| dbpprop:abstract
|
- Stuttering (alalia syllabaris), also known as stammering (alalia literalis or anarthria literalis), is a speech disorder in which the flow of speech is disrupted by involuntary repetitions and prolongations of sounds, syllables, words or phrases, and involuntary silent pauses or blocks in which the stutterer is unable to produce sounds. 'Verbal non-fluency' is the accepted umbrella term for such speech impediments. The term stuttering is most commonly associated with involuntary sound repetition, but it also encompasses the abnormal hesitation or pausing before speech, referred to by stutterers as blocks, and the prolongation of certain sounds, usually vowels and semi-vowels. The term "stuttering", as popularly used, covers a wide spectrum of severity: it may encompass individuals with barely perceptible impediments, for whom the disorder is largely cosmetic, as well as others with extremely severe symptoms, for whom the problem can effectively prevent most oral communication. The impact of stuttering on a person's functioning and emotional state can be severe. Much of this goes unnoticed by the listener, and may include fears of having to enunciate specific vowels or consonants, fears of being caught stuttering in social situations, self-imposed isolation, anxiety, stress, shame, or a feeling of "loss of control" during speech. Stuttering is sometimes popularly associated with anxiety or low intelligence, but there is actually no such correlation (though as mentioned social anxiety may actually result in individuals as a result of their stuttering). Despite popular perceptions to the contrary, stuttering does not affect and has no bearing on intelligence. Stuttering is generally not a problem with the physical production of speech sounds or putting thoughts into words. Apart from their speech impediment, people who stutter may well be 'normal' in the clinical sense of the term. Anxiety, low self-esteem, nervousness, and stress therefore do not cause stuttering per se, although they are very often the result of living with a highly stigmatized disability and, in turn, exacerbate the problem in the manner of a positive feedback system. The disorder is also variable, which means that in certain situations, such as talking on the telephone, the stuttering might be more severe or less, depending on the anxiety level connected with that activity. Although the exact etiology of stuttering is unknown, both genetics and neurophysiology are thought to contribute. There are many treatments and speech therapy techniques available that may help increase fluency in some stutterers to the point where an untrained ear can not identify a problem; however, there is essentially no "cure" for the disorder at present.
- Stottern, auch Balbuties (von lat. balbutire „stottern“) ist eine Störung des Redeflusses, welche durch häufige Unterbrechungen des Sprechablaufs, durch Wiederholungen von Lauten und anderen Teilen eines Wortes gekennzeichnet ist. Dieser Artikel befasst sich mit dem so genannten idiopathischen Stottern (engl. persistent developmental stuttering), das vom Stottern mit bekannter psychischer oder physischer Ursache abzugrenzen ist.
- La tartamudez o disfemia es un trastorno del habla que se caracteriza por interrupciones involuntarias del habla que se acompañan de tensión muscular en cara y cuello, miedo y estrés. Ellas son la expresión visible de la interacción de determinados factores orgánicos, psicológicos y sociales que determinan y orientan en el individuo la conformación de un ser, un hacer y un sentir con características propias. Comienza, de modo característico, entre el segundo y cuarto año de vida, aunque se suele confundir con las dificultades propias de la edad a la hora de hablar. Al final, solo uno de cada 20 niños acaba tartamudeando y muchos de ellos superan el trastorno en la adolescencia. La reacción del entorno del afectado es determinante para la aparición de numerosos síntomas físicos asociados a la tartamudez, sobre todo en los primeros años de manifestación: tensión muscular en cara y cuello, miedo y estrés. El Día Mundial del Conocimiento de la Tartamudez es el 22 de octubre.
- Änkytys ("dysfemia") on puheen sujuvuuden häiriö, johon kuuluvat tyypillisesti toistot, venytykset ja lukkiutumiset eli blokit. Muista puhehäiriöistä änkytyksen erottaa se, että änkyttäminen on kiinteästi sidoksissa kommunikaatioon, ei pelkästään puhumiseen. Änkyttäjät eivät tavallisesti änkytä puhuessaan yksin tai laulaessaan. Eri tutkimusten mukaan änkyttäjiä on väestöstä 0,5–2,4 prosenttia. Häiriö on huomattavasti yleisempi lapsilla kuin aikuisilla ja yleisempää miehillä kuin naisilla. Änkytyksen etiologiasta on esitetty toisistaan poikkeavia teorioita. Yleisimmät niistä ovat esimerkiksi oppimis-, orgaaniset ja psykologiset teoriat. Änkytyksestä on eroteltavissa ulkoinen eli primaariänkytys (itse puhehäiriö) ja sisäinen eli sekundaariänkytys (puhehäiriöön liittyvät psykologiset ja sosiaaliset ongelmat). Tästä syystä änkytystä useasti kuvataan jäävuorella, josta suurin osa on pinnan alla.
- Le bégaiement est un trouble de la santé, concernant la parole chez les enfants ou les adultes. L'Organisation mondiale de la santé le définit comme une « parole caractérisée par une répétition fréquente de sons et de syllabes ou par des hésitations ou pauses fréquentes, pendant au moins 3 mois », et le classe parmi les « désordres émotionnels ou comportementaux ». Le bégaiement est défini par d'autres institutions concernées et disciplines médicales, ceci étant souvent l'objet de controverses. Le Ministère français de la Santé le définit comme un « trouble de l'expression verbale affectant le rythme de la parole en présence d'un interlocuteur ». Le DSM-IV des psychiatres américains le classe comme un « trouble de la communication ». Certains phoniatres francophones parlent de dyslalie. Dans un grand nombre de pays, et pour les cas assez sévères, il est reconnu par les administrations comme étant un handicap. Certaines personnes concernées refusent au contraire les termes de maladie ou de handicap. On appelle personne bègue, personne qui bégaie ou bègue la personne atteinte de ce trouble.
- La balbuzie è un disordine della parola in cui la fluenza è interrotta da ripetizioni involontarie e prolungamenti di suoni, sillabe, parole o frasi, e da involontarie pause o blocchi per i quali la persona che balbetta non riesce a produrre suoni. Disfluenze verbali è il termine-ombrello accettato per questi impedimenti della parola. Il termine balbuzie è più comunemente associato alle ripetizioni involontarie di suoni, ma comprende anche l’anormale esitazione o le pause prima di parlare, denominate blocchi, e il prolungamento di certi suoni, in genere vocali e semi-vocali. La parola “balbuzie”, volgarmente usata, copre un ampio spettro di gravità: può comprendere individui con difficoltà appena percettibili, per cui il disordine è più che altro estetico, così come soggetti con una sintomatologia estremamente grave, per cui il problema può effettivamente impedire la maggior parte della comunicazione verbale. L’impatto della balbuzie sullo stato emozionale e funzionale della persona può essere serio. Molte di queste conseguenze passano inosservate agli ascoltatori, e possono includere paura di dover pronunciare specifiche vocali o consonanti, paura di essere colti dalla balbuzie in situazioni sociali, isolamento auto-imposto, ansia, stress, vergogna, o una sensazione di “perdita di controllo” durante il discorso. La balbuzie non è generalmente un problema di produzione fisica dei suoni delle parole o di trasformazione dei pensieri in parole. Nonostante una diffusa credenza popolare, la balbuzie non riguarda e non ha riflessi sull’intelligenza. Al di fuori della loro difficoltà di parola, le persone che balbettano possono tranquillamente essere ‘normali’ nel senso clinico del termine. Ansia, scarsa auto-stima, nervosismo e stress non causano quindi di per sé la balbuzie, sebbene sono molto spesso le conseguenze del vivere con una disabilità grandemente stigmatizzata e sono tutti fattori che, a loro volta, aggravano il problema. Questo disordine è anche variabile: in certe situazioni, tipica quella di parlare al telefono, la balbuzie può essere più severa o anche meno severa, dipendendo dal livello di ansia collegato con quella attività. Allo stesso modo l’esatta etiologia della balbuzie è sconosciuta, sebbene si ritenga che abbia origini sia genetiche che neurofisiologiche. Pur essendo disponibili molti trattamenti e terapie che possono aiutare le persone che balbettano a migliorare la propria fluenza, al momento non esiste sostanzialmente una cura univoca per questo disordine.
- 吃音症（きつおんしょう、英: Stammering symptom）は、発語時に言葉が連続して発せられたり、瞬間あるいは一時的に無音状態が続くなどの言葉が円滑に話せない疾病。言語障害の一種である。どもり、吃音ともいわれる。WHOの疾病分類「ICD-10」では、吃音は、「会話の流暢性とリズムの障害」、「吃音症」とされ、米国精神医学会のDSM-4-TR（精神障害の診断と統計の手引き）でも吃音症とされている。日本においてもICD-10やDSMに準じた厚労省の「疾病、傷害及び死因分類」が採用され、吃音は基本的には医療機関で受診可能な健康保険適用の吃音症という疾病に分類されている。
- Stotteren wordt omschreven als "onregelmatigheden in het spreekritme, waarbij de spreker precies weet wat hij wil uitdrukken maar daar op het ogenblik niet in slaagt, doordat zich een onvrijwillige herhaling, verlenging of onderbreking van een klank voordoet". In het DSM-IV is stotteren ingedeeld bij de ontwikkelingsstoornissen. Stotteren heeft twee verschijningsvormen: het openlijk en het verborgen stotteren. Het openlijk stotteren zijn de blokkades, herhalingen en ongewilde pauzes tijdens het spreken. Het verborgen stotteren blijft voor de buitenwereld onzichtbaar, maar is vaak nog veel belangrijker dan het openlijk stotteren: het vermijden van moeilijke woorden, de spreekangst en de minderwaardigheidsgevoelens. Om deze reden wordt stotteren vaak vergeleken met de metafoor van de ijsberg. Het gedeelte van de ijsberg dat boven het wateroppervlak uitsteekt, is het openlijk stotteren. Het gedeelte van stotteren dat onder het wateroppervlak verborgen blijft, is vaak veel groter maar wordt door buitenstaanders niet waargenomen. De exacte oorzaak van stotteren is nog niet achterhaald. Er is enkel bekend dat stotteren een coördinatiestoornis is in de hersenen, waardoor stotteraars er niet in slagen om hun gedachten vloeiend te articuleren. Er wordt aangenomen dat stotteren een genetische oorzaak heeft, want stotteren komt vaak in dezelfde families voor. Daarnaast blijken mannen veel meer last te hebben van stotteren: 80% van de stotteraars zijn van het mannelijk geslacht. Ongeveer 1% van de bevolking stottert, zo'n 60 miljoen mensen in totaal. In België zijn er 100.000 stotteraars, in Nederland 170.000. In heel Europa hebben 3.740.000 mensen last van stotteren. In de loop der jaren zijn reeds vele stottertherapieën ontwikkeld. Grosso modo zijn ze in twee grote families in te delen: stuttering modification en fluency shaping. Bij stuttering modification wordt stotteraars geleerd om vloeiend te stotteren en wordt vooral aan het verborgen stotteren gewerkt, terwijl bij fluency shaping gestreefd wordt naar een vloeiender spraak.
- Jąkanie – zaburzenie mowy objawiające się przeważnie niezamierzonym przerywaniem, "zacinaniem się", powtarzaniem wypowiedzi, zniekształcaniem sylab bądź całych słów.
- A disfemia, conhecida popularmente como gagueira ou gaguez é um distúrbio da linguagem em que o indivíduo repete sílabas ou faz longas pausas ao pronunciar palavras. Também usam-se os termos disfemismo ou disfluência; além de gago o indivíduo que apresenta disfemia recebe o nome de tartamudo, balbo (de balbuciar) ou tardíloquo. Cerca de 75% das crianças entre dois e quatro anos de idade apresenta episódios de disfemia, sendo geralmente episódios transitórios que duram poucos meses, ocorrendo em conseqüência de uma combinação de vários fatores durante o desenvolvimento da fala. Um destes fatores é a presença de um raciocino mental muito mais veloz do que a capacidade de articular palavras e organizar frases nesta idade. O rápido fluxo de pensamentos, geralmente associado à ansiedade para contar rapidamente algo importante ou que impressionou muito, também contribui para que a criança apresente alguma dificuldade para produzir um ritmo regular e suave em sua fala. Esta disfluência pode aumentar quando a criança está ansiosa, cansada ou doente e quando está tentando dominar muitas palavras novas. Normalmente, este distúrbio é transitório, apenas uma minoria das crianças que apresentam disfemia em tenra idade, cerca de 1% ou 2%, necessitará de tratamento especializado. Estes poucos casos que persistem por mais tempo do que o habitual podem estar associados a uma história familiar de gagueira, sugerindo uma predisposição hereditária. Uma característica que pode estar relacionada com a tendência da gagueira tornar-se um problema persistente é a percepção pela criança da dificuldade para articular as palavras, gerando sinais de ansiedade como fazer caretas, ou bater o pé. Nestes casos, onde a criança tem consciência do problema e percebe que sua fala está sendo julgada como fora do padrão normal, ela pode ter sua auto-estima prejudicada. A disfemia que persiste após os cinco anos de idade está associada a outros distúrbios da linguagem e necessita de avaliação e tratamento. O fonoaudiólogo é o clínico especialista no tratamento de pessoas com gagueira. O dia 22 de outubro foi instituído como o Dia Internacional de Atenção à Gagueira.
- Заикание — нарушение темпо-ритмической стороны речи, обусловленное судорожным состоянием мышц речевого аппарата. Синонимы: логоневроз, lalonevros, balbuties.
- Stamning, talstörning som gör att det ofta blir avbrott, såsom upprepningar, utdragningar och pauser, i talet. Ca 1% av alla vuxna stammar och det är vanligare (3-4 ggr) hos pojkar/män. I Sverige finns mellan 60 000 och 80 000 stammande personer. Mängden stamning varierar från så lindrigt att det knappt märks till så allvarligt att stamningen är ett socialt funktionshinder. Stamning kan orsaka talrädsla, ångest och dålig självkänsla hos den drabbade. Upplevelsen är dock mycket individuell och för många som stammar utgör inte stamningen något större problem. Den stammande har ofta ett mycket typiskt och eget stamningsmönster som skiljer sig åt mellan olika individer. Stammande personer, som stammar svårt, vet vad de ska säga och hur de ska säga det, men på vägen ut "fastnar" det och man har ingen kontroll över talet. Ofta använder man sig av olika kompensatoriska strategier för att undvika sin stamning, till exempel att byta ut svåra ord, infoga betydelselösa fraser och kroppsliga medrörelser eller att undvika hela talsituationen. Orsaken till stamning är okänd. Somliga forskare anser att orsaken är en neurologisk störning, andra menar att det är psykiatrisk störning, medan ytterligare andra menar att stamning till stor del är ett inlärt beteende. Den stammande får hjälp av en logoped och tillsammans lägger de upp en passande behandling. Vilken sorts terapiform som är aktuell varierar från person till person, beroende på önskemål och behov. I Sverige finns såväl "icke-undvikande"-terapi som flytskapande terapi. Ofta kombineras metoderna för att ge bästa effekt. För små barn (förskoleåldern) finns Lidcombe-metoden. Ytterligare en metod för barn och ungdomar är Palin PCI (Parent Child Interaction). För att uppmärksamma stamningen som funktionshinder har man utsett 22 oktober till Internationella Stamningsdagen.
- Заїкання — вада мовлення, що виявляється у мимовільному повторенні окремих звуків, складів або цілих фраз, неприродному розтягуванні звуків або блоках мовчання, протягом яких людина, що заїкається, не може вимовити звук. Ймовірно, заїкання з'явилося практично одночасно з мовою, адже згадки про нього доходять до нас з якнайдавніших часів. За свідченнями заїкалися: єгипетські фараони, персидський цар Бат, можливо, пророк Мойсей (страждав якимсь дефектом мови, за описами схожими на заїкання), римський поет Вергілій та інші.
- 口吃（俗称“结巴”、“磕巴”、“漏口”）是一种言语障碍，表现为言语流频繁地被与正常流利的人在频率和强度上不同、且非自愿的重复（语音，音节，单词或短语）、停顿、拖长打断。术语“口吃”通常是与非本意的语音重复相联系的，但是它也包括言语前的反常犹豫或停顿（被口吃者称为“语塞”）和某些语音的拖长（通常为元音）。口吃的许多表现不能被他人观察到；这包括对特定音素（通常为辅音）、字和词的恐惧，对特定情景的恐惧，焦虑，紧张，害羞和言语中“失控”的感觉。 术语“口吃”可以涵盖从最轻微而难以察觉的障碍程度一直到最严重、足以阻碍大多数语言交流的障碍程度。 与发音障碍不同，口吃患者通常在发出语声方面没有障碍。且与失语症（Aphasia）等其它一些言语障碍不同，口吃者通常能够正常地组织词序、语法和语句。与人们通常想象地不同，口吃这一疾病和智力高低没有直接关系。大多数口吃患者除了言语由障碍，身心其他各方面都可以相当健康。而且，焦虑、自信缺乏以及紧张等心理因素通常不是口吃这一疾病的导致因素，而更大程度上是这一疾病的结果。这些心理因素是口吃在一些情况下成为严重残疾的主要因素。口吃者对自身口吃反应出的情绪状态经常构成失常的最难校正的方面。 口吃患者的言语流利程度可能随情境而变化。这和情境所造成的焦虑程度有关。比如在打电话时，一些口吃患者的病状可能会加重。在一些特定的活动，例如唱歌、自言自语或朗读时，一些口吃患者的病状会显著减轻。（有学者认为在这些特定活动中，言语发生的神经机制和其它情境中的不同。） 对于许多中度或重度口吃患者来说，该疾病是生活和事业上的一个巨大障碍。 口吃这一疾病的病理机制尚未完全探明，目前认为和遗传，神经生理，家庭和社会多方面都有关系。 虽然现在有许多针对口吃的治疗和校正方法（参见言语治疗），但是尚未找到治愈口吃的有效手段。
|
| rdfs:comment
|
- Stuttering (alalia syllabaris), also known as stammering (alalia literalis or anarthria literalis), is a speech disorder in which the flow of speech is disrupted by involuntary repetitions and prolongations of sounds, syllables, words or phrases, and involuntary silent pauses or blocks in which the stutterer is unable to produce sounds. 'Verbal non-fluency' is the accepted umbrella term for such speech impediments.
- Stottern, auch Balbuties (von lat. balbutire „stottern“) ist eine Störung des Redeflusses, welche durch häufige Unterbrechungen des Sprechablaufs, durch Wiederholungen von Lauten und anderen Teilen eines Wortes gekennzeichnet ist. Dieser Artikel befasst sich mit dem so genannten idiopathischen Stottern (engl. persistent developmental stuttering), das vom Stottern mit bekannter psychischer oder physischer Ursache abzugrenzen ist.
- La tartamudez o disfemia es un trastorno del habla que se caracteriza por interrupciones involuntarias del habla que se acompañan de tensión muscular en cara y cuello, miedo y estrés. Ellas son la expresión visible de la interacción de determinados factores orgánicos, psicológicos y sociales que determinan y orientan en el individuo la conformación de un ser, un hacer y un sentir con características propias.
- Änkytys ("dysfemia") on puheen sujuvuuden häiriö, johon kuuluvat tyypillisesti toistot, venytykset ja lukkiutumiset eli blokit. Muista puhehäiriöistä änkytyksen erottaa se, että änkyttäminen on kiinteästi sidoksissa kommunikaatioon, ei pelkästään puhumiseen. Änkyttäjät eivät tavallisesti änkytä puhuessaan yksin tai laulaessaan. Eri tutkimusten mukaan änkyttäjiä on väestöstä 0,5–2,4 prosenttia.
- Le bégaiement est un trouble de la santé, concernant la parole chez les enfants ou les adultes. L'Organisation mondiale de la santé le définit comme une « parole caractérisée par une répétition fréquente de sons et de syllabes ou par des hésitations ou pauses fréquentes, pendant au moins 3 mois », et le classe parmi les « désordres émotionnels ou comportementaux ».
- La balbuzie è un disordine della parola in cui la fluenza è interrotta da ripetizioni involontarie e prolungamenti di suoni, sillabe, parole o frasi, e da involontarie pause o blocchi per i quali la persona che balbetta non riesce a produrre suoni. Disfluenze verbali è il termine-ombrello accettato per questi impedimenti della parola.
- Stotteren wordt omschreven als "onregelmatigheden in het spreekritme, waarbij de spreker precies weet wat hij wil uitdrukken maar daar op het ogenblik niet in slaagt, doordat zich een onvrijwillige herhaling, verlenging of onderbreking van een klank voordoet". In het DSM-IV is stotteren ingedeeld bij de ontwikkelingsstoornissen. Stotteren heeft twee verschijningsvormen: het openlijk en het verborgen stotteren.
- Jąkanie – zaburzenie mowy objawiające się przeważnie niezamierzonym przerywaniem, "zacinaniem się", powtarzaniem wypowiedzi, zniekształcaniem sylab bądź całych słów.
- A disfemia, conhecida popularmente como gagueira ou gaguez é um distúrbio da linguagem em que o indivíduo repete sílabas ou faz longas pausas ao pronunciar palavras. Também usam-se os termos disfemismo ou disfluência; além de gago o indivíduo que apresenta disfemia recebe o nome de tartamudo, balbo (de balbuciar) ou tardíloquo.
- Заикание — нарушение темпо-ритмической стороны речи, обусловленное судорожным состоянием мышц речевого аппарата. Синонимы: логоневроз, lalonevros, balbuties.
- Stamning, talstörning som gör att det ofta blir avbrott, såsom upprepningar, utdragningar och pauser, i talet. Ca 1% av alla vuxna stammar och det är vanligare (3-4 ggr) hos pojkar/män. I Sverige finns mellan 60 000 och 80 000 stammande personer. Mängden stamning varierar från så lindrigt att det knappt märks till så allvarligt att stamningen är ett socialt funktionshinder. Stamning kan orsaka talrädsla, ångest och dålig självkänsla hos den drabbade.
- Заїкання — вада мовлення, що виявляється у мимовільному повторенні окремих звуків, складів або цілих фраз, неприродному розтягуванні звуків або блоках мовчання, протягом яких людина, що заїкається, не може вимовити звук.
|
![[RDF Data]](/statics/sw-cube.png)
