| dbpedia-owl:abstract
|
- Die Sueben waren eine Stammesgruppe germanischer Völker.
- The Suebi or Suevi (from Proto-Germanic *swēbaz based on the Proto-Germanic root *swē- meaning "one's own" people, from an Indo-European root *swe-, the third person reflexive pronoun) were a group of Germanic peoples who were first mentioned by Julius Caesar in connection with Ariovistus' campaign, c. 58 BC; Ariovistus was defeated by Caesar. Some Suebi remained a periodic threat against the Romans on the Rhine, until, toward the end of the empire, the Alamanni, including elements of Suebi, brushed aside Roman defenses and occupied Alsace, and from there Bavaria and Switzerland. A pocket remained in Swabia (an area in southwest Germany whose modern name derives from the ancient name), whereas migrants to Gallaecia established a kingdom there which lasted for 170 years before its defeat by the Visigoths.
- Los suevos (en latín suebi o suevi; en alemán Sueben, Sweben o "Schwaben") fueron un pueblo germánico procedente del norte de Europa. Su asentamiento primitivo se encuentra en la zona del mar Báltico, llamado por los romanos Mare Suebicum. Cornelio Tácito los menciona, aunque llama suevos a todos los pueblos germánicos del este. En sus migraciones, los suevos se dirigieron hacia el sur y el oeste, quedándose un tiempo en el área de la Alemania moderna. Todavía existe una región alemana llamada Suabia (Schwaben, cuyos habitantes en castellano actual se llaman suabos) que viene a equivaler a una parte del antiguo reino de Wurtemberg en el moderno Estado federado de Baden-Wurtemberg y la zona sudoccidental de Baviera, con centros en Stuttgart, Ulm, Tubinga y Augsburgo, entre otros. Así mismo, en Galicia existen dos parroquias de nombre Suevos, en las comarcas de La Coruña y La Barcala, y hasta cuatro pequeñas poblaciones más con dicha denominación. Además, en Asturias también existe la Sierra del Sueve. En esta época, varias tribus se separaron del grupo central de los suevos para formar los alamanes, de donde nos llega, a través del francés, el nombre de Alemania. Plantilla:Leyenda Plantilla:Leyenda]]
- Sveebit tai sveevit oli roomalaisten antama yhteisnimitys useille läntisille germaaniheimoille. Sveebeihin kuuluivat muun muassa semnonit, markomannit, kvadit, langobardit ja hermunduurit. Sveebit olivat luultavasti alun perin kotoisin Itämeren eteläisiltä rannoilta. 100-luvulla eaa. sveebit asuivat Elben, Mainin, Neckarin ja Reinin jokien ympäristössä. Gallialaiset arvernit ja sekveenit kutsuivat Ariovistuksen johtaman sveebijoukon Galliaan noin 71 eaa. avuksi naapuriheimo heeduja vastaan. Pian sveebit kuitenkin alistivat heedujen lisäksi myös arvernit ja sekveenit. Caesar puolestaan löi Galliaan asettuneet sveebit 58 eaa. 400-luvulla osa sveebeistä vaelsi Galliaan vandaalien ja alaanien mukana. Sveebit jatkoivat kuitenkin vaellustaan Espanjaan saakka, perustaen Galiciaan itsenäisen kuningaskunnan. Muut sveebit jäivät asumaan nykyisen Etelä-Saksan ja Sveitsin alueelle. Visigootit löivät Espanjassa sveebien kuninkaan Rechiarin vuonna 456, ja valloittivat lopulta Galician viimeistään vuonna 585.
- Gli Svevi o Suebi (in latino Suēbi o Suevi) furono un popolo germanico proveniente dall'area del Mar Baltico.
- スエビ族（Template:Lang-en-short、Template:Lang-de-short、阿: Template:Lang、Template:Lang-fr-short、Template:Lang-la-short）は、古代ヨーロッパの民族。「シュエビ」「スウェイビア」とも呼ばれる。 タキトゥスの『ゲルマーニア』に言及があり、いわゆるゲルマン系に属する民族として描かれるがケルト系の説もあるなど、その民族系統は不明である。
- Bestand:Sueben-Reich. jpg Uitbreiding van het rijk onder Rechiar De Sueben of Sueven waren een West-Germaans volk dat rond het begin van de jaartelling tussen de Rijn en de Oostzee (Mare Suebicum in het Latijn) verbleef. Door hun strijdlust was dit volk in staat om andere stammen aan zich te binden als vazalstammen, die schatplichtig aan hun waren; zo was er waarschijnlijk een stamverband met onder andere de Quaden, de Marcomannen, de Alamannen, de Hermunduren, de Longobarden en de Semnonen. Ze worden door Julius Caesar genoemd in zijn De Bello Gallico, waarin hij verslag doet van de Gallische Oorlog. Volgens dat verslag woonden de Sueben aan de 'rechteroever van de Rijn' - ie. aan de Germaanse ('Duitse') kant van de Rijn - van waaruit ze regelmatig de Rijn overstaken om zich te mengen in het conflict aan 'Franse' zijde van de Rijn waar de opstandige Treveren woonden. Ook volgens Tacitus deden de Semnonen en Longobarden mee aan de strijd van de Suebische koning Ariovistus tegen Julius Caesar. Later trokken de Sueben oostwaarts naar Centraal-Europa. Volgens sommigen is de naam voor Zweden van hun naam afgeleid, wat zou betekenen dat de stam (of op z'n minst een gedeelte daarvan) niet oost-, maar noordwaarts is getrokken.
- Sveberne var et germansk folkeslag. Svebere (suebi eller suevi, fra urgermansk *swēbaz basert på en urgermansk rot *swē- i betydningen «ens egen» i form av folk, slekt, fra en indoeuropeisk rot *swe-, tredje person refleksivt pronomen) ble først nevnt av Julius Cæsar i forbindelse med Ariovistus' hærtokt, ca år 58 f. Kr. Noen svebere forble en periodevis trussel mot romerne langs elven Rhinen inntil slutten av Romerriket. En annen germansk folkegruppe, alamannerne, sammen med svebere, overfalt og ødela romerske festningsverk og okkuperte Alsace (i dagens Frankrike mot den tyske grensen), og derfra mot Bavaria og Sveits. Omkring 150 e. Kr. forsvinner navnet fra kildene, men dukker så opp igjen under folkevandringstiden. Sveberne krysset Rhinen i år 406 sammen med alanerne og vandalene. Med unntak av en lomme i Schwaben, som de har gitt navn til, invaderte de Gallia og videre til Spania hvor de grunnla et kongerike i Galicia. Dette riket ble til slutt knust av vestgoterne i 585. Navnet forsvant da folket gikk opp i den øvrige stedfaste befolkningen der.
- Swebowie (Swewowie) – związek plemion Germanów (tak opisuje ich Tacyt), który mógł zostać stworzony przez Ariowista w związku z jego wyprawą do Galii na pomoc Sekwanom.
- Swebia - wschodnia część starożytnej Germanii, jedna z dwóch wielkich prowincji kulturowych wyróżnionych przez Tacyta (druga to Germania Zachodnia, obejmująca obszar od Renu po, w przybliżeniu, Łabę). Granicę wschodnią Swebii wyznaczały siedziby Gotów i Estiów, a zachodnią Longobardów, Semnonów i Hermundurów. Prowincję zamieszkiwały ludy zaliczone przez Tacyta do germańskich Swebów (sensu largo), choć na jej krańcach zauważał również elementy obce językowo (Estiów posługujących się językiem „podobnym do brytańskiego”, lecz z ubioru nie różniących się od innych Swebów), dostrzegał też odrębność całej prowincji od reszty Germanii (Germanii rdzennej? Różnice mogły wynikać z wchłonięcia obcego substratu i silnych wpływów kultury celtyckiej). Najstarszym i najbardziej poważanym plemieniem byli Semnoni, na ich terytorium (między środkową Łabą a Odrą) leżał święty gaj, do którego przybywali posłowie ze wszystkich swebskich plemion, by składać ofiary. Nad Bałtykiem mieszkali, przybyli ze Skandynawii (jeszcze w początku I w. p.n.e. ?) Longobardowie, także na północy i północnym zachodzie (nad dolną Łabą, na Jutlandii i w Meklemburgii) żyli: Reudignowie, Awionowie, Anglowie, Eudosowie, Warinowie, Swardowie oraz Nuithowie, wspólnie czczący Nerthę, której święty gaj znajdował się gdzieś na „wyspie Oceanu”. Na południe od Semnonów rozciągały się ziemie Hermundurów (między Salą i Łabą), na terenach Boiohaimu (Czech), Moraw i Słowacji mieszkali Markomanowie i Kwadowie – „najbardziej wojowniczy i najliczniejsi z żyjących w Europie barbarzyńców”. Na północny wschód i wschód od nich żyli Marsignowie, Burowie oraz nieswebscy już Osowie (lud pannoński - iliryjski) i Kotynowie a jeszcze dalej daccy Karpowie i Kostobokowie. Na północ od gór, zwanych Swebskimi (Sudety i Karpaty), mieszkali Lugiowie zajmujący największe terytoria, najsilniejsi z nich to: wojowniczy Hariowie (u Pliniusza – Wandilowie/Charinowie, potem występujący prawdopodobnie pod imieniem Hasdingów), noszący czarne tarcze, malujący ciała i, jako armia upiorów, wyruszający na nocne wyprawy (co do imienia por. Odyniczne ein-herjar), Helwekonowie, których imię wydaje się być równie ponure, co zwyczaje poprzednio wymienionych (od hel-veg- „droga Hel, piekielna”?, choć można łączyć i z niem. Hohlweg „wądroże, parów, przecinka w lesie na stoku górskim”, a także z hails „zdrowy, dobry” – u Ptolemeusza bowiem występują jako Hailouaiones), Manimowie, Helizjowie (znów ta śmierć ?), Nahanarwalowie na których terenie znajduję się święty gaj, gdzie czci się bliźniaczych Alków, jeszcze dalej na północ rozciągają się terytoria nie należących już do Lugiów: Gotów, oraz nad samym morzem Rugiów i Lemowiów – noszących okrągłe tarcze i krótkie miecze. Na wschód od Swebii leżą ziemie zamieszkane przez trzy odrębne kulturowo ludy: Fennów - wyjątkowo dzikich, o ubogiej kulturze materialnej (prowadzący wg opisu gospodarkę zbieracko-łowiecką, wyrabiający strzały o kościanych grotach, mieszkający w szałasach), Wenetów – ze względu na tryb życia i kulturę bardzo podobni Germanom, budujący stałe domy, lubujący się w dalekich, pieszych wyprawach, oraz Peukinów/Bastarnów – językowo, kulturowo, sposobem osiedlania się i budową domów – Germanów, jednak „wskutek mieszanych małżeństw znacznie upodobniają się do brzydoty Sarmatów”, charakteryzujący się wyjątkowym brakiem higieny, a ich starszyzna lenistwem. Swebowie – etnonim znany w formach Svebi, Svevi (forma ta oddaje łac. przejście b>w) oraz Svabi (odzwierciedla przejście germ. ē>ā, które nastąpiło przed 250 r. n.e. , vide goc. mekeis, skąd ssł. měčь, i run. makia); poświadczony w I w. p.n.e. (Cezar), ale, jako „vera et antiqua nomina”, znany prawdopodobnie wcześniej. Pierwotne brzmienie to *Swēbaz, plur. *Swēbōz. Przykłady mniej lub bardziej prawdopodobnych powiązań formalnych i semantycznych: IE *suep- „spać”, a więc przezwisko „śpiochy” tłumaczone również jako „ospali, gapy”, także w sensie „nieruchawi, pokojowi”, co jednak kłóci się z określeniem ich przez Cezara jako „bellicosissima Germanorum omnium”. Wysunięto też hipotezę o istnieniu (nieznanego w źródłach) boga o imieniu *Swēvaz panującego w królestwie snu, tj. śmierci (może byłby to tylko epitet Wodana ?); por. sisl. svefn, sang. swefn, ssaks. sweban „sen, mara”. scs. svobodь, trac. sabazias, co może wiązać się z propozycją łączącą „Swebów” z nm. Schweifen „włóczyć się” i schweben „latać” – nie tylko więc „swobodni, wolni”, ale wręcz „prowadzący wędrowny tryb życia”, por. sang. swāpan „gnać, pędzić, przelatywać”. swe- jako zaimek zwrotny lub dzierżawczy – „swój” – analogicznie do Szwedów – Svearów, por. goc. swes „swój”, sprus. subs „t.s. ”, snord. sve-viss „samowolny”, sind. sva-bhu „samodzielny, niezależny”, a więc ogólnie „swój pośród swoich”, również w znaczeniu „wolny wśród wolnych".
- Os suevos foram um dos povos que ocuparam a Hispânia durante as Invasões bárbaras, fundando um reino na antiga província romana da Galécia que duraria entre os anos 409 a 585 d.C. , data em que foi anexado pelos Visigodos. Os suevos eram um povo germano oriundo da região entre os rios Elba e Oder, na Alemanha. O historiador romano Tácito chegou a referir-se a todos os germanos do além-Elba como "suevos". Mais tarde, e com outras tribos de diferentes etnias, participaram na fundação da Suábia no sul da Alemanha.
- Свевы, иначе свебы — собирательное название населения полиэтничной Восточной Германии, включая преимущественно германские народности, занимавшие в I веке до н. э. — II веке н. э. бассейн Эльбы, Майна, Неккара, верхнего Рейна. Во времена Тацита на востоке Свебеи упоминались венеды (относят к праславянам), эстии и певкины (последние по Иоакимовской летописи относятся к родичам славян). Полиэтничный характер Свебеи все более признается наукой Свебское море во времена Птолемея географа предстает Сарматским Океаном с Венедским заливом (округой Восточной Прибалтики). Впервые описаны Цезарем, который в 58 до н. э. нанёс поражение свевам во главе с Ариовистом, перешедшим около 71 до н. э. Рейн и пытавшимся обосноваться в Галлии. Во время многочисленных походов этих племён часть их оставалась в местах вторжения свевов. Так, северные свевы как часть семнонов осели в Северной Германии, а неккарские свевы — остатки маркоманов — в римской провинции Верхняя Германия (Germania Superior). Свевские племена играли ведущую роль в государственном образовании Маробода Тацит считал свевами все племена между Дунаем и Балтийским морем, которое он так и называл — Mare Suebicum — Свевское море. Впоследствии (после Тацита) название «свевы» вытесняется в источниках названиями отдельных племён свевской группы, но не исчезает окончательно. Оно часто прилагается к квадам, основавшим в начале V века своё королевство в Северо-Западной Испании («Северное королевство»). Потомками свевов были, по-видимому, алеманны. Значительная часть населения Свебеи, если судить по данным археологии и ономастики, приняла активное участие в этногенезе славян
- Sveber (suever) är en germansk stamgrupp. Tacitus räknade dit alla på hans tid (första århundradet e. Kr. ) ej av romarna kuvade germaner, även öst- och nordgermaner, men detta berodde på en missuppfattning. Sveberna var västgermaner och bodde i det inre av nuvarande Tyskland, förutom en grupp som tidigt bebodde Schwarzwald i sydvästra Tyskland och ibland kallas Neckar-sveber. Enligt Tacitus skilde sig sveberna från andra folk genom att de strök håret bakåt till en knut i nacken. De dyrkade i likhet med flera andra folk en helig lund och för sveberna låg denna i Ziu-Irmin i semnonernas land. Deras gemensamma religion gjorde att de sällan hade några inre stridigheter. Detta gjorde att de tillsammans under århundradena e. Kr. utgjorde germanernas starkaste förbund. Gruppens kärna utgjordes av semnonerna, som var den äldsta, förnämsta och största stammen. Deras boplatser vid Tacitus tid låg vid mellersta Elbe och Neisse. Från densamma utsöndrade sig också andra stammar, såsom cimbrer, angler, teutoner, saxare, markomanner och kvader. Sveberna tillhörde eventuellt från början de herminonska stammarna och så var troligen också hermundurer na, och cheruskerna men däremot inte (såsom stundom antagits) langobarderna. De sveber, som 406 jämte vandaler och alaner bröt in i Gallien, tillhörde quadernas stam. De gick sedan till Spanien och grundlade i nordvästra delen av provinsen Galicien ett rike, Svebiska riket, som existerade till 585, då det besegrades av visigoterna. Huvudmassan av de i Tyskland kvarblivna sveberna, semnonerna, förstärkta med andra svebiska stamrester, utbredde sig i sydvästra Tyskland och tyska Schweiz och blev där till en början kända under namnet alemanner men senare under det gamla stamnamnet sveber (schwaber).
- 苏维汇人（拉丁语：Suebi或Suevi，其族名可能来自于原始日耳曼语*swēbaz）古代日耳曼人的一支，在导致西罗马帝国灭亡的蛮族入侵中发挥了一定作用。 苏维汇人最早出现于史册中是在尤利乌斯·恺撒时代，恺撒在镇压高卢凯尔特人起义时发现了苏维汇人，并认为他们是个威胁。之后，各古典作家如斯特拉波、老普林尼、塔西佗和卡西乌斯·迪奥也提到了苏维汇人，塔西佗的《日耳曼尼亚志》是研究苏维汇人的最重要资料。这一时期的苏维汇人似乎没有固定的居住领域，分散地分布在整个东日耳曼尼亚地区；塔西佗把整个波罗的海周围地区叫做“苏维比亚”（今天德国士瓦本地区地名的由来）。塔西佗特别提到，苏维汇人没有统一的政治领导，他们分成许多部落居住，后来侵入意大利的伦巴底人就是其中一个部落。但是，现代研究者推翻了塔西佗的一些结论，他们认为许多在塔西佗所说的苏维比亚地区居住的人群并不是日耳曼人。 罗马帝国后期，苏维汇人也成为冲击帝国边境的一支力量。406年，苏维汇人与汪达尔人和阿兰人一起渡过莱茵河，侵入高卢北部。409年，一部分苏维汇人在国王赫尔梅里克率领下翻越比利牛斯山侵入伊比利亚半岛，在半岛西北角建立了苏维汇王国。这个王国生存了近两个世纪，并逐渐基督教化。苏维汇人先是466年信奉了阿里乌派异端，后来又在560年改宗正统的天主教。这导致他们与仍然信奉阿里乌派的西哥特人（另一支日耳曼蛮族）的冲突。585年，西哥特人消灭了苏维汇王国。
- Les Suèves, Suevi ou Suebi en latin, désignent communément un vaste groupe de populations celto-germaniques, qui ont laissé leur nom générique à la Souabe. La littérature antique, souvent génératrice de modèle historique fallacieux, et surtout l'archéologie, la linguistique, la toponymie, la connaissance de l'évolution des techniques et des modes de vie dévoilent un monde suève complexe. Il reste que la participation suève à la gestion militaire comme à la grande migration vandale à la fin de l'Empire romain a laissé de nombreuses empreintes géohistoriques, en particulier un éphémère royaume dans l'actuelle Galice.
|
| rdfs:comment
|
- Die Sueben waren eine Stammesgruppe germanischer Völker.
- Gli Svevi o Suebi (in latino Suēbi o Suevi) furono un popolo germanico proveniente dall'area del Mar Baltico.
- スエビ族（Template:Lang-en-short、Template:Lang-de-short、阿: Template:Lang、Template:Lang-fr-short、Template:Lang-la-short）は、古代ヨーロッパの民族。「シュエビ」「スウェイビア」とも呼ばれる。 タキトゥスの『ゲルマーニア』に言及があり、いわゆるゲルマン系に属する民族として描かれるがケルト系の説もあるなど、その民族系統は不明である。
- Swebowie (Swewowie) – związek plemion Germanów (tak opisuje ich Tacyt), który mógł zostać stworzony przez Ariowista w związku z jego wyprawą do Galii na pomoc Sekwanom.
- 苏维汇人（拉丁语：Suebi或Suevi，其族名可能来自于原始日耳曼语*swēbaz）古代日耳曼人的一支，在导致西罗马帝国灭亡的蛮族入侵中发挥了一定作用。 苏维汇人最早出现于史册中是在尤利乌斯·恺撒时代，恺撒在镇压高卢凯尔特人起义时发现了苏维汇人，并认为他们是个威胁。之后，各古典作家如斯特拉波、老普林尼、塔西佗和卡西乌斯·迪奥也提到了苏维汇人，塔西佗的《日耳曼尼亚志》是研究苏维汇人的最重要资料。这一时期的苏维汇人似乎没有固定的居住领域，分散地分布在整个东日耳曼尼亚地区；塔西佗把整个波罗的海周围地区叫做“苏维比亚”（今天德国士瓦本地区地名的由来）。塔西佗特别提到，苏维汇人没有统一的政治领导，他们分成许多部落居住，后来侵入意大利的伦巴底人就是其中一个部落。但是，现代研究者推翻了塔西佗的一些结论，他们认为许多在塔西佗所说的苏维比亚地区居住的人群并不是日耳曼人。 罗马帝国后期，苏维汇人也成为冲击帝国边境的一支力量。406年，苏维汇人与汪达尔人和阿兰人一起渡过莱茵河，侵入高卢北部。409年，一部分苏维汇人在国王赫尔梅里克率领下翻越比利牛斯山侵入伊比利亚半岛，在半岛西北角建立了苏维汇王国。这个王国生存了近两个世纪，并逐渐基督教化。苏维汇人先是466年信奉了阿里乌派异端，后来又在560年改宗正统的天主教。这导致他们与仍然信奉阿里乌派的西哥特人（另一支日耳曼蛮族）的冲突。585年，西哥特人消灭了苏维汇王国。
- The Suebi or Suevi (from Proto-Germanic *swēbaz based on the Proto-Germanic root *swē- meaning "one's own" people, from an Indo-European root *swe-, the third person reflexive pronoun) were a group of Germanic peoples who were first mentioned by Julius Caesar in connection with Ariovistus' campaign, c. 58 BC; Ariovistus was defeated by Caesar.
- Los suevos (en latín suebi o suevi; en alemán Sueben, Sweben o "Schwaben") fueron un pueblo germánico procedente del norte de Europa. Su asentamiento primitivo se encuentra en la zona del mar Báltico, llamado por los romanos Mare Suebicum. Cornelio Tácito los menciona, aunque llama suevos a todos los pueblos germánicos del este. En sus migraciones, los suevos se dirigieron hacia el sur y el oeste, quedándose un tiempo en el área de la Alemania moderna.
- Sveebit tai sveevit oli roomalaisten antama yhteisnimitys useille läntisille germaaniheimoille. Sveebeihin kuuluivat muun muassa semnonit, markomannit, kvadit, langobardit ja hermunduurit. Sveebit olivat luultavasti alun perin kotoisin Itämeren eteläisiltä rannoilta. 100-luvulla eaa. sveebit asuivat Elben, Mainin, Neckarin ja Reinin jokien ympäristössä. Gallialaiset arvernit ja sekveenit kutsuivat Ariovistuksen johtaman sveebijoukon Galliaan noin 71 eaa. avuksi naapuriheimo heeduja vastaan.
- Bestand:Sueben-Reich. jpg Uitbreiding van het rijk onder Rechiar De Sueben of Sueven waren een West-Germaans volk dat rond het begin van de jaartelling tussen de Rijn en de Oostzee (Mare Suebicum in het Latijn) verbleef. Door hun strijdlust was dit volk in staat om andere stammen aan zich te binden als vazalstammen, die schatplichtig aan hun waren; zo was er waarschijnlijk een stamverband met onder andere de Quaden, de Marcomannen, de Alamannen, de Hermunduren, de Longobarden en de Semnonen.
- Sveberne var et germansk folkeslag. Svebere (suebi eller suevi, fra urgermansk *swēbaz basert på en urgermansk rot *swē- i betydningen «ens egen» i form av folk, slekt, fra en indoeuropeisk rot *swe-, tredje person refleksivt pronomen) ble først nevnt av Julius Cæsar i forbindelse med Ariovistus' hærtokt, ca år 58 f. Kr. Noen svebere forble en periodevis trussel mot romerne langs elven Rhinen inntil slutten av Romerriket.
- Swebia - wschodnia część starożytnej Germanii, jedna z dwóch wielkich prowincji kulturowych wyróżnionych przez Tacyta (druga to Germania Zachodnia, obejmująca obszar od Renu po, w przybliżeniu, Łabę). Granicę wschodnią Swebii wyznaczały siedziby Gotów i Estiów, a zachodnią Longobardów, Semnonów i Hermundurów.
- Os suevos foram um dos povos que ocuparam a Hispânia durante as Invasões bárbaras, fundando um reino na antiga província romana da Galécia que duraria entre os anos 409 a 585 d.C. , data em que foi anexado pelos Visigodos. Os suevos eram um povo germano oriundo da região entre os rios Elba e Oder, na Alemanha. O historiador romano Tácito chegou a referir-se a todos os germanos do além-Elba como "suevos".
- Свевы, иначе свебы — собирательное название населения полиэтничной Восточной Германии, включая преимущественно германские народности, занимавшие в I веке до н. э. — II веке н. э. бассейн Эльбы, Майна, Неккара, верхнего Рейна. Во времена Тацита на востоке Свебеи упоминались венеды (относят к праславянам), эстии и певкины (последние по Иоакимовской летописи относятся к родичам славян).
- Sveber (suever) är en germansk stamgrupp. Tacitus räknade dit alla på hans tid (första århundradet e. Kr. ) ej av romarna kuvade germaner, även öst- och nordgermaner, men detta berodde på en missuppfattning. Sveberna var västgermaner och bodde i det inre av nuvarande Tyskland, förutom en grupp som tidigt bebodde Schwarzwald i sydvästra Tyskland och ibland kallas Neckar-sveber. Enligt Tacitus skilde sig sveberna från andra folk genom att de strök håret bakåt till en knut i nacken.
- Les Suèves, Suevi ou Suebi en latin, désignent communément un vaste groupe de populations celto-germaniques, qui ont laissé leur nom générique à la Souabe. La littérature antique, souvent génératrice de modèle historique fallacieux, et surtout l'archéologie, la linguistique, la toponymie, la connaissance de l'évolution des techniques et des modes de vie dévoilent un monde suève complexe.
|
