| dbpprop:abstract
|
- In the history of Iberia, a taifa was an independent Muslim-ruled principality, usually an emirate or petty kingdom, though there was one oligarchy, of which a number formed in the Al-Andalus after the final collapse of the Umayyad Caliphate of Córdoba in 1031. The origins of the taifas must be sought in the administrative division of the Umayyad Caliphate of Córdoba, as well in the ethnic division of the elite of this state, divided among Arabs, Berbers, Iberian Muslims (known as Muladíes - the overwhelming majority) and Eastern European former slaves. There was a second period when taifas arose, toward the middle of the 12th century, when the Almoravid rulers were in decline. During the heyday of the taifas, in the 11th century and again in the mid 12th century, their emirs (rulers) competed among themselves, not only militarily but also for cultural prestige. They tried to recruit the most famous poets and artisans. Reversing the trend of the Umayyad period, when the Christian kingdoms of the north often had to pay tribute to the Caliph, the disintegration of the Caliphate left the rival Muslim kingdoms much weaker than their Christian counterparts, particularly the Castilian-Leonese monarchy, and had to submit to them, paying tributes known as parias. Due to their military weakness, taifa princes appealed for North African warriors to come fight Christian kings on two occasions. The Almoravids were invited after the fall of Toledo (1085), and the Almohads after the fall of Lisbon (1147). These warriors did not in fact help the taifa emirs but rather annexed their lands to their own North African empires. Taifas often hired Christian mercenaries to fight neighbouring realms (both Christian and Muslim). The most dynamic taifa, which conquered most of its neighbours before the Almoravid invasion, was Seville. Zaragoza was also very powerful and expansive, but inhibited by the neighbour Christian states of the Pyrenees. Zaragoza, Toledo, and Badajoz had previously been the border military districts of the Caliphate.
- Als Taifa-(König-)Reiche bzw. Taifas bezeichnet man jene muslimischen Kleinkönigreiche und -fürstentümer in al-Andalus, dem von Muslimen beherrschten Teil der Iberischen Halbinsel, die durch den Zerfall des Kalifats von Córdoba in den ersten Jahrzehnten des 11. Jahrhunderts entstanden waren. Die Taifas wurden schließlich durch die aus Nordafrika kommenden Almoraviden und Almohaden unterworfen und ihren Reichen einverleibt. Da al-Andalus nach dem Ende des Reiches der Almoraviden im 12. Jahrhundert und dem der Almohaden im 13. Jahrhundert erneut in Machtbereiche verschiedener Lokal- und Regionalherren zerfallen war, spricht man in der Geschichtsforschung teilweise auch von den „zweiten Taifas“ und den „dritten Taifas“.
- Taifa vé del vocable àrab Tá 'ifa, que vol dir "destacament". Foren petits nuclis político-militars (fins 39) amb què es va esberlar el califat de Còrdova després del destronament de Hixam III de la dinastia dels omeies en 1031. Van apareixer com a conseqüència de la fitna o guerra civil que es va desencadenar pel tron entre els partidaris de l'últim califa legítim Hixam III, i els successors del seu primer ministre o hadjib Almansor. En el rerefons també hi havien problemes amb l'angixant pressió fiscal necessària per tal de finançar el cost dels esforços bèl·lics. La divisió es va reproduir en diverses ocasions, creant-se més taifes. També se succeïren diferents invasions des del nord d'Àfrica, com la dels almoràvits, els almohades i els benimerins. Aquest debilitament progressiu va provocar que, a mitjans del segle XIII, l'al-Àndalus quedara reduït al regne nassarí de Granada, que no va capitular fins el 2 de gener de 1492, data oficial en què es posa fi a l'anomenada Reconquesta. Les taifes conquerides per la Corona d'Aragó van ser: Taifa de Dàniyya. Creada el 1010 per l'amiri i eslau Muyahid que, annexionant-se les Balears, convertirà el regne en un important centre marítim i comercial, fins i tot encunyava la seua pròpia moneda fins la invasió almohade. La taifa va perdre la seua independència el 1076, en ser destronat Alí Ibn Muyahid pels Banu Hud de Saraqusta, dels quals va dependre fins la invasió almoràvit. Emirat de Larida. En un principi era part de la taifa de Saraqusta. Però aquesta es va desmembrar en moltes altres taifes més xicotetes: Tudela, Washka, Qalat al-Ayyub i Larida. Aquest fet va ser aprofitat ràpidament pels comtes i reis cristians per conquerir aquestes endebles taifes. La taifa de Larida va ser conquerida en 1149 per Ramon Berenguer IV i Ermengol VI d'Urgell. Taifa de Tortosa. Al igual que la resta del llevant, era un regne eslau. Quatre reis van governar la taifa fins que van ser conquerits per la taifa de Saragossa, i pels almoràvits als primers anys del segle XII. Taifa de Balansiya. Dos eslaus, Mubarak i Muzzafar van governar la taifa fins llur mort. Aleshores es va proclamar rei el net d'Almansor, el qual va instaurar la dinastia amirí 1065-1075. En 1075-1086, al-Qadir de Toledo, amb l'ajuda castellana va recuperar la ciutat de València (i per tant la taifa) i la va governar fins el seu assassinat en 1092. Al 1094, el Cid entra a la ciutat duent a terme un dur assetgament. Finalment els almoràvits recuperaren la taifa al 1102. Taifa de Saraqusta. Cal dir que el terme eslaus fa referència a esclaus lliures, d'origen centreeuropeu o del nord peninsular. L'expressió Regnes de Taifa també s'utilitza metafòricament quan hom aludeix a una situació no jeràrquica on diferents personalitats acumulen un excés de poder i hi han continus conflictes entre ells (per exemple dins d'un partit polític o en una empresa).
- Taifas byla drobná muslimská království na území Pyrenejského poloostrova, která se vytvořila po pádu Córdobského chalífátu roku 1031. Bojovala mezi sebou o vojenskou i kulturní prestiž, avšak celkově nebyla vojensky srovnatelná s křesťanskými státy na severu poloostrova. Období Taifas ukončila invaze Almorávidů po pádu Toleda roku 1085. Poté nastalo druhé období Taifas, které bylo ukončeno vpádem Almohadů po dobytí Lisabonu křesťanskými vojsky. Přes snahu těchto reformních berberských hnutí postupem času byla stále větší část muslimských území získávána do rukou křesťanů. Posledním z těchto samostatných knížectví byla Granada, kterou dobyla křesťanská vojska až roku 1492.
- Las taifas fueron hasta treinta y nueve pequeños reinos (ملوك الطوائف) en que se dividió el califato de Córdoba después del derrocamiento del califa Hisham III y la abolición del califato en 1031. Posteriormente, tras el debilitamiento de los almorávides y los almohades, surgieron los llamados segundos y terceros Reinos de Taifas.
- Une taïfa(طائفة) ou royaume de taïfa (ملوك الطوائف) désigne un royaume basé sur un nœud urbain central, la médina primitive, et régnant sur les zones alentours dans l’espace sous domination musulmane. Il a existé trois périodes de taïfas. Les cités sont classées selon l'origine ethnique de leur dirigeant et non de leur population, souvent diverse : chefs tribaux berbères comme les Zirides à Grenade, ou les Ifrenides à Ronda et à Cordoue, mercenaires des armées slaves anciennement esclavons, les saqālibas des Califes (principalement dans le royaume de Valence et le royaume d'Almeria), émirs arabes proclamant leur domination sur certaines zones, comme les Abbadides à Séville (le plus important des royaumes) et les Toujibids puis les Houdides à Saragosse. Tous se lancent à l’assaut des noyaux urbains pour les diriger, sans plus aucune coordination d’un pouvoir central.
- Con il termine regni di Taifa sono indicati i piccoli stati nati in Spagna a seguito della dissoluzione (iniziata con l'abdicazione del califfo di Cordova, Hishām II, nel 1009, che aprì un periodo di anarchia, con nove califfi in circa vent'anni) e la seguente abolizione del califfato della dinastia degli Omayyadi, nel 1031, con la deposizione di Hishām III. Durante il periodo di anarchia si resero indipendenti dal califfato: Almería, Murcia, Alpuente, Arcos, Badajoz, Carmona, Denia, Granada, Huelva, Morón, Silves, Toledo, Tortosa, Valencia e Saragozza. Quando l'ultimo califfo, Hishām III, fu deposto e a Granada fu proclamata la repubblica, tutte le province di al-Andalus, che ancora non lo erano, si autoproclamarono indipendenti e furono rette da famiglie arabe, berbere o di origine slava. Taifa indicava la base familiare e tribale di questi regni; ogni taifa, all'inizio, si identificò con una famiglia, clan o dinastia: così si ebbe la taifa dei Giahwaridi a Cordova, degli amiridi a Valencia; dei Tugibidi a Saragozza; degli Aftasidi a Badajoz; dei Birzalidi a Carmona; degli Ziridi e poi dei Nasridi a Granada; degli Hammudidi ad Algeciras e a Málaga e degli Abbadidi a Siviglia. Con il passare degli anni i regni di taifa di Siviglia (che aveva conquistato tutta l'Andalusia occidentale e parte di quella orientale), Badajoz, Toledo e Saragozza, costituirono le potenze islamiche della penisola iberica. Non avendo le truppe necessarie, i regni di taifa assoldavano truppe mercenarie, inclusi guerrieri cristiani (che servendo re musulmani, combattevano anche contro i re cristiani), come el Cid Campeador, per lottare contro gli Stati vicini od i regni cristiani del nord. Questi regni arrivarono ad essere più di trenta (sino a trentanove) e il loro numero proporzionale alla loro debolezza fu uno dei fattori che favorì la Reconquista cristiana della Spagna. I regni di taifa si mantennero indipendenti sino all'inizio del XII secolo, quando l'impero almoravide del nord Africa li conquistò e li inglobò. Con il dissolvimento dell'impero almoravide, si ebbe un secondo periodo di regni di Taifa tra il 1144 ed il 1170, quando si impose, sempre proveniente dal Nordafrica, un altro impero, quello degli Almohadi. Al termine del periodo almohade, dopo la Battaglia di Las Navas de Tolosa, del 1212, si ebbe un terzo periodo di regni di Taifa, di breve durata, che terminò con la fondazione del regno nasride di Granada, che capitolerà il 2 gennaio 1492, ponendo fine alla Reconquista.
- タイファ（スペイン語・ポルトガル語 Taifa）は、かつてイベリア半島に存在したイスラム教諸王国およびその君主を指す語。アラビア語で「分立している集団」「部族集団」などを意味するターイファ طائفة tā'ifa （複数形はタワーイフ طوائف tawā'if ）に由来する名称で、「分立する諸王（朝）」ほどの意味である「ムルーク・アッタワーイフ」 ملوك الطوائفmulūk al-tawā'if と呼ばれる。「ターイファ諸国」、「群小王朝」などとも訳される。1031年、後ウマイヤ朝が滅亡したあとに誕生した。
- De Spaanse en Portugese term taifa verwijst in de geschiedenis van het Iberisch Schiereiland naar de onafhankelijke moslimrijkjes waarvan er zich een heel deel gevormd hadden in Spanje na de definitieve ineenstorting van het Kalifaat van de Omajjaden in 1031. De oorsprong van de taifa's moet gezocht worden in de administratieve onderverdeling van bovengenoemd kalifaat alsook in de etnische opsplitsing van de elite van het kalifaat. Deze opsplitsing bestond uit Arabieren (een machtige zeer kleine minderheid), Berbers, Iberische moslims (ook gekend als Muladíes) en voormalige Oost-Europese slaven. De taifa's kenden een tweede periode van grote bloei naar het midden van de 12e eeuw toen het rijk van de Almoraviden in verval raakte. Gedurende deze twee hoogtepunten vochten de taifa-emirs onderling. Niet enkel om zuiver militaire redenen maar ook om het prestige. Voor dit laatste trachtten ze de beroemdste dichters en kunstenaars aan hun hof te verzamelen. Na het ineenstorten van het Omajjaden-rijk werden voor deze taifa's de rollen omgekeerd en zagen de verdeelde moslimkoninkrijkjes zich verplicht tot het betalen van afkoopsommen en moesten ze zich onderwerpen aan de machtigere christelijke koninkrijken uit het noorden. Van al deze was het Koninkrijk Castilië het machtigste. Vanwege hun militaire zwakte deden taifa-prinsen tweemaal een beroep op Noord-Afrikaanse krijgers om de christelijke ridders te bestrijden. De Almoraviden werden uitgenodigd na de val van Toledo (1085) en de Almohaden na de val van Lissabon (1147). Maar in plaats van de taifa-emirs te helpen annexeerden ze deze om aan hun eigen Noord-Afrikaanse rijken toe te voegen. Omgekeerd huurden sommige taifa's ook christelijke ridders in om hun bij te staan in hun onderlinge oorlogen. De beroemdste van deze huurlingen was El Cid. Enkele van de grootste taifa's waren: Sevilla, de meest dynamische. Had haast al zijn buren veroverd voor de inval van de Almoraviden. Zaragoza, ook zeer machtig maar in zijn groei geremd door de naburige christelijke koninkrijken aan de voet van de Pyreneeën. Koninkrijk Granada, met de val hiervan in 1492 kwam er officieel een einde aan de Reconquista en aan eeuwen Arabische heerschappij in Spanje. Toledo, veroverd door Castilië in 1085. Badajoz (Batalyaws), besloeg op zijn hoogtepunt ongeveer de gehele zuidelijke helft van het huidige Portugal, veroverd door Alfons XI van León in 1230. Dénia, veroverd door Jacobus I van Aragón in 1244. Zaragoza, Toledo en Badajoz vormden eerder de grens van de militaire districten van het kalifaat.
- Taifa er en betegnelse som brukes om de forskjellige småkongedømmene som hersket i al-Andalus på 1000-tallet fra Córdoba-kalifatet kollapset til almoravidene erobret al-Andalus. Splittelse og kaos i denne perioden ga den muslimske posisjonen på halvøya en varig knekk og var en av hovedfaktorene til at den kristne gjenerobringen, reconquista, lykkes. Taifaene opprettholdt samme kulturelle nivå som Córdoba-kalifatet, men var militært svake. De var ofte nødt til å betale tributt til de kristne kongene eller betale dem til å angripe rivaler.
- Taifa to nazwa małych muzułmańskich królestw lub państw-miast uformowanych na terenie Półwyspu Iberyjskiego w czasach istnienia i po rozpadzie Kalifatu Kordowy w 1031 i państwa Almorawidów w XII wieku. Królestwa taify dwukrotnie wzywały ludy północnej Afryki do walki z chrześcijanami. Fanatyczni Almorawidzi zostali zaproszeni po upadku Toledo w 1085, a Almohadzi po stracie Lizbony w 1147. Te radykalne państwa muzułmańskie nie pomogły jednak państwom taify, a ponadto włączyły je do swoich imperiów. W czasie swojej świetności, w wieku XI i pierwszej połowie XII wieku, emirzy taifa rywalizowali ze sobą nie tylko na polu militarnym, ale także na dworach, zapraszając znanych i cenionych wówczas poetów i artystów. Jako że arabscy muzułmanie stanowili tylko pięcioprocentową część populacji Hiszpanii, taifa były słabe militarnie, co wiodło do częstych zwycięstw państw chrześcijańskich. Ponieważ często nie dysponowały odpowiednią siłą roboczą i liczebnością, akty kapitulacyjne obligowały ich do opłacania rocznego trybutu, pariasu. Głównymi państwami taify były: Grenada, Sewilla, Toledo, Saragossa, Badajoz, Denia. Najwięcej w jednym momencie było ich dwadzieścia jeden. Zobacz też: Historia Hiszpanii
- O termo taifa, no contexto da história Ibérica, refere-se a um principado muçulmano independente, um emirato ou pequeno reino existente na Península Ibérica após o o derrocamento do califa Hisham III e a abolição do Califado de Córdoba em 1031. O termo deriva da expressão árabe muluk at-ta'waif, «os reis das facções» (simplificada em ta'waif, donde a facção, o reino). As taifas ibéricas foram até trinta e nove pequenos reinos (ملوك الطوائف). Posteriormente, após o enfraquecimento dos almorávidas e os almóadas, surgiram os chamados segundos e terceiros Reinos de Taifas.
- Тайфа (исп. taifa, «тайфа», от араб. طائفة, «таифа», множ. — طوائف, «тауаиф») — историко-географическое название мусульманских эмиратов, явившихся продуктом феодальной раздробленности, поразившей некогда могущественный Кордовский халифат к 1031 вплоть до окончания Реконкисты в 1492 г. Гранадский эмират — стал последней арабской тайфой в Европе и последним исламским государственным образованием на территории Пиренейского полуострова. Захватив и его, испанцы завершили почти 8-вековой процесс христианской Реконкисты полуострова. Падение Гранады, как и падение Константинополя ознаменовало важную веху в истории европейской государственности. Тем не менее, последствия феодальной раздробленности исламского периода оставили свои следы в культуре, языке, традициях различных регионов Испании на долгие столетия. Позднее, в несколько изменённом варианте система тайфа переносится испанскими колонизаторами в Америку, где в XIX—XX веках образуется целый ряд независимых латиноамериканских государств, которые часто враждуют друг с другом несмотря на единство языка и общность культуры.
- En taifa var i det muslimska Spanien, al-Andalus, en självständig, stadsstat med omkringliggande landsbygd. Efter att det umayyadiska kalifatet i Córdoba fallit 1031 uppstod ett antal sådan muslimska emirat eller små kungadömen. Vid två tillfällen tillkallade dessa taifa-kungadömena nordafrikanska krigare till hjälp mot de kristna kungarna. Först almoraviderna efter Toledos fall 1085 och sedan almohaderna efter Lissabons fall 1147. Istället för att skydda taifa-kungadömena erövrade morerna dem och grundade sina egna imperier. När almoravidernas makt minskade i mitten av 1100-talet uppstod på nytt en period då taifa-kungadömen styrde det muslimska Spanien. Under sina två blomstringsperioder konkurrerade taifa-kungarna med varandra både med militära medel och genom att skänka glans åt sina hov genom att anlita de främsta poeterna och konstnärerna. Muslimerna i Spanien uppgick bara till omkring 5% av befolkningen vilket gjorde taifa-rikena militärt svaga. De besegrades ofta av de kristna kungarikena i norr som, då de ofta saknade de militära medlen som behövdes för att kontrollera de muslimska städerna, utkrävde en årlig tribut, den så kallade parias. Taifa-rikena anlitade ofta kristna legosoldater, även kristna ledare som El Cid Campeador, för att bekämpa sina grannar. De största taifa-staterna var: Granada som överlevde som vasallstat fram till 1492 Sevilla Toledo som gick förlorat 1085 Zaragoza Batalyaws Denia Som mest fanns tjugoen taifa-riken. Några av de övriga var: Martula Silves Uhshunuba (Santa Mariya) Beja
- Tavaif-ül Mülk ya da Tayfa devletleri Endülüs Emevi Devleti'nin 1031 yılında çökmesi üzerinde İber yarımadasında kurulmuş çok sayıdaki Müslüman devletçiklerdir. Endülüs Emevi Devletinin son halifesi olan III. Hişam 1031 yılında öldüğünde Endülüs toprakları çok sayıda bağımsız devletçiklere bölündü. Bu devletçikler hem kendi aralarında çarpışmaya başladılar, hem de İspanya'nın Hristiyan devletçiklerinin de saldırılarıyla karşı karşıya kaldılar. Bazı tavfa devletleri para karşılığı Hristiyan şövalyeleri de ordularında kullandılar. Örneğin El Cid (Arapça'daki El-Seyid adından gelir) adıyla tanınan Rodrigo Díaz de Vivar bunların en ünlüleri arasında yer alı. Bu karmaşık durum Reconquista'yı hızlandırdı ve İspanya'da İslam'ın varlığını zayıflattı. 1085-1090 yıllarında Kuzey Afrika'dan gelen Murabıtlar Tayfa devletlerini yıkarak İber yarımadasındaki Müslümanları tekrar bir bayrak altında toplamayı başardılar. Bkz. Algerciras Emirliği, Almeria Emirliği
|
| rdfs:comment
|
- In the history of Iberia, a taifa was an independent Muslim-ruled principality, usually an emirate or petty kingdom, though there was one oligarchy, of which a number formed in the Al-Andalus after the final collapse of the Umayyad Caliphate of Córdoba in 1031.
- Als Taifa-(König-)Reiche bzw. Taifas bezeichnet man jene muslimischen Kleinkönigreiche und -fürstentümer in al-Andalus, dem von Muslimen beherrschten Teil der Iberischen Halbinsel, die durch den Zerfall des Kalifats von Córdoba in den ersten Jahrzehnten des 11. Jahrhunderts entstanden waren. Die Taifas wurden schließlich durch die aus Nordafrika kommenden Almoraviden und Almohaden unterworfen und ihren Reichen einverleibt. Da al-Andalus nach dem Ende des Reiches der Almoraviden im 12.
- Taifa vé del vocable àrab Tá 'ifa, que vol dir "destacament". Foren petits nuclis político-militars (fins 39) amb què es va esberlar el califat de Còrdova després del destronament de Hixam III de la dinastia dels omeies en 1031. Van apareixer com a conseqüència de la fitna o guerra civil que es va desencadenar pel tron entre els partidaris de l'últim califa legítim Hixam III, i els successors del seu primer ministre o hadjib Almansor.
- Taifas byla drobná muslimská království na území Pyrenejského poloostrova, která se vytvořila po pádu Córdobského chalífátu roku 1031. Bojovala mezi sebou o vojenskou i kulturní prestiž, avšak celkově nebyla vojensky srovnatelná s křesťanskými státy na severu poloostrova. Období Taifas ukončila invaze Almorávidů po pádu Toleda roku 1085. Poté nastalo druhé období Taifas, které bylo ukončeno vpádem Almohadů po dobytí Lisabonu křesťanskými vojsky.
- Las taifas fueron hasta treinta y nueve pequeños reinos (ملوك الطوائف) en que se dividió el califato de Córdoba después del derrocamiento del califa Hisham III y la abolición del califato en 1031. Posteriormente, tras el debilitamiento de los almorávides y los almohades, surgieron los llamados segundos y terceros Reinos de Taifas.
- Une taïfa(طائفة) ou royaume de taïfa (ملوك الطوائف) désigne un royaume basé sur un nœud urbain central, la médina primitive, et régnant sur les zones alentours dans l’espace sous domination musulmane. Il a existé trois périodes de taïfas.
- Con il termine regni di Taifa sono indicati i piccoli stati nati in Spagna a seguito della dissoluzione (iniziata con l'abdicazione del califfo di Cordova, Hishām II, nel 1009, che aprì un periodo di anarchia, con nove califfi in circa vent'anni) e la seguente abolizione del califfato della dinastia degli Omayyadi, nel 1031, con la deposizione di Hishām III.
- De Spaanse en Portugese term taifa verwijst in de geschiedenis van het Iberisch Schiereiland naar de onafhankelijke moslimrijkjes waarvan er zich een heel deel gevormd hadden in Spanje na de definitieve ineenstorting van het Kalifaat van de Omajjaden in 1031. De oorsprong van de taifa's moet gezocht worden in de administratieve onderverdeling van bovengenoemd kalifaat alsook in de etnische opsplitsing van de elite van het kalifaat.
- Taifa er en betegnelse som brukes om de forskjellige småkongedømmene som hersket i al-Andalus på 1000-tallet fra Córdoba-kalifatet kollapset til almoravidene erobret al-Andalus. Splittelse og kaos i denne perioden ga den muslimske posisjonen på halvøya en varig knekk og var en av hovedfaktorene til at den kristne gjenerobringen, reconquista, lykkes. Taifaene opprettholdt samme kulturelle nivå som Córdoba-kalifatet, men var militært svake.
- Taifa to nazwa małych muzułmańskich królestw lub państw-miast uformowanych na terenie Półwyspu Iberyjskiego w czasach istnienia i po rozpadzie Kalifatu Kordowy w 1031 i państwa Almorawidów w XII wieku. Królestwa taify dwukrotnie wzywały ludy północnej Afryki do walki z chrześcijanami. Fanatyczni Almorawidzi zostali zaproszeni po upadku Toledo w 1085, a Almohadzi po stracie Lizbony w 1147.
- O termo taifa, no contexto da história Ibérica, refere-se a um principado muçulmano independente, um emirato ou pequeno reino existente na Península Ibérica após o o derrocamento do califa Hisham III e a abolição do Califado de Córdoba em 1031. O termo deriva da expressão árabe muluk at-ta'waif, «os reis das facções» (simplificada em ta'waif, donde a facção, o reino). As taifas ibéricas foram até trinta e nove pequenos reinos (ملوك الطوائف).
- Тайфа (исп. taifa, «тайфа», от араб. طائفة, «таифа», множ.
- En taifa var i det muslimska Spanien, al-Andalus, en självständig, stadsstat med omkringliggande landsbygd. Efter att det umayyadiska kalifatet i Córdoba fallit 1031 uppstod ett antal sådan muslimska emirat eller små kungadömen. Vid två tillfällen tillkallade dessa taifa-kungadömena nordafrikanska krigare till hjälp mot de kristna kungarna. Först almoraviderna efter Toledos fall 1085 och sedan almohaderna efter Lissabons fall 1147.
- Tavaif-ül Mülk ya da Tayfa devletleri Endülüs Emevi Devleti'nin 1031 yılında çökmesi üzerinde İber yarımadasında kurulmuş çok sayıdaki Müslüman devletçiklerdir. Endülüs Emevi Devletinin son halifesi olan III. Hişam 1031 yılında öldüğünde Endülüs toprakları çok sayıda bağımsız devletçiklere bölündü.
|
![[RDF Data]](/statics/sw-cube.png)
