| dbpprop:abstract
|
- A string trio is a group of three string instruments or a piece written for such a group. The earliest string trio form consisted of two violins and cello, a grouping which had grown out of the baroque trio sonata. Since the early classical period, the most common string trio configuration in classical chamber music has consisted of a violin, a viola and a cello. One of the first great masterworks for string trio is the Divertimento in E-flat, K.563, by Wolfgang Amadeus Mozart. In it Mozart sublimely melds together the concertante style typical of composers such as Luigi Boccherini, Carl Ditters von Dittersdorf, Felice de Giardini, and Alessandro Rolla with the more dynamically conversational style of composition perfected by Haydn in his string quartets. Ludwig van Beethoven wrote five string trios. His first, Op.3 in E-flat, is an ambitious six-movement work that was very likely inspired by Mozart's K.563. His second, the Serenade in D, Op.8, shows Beethoven experimenting with more extreme characters and unusual uses of form. In Beethoven's final three trios, Op.9 Nos.1-3, the young composer speaks with both intense passion and stunning authority. They are considered to be highlights of his early style and masterpieces in their own right. Writing for a violin, viola and cello trio provides a wide palette of textures and colors for a skilled composer. The leaner instrumentation (as compared to the more common string quartet) also poses compositional challenges especially within a musical tradition typified by four-part harmony writing. In the 19th and 20th centuries countless composers after Mozart and Beethoven have successfully taken up this challenge, including Franz Schubert, Heinrich von Herzogenberg, Richard Strauss, Sergei Taneyev, Ernst von Dohnányi, Max Reger, Eugène Ysaÿe, Alexis Roland-Manuel, Miklós Rózsa, Arnold Schoenberg, Anton Webern, Paul Hindemith, Jean Sibelius, E J Moeran, Bohuslav Martinů, Darius Milhaud, Henry Cowell, Gideon Klein, Jean Francaix, Lennox Berkeley, William Schuman, Robert Simpson and Heitor Villa-Lobos. More recently, string trios have been written by Alfred Schnittke, Krzysztof Penderecki, Iannis Xenakis (Ikhoor), Krzysztof Meyer, Bertold Hummel, Wolfgang Rihm, Brian Ferneyhough, Karlheinz Essl, Murray Adaskin, Robert Carl, Talivaldis Kenins, Nick Norton, David Macbride, Thomas Schuttenhelm, James Wintle and Graham Waterhouse. While string trio ensembles are certainly more rare than string quartets, there have been and continue to be ensembles dedicated to performing and recording the string trio repertoire. The Pasquier Trio and the Trio Italiano d'Archi were internationally renowned in the twentieth century and currently groups such as the Aspen String Trio, the Adaskin String Trio and the Leopold String Trio carry on this tradition. Examples of more unusual string trio configurations include Wolfgang Amadeus Mozart's trio for two violins and double bass, and Antonín Dvořák's trio for two violins and viola. This sort of trio is known as a terzet or terzetto, and others who have written trios for this combination including Robert Fuchs (three, two in his opus 61 and one in his opus 107) and Sergei Taneyev (his op. 21. ) The Masada String Trio, a group that performs the music of John Zorn, is configured for violin, 'cello and double bass.
- Ein Streichtrio ist ein Kammermusik- Ensemble, typischerweise bestehend aus Violine, Viola und Violoncello. Bekannte Werke sind zum Beispiel die Streichtrios von Haydn, Beethoven und Schubert.
- A vonóstrió három tagú kamarazenei együttes. Felépítése: hegedű brácsa cselló
- 弦楽三重奏(げんがくさんじゅうそう)は、通常、ヴァイオリン、ヴィオラ、チェロ1本ずつの編成で演奏される。 弦楽四重奏に比べるとヴァイオリンが1本減っており、より透明なハーモニーとなるが、西洋音楽の基本は4声体であるため、鍵盤楽器の通奏低音によって和声を充填できるバロック時代のトリオ・ソナタが多く書かれたのに比べ、作品の数はあまり多くない。 演奏は、既存の弦楽四重奏団からヴァイオリン奏者が一人抜けて組まれるよりも、ヴァイオリン・ヴィオラ・チェロの名手がそれぞれ3人集まって組まれることが多い。弦楽四重奏曲に比べレパートリーは少ないため専門の弦楽三重奏団体はまず存在しないが、3人の奏者が比較的継続的な活動を行っている例はある。その場合団体名を冠することもある。 ハイドン作曲の弦楽三重奏曲(そのほとんど)のように、ヴァイオリン2本とチェロ1本による編成の例もある。
- Trio de cordas é um grupo de três instrumentos de corda ou qualquer peça escrita para tal grupo. A mais antiga forma de composição para cordas em trio consistia de dois violinos e um violoncelo, grupo que evoluiu a partir da sonata em trio barroca. Desde o início do período clássico, a configuração mais comum para o trio de cordas na música clássica de câmara européia consistiu de um violino, uma viola e um violoncelo. Uma das primeiras grandes obras-primas para o trio de cordas é o divertimento em mi menor, K. 563, de Wolfgang Amadeus Mozart. Nele, Mozart conseguiu juntar de maneira sublime o estilo concertante típico de compositores como Luigi Boccherini, Carl Ditters von Dittersdorf, Felice de Giardini e Alessandro Rolla, com o estilo de composição mais dinâmico e conversacional aperfeiçoado por Josef Haydn em seus quartetos de cordas. Ludwig van Beethoven compôs cinco trios de cordas; o primeiro deles, opus 3 em mi menor, é uma obra ambiciosa de seis movimentos, provavelmente inspirada pelo K. 563 de Mozart. O segundo, a Serenata em ré, Op. 8, mostra Beethoven experimentando com formas mais extremas e menos comuns do seu uso. Nos últimos três trios de Beethoven, opus 9 números 1, 2 e 3, o então jovem compositor utilizou-se com tamanha maestria do formato que estes são considerados, além de obras-primas, pontos altos da primeira fase de suas composições. Escrever para um trio de violino, viola e violoncelo apresenta amplas possibilidades para o compositor hábil; a instrumentação, quando comparada ao quarteto de cordas, mais comum, oferece desafios aos compositores duma tradição musical tipificada pela composição de harmonias em quatro partes. Nos séculos XIX e XX inúmeros autores seguiram o exemplo de Mozart e Beethoven e compuseram para o gênero, como Franz Schubert, Heinrich von Herzogenberg, Richard Strauss, Sergei Taneyev, Ernst von Dohnányi, Max Reger, Eugène Ysaÿe, Alexis Roland-Manuel, Miklós Rózsa, Arnold Schoenberg, Anton Webern, Paul Hindemith, E. J. Moeran, Bohuslav Martinů, Darius Milhaud, Henry Cowell, Gideon Klein, Jean Francaix, Lennox Berkeley, William Schuman, Robert Simpson and Heitor Villa-Lobos. Recentemente, trios para cordas também foram compostos por Alfred Schnittke, Krzysztof Penderecki, Iannis Xenakis (Ikhoor), Krzysztof Meyer, Wolfgang Rihm, Brian Ferneyhough, Karlheinz Essl, Murray Adaskin, Robert Carl, Talivaldis Kenins, David Macbride, Thomas Schuttenhelm, and James Wintle. Enquanto trios de cordas certamente são mais raros que os quartetos de corda, sempre existiram grupos dedicados à execução e gravação do repertório para o formato. O Pasquier Trio e o Trio Italiano d'Archi, surgidos na segunda metade do século XX, são renomados internacionalmente, e atualmente grupos como o Adaskin String Trio e o Leopold String Trio dão sequência à tradição. Alguns exemplos de configurações atípicas para trios de cordas incluem o trio para dois violinos e contrabaixo de Mozart, e o trio para dois violinos e viola de Antonín Dvořák. Este tipo de trio é conhecido como terceto ou terzetto, e outros também compuseram para esta combinação de instrumentos, incluindo (dois de seu opus 61 e o opus 107) e Sergei Taneyev (op. 21. ) O Masada String Trio, grupo que executa a música de John Zorn, apresenta um violino, um violoncelo e um contrabaixo.
- Ståktrio, musikalisk ensemble bestående av violin, viola och cello; även musikaliskt verk för sådan ensemble. Några exempel på tonsättare som skrivit för stråktrio är Ludwig van Beethoven, Max Reger och Arnold Schönberg.
|