| dbpedia-owl:abstract
|
- Geschmack ist ein kulturelles und ästhetisches Ideal insofern damit differenzierte Urteilsfähigkeit gemeint ist, nach der jedermann streben soll. Hans Georg Gadamer (1900-2002) zählt Geschmack neben Bildung, Urteilskraft und Sensus communis zu den humanistischen Leitbegriffen.
- Taste as an aesthetic, sociological, economic and anthropological concept refers to a cultural patterns of choice and preference. While taste is often understood as a biological concept, it can also be reasonably studied as a social or cultural phenomenon. Taste is about drawing distinctions between things such as styles, manners, consumer goods and works of art. Social inquiry of taste is about the human ability to judge what is beautiful, good and proper. Social and cultural phenomena concerning taste are closely associated to social relations and dynamics between people. The concept of social taste is therefore rarely separated from its accompanying sociological concepts. An understanding of taste as something that is expressed in actions between people helps to perceive many social phenomena that would otherwise be inconceivable. Some judgments concerning taste may appear more legitimate than others, but most often there is not a single conception shared by all members of society. People with individual sensibilities are not unique either. For instance, aesthetic preferences and attendance to various cultural events are associated with education and social origin. Different socioeconomic groups are likely to have different tastes, and it has been suggested that social class is one of the prominent factors structuring taste.
- Maku on ihmisen kyky pitää tai olla pitämättä jostakin ja samalla kyky, jonka avulla hän voi säädellä erilaisia arviointeja ja omaa käyttäytymistään. Maku voidaan yhdistää sekä esteettisiin että moraalisiin arvioihin.
- Il gusto in estetica, settore della filosofia che si occupa della definizione del bello naturale e artistico e del suo giudizio, è la capacità di cogliere, apprezzare la bellezza e sentirsene soddisfatti. Il concetto di gusto fin dall'inizio viene filosoficamente correlato con quello di sentimento del piacere: i due concetti infatti sono visti come collegati alla soggettività considerata, nel suo aspetto di inclinazioni, passioni e simpatie, come autonoma rispetto alla pura razionalità. La caratteristica della soggettività nella definizione del gusto si deve soprattutto ai moralisti francesi le cui teorie furono parzialmente modificate da Hume il quale riteneva eccessivo ridurre tutto al soggetto quando lo stesso senso comune insegna che al gusto sono da riferire non solo l'apprezzamento ma anche la creazione stessa dell'opera artistica. Un ulteriore limite alla teoria soggettivistica del gusto è nel pensiero di Edmund Burke che rilevava come «la causa di un gusto errato é un difetto di giudizio» riportando così alla razionalità piuttosto che al sentimento la nozione di gusto. Secondo Alexander Gerard la concezione del gusto come un sentimento lasciato all'arbitrarietà del singolo soggetto è errata poiché ogni espressione estetica è in qualche modo collegata ai propri principi razionali e morali. « Le operazioni dell'immaginazione sono i princìpi da cui nascono i sentimenti del gusto. Per il fatto che essi nascano dall'immaginazione non significa che essi siano fantastici, immaginari o ideali. Essi sono universalmente prodotti dalla forza dell'immaginazione, che è estremamente importante, visto che essa influisce sulle operazioni dell'anima. » Per i filosofi francesi del XVIII secolo nel concetto di gusto sembrerebbe insito un atteggiamento di giudizio individuale che tuttavia viene a mancare quando riferendosi ad esempio ad opere della classicità esso acquista il carattere condiviso di universalità Per Voltaire come per Montesquieu nel gusto è presente sia la facoltà intuitiva di cogliere il bello sia anche la ragione che giunge a definirlo per via analitica. Il complesso di queste considerazioni filosofiche trova sistemazione e coronamento nell'estetica kantiana della Critica del giudizio: « [Il gusto è] la facoltà di giudicare su ciò che rende universalmente comunicabile, senza la mediazione di un concetto, il sentimento suscitato da una data rappresentazione. » Il gusto quindi si basa sulla possibilità dell'accordo universale con altri soggetti («universalmente comunicabile») e non è legato all'oggetto stesso ma a quella attività estetica che è una sfera autonoma del nostro modo di sentire: « Il giudizio di gusto determina il suo oggetto, per ciò che riguarda il piacere (in quanto bellezza), pretendendo il consenso d'ognuno, come se il piacere fosse oggettivo. Dire che questo fiore è bello vai quanto esprimere la propria pretesa al piacere di ognuno. Il piacevole del suo odore non ha simili pretese. Ad uno piace, ad un altro dà alla testa. E che cosa si potrebbe presumere da ciò se non che la bellezza dovrebbe essere considerata come una proprietà dell'oggetto stesso, non regolata dalla diversità degli individui e dei loro organismi, ma su cui invece questi dovrebbero regolarsi, volendone giudicare? E nondimeno non è così. Perché il giudizio di gusto consiste proprio nel chiamar bella una cosa soltanto per la sua proprietà di accordarsi col nostro modo di percepirla. » « Per decidere se una cosa sia bella o no, noi non poniamo, mediante l’intelletto, la rappresentazione in rapporto con l’oggetto, in vista della conoscenza; la rapportiamo invece, tramite l’immaginazione (forse connessa con l’intelletto), al soggetto e al suo sentimento di piacere e di dispiacere. Il giudizio di gusto non è pertanto un giudizio di conoscenza; non è quindi logico, ma estetico: intendendo con questo termine ciò il cui principio di determinazione non può essere che soggettivo. »
- Smaak als een esthetisch, sociologisch, economisch en antropologisch concept verwijst naar een cultureel patroon van keuze en voorkeur. Hoewel smaak vaak als een biologisch concept wordt opgevat, kan het ook redelijkerwijs bestudeerd worden als een sociaal of cultureel fenomeen. Smaak gaat over het onderscheid maken tussen dingen zoals stijlen, manieren, consumptiegoederen en kunstwerken. Maatschappelijk onderzoek naar smaak gaat over het menselijk vermogen om te oordelen wat mooi, goed en passend is. Sociale en culturele fenomenen betreffende smaak zijn nauw verbonden met de sociale relaties en dynamiek tussen mensen. Het concept van sociale smaak is daarom slechts zelden losgekoppeld van diens begeleidende sociologische concepten. Het begrijpen van smaak als iets dat uitgedrukt wordt in handelingen tussen mensen helpt ons veel sociale fenomenen te doorgronden die anders ondoorgrondelijk zouden zijn. Hoewel sommige oordelen over smaak meer rechtmatig klinken dan andere, is er in het merendeel van de gevallen geen unieke opvatting over smaak die door alle leden van de maatschappij gedeeld wordt. De individuele gevoeligheden van mensen zijn ook niet uniek. Esthetische voorkeuren en aanwezigheid op bepaalde culturele evenementen worden bijvoorbeeld geassocieerd met de opleiding die je genoten hebt en je sociale afkomst. Bijgevolg is het aannemelijk dat verschillende socio-economische groepen verschillende smaken hebben, en het werd zelfs al gesuggereerd dat sociale klasse één van de determinerende factoren is om je smaak vorm te geven.
- Smak som et sosialt fenomen blir forstått som generelle estetiske preferanser som kan være resultatet av sosialt press like mye som en individuell egenskap, og en bestemt smak kan bli vurdert som «god» eller «dårlig». Denne teorien ble formulert i løpet av siste halvdel av 1900-tallet, og forbindes med teorien om estetisk relativisme. Før dette var oppfattelsen av den estetiske smaken forbundet med dannelse og gode vaner som en naturlig egenskap uavhengig av miljømessig læring, noe som også viste til en persons verdsetting av skjønnhet.
- Smak (gust) – "poczucie piękna"; zdolność lub umiejętność oceny wartości estetycznych. Potocznie także: subiektywna tendencja do wyższego oceniania pewnych wartości, a niższego innych. Kategoria ta była szczególnie popularna w estetyce filozoficznej w XVIII i XIX w. za sprawą "Krytyki władzy sądzenia" Immanuela Kanta. W ostatniej z trzech Krytyk Kant przedstawia smak jako warunek możliwości orzekania o pięknie i jego kontemplowania. W drugiej połowie XIX w. i w wieku XX pojęcie smaku (gustu) zostało poddane krytyce, szczególnie przez myślicieli o poglądach lewicowych. Smak (gust) jest tutaj uważany za przywilej klas posiadających – po pierwsze, tylko przedstawiciele tych klas mają możliwość przyjmowania wobec rzeczywistości postawy kontemplacyjnej, zdystansowanego chłodnego oglądu; po drugie, kategoria smaku jest elementem światopoglądu klas panujących, narzucanego klasie pracującej. Również w tradycji pragmatyzmu i neopragmatyzmu (np. Richard Shusterman "Estetyka pragmatyczna. Żywe piękno i refleksja nad sztuką") smak zostaje poddany krytyce jako kategoria zbyt intelektualna, odcinająca człowieka od bezpośredniego, żywego doświadczenia piękna i sztuki.
- Вкус — эстетическая категория, один из предметов изучения эстетики как философской дисциплины. В общем смысле вкус — это некая специфическая особенность восприятия прекрасного; он, по выражению российского философа В. Бычкова «органически присущ человеческой природе, как единственно позволяющий актуализовать гармонию человека с Универсумом».
- Smak är i estetik en uppfattning om vad som är vackert. Begreppet kan betraktas som både subjektivt och objektivt. Enligt den objektiva tolkningen kan man påstå att en person har god eller dålig smak, eller att ett verk, en produkt eller en miljö är uttryck för god eller dålig smak.
- Pour le sens des saveurs, voir goût Fichier:Francois-Joseph Heim 001. jpg Le bon goût artistique présenté lors du Salon de peinture de 1824, de l'Académie royale de peinture et de sculpture. Le goût (ou gout selon l'écriture de 1990) est la faculté de percevoir et discerner les beautés et défauts des choses, notamment dans les domaines esthétiques et intellectuels. Une personne possède ainsi du goût, ou bien « n'a pas de goût » ('mauvais goût). Par extension, le goût désigne le jugement ou l'opinion sur une chose. Une chose est caractérisée par exemple « de bon goût » ou « de goût », ou bien à l'inverse « de mauvais goût », voire « dégoûtante ». Dans le langage littéraire, le goût désigne également un penchant, une disposition, une passion pour une chose, ou bien une inclination amoureuse pour une personne.
|
| rdfs:comment
|
- Geschmack ist ein kulturelles und ästhetisches Ideal insofern damit differenzierte Urteilsfähigkeit gemeint ist, nach der jedermann streben soll. Hans Georg Gadamer (1900-2002) zählt Geschmack neben Bildung, Urteilskraft und Sensus communis zu den humanistischen Leitbegriffen.
- Maku on ihmisen kyky pitää tai olla pitämättä jostakin ja samalla kyky, jonka avulla hän voi säädellä erilaisia arviointeja ja omaa käyttäytymistään. Maku voidaan yhdistää sekä esteettisiin että moraalisiin arvioihin.
- Вкус — эстетическая категория, один из предметов изучения эстетики как философской дисциплины. В общем смысле вкус — это некая специфическая особенность восприятия прекрасного; он, по выражению российского философа В. Бычкова «органически присущ человеческой природе, как единственно позволяющий актуализовать гармонию человека с Универсумом».
- Smak är i estetik en uppfattning om vad som är vackert. Begreppet kan betraktas som både subjektivt och objektivt. Enligt den objektiva tolkningen kan man påstå att en person har god eller dålig smak, eller att ett verk, en produkt eller en miljö är uttryck för god eller dålig smak.
- Taste as an aesthetic, sociological, economic and anthropological concept refers to a cultural patterns of choice and preference. While taste is often understood as a biological concept, it can also be reasonably studied as a social or cultural phenomenon. Taste is about drawing distinctions between things such as styles, manners, consumer goods and works of art. Social inquiry of taste is about the human ability to judge what is beautiful, good and proper.
- Il gusto in estetica, settore della filosofia che si occupa della definizione del bello naturale e artistico e del suo giudizio, è la capacità di cogliere, apprezzare la bellezza e sentirsene soddisfatti. Il concetto di gusto fin dall'inizio viene filosoficamente correlato con quello di sentimento del piacere: i due concetti infatti sono visti come collegati alla soggettività considerata, nel suo aspetto di inclinazioni, passioni e simpatie, come autonoma rispetto alla pura razionalità.
- Smaak als een esthetisch, sociologisch, economisch en antropologisch concept verwijst naar een cultureel patroon van keuze en voorkeur. Hoewel smaak vaak als een biologisch concept wordt opgevat, kan het ook redelijkerwijs bestudeerd worden als een sociaal of cultureel fenomeen. Smaak gaat over het onderscheid maken tussen dingen zoals stijlen, manieren, consumptiegoederen en kunstwerken.
- Smak (gust) – "poczucie piękna"; zdolność lub umiejętność oceny wartości estetycznych. Potocznie także: subiektywna tendencja do wyższego oceniania pewnych wartości, a niższego innych. Kategoria ta była szczególnie popularna w estetyce filozoficznej w XVIII i XIX w. za sprawą "Krytyki władzy sądzenia" Immanuela Kanta. W ostatniej z trzech Krytyk Kant przedstawia smak jako warunek możliwości orzekania o pięknie i jego kontemplowania. W drugiej połowie XIX w.
- Smak som et sosialt fenomen blir forstått som generelle estetiske preferanser som kan være resultatet av sosialt press like mye som en individuell egenskap, og en bestemt smak kan bli vurdert som «god» eller «dårlig». Denne teorien ble formulert i løpet av siste halvdel av 1900-tallet, og forbindes med teorien om estetisk relativisme.
- Pour le sens des saveurs, voir goût Fichier:Francois-Joseph Heim 001. jpg Le bon goût artistique présenté lors du Salon de peinture de 1824, de l'Académie royale de peinture et de sculpture. Le goût (ou gout selon l'écriture de 1990) est la faculté de percevoir et discerner les beautés et défauts des choses, notamment dans les domaines esthétiques et intellectuels. Une personne possède ainsi du goût, ou bien « n'a pas de goût » ('mauvais goût).
|
