Diego, Kalifornien, USA, var en amerikansk tennisspelare. Ted Schroeder vann under sin karriär sex Grand Slam-titlar, varav två i singel, tre i dubbel och en i mixed dubbel. Han upptogs 1966 i International Tennis Hall of Fame.
|
![[RDF Data]](/statics/sw-cube.png)
