| dbpedia-owl:abstract
|
- Super 35 (originally known as Superscope 235) is a motion picture film format that uses exactly the same film stock as standard 35 mm film, but puts a larger image frame on that stock by using the negative space normally reserved for the optical analog sound track. Super 35 was revived from a similar Superscope variant known as Superscope 235 which was originally developed by the Tushinsky Brothers (who founded Superscope Inc. in 1954) for RKO back in 1954. When cameraman Joe Dunton was preparing to shoot Dance Craze in 1982, he chose to revive the Superscope format by using a full silent-standard gate and slightly optically recentering the lens port. These two characteristics are central to the format. It was adopted by Hollywood starting with Greystoke in 1984, under the format name Super Techniscope. Later, as other camera rental houses and labs started to embrace the format, Super 35 became popular in the mid 1990s, and is now considered a ubiquitous production process, with usage on well over a thousand feature films. It is often the standard production format for television shows, music videos, and commercials. Since none of these require a release print, it is unnecessary to reserve space for an optical soundtrack. James Cameron was an early, consistent, and vocal supporter of the format, first using it for The Abyss. It also received much early publicity for making the cockpit shots in Top Gun possible, since it was otherwise impossible to fit 35 mm cameras with large anamorphic lenses into the small free space in the cockpit. Super 35 is a production format. Theatres do not receive or project Super 35 prints. Rather, movies are shot in a Super 35 format but are then — either through optical blowdown/matting or digital intermediate — converted into one of the standard formats to make release prints. Because of this, often productions will also use Super 35's width in conjunction with a 3-perf negative pulldown in order to save costs on "wasted" frame area shot and allow for camera magazines to shoot for 33% longer in time with the same length of film. If using 4-perf, the Super 35 camera aperture is 24.89 mm × 18.66 mm (0.980 in × 0.735 in), compared to the standard Academy 35 mm film size of 21.95 mm × 16.00 mm (0.864 in × 0.630 in) and thus provides 32% more image area than the standard 35-mm format. 4-perf Super 35 is simply the original frame size that was used in 35 mm silent films. That is, it is a return to the way the film stock was used before the frame size was cropped to allow room for a soundtrack. Super 35 competes with the use of the standard 35 mm format used with an anamorphic lens. In this comparison, advocates of Super 35 claim an advantage in production costs and flexibility; when used to make 2.39:1 theatrical prints, detractors complain of a loss in quality, due to less negative area used and more lab intermediate steps (if done optically). Super 35 uses standard "spherical" camera lenses, which are faster, smaller, and cheaper to rent — a factor in low-budget production — and provide a wider range of lens choices to the cinematographer. The chief advantage of Super 35 for productions is its adaptability to different release formats. Super 35 negatives can be used to produce high-quality releases in any aspect ratio, as the final frame will be extracted and converted from the larger full frame negative. This also means that a full-frame video release can actually use more of the frame than the theatrical release, provided that the extra frame space is "protected for" during filming. Generally the aspect ratio(s) and extraction method (either from a common center or common topline) need to be chosen by the director of photography ahead of time, in order that the correct ground glass can be created to allow the camera operator to see where the extracted frame will be. Super 35 ratios have included 1.85:1 ("flat" print), 2.20:1 (70 mm), 2.39:1 (anamorphic print), 16:9 (widescreen video), and 4:3 (fullscreen video). 1.66:1 and 1.75:1 have been indicated in some Super 35 frame leader charts, although generally they have not been used for Super 35 productions due to both relative lack of usage since the rise of Super 35 and their greater use of negative frame space by virtue of their increased vertical dimension. Theoretically, 2.39:1 release prints made from Super 35 should have slightly lower technical quality than films produced directly in the anamorphic format. Because part of the Super 35 image is thrown away when printing to this format, films originated with anamorphic lenses use a larger negative area. Super 35 has continually been popular with television shows, due to the lack of a need for a final release print; with the advent of widescreen television sets, 3-perf Super 35 – with a native 1.78:1 ratio – is now also being used for widescreen television shows. 3-perf Super 35 has also been used for some time for 2.39:1 feature films, and the digital intermediate process has made it more attractive by skipping the optical processing formerly required.
- Super 35 on eräs elokuvafilmiformaatti. Se käyttää tavallista 35 millimetrin elokuvafilmiä, mutta siinä myös esityskopion ääniraidalle varattu filmialue valotetaan, jolloin kuva-ala laajenee. Formaatti otettiin käyttöön 1980-luvun alussa, ja sen tekniikka perustuu 1950-luvulla hetken käytössä olleeseen Superscope-formaattiin. Super 35 -filmissä käytetään yleensä joko neljä tai kolme perforaatiota yhtä kuvaruutua kohtaan. Valotettava kuvaruutu on neljää perforaatiota käytettäessä 24,89 millimetriä leveä ja 18,66 millimetriä korkea, siinä missä standardissa 35 millimetrin elokuvafilmissä kuvaruudun leveys on 21,95 millimetriä ja korkeus 16,00 millimetriä, johon verrattuna Super 35 -filmin kuva-ala on 32 prosenttia suurempi. Vain kolmea perforaatiota käytettäessä säästetään 25 prosenttia filmiä ja saavutetaan välittömästi laajakuvasuhde: siinä missä 4-perforaatioisen Super 35 -negatiivin kuvasuhde on 1,33:1, kolmea perforaatiota käyttävä filmi saa kuvasuhteeksi 1,78:1. Super 35 on yksinomaan kuvausformaatti. Sitä ei käytetä elokuvien esitysfilmikopioissa, eikä projektoreita ole yleensä tätä varten varusteltukaan. Super 35 -negatiivin kuva rajataan lopulliseen esityskopioon yleensä joko kuvasuhteeseen 1,78:1, 1,85:1 tai 2,39:1. Super 35 onkin nykyään hyvin suosittu tapa kuvata 2,39:1-kuvasuhteen laajakangaselokuvia ilman anamorfista kameraoptiikkaa, vaikkei kuvanlaatu aivan vastaakaan "aitoa" anamorfisella optiikalla kuvattua 2,39:1-elokuvaa. Super 35 -formaatin käyttöarvoa vähentää se, että negatiivista ei voi tehdä "yksi yhteen" 35 mm:n esityskopioita korkealaatuisella ns. pinnakkaiskopioinnilla: negatiivin kuvaa on pienennettävä, jotta esityskopioon saadaan mahdutettua ääniraita. Tämän vuoksi Super 35 -formaatissa kuvatut elokuvat siirretään yleensä kokonaisuudessaan digitaaliseen muotoon jälkitöitä varten, tai vaihtoehtoisesti negatiivin kuva pienennetään optisesti (engl. reduction printing) leikkausta ja välikopiota varten.
- Il Super 35 è un formato cinematografico usato nella cinematografia, evoluzione della pellicola 35 mm. Con questo formato si utilizza parte della pellicola dedicata al sonoro aumentando la superficie di pellicola fotografica impressionata e quindi la definizione video.
- Super 35 is een filmopnameformaat dat exact dezelfde negatieffilm gebruikt als bij de standaard-35mm-filmopnametechniek, maar een breder beeldoppervlak biedt, doordat de ruimte die eenzijdig normaliter wordt gereserveerd voor het analoge geluidsspoor tussen de perforatie en het beeld nu ook benut wordt voor de beeldregistratie. Bij de volgende bewerkingen in het digitale domein heeft men dan het voordeel van een groter origineel negatief, waardoor de uiteindelijke beeldkwaliteit wordt verbeterd.
- Super 35 (początkowo znany pod nazwą Superscope 235) – format obrazu filmowego wykorzystujący ten sam standardowy materiał światłoczuły 35 mm, ale o większej powierzchni klatki uzyskanej dzięki rezygnacji z optycznej ścieżki dźwięku analogowego. Super 35 wywodzi się od jednej z wersji formatu panoramicznego SuperScope określonej specyfikacją Superscope 235 i opracowanej w 1954 przez wytwórnię Tushinsky Brothers dla RKO Radio Pictures. W przeciwieństwie do większości standardów filmu panoramicznego Super 35 wykorzystuje optykę sferyczną, a nie dużo droższą i cięższą anamorficzną. W 1982 Joe Dunton, autor zdjęć do brytyjskiego filmu dokumentalnego Dance Craze wykorzystał po raz pierwszy ten standard filmowy bazujący na Superscope, ale o klatkach bez zapisu dźwięku (tak jak w filmie niemym) i nieznacznie przesuniętą ku górze osią optyczną obrazu. Dwie powyższe cechy stanowią główny wyróżnik standardu Super 35. Pierwszym filmem hollywoodzkim nakręconym z wykorzystaniem tego standardu oznaczonego nazwą Super Techniscope była Greystoke: Legenda Tarzana, władcy małp z 1984 roku. W połowie lat 90. , wraz z upowszechnieniem się standardu, wypożyczalnie sprzętu i laboratoria filmowe zaczęły nazywać go nowym mianem Super 35. Obecnie format ten jest wszechobecny, a z jego wykorzystaniem nakręcono tysiące filmów. Super 35 jest wykorzystywany również do zapisu programów telewizyjnych, wideoklipów i reklam, ponieważ żaden z tych materiałów nie jest przeznaczony do dystrybucji, dlatego możliwa jest rezygnacja z optycznego zapisu ścieżki dźwiękowej. James Cameron był pierwszym reżyserem, który zaczął kręcić filmy wyłącznie na taśmach standardu Super 35, wykorzystując go najpierw w filmie Głębia (The Abyss). W filmie Tony'ego Scotta Top Gun wykorzystano po raz pierwszy ujęcia z dość ciasnej kabiny myśliwca dzięki zastosowaniu kamer Super 35 mm, lżejszych i mniejszych niż dotychczas wykorzystywane urządzenia z optyka anamorficzną. Super 35 jest tylko formatem produkcyjnym i materiał nagrany na taśmach tego typu nigdy nie trafia do dystrybucji. Film zarejestrowany na taśmach Super 35 jest przetwarzany w procesie postprodukcji przy pomocy optycznych konwerterów lub cyfrowo do pożądanego formatu kopii dystrybucyjnej. Czasami korzysta się z tego, że wysokość klatki Super 35 jest mniejsza niż w większości standardów i mieści się w trzech otworach perforacji, co umożliwia produkcję kopii na taśmach z potrójną perforacją i zaoszczędzenie o 33% materiału. Przy wykorzystaniu standardowej poczwórnej perforacji wymiary klatki taśmy Super 35 wynoszą 24,89 mm × 18,66 mm (0,980 cala × 0,735 cala). Dla porównania format akademii dla standardowej taśmy 35 mm wykorzystuje klatkę o wymiarach 21,95 mm × 16,00 mm (0,864 cala × 0,630 cala), która ma o 32% mniejszą powierzchnię niż Super 35. Klatki filmowe zapisywane na taśmach Super 35 mają praktycznie te same wymiary, co klatki filmów niemych z początku epoki kinematografii zanim wprowadzono zabierający miejsce optyczny zapis ścieżki dźwiękowej. Standard Super 35 konkuruje z filmami nagrywanymi na taśmach 35 mm z wykorzystaniem optyki anamorficznej. Zwolennicy standardu Super 35 promują go ze względu na mniejsze koszty i dużą uniwersalność, z kolei jego przeciwnicy twierdzą, że przy materiale o formacie 2,39:1 zbyt duża powierzchnia klatki jest tracona. Technologia Super 35 wykorzystuje optykę sferyczną, znacznie lżejszą, szybszą i tańszą, co ma duże znaczeni zwłaszcza w produkcjach niskobudżetowych, oraz zapewnia większy wybór obiektywów o różnych ogniskowych. Ponadto materiał w Super 35 posiada bardzo dobrą jakość i może być konwertowany na wiele innych formatów filmowych, o różnych proporcjach obrazu, włącznie z przeniesieniem na taśmy o większych szerokościach. Oznacza to, że dostarczany do kin materiał ma większe klatki niż ostatecznie wyświetlany obraz, co pozwala już w procesie produkcji w pewien sposób zabezpieczyć film przed późniejszą konwersją na inne standardy. Teoretycznie kopia filmowa w formacie 2,39:1 zrealizowana na materiale Super 35 powinna mieć odrobinę gorszą jakość w porównaniu do kopii produkowanej bezpośrednio w formacie anamorficznym ponieważ część nagranego na Super 35 jest tracona przy konwersji do kopii dystrybucyjnej. Strata obrazu u góry i u dołu jest częściowo równoważona szerszą klatką, pozbawioną ścieżki dźwiękowej, a ponadto przy zapisie na taśmie z poczwórną perforacją, możliwe jest wyświetlanie kopii jako filmu pełnoekranowego 1,33:1 jak i panoramicznego, dzięki wyżej wspomnianemu zabezpieczeniu, zwłaszcza filmów bez efektów specjalnych. Standard Super 35 jest wciąż popularny w zastosowaniach telewizyjnych jako medium, które nie jest przeznaczone do wyświetlania a jedynie zapisu obrazu. Stosuje się głównie taśmy z potrójną perforacją, ponieważ posiadają one natywny rozmiar 1,78:1 czyli 16:9, wykorzystywany w telewizji panoramicznej. Szablon:Przypisy
|
