| dbpprop:abstract
|
- Symphony No. 5 in C minor, Op. 67, was written by Ludwig van Beethoven in 1804–08. This symphony is one of the most popular and well-known compositions in all of European classical music, and one of the most often played symphonies. It comprises four movements an opening sonata allegro, an andante, and a fast scherzo which leads attacca to the finale. First performed in Vienna's Theater an der Wien in 1808, the work achieved its prodigious reputation soon afterwards. E.T.A. Hoffmann described the symphony as "one of the most important works of the time". It begins by stating a distinctive four-note "short-short-short-long" motif twice 350Px The symphony, and the four-note opening motif in particular, are well known worldwide, with the motif appearing frequently in popular culture, from disco to rock and roll, to appearances in film and television. During World War II, the BBC used the four-note motif to introduce its radio news broadcasts because its rhythm is the Morse code letter "V" (· · · —, "victory").
- Ludwig van Beethovens 5. Sinfonie in c-Moll, op. 67 gehört zu den berühmtesten Sinfonien Beethovens und ist eines der populärsten Werke der klassischen Musik. Sie ist auch unter der Bezeichnung Schicksalssymphonie bekannt. Der Beiname stammt jedoch nicht vom Komponisten, sondern von seinem ersten Biografen Anton Schindler und wird daher kaum noch verwendet. Das viersätzige Werk beginnt mit dem prägnanten, eher unorthodoxen Anfangsmotiv, mit dem vielfach die ganze Sinfonie identifiziert wird: den drei markanten Achteln auf G, denen in derselben Dynamik (fortissimo) ein langgezogenes Es folgt. Im Zuge der sogenannten romantischen Beethoven-Rezeption, die bis in das 20. Jahrhundert reichte, wurde Beethovens „Fünfte“ als eine „musikalisch objektivierte Erzählung von Niederlage und Triumph, vom ewigen menschlichen Schicksalskampf, von Leid und Erlösung“ interpretiert. Ähnlich wie die 9. Sinfonie mit ihrer „Ode an die Freude“ behandele sie mit ihrem „per aspera ad astra“, ihrem Weg durch Nacht zum Licht, von c-Moll nach C-Dur einen grundlegenden Gedanken der europäischen Kultur. Auch wenn diese pathetische Deutung in der heutigen Zeit einer objektiveren Sichtweise gewichen ist, kann trotzdem festgestellt werden, dass Beethovens 5. zusammen mit der 3. Sinfonie und mehr noch der 9. Sinfonie das sinfonische Schaffen des 19. Jahrhunderts maßgeblich beeinflusst hat – von Brahms über Tschaikowski und Bruckner bis hin zu Gustav Mahler. Sie ist außerdem eines der Werke, die sowohl den Liebhaber klassischer Musik als auch Menschen, die sonst kaum der klassischen Musik zugeneigt sind, immer wieder in ihren Bann zu ziehen vermag, nicht zuletzt durch ihre rhythmische Kraft, die schon im Anfangsmotiv mittels des Unisono der Streicher besonders prägnant in Erscheinung tritt.
- La simfonia núm. 5, en Do menor, op. 67 és una simfonia de Beethoven composta entre 1804 i 1808. A penes acabada la composició de l'Heroica, Beethoven va emprendre la composició d'una altra simfonia de gran volada. Aquest nou projecte va quedar interromput l'any 1806, per crear la Quarta simfonia. Encara transcorreran uns dos anys fins que ultimi aquesta obra monumental que esdevindria la seua Cinquena simfonia. En ella, Beethoven pretén plasmar els amargs moments que provocaren el dramàtic "testament de Heiligenstadt", la commoció espiritual que el mogué a lluitar contra el fat advers i la sobirana decisió de sobreposar-se a les desventures i assolir l'ansiat alliberament i triomf en el camí de l'Art. Finalment, la Cinquena simfonia va ser dada a conèixer al Teatre an der Wien el 22 de desembre de 1808, junt amb la Sisena simfonia, el Concert per a piano núm. 4 i altres composicions.
- Symfonie č. 5 je symfonie Ludwiga van Beethovena. Skladatel ji napsal v letech 1804-1808 (první skici pocházejí ale už z roku 1800). Jedná se o jednu z nejslavnějších světových symfonií vůbec, poprvé byla hrána ve vídeňském Theater an der Wien 22.12. 1808.
- La Sinfonía n. º 5 en do menor, Opus 67 de Ludwig van Beethoven fue compuesta entre 1804 y 1808. Desde su estreno en el Theater an der Wien de Viena el 22 de diciembre de 1808, dirigida por el compositor, la obra adquirió un notorio prestigio, que aún continúa en la actualidad. De hecho, se trata de una de las composiciones más populares y conocidas de la música clásica, y una de las más interpretadas del autor junto con la sonata Claro de luna y su obra de piano Para Elisa. También es conocida como La Quinta de Beethoven, La Sinfonía del Destino, La Llamada del Destino y El Destino llama a la puerta. Tiene la forma usual de la sinfonía clásica, en cuatro movimientos: empieza con un allegro de sonata, continúa con un andante y finaliza con un scherzo ininterrumpido, que comprende las dos últimas partes. Comienza con un motivo muy característico de cuatro notas 'corto-corto-corto-largo' (ta-ta-ta-taa), repetido dos veces: La sinfonía, y este motivo en particular, son conocídisimos mundialmente. Por esa razón, partes de esta sinfonía han resurgido varias veces dentro de la cultura popular, con nuevas interpretaciones en otros géneros, tales como la música disco y el rock and roll, y también con apariciones en películas y la televisión.
- Ludwig van Beethovenin sinfonia nro 5 c-molli (op. 67) valmistui vuosina 1804–1808 ja kantaesitettiin 22. joulukuuta 1808. Sinfoniasta on käytetty myös lisänimeä Kohtalonsinfonia, mutta toisin kuin kolmannessa sinfoniassa, tämä lisänimi ei ole Beethovenin antama. Lisänimi on tullut siitä, että hän sanoi kerran ystävälleen sinfonian ensimmäisistä nuoteista: "Näin kolkuttaa kohtalo ovelle. " Beethoven saikin inspiraationsa Kohtalonsinfoniaan unestaan, jossa kuolema koputtaa hänen oveensa. Teos on yksi länsimaisen taidemusiikin tunnetuimmista sinfonioista, ja se koostuu neljästä osasta. Kuuluisa on varsinkin ensimmäisen osan pahaenteinen c-molli-teema.
- La Symphonie n 5 en ut mineur, opus 67, dite "Symphonie du Destin", a été écrite par Ludwig van Beethoven en 1805-1807 et créée le 22 décembre 1808 au Theater an der Wien de Vienne. Le compositeur a dédié l'œuvre au prince Lobkowitz et au comte Razumovsky, un diplomate russe qui avait commandé trois des quatuors à cordes de Beethoven. Cette symphonie, qui est au fil du temps devenue l'une des compositions les plus populaires de la musique classique, est fréquemment exécutée et enregistrée. Elle a acquis une grande renommée dès les premiers temps qui ont suivi sa première exécution, le 22 décembre 1808 au Theater an der Wien de Vienne : E.T.A. Hoffmann l'a alors décrite comme l'« une des œuvres les plus marquantes de l'époque ». Ce mouvement est l'un des plus intenses de l'histoire de la musique. On retrouvera cette intensité dans les œuvres de Beethoven en do mineur, son troisième concerto pour piano et son quatuor opus 18 n 4. Mais tout le génie de Beethoven se remarque surtout dans cette symphonie, composée en même temps que la suivante en fa majeur, "pastorale", et que la fantaisie opus 80 pour chœur, piano et orchestre, où Beethoven manifeste déjà l'envie d'ajouter la voix à sa symphonie.
- La quinta sinfonia di Ludwig van Beethoven in Do minore op. 67, fu composta tra il 1807 e l'inizio del 1808 e fu eseguita il 22 dicembre 1808 a Vienna. I primi abbozzi risalgono in realtà al 1804. Si tratta, in effetti, del lavoro sinfonico di Beethoven che ebbe la gestazione più lunga e travagliata, che sfocia in un ponte modulante che conduce direttamente al Finale ("Allegro"). Il tema principale di quest'ultimo movimento, in do maggiore, nuovamente esposto in fortissimo, è fortemente affermativo e rappresenta una vittoria dell'ottimismo e della certezza morale sul destino.
- 交響曲第5番ハ短調作品67はベートーヴェンの作曲した5番目の交響曲である。日本では一般に「運命」と呼ばれ、クラシック音楽の中でも最も有名な曲の1つである。
- De Vijfde Symfonie van Van Beethoven in C-mol werd tussen 1804 en 1808 geschreven in Wenen. De "Vijfde van Beethoven" is één van de populairste en bekendste composities uit de geschiedenis van de klassieke muziek, en ook een van de meest-gespeelde. Ze bevat verschillende muziekvormen: een sonata allegro als opening, een andante en een snelle scherzo die leidt naar de finale. De première van deze symfonie was op 22 december 1808 in het Theater an der Wien, waarna ze al snel haar grootse reputatie opbouwde. E.T.A. Hoffmann omschreef de symfonie destijds al als "een van de belangrijkste werken uit haar tijd. " De symfonie begint met een dubbel vier noten 'kort-kort-kort-lang' leidmotief. De symfonie, en dan met name het welbekende eerste thema van vier noten, is wereldwijd bekend. Mede daardoor komen delen uit het werk regelmatig terug in de huidige volkscultuur, variërend van nieuwe bewerkingen in andere muziekstijlen. Een uitvoering van het gehele werk duurt ongeveer 30 minuten.
- Skjebnesymfonien er en symfoni som er komponert av Ludwig van Beethoven. Den er nummer 5 i rekken av symfonier, går i c-moll og har opusnummer 67. Den ble skrevet i perioden 1804–08, og hadde premiere i 1808. Beethovens symfoni nr. 5 har fått navnet Skjebnesymfonien. Dette skyldes flere ting, blant annet at dette var den siste symfonien han skrev før han ble døv. Han var klar over at han var på vei til å bli døv, og dette satte tydelige spor i stykket. Symfonien er stor, massiv og dyster med mye pauker. Hovedtemaet repeteres stadig. Sidetemaet er i flere stemmer, men er for det meste unisont. Beethoven har utvidet formene på flere måter. Orkesteret er større og formen stykket er skrevet på er veldig utradisjonelt. Symfonien kan høres romantisk ut i skrivemåte. Dette kommer særlig av andresatsens lange melodiske linjer. Det er mye dynamiske kontraster i stykket. Det starter med noen få instrumenter, og så ”henger” flere og flere seg på. Beethoven valgte å skrive både første og fjerdesatsen i sonatesatsform, noe som ikke var så vanlig i wienerklassisismen. Det var også vanlig at første og fjerdesatsen går i samme toneart, men Beethoven valgte å skrive fjerdesatsen i variasjonstonearten. Førstesatsen er skrevet i sonatesatsform. Den har et tema som flyttes rundt og blir forandret. Andresatsen er en mye roligere sats enn førstesatsen, men har flere voldsomme deler. Tredjesatsen er en scherzo – en spøk. Den har noe lik rytmikk som førstesatsen. Også fjerdesatsen er skrevet i sonatesatsform. Den inneholder blant annet det samme temaet som er i tredjesatsen. Den har også et hovedtema og et sidetema som gjentas flere ganger. Satsen kan minne om en triumfmarsj. Under annen verdenskrig brukte BBC innledningen av skjebnesymfonien med paukeslag til introduksjon for sine nyhetssendinger. De tilsvarer morsetegnet V (tre korte, en lang) for Victory. Skjebnesymfoniens begynnelse:
- V Symfonia c-moll op.67 Ludwiga van Beethovena - jeden z najbardziej znanych i popularnych utworów w kanonie muzyki klasycznej i zarazem najważniejszych i najdoskonalszych w całej historii muzyki. Powstawała bardzo długo, na przestrzeni lat 1803-1808. Utwór jest koronnym reprezentantem drugiego, środkowego okresu twórczości Beethovena, tzw. okresu heroicznego (ok. 1802-1812). V Symfonia znana jest, przede wszystkim w krajach anglojęzycznych, pod nazwą Symfonia Losu lub Symfonia Przeznaczenia (ang. Fate Symphony). Przydomek ten ma swe źródło w anegdocie, którą przekazuje nam przyjaciel Beethovena z późniejszych lat życia i jego pierwszy biograf, Anton Schindler: Beethoven, na pytanie, jak interpretować słynny czteronutowy motyw otwierający V Symfonię i przewijający się przez wszystkie części, miał odpowiedzieć "So pocht das Schicksal an die Pforte" (niem. "Tak oto Los puka do drzwi"). Motyw ten zwany jest z tego powodu "motywem losu". Pojawia się on wielokrotnie i w dalszych częściach symfonii przybiera różne funkcje i kształty. Nawet jeśli anegdota ta nie jest oparta na faktach, taka interpretacja wymowy kompozycji jest możliwa; V Symfonię często przedstawia się jako obraz zmagań człowieka z nieubłaganym losem (osobistym dramatem Beethovena była postępująca od 1800 roku stopniowa utrata słuchu - o związanych z nią dramatycznych przeżyciach pisał w słynnym liście do braci, Testamencie Heiligenstadzkim z 1802 roku). Pierwsza część staje się wówczas ilustracją targających człowiekiem wątpliwości i buntem wobec losu. Część druga, powolny, lecz pogodny marsz symbolizować może pogodzenie się i wyruszenie na spotkanie z przeznaczeniem. Trzecia obrazuje właściwą konfrontację, z której w części czwartej, następującej attacca (tzn. bez przerwy między częściami), bohater wychodzi zwycięsko. Oczywiście, Beethoven daleki był, z nielicznymi wyjątkami, od nadawania tak liniowego programu swoim kompozycjom - kierował się raczej w stronę wzniosłych, abstrakcyjnych idei. Praca nad V symfonią trwała kilka lat. Beethoven pracował gorączkowo, przerywając tworzenie, aby komponować inne utwory. Ze względu na charakter tej muzyki (pełnej patosu oraz zawierającej akcenty zwycięstwa) można się domyślać, że stała się ona ostatecznie przezwyciężeniem kryzysu, jaki Beethoven przeżył w ciągu poprzednich lat. Beethoven ukończył V symfonię wiosną 1808 roku. 22 grudnia w Wiedniu odbyło się prawykonanie pod jego dyrekcją. Tak o V symfonii pisał romantyczny kompozytor Robert Schumann: Ilekroć się ją słyszy, działa na nas z niezmienną mocą, jak owe zjawiska przyrody, które ilekroć się powtarzają, napełniają nas zawsze lękiem i zdumieniem. Tak z kolei wypowiadał się po jej usłyszeniu inny słynny romantyk - Hector Berlioz: W życiu artysty uderzenia pioruna następują po sobie niekiedy równie szybko, jak w owych wielkich burzach, kiedy chmury naładowane elektrycznym fluidem zdają się podawać sobie grom i dyszeć nawałnicą. W czasie II wojny światowej Brytyjczycy i Amerykanie uczynili "motyw losu" symbolem zwycięstwa; "V", pierwsza litera słowa "victory", jest bowiem w alfabecie Morse'a zapisywana jako 3 kropki i kreska: ". . . __", a więc rytmiczny zapis "motywu losu".
- A Sinfonia n. º 5 em Dó menor Op. 67 de Ludwig van Beethoven, escrita entre 1804 e 1808, é uma das composições mais populares e mais conhecidas em todo repertório da música clássica europeia, assim como é também uma das sinfonias mais executadas hoje em dia. Trata-se da primeira sinfonia do autor composta em tonalidade menor, o que só voltaria a acontecer em 1824 com a Sinfonia n. º 9, em Ré menor op. 125. A Sinfonia n. º5 em Dó menor ainda hoje é considerada como um "monumento" da criação artística. Os quatro movimentos constituem a particularidade de uma homogeneidade orquestral, sendo que, ao mesmo tempo, um exemplo de alternância. O primeiro andamento, revelando grande tensão, tensão essa denunciada pelas cordas, eleva um dramatismo extremo. O segundo andamento revela solenidade; uma marcha fúnebre que se eleva pela sua emoção e beleza. O terceiro andamento, uma crispação. O quarto andamento: magnificência.
- Симфония № 5 до минор, op. 67, написанная Людвигом ван Бетховеном в 1804—1808 годах, — одно из самых знаменитых и популярных произведений классической музыки и одна из наиболее часто исполняемых симфоний. Впервые исполненная в 1808 в Вене, симфония вскоре приобрела репутацию выдающегося произведения. Э. Т. А. Гофман назвал симфонию «одним из самых значительных произведений эпохи». Главным и легко узнаваемым элементом первой части симфонии является двойной мотив из четырёх тактов: Файл:Beethoven symphony 5 opening. png Симфония и особенно начинающий её мотив (известный также как «мотив судьбы», «тема судьбы») стали настолько широко известны, что их элементы проникли во множество произведений, от классических до популярной культуры разных жанров, в кино, телевидение и т. д. Она стала одним из символов классической музыки.
- Symfoni nr 5 i c-moll opus 67 av Ludwig van Beethoven, ofta kallad Ödessymfonin, skrevs 1804-1807. Namnet Ödessymfonin kommer från de fyra tonerna i temat som enligt Beethoven låter som "ödet som knackar min dörr". I denna symfoni lär Beethoven ha varit den första tonsättare att använda tromboner i en symfoni. Symfonin har fyra satser: I. Allegro con brio II. Andante con moto III. Scherzo. Allegro IV. Allegro
- Симфо́нія № 5 ор.60 Л. ван Бетховена, до мінор, завершена у 1808 році. Складається з 4-х частин: # Allegro con brio(написана в сонатній формі. Темп Allegro con brio означає “швидко, з вогнем”. Починається з “теми долі”. Це основний мотив, з якого виросли всі інші теми частини) Andante con moto(Повільна. Глибокі роздуми про щось серйозне, значне. Написана у формі варіацій на 2 теми) Scherzo: Allegro(В перекладі з італійської - “жарт”. Музика цієї частини за настроєм повертає нас до першої частини. Третя і четверта частини симфонії звучать одна за одною без перерви. Це єдиний приклад у симфонічній музиці довгого і безупинного crescendo від PP до FF початку фіналу) Allegro(Фінал. Звучить святково, переможно. Тема дуже близька до “Гімну Свободи”. Фінал написаний у формі сонатного алегро) Всі 4 частини об’єднані грізною темою(4 такти), що звучить на початку твору як епіграф. Про неї Бетховен сказав :” Так доля стукає у двері”. Вона звучить FF (фортіссімо, дуже голосно) одночасно у різних інструментах. Симфонія не має програми, її зміст не виражений словами, та яскрава, виразна музика, конкретне значення основного мотиву дають дають право розглядати симфонію як картину боротьби людини з перешкодами життя в ім’я радості і щастя. 4 частини симфонії можна уявити як окремі моменти цієї боротьби. Фінал зображує перемогу людини над силами зла і насильства Написана для подвійного складу симфонічного оркестру із включенням контрафаготу і трьох тромбонів. Тривалість — близько 35 хв. Присвячена другу і меценату Бетховена, сину останнього гетьмана України, графу Андрію Розумовському.
- 路德维希·范·贝多芬的《C小調第五號交響曲》（作品67）寫作於1804年到1808年間，是所有歐洲古典音樂中最受歡迎和最著名的交響曲之一，也是最常被演奏的交響曲之一。它共有四個樂章：開頭的快版奏鳴曲、行板、快速的諧詼曲到曲末。这首作品在1808年第一次演奏于維也納的維也納劇院，當晚便獲得了廣大的愛戴。當時，E.T.A. 霍夫曼将這首交響曲称作“當代最重要的作品之一”。它以特別的四個音符“短-短-短-長”為主題演奏兩次作为開頭：試聽 《第五號交響曲》以及它特別的四個開頭主題音符，为全球眾所皆知。後來，這一交響曲的元素在流行文化裡被多次改編，像在迪斯科（Disco）及搖滾樂（Rock 'n' Roll）的其它新型態樂風中，並且出現在電影及電視裡。
|
| rdfs:comment
|
- Symphony No. 5 in C minor, Op. 67, was written by Ludwig van Beethoven in 1804–08. This symphony is one of the most popular and well-known compositions in all of European classical music, and one of the most often played symphonies. It comprises four movements an opening sonata allegro, an andante, and a fast scherzo which leads attacca to the finale. First performed in Vienna's Theater an der Wien in 1808, the work achieved its prodigious reputation soon afterwards. E.T.A.
- Ludwig van Beethovens 5. Sinfonie in c-Moll, op. 67 gehört zu den berühmtesten Sinfonien Beethovens und ist eines der populärsten Werke der klassischen Musik. Sie ist auch unter der Bezeichnung Schicksalssymphonie bekannt. Der Beiname stammt jedoch nicht vom Komponisten, sondern von seinem ersten Biografen Anton Schindler und wird daher kaum noch verwendet.
- La simfonia núm. 5, en Do menor, op. 67 és una simfonia de Beethoven composta entre 1804 i 1808. A penes acabada la composició de l'Heroica, Beethoven va emprendre la composició d'una altra simfonia de gran volada. Aquest nou projecte va quedar interromput l'any 1806, per crear la Quarta simfonia. Encara transcorreran uns dos anys fins que ultimi aquesta obra monumental que esdevindria la seua Cinquena simfonia.
- Symfonie č. 5 je symfonie Ludwiga van Beethovena. Skladatel ji napsal v letech 1804-1808 (první skici pocházejí ale už z roku 1800). Jedná se o jednu z nejslavnějších světových symfonií vůbec, poprvé byla hrána ve vídeňském Theater an der Wien 22.12. 1808.
- La Sinfonía n. º 5 en do menor, Opus 67 de Ludwig van Beethoven fue compuesta entre 1804 y 1808. Desde su estreno en el Theater an der Wien de Viena el 22 de diciembre de 1808, dirigida por el compositor, la obra adquirió un notorio prestigio, que aún continúa en la actualidad. De hecho, se trata de una de las composiciones más populares y conocidas de la música clásica, y una de las más interpretadas del autor junto con la sonata Claro de luna y su obra de piano Para Elisa.
- Ludwig van Beethovenin sinfonia nro 5 c-molli (op. 67) valmistui vuosina 1804–1808 ja kantaesitettiin 22. joulukuuta 1808. Sinfoniasta on käytetty myös lisänimeä Kohtalonsinfonia, mutta toisin kuin kolmannessa sinfoniassa, tämä lisänimi ei ole Beethovenin antama. Lisänimi on tullut siitä, että hän sanoi kerran ystävälleen sinfonian ensimmäisistä nuoteista: "Näin kolkuttaa kohtalo ovelle.
- La Symphonie n 5 en ut mineur, opus 67, dite "Symphonie du Destin", a été écrite par Ludwig van Beethoven en 1805-1807 et créée le 22 décembre 1808 au Theater an der Wien de Vienne. Le compositeur a dédié l'œuvre au prince Lobkowitz et au comte Razumovsky, un diplomate russe qui avait commandé trois des quatuors à cordes de Beethoven.
- La quinta sinfonia di Ludwig van Beethoven in Do minore op. 67, fu composta tra il 1807 e l'inizio del 1808 e fu eseguita il 22 dicembre 1808 a Vienna. I primi abbozzi risalgono in realtà al 1804. Si tratta, in effetti, del lavoro sinfonico di Beethoven che ebbe la gestazione più lunga e travagliata, che sfocia in un ponte modulante che conduce direttamente al Finale ("Allegro").
- 交響曲第5番ハ短調作品67はベートーヴェンの作曲した5番目の交響曲である。日本では一般に「運命」と呼ばれ、クラシック音楽の中でも最も有名な曲の1つである。
- De Vijfde Symfonie van Van Beethoven in C-mol werd tussen 1804 en 1808 geschreven in Wenen. De "Vijfde van Beethoven" is één van de populairste en bekendste composities uit de geschiedenis van de klassieke muziek, en ook een van de meest-gespeelde. Ze bevat verschillende muziekvormen: een sonata allegro als opening, een andante en een snelle scherzo die leidt naar de finale.
- Skjebnesymfonien er en symfoni som er komponert av Ludwig van Beethoven. Den er nummer 5 i rekken av symfonier, går i c-moll og har opusnummer 67. Den ble skrevet i perioden 1804–08, og hadde premiere i 1808. Beethovens symfoni nr. 5 har fått navnet Skjebnesymfonien. Dette skyldes flere ting, blant annet at dette var den siste symfonien han skrev før han ble døv. Han var klar over at han var på vei til å bli døv, og dette satte tydelige spor i stykket.
- V Symfonia c-moll op.67 Ludwiga van Beethovena - jeden z najbardziej znanych i popularnych utworów w kanonie muzyki klasycznej i zarazem najważniejszych i najdoskonalszych w całej historii muzyki. Powstawała bardzo długo, na przestrzeni lat 1803-1808. Utwór jest koronnym reprezentantem drugiego, środkowego okresu twórczości Beethovena, tzw. okresu heroicznego (ok. 1802-1812).
- A Sinfonia n. º 5 em Dó menor Op. 67 de Ludwig van Beethoven, escrita entre 1804 e 1808, é uma das composições mais populares e mais conhecidas em todo repertório da música clássica europeia, assim como é também uma das sinfonias mais executadas hoje em dia. Trata-se da primeira sinfonia do autor composta em tonalidade menor, o que só voltaria a acontecer em 1824 com a Sinfonia n. º 9, em Ré menor op. 125. A Sinfonia n.
- Симфония № 5 до минор, op. 67, написанная Людвигом ван Бетховеном в 1804—1808 годах, — одно из самых знаменитых и популярных произведений классической музыки и одна из наиболее часто исполняемых симфоний.
- Symfoni nr 5 i c-moll opus 67 av Ludwig van Beethoven, ofta kallad Ödessymfonin, skrevs 1804-1807. Namnet Ödessymfonin kommer från de fyra tonerna i temat som enligt Beethoven låter som "ödet som knackar min dörr". I denna symfoni lär Beethoven ha varit den första tonsättare att använda tromboner i en symfoni. Symfonin har fyra satser: I. Allegro con brio II. Andante con moto III. Scherzo. Allegro IV. Allegro
- Симфо́нія № 5 ор.60 Л. ван Бетховена, до мінор, завершена у 1808 році. Складається з 4-х частин: # Allegro con brio(написана в сонатній формі. Темп Allegro con brio означає “швидко, з вогнем”. Починається з “теми долі”. Це основний мотив, з якого виросли всі інші теми частини) Andante con moto(Повільна.
- 路德维希·范·贝多芬的《C小調第五號交響曲》（作品67）寫作於1804年到1808年間，是所有歐洲古典音樂中最受歡迎和最著名的交響曲之一，也是最常被演奏的交響曲之一。它共有四個樂章：開頭的快版奏鳴曲、行板、快速的諧詼曲到曲末。这首作品在1808年第一次演奏于維也納的維也納劇院，當晚便獲得了廣大的愛戴。當時，E.T.A.
|
![[RDF Data]](/statics/sw-cube.png)
