| dbpedia-owl:abstract
|
- Stigand (died 1072) was an English churchman in pre-Norman Conquest England. Although his birthdate is unknown, by 1020, he was serving as a royal chaplain and advisor. He was named Bishop of Elmham in 1043, and then later Bishop of Winchester and Archbishop of Canterbury. Stigand acted as an advisor to several members of the Anglo-Saxon and Norman English royal dynasties, serving six successive kings. Excommunicated by several popes for his pluralism in holding the two sees, or bishoprics, of Winchester and Canterbury concurrently, he was finally deposed in 1070, and his estates and personal wealth were confiscated by William the Conqueror. Stigand was imprisoned at Winchester, where he died without regaining his liberty. Stigand served King Cnut as a chaplain at a royal foundation at Ashingdon in 1020, and as an advisor then and later. He continued in his role of advisor during the reigns of Cnut's sons, Harold Harefoot and Harthacnut. When Cnut's stepson Edward the Confessor succeeded Harthacnut, Stigand likely became England's main administrator. Monastic writers of the time accused Stigand of extorting money and lands from the church, and by 1066, the only estates richer than Stigand's were the royal estates and those of Harold Godwinson. In 1043 Edward appointed Stigand to the see of Elmham. Four years later, in 1047, he was appointed to the see of Winchester and then in 1052 to the archdiocese of Canterbury, which Stigand held jointly with that of Winchester. Five successive popes, including Nicholas II and Alexander II, excommunicated Stigand for holding both Winchester and Canterbury. Stigand was present at the deathbed of King Edward and at the coronation of Harold Godwinson as king of England in 1066. After Harold's death, Stigand submitted to William the Conqueror. On Christmas Day, 1066 Ealdred, the Archbishop of York crowned William King of England. Stigand's excommunication meant that he could only assist at the coronation. Despite growing pressure for his deposition, Stigand continued to attend the royal court and to consecrate bishops, until in 1070 he was deposed by papal legates and imprisoned at Winchester. His intransigence towards the papacy was used as propaganda by Norman advocates of the view that the English church was backward and needed reform.
- Stigand war ein angelsächsischer Prälat in der Zeit der normannischen Eroberung Englands. Er war Bischof von Winchester, bevor er Erzbischof von Canterbury wurde. Stigand wurde erstmals 1020 als Kaplan des Königs Knut der Große erwähnt, und war später auch der Kaplan von dessen Sohn Harald I.. Nach dem Tod des letzteren scheint er der wichtigste Berater von Knuts Witwe Emma gewesen zu sein. 1043 wurde er zum Bischof von East Anglia mit Sitz in Elmham geweiht, 1047 wurde er Bischof von Winchester. Er unterstützte den Earl Godwin von Wessex in seiner Auseinandersetzung mit König Eduard dem Bekenner, und vermittelte 1052 den Frieden zwischen den beiden. Im gleichen Jahr wurde der Erzbischof von Canterbury Robert von Jumièges geächtet und vertrieben und Stigand wurde zum Nachfolger ernannt. Er behielt mehrere Abteien in seinem Besitz ebenso wie die Bischofswürde von Winchester, die er von nun an in Personalunion mit Canterbury führte. Papst Leo IX. und seine beiden Nachfolger, die Robert als rechtmäßigen Erzbischof ansahen, verweigerten ihm jedoch die Anerkennung. Erst 1058 erhielt er von Gegenpapst Benedikt X. das Pallium, jedoch wurde dieser im Jahr darauf selbst abgesetzt und exkommuniziert. Stigand wird von normannischen Geschichtsschreibern als der Kleriker bezeichnet, der Harald Godwinson, den Sohn Godwins von Wessex, im Januar 1066 zum König krönte, und wird auf dem Teppich von Bayeux in dieser Rolle auch aufgeführt. Es ist jedoch wahrscheinlich, dass die Zeremonie mit Rücksicht auf Stigands kontroverse Stellung von Aldred, dem Erzbischof von York, vorgenommen wurde. So sollte unter Umständen die Rechtmäßigkeit der Krönung angezweifelt werden, da Stigand auch der Vorwurf der Simonie gemacht wurde. Mediävisten nennen Stigand zudem gerne auch als Beispiel, dass um die Mitte des 11. Jahrhunderts der Simonievorwurf vor allem mit polemischen Absichten benutzt wurde, um jemandem gezielt zu schaden. So soll der normannische Chronist Wilhelm von Malmesbury „alle möglichen Leute als Simonisten“ denunziert haben, „vor allem Erzbischof Stigand von Canterbury, der sich als Repräsentant der angelsächsischen Partei nach der Eroberung nicht halten konnte, obwohl seine kirchliche Amtsführung keinen Anstoß erregt hatte. Selbst sein Nachfolger Lanfranc wurde von Eadmer als Simonist verdächtigt. “ Stigand unterwarf sich im Herbst 1066 nach dessen Eroberung dem Normannen Wilhelm dem Eroberer und assistierte auch bei dessen Krönung am 25. Dezember 1066. Wilhelm besetzte daraufhin hohe Ämter seines neuen Reiches vornehmlich mit eigenen Getreuen und nahm Stigand so bei seiner Rückkehr in die Normandie 1067 mit, wohl aus dem Grund, ihn nicht nur seiner Ämtern zu entheben, sondern auch räumlich von diesen zu trennen. Im Jahr 1070 wurde er von den päpstlichen Legaten auch offiziell abgesetzt und in Winchester eingesperrt, wo er vermutlich am 22. Februar 1072 starb.
- Stigand fue un clérigo inglés, último arzobispo de Canterbury sajón antes de la invasión normanda de Inglaterra. En 1020 tenía ya el cargo de capellán y consejero real. Fue nombrado obispo de Elmham en 1043, y posteriormente obispo de Winchester y arzobispo de Canterbury. Stigand fue consejero de diversos miembros de las dinastías reales inglesas anglosajona y normanda, al servicio de seis reyes sucesivos. Fue excomulgado por diversos papas por su pluralismo, ocupando al mismo tiempo las sedes de Winchester y Canterbury. Fue finalmente despojado de sus títulos en 1070, y sus fincas y fortuna personal fueron confiscadas por Guillermo el conquistador. Stigand fue encarcelado en Winchester, donde muriósin haber recuperado la libertad. Sirvió al rey Canuto II de Dinamarca como capellán en la fundación real de Ashingdon en 1020 y fue su consejero entonces y después. Siguió en su puesto durante los reinados de los hijos de Canuto, Haroldo Harefoot y Hardeknut. Cuando el hijastro de Canuto Eduardo el Confesor sucedió a Hardeknut, Stigand se convirtió en algo similar al principal administrador de Inglaterra. Los escritores monásticos de la época acusaron a Stigand de extorsionar dinero y tierras a la Iglesia. Hacia 1066, los únicos propietarios más ricos que Stigand fueron los de Harold Godwinson y los de la corona. En 1043 Eduardo nombró a Stigand para la sede episcopal de Elmham. Cuatro años después, en 1047 fue nombrado obispo de Winchester y en 1052 de la archidiócesis de Canterbury, que Stigand gobernó conjuntamente con la de Winchester. Cinco papas, sucesivamente, incluyendo a Nicolás II y Alejandro II, excomulgaron a Stigand por este pluralismo de sedes. Sitgand estuvo presente en el lecho de muerte de Eduardo y en la coronación de Harold II de Inglaterra en 1066. Tras la muerte de Harold, se sometió a Guillermo el Conquistador. En el día de Navidad de 1066, Ealdred, arzobispo de York, coronó a Guillermo como rey de Inglaterra, puesto que la excomunión impedía que Stigand celebrase la ceremonia, A pesar de la condena y de la creciente presión a que fue sometido, Stigand continuó participando en la corte y consagrando obispos, hasta que fue depuesto en 1070 por el legado pontificio y encarcelado en Winchester. Su intransigencia hacia el papado fue usada como propaganda por los partidarios normandos de la reforma de la Iglesia en Inglaterra.
- Stigand oli anglosaksinen kirkonmies, joka toimi kuninkaan neuvonantajana ja henkilökohtaisena pappina. Useat paavit julistivat hänet pannaan, koska hän toimi samanaikaisesti sekä Winchesterin piispana että Canterburyn arkkipiispana. Hänet syrjäytettiin vuonna 1070, jolloin Vilhelm Valloittaja takavarikoi hänen maansa ja henkilökohtaisen omaisuutensa.
- Stigand var erkebiskop av Canterbury i tiden før den normanniske erobringen av England. Ved 1020 tjente han som kongelig kapellan og rådgiver. Han ble gjort til biskop av Elmham i 1043, og senere til biskop av Winchester og erkebiskop av Canterbury. Stigand fungerte som rådgiver for danske, angelsaksiske og normanniske konger i England, og tjente hele seks påfølgende konger. Han ble ekskommunisert av flere paver for hans pluralisme i å holde to kirkeseter samtidig, både Winchester og Canterbury, og ble endelig avsatt i 1070, og hans eiendommer og personlige formue ble konfiskert av Wilhelm Erobreren. Stigand ble satt i fengsel i Winchester hvor han døde uten å ha fått igjen friheten. Stigand tjente kong Knut den mektige som kapellan ved en kongelig grunnleggelse ved Ashingdon i 1020, og som rådgiver da og senere. Han fortsatte i rollen som kongelig rådgiver for Knuts sønner, Harald Harefot og Hardeknut. Da Knuts stesønn Edvard Bekjenneren etterfulgte Hardeknut ble Stigand antagelig den fremste administratoren. Klosterskribenter på denne tiden anklaget Stigand å presse penger og landområder fra kirken. Ved 1066 var de eneste eiendommer som var rikere enn Stigands de som tilhørte kong Harald Godwinson. I 1043 utpekte Edvard Stigand til bispesetet Elmham. Fire år senere, i 1047, ble han utpekt for setet i Winchester og fra 1052 etterfulgte han som erkebiskop av Canterbury, men uten å tre av som biskop av Winchester. Fem påfølgende paver, inkludert Nikolas II og Alexander II, ekskommunisert ham for å holde to kirkeseter samtidig. Stigand var til stede ved kong Edvards dødsleie og kroningen av Harald Godwinson som konge av England i 1066. Etter at Harald døde i kamp mot Vilhelm Erobreren underkastet Stigand seg Vilhelm. Juledagen 1066 kronet Ealdred av Worcester Vilhelm som konge av England. Ettersom Stigand var ekskommunisert kunne han bare assistere ved seremonien enda det var erkebiskopen av Canterburys rett til å krone Englands konge. Til tross for voksende press for å få ham avsatt fortsatte Stigand være til stede ved det kongelige hoff og å utnevne biskoper. Først i 1070 ble han avsatt av pavelige delegater og satt i fengsel i Winchester. Hans ulydighet mot pavedømmet ble benyttet som propaganda av normannerne som et eksempel på at den angelsaksiske kirken var korrupt og tilbakestående og trengte reform.
- Stigand (zm. w 1072) – angielski duchowny przed inwazją Normanów na Anglię. Jego data narodzin jest nieznana, ale w 1020 roku służył jako kapelan królewski i doradca. W 1043 roku był mianowany biskupem Elmham, a później biskupem Winchesteru i arcybiskupem Canterbury. Stigand działał jako doradca kilku członków anglosaskiej i normandzkiej dynastii królewskiej z Anglii, służąc sześciu kolejnym królom. Ekskomunikowany przez kilku papieży za piastowanie jednocześnie dwóch biskupstw (w Winchesterze i Canterbury), został ostatecznie usunięty z urzędu w 1070 roku, a jego posiadłości i majątek osobisty zostały skonfiskowane przez Wilhelma Zdobywcę. Stigand został uwięziony w Winchesterze, gdzie zmarł, nie odzyskawszy wolności. Stigand służył królowi Kanutowi Wielkiemu jako kapelan w ufundowanym w 1020 przez władcę kościele w Ashingdon, a później także jako doradca. Rolę tę pełnił także podczas panowania synów Kanuta Wielkiego – Harolda I Zajęczej Stopy i Hardekanuta. Kiedy pasierb Kanuta Wielkiego, Edward Wyznawca, zastąpił na tronie Hardekanuta, Stigand prawdopodobnie został głównym zarządcą Anglii. Zakonni kronikarze z czasów Stiganda oskarżali go o wyłudzanie pieniędzy i ziemi od Kościoła. W 1066 roku bogatsze od posiadłości Stiganda były tylko dobra królewskie Harolda II Godwinsona. W 1043 roku Edward mianował Stiganda biskupem Elmham, cztery lata później, w 1047 roku biskupem Winchesteru, a w 1052 roku metropolitą Canterbury. Ostatnie dwie funkcje Stigand sprawował jednocześnie, za co ekskomunikowało go pięciu kolejnych papieży. Stigand był obecny przy łożu śmierci króla Edwarda i podczas koronacji Harolda II Godwinsona na króla Anglii w 1066 rokuSzablon:Fakt. Po śmierci Harolda Stigand został poddanym Wilhelma Zdobywcy. W Boże Narodzenie 1066 roku arcybiskup Yorku Ealdred koronował Wilhelma na króla Anglii. Ekskomunika Stiganda oznaczała, że mógł on tylko asystować przy obrzędzie. Pomimo rosnących nacisków, aby usunąć Stiganda ze stanowiska, przebywał on na dworze królewskim aż do 1070 roku, gdy został usunięty z urzędu przez legatów papieskich i uwięziony w Winchesterze. Jego nieposłuszeństwo wobec papiestwa było wykorzystywane w celach propagandowych przez Normanów, wskazujących, że angielski Kościół jest zacofany i wymaga reform.
- Стиганд — последний архиепископ Кентерберийский англосаксонского государства, чьё неканоническое назначение стало одной из причин поддержки папой римским нормандского завоевания Англии.
- Stigand était un ecclésiastique anglo-saxon, qui fut archevêque de Cantorbéry.
|
| rdfs:comment
|
- Stigand oli anglosaksinen kirkonmies, joka toimi kuninkaan neuvonantajana ja henkilökohtaisena pappina. Useat paavit julistivat hänet pannaan, koska hän toimi samanaikaisesti sekä Winchesterin piispana että Canterburyn arkkipiispana. Hänet syrjäytettiin vuonna 1070, jolloin Vilhelm Valloittaja takavarikoi hänen maansa ja henkilökohtaisen omaisuutensa.
- Стиганд — последний архиепископ Кентерберийский англосаксонского государства, чьё неканоническое назначение стало одной из причин поддержки папой римским нормандского завоевания Англии.
- Stigand war ein angelsächsischer Prälat in der Zeit der normannischen Eroberung Englands. Er war Bischof von Winchester, bevor er Erzbischof von Canterbury wurde. Stigand wurde erstmals 1020 als Kaplan des Königs Knut der Große erwähnt, und war später auch der Kaplan von dessen Sohn Harald I.. Nach dem Tod des letzteren scheint er der wichtigste Berater von Knuts Witwe Emma gewesen zu sein.
- Stigand (died 1072) was an English churchman in pre-Norman Conquest England. Although his birthdate is unknown, by 1020, he was serving as a royal chaplain and advisor. He was named Bishop of Elmham in 1043, and then later Bishop of Winchester and Archbishop of Canterbury. Stigand acted as an advisor to several members of the Anglo-Saxon and Norman English royal dynasties, serving six successive kings.
- Stigand fue un clérigo inglés, último arzobispo de Canterbury sajón antes de la invasión normanda de Inglaterra. En 1020 tenía ya el cargo de capellán y consejero real. Fue nombrado obispo de Elmham en 1043, y posteriormente obispo de Winchester y arzobispo de Canterbury. Stigand fue consejero de diversos miembros de las dinastías reales inglesas anglosajona y normanda, al servicio de seis reyes sucesivos.
- Stigand var erkebiskop av Canterbury i tiden før den normanniske erobringen av England. Ved 1020 tjente han som kongelig kapellan og rådgiver. Han ble gjort til biskop av Elmham i 1043, og senere til biskop av Winchester og erkebiskop av Canterbury. Stigand fungerte som rådgiver for danske, angelsaksiske og normanniske konger i England, og tjente hele seks påfølgende konger.
- Stigand (zm. w 1072) – angielski duchowny przed inwazją Normanów na Anglię. Jego data narodzin jest nieznana, ale w 1020 roku służył jako kapelan królewski i doradca. W 1043 roku był mianowany biskupem Elmham, a później biskupem Winchesteru i arcybiskupem Canterbury. Stigand działał jako doradca kilku członków anglosaskiej i normandzkiej dynastii królewskiej z Anglii, służąc sześciu kolejnym królom.
- Stigand était un ecclésiastique anglo-saxon, qui fut archevêque de Cantorbéry.
|
