| dbpprop:abstract
|
- St Kilda ({{lang-gd|Hiort) is an isolated archipelago 64 kilometres (40 mi) west-northwest of North Uist in the North Atlantic Ocean. It contains the westernmost islands of the Outer Hebrides of Scotland. The largest island is Hirta, whose sea cliffs are the highest in the United Kingdom. The islands are administratively a part of the Comhairle nan Eilean Siar local authority area. St Kilda was permanently inhabited for at least two millennia; its population probably never exceeding 180 (and certainly no more than 100 after 1851). The entire population was evacuated in 1930. Currently, the only residents are military personnel. The origin of the name St Kilda is a matter of conjecture. The islands' human heritage includes numerous unique architectural features from the historic and prehistoric periods, although the earliest written records of island life date from the Late Middle Ages. The medieval village on Hirta was rebuilt in the 19th century, but the influences of religious zeal, illnesses brought by increased external contacts through tourism, and the First World War all contributed to the island's evacuation in 1930. The story of St Kilda has attracted artistic interpretations, including an opera. The entire archipelago is owned by the National Trust for Scotland. It became one of Scotland's five World Heritage Sites in 1986 and is one of the few in the world to hold joint status for its natural and cultural qualities. The islands are a breeding ground for many important seabird species including Northern Gannets, Atlantic Puffins, and Northern Fulmars. The St Kilda Wren and St Kilda Field Mouse are endemic subspecies. Parties of volunteers work on the islands in the summer to restore the many ruined buildings the native St Kildans left behind. They share the island with a small military base established in 1957.
- St. Kilda ist eine isolierte Inselgruppe, die zu Schottland gehört. Die Inseln liegen rund 64 Kilometer westnordwestlich von North Uist im Nordatlantik und sind die westlichsten Inseln der Äußeren Hebriden. Die Hauptinsel ist Hirta, deren Klippen die höchsten des Vereinigten Königreichs sind. Politisch sind die Inseln Teil der Unitary Authority Na h-Eileanan Siar, was den Äußeren Hebriden entspricht. St. Kilda war mindestens zwei Jahrtausende lang permanent bewohnt, wobei die Einwohnerzahl vermutlich niemals 180 überschritt und sich nach 1851 konstant unter 100 bewegte. 1930 entschied sich die damalige Bevölkerung für die Aufgabe des Lebens auf der Insel. Gegenwärtig sind Militärangehörige die einzigen Bewohner. Der Ursprung des Namens St. Kilda kann nur vermutet werden. Das menschliche Erbe der Inseln besteht aus zahlreichen architektonischen Stätten aus historischen und prähistorischen Zeiten, während die frühesten schriftlichen Aufzeichnungen über das Inselleben auf das Spätmittelalter zurückgehen. Das mittelalterliche Dorf auf Hirta wurde im 18. Jahrhundert aufgegeben und an anderer Stelle neu errichtet. Später trugen die Einflüsse religiösen Eifers, durch vermehrte äußere Kontakte eingeschleppte Krankheiten und die Folgen des Ersten Weltkriegs zur Evakuierung der Insel im Jahr 1930 bei. Die Geschichte von St. Kilda hat Anlass zu künstlerischen Interpretationen gegeben, darunter eine Oper. Die gesamte Inselgruppe befindet sich im Besitz des National Trust for Scotland. 1986 wurde sie eine der vier schottischen Welterbestätten. Sie besitzt als einzige Stätte im Vereinigten Königreich den Status sowohl für ihre kulturellen als auch für ihre natürlichen Reichtümer. Die Inseln sind ein Brutgebiet für viele Seevögel, darunter Basstölpel, Papageitaucher und Eissturmvögel. Der St. -Kilda-Zaunkönig und die St. -Kilda-Feldmaus sind endemische Unterarten. Im Sommer arbeiten Freiwilligengruppen auf den Inseln, um Ruinen der Häuser zu restaurieren, die die Inselbevölkerung bei der Evakuierung zurückließen. Sie teilen sich die Inseln mit den Bewohnern einer kleinen, 1957 eingerichteten Militärbasis.
- Saint Kilda és un arxipèlag aïllat de l'Atlàntic Nord situat a ponent de les Hèbrides, a 64 km de la illa de North Uist, és considerada la part més isolada i més occidental de les Hèbrides Exteriors i d'Escòcia. Les seves illes principals són Boreray, Soay, Dùn i Hirta. Són d'origen volcànic i molt abruptes. En total comprenen una superfície de 840 ha. L'arxipèlag té també diversos stacs, pilars verticals de roca que sorgeixen al mig del mar, els més alts dels quals (An Armin i Lee) s'acosten als 200 metres d'alçada. Té importants colònies d'ocells, amb espècies singulars que s'aprofiten dels seus penya-segats, cosa que l'ha dut a ser declarada Patrimoni de la Humanitat per la UNESCO. Hi ha controvèrsia sobre l'origen del seu nom. Hom diu que potser prové de l'antic nòrdic, on sunt kelda vol dir 'font dolça'. Hi ha qui diu però que potser prové de Saint Hilda, o Hirta. En tot cas, sembla clar que mai hi hagué un sant amb aquest nom. Habitada des de temps prehistòrics, la població fluctuà fins que el 29 d'agost de 1930 els seus darrers 36 habitants permanents foren evacuats cap a Escòcia. La seva llengua era el gaèlic escocès amb forta influència escandinava. Malgrat tot, destacaments militars continuaren ocupant l'illa principal de Hirta, on actualment tendeixen a ser reemplaçats pels científics que estudien la flora i fauna locals. Actualment tot l'arxipèlag és propietat del National Trust for Scotland i administrativament forma part del Consell de Na h-Eileanan Siar.
- St. Kilda je unikátní skotské souostroví, které leží v Atlantském oceánu, 64 kilometrů západně od Vnějších Hebrid. Ostrovy jsou považovány za jakousi raritu v novodobé historii a to díky své téměř dokonalé izolovanosti až do 16. století, která pak pokračovala, dokud se nezačal rozvíjet na zdejším území turismus. Na souostroví jsou velké kolonie mořských ptáků, mezi nimiž jsou i dnes ohrožené druhy. Velikost populace podle odhadů nikdy nepřekročila počet 200 lidí. Dnes je území neobydlené, poslední obyvatelé ostrovy opustili na vlastní žádost v roce 1930. St. Kilda patří do majetku organizace National Trust for Scotland a je od roku 1986 zapsána na seznamu Světového dědictví.
- Saint Kilda es un archipiélago del Atlántico norte situado al oeste de las Hébridas, considerado la parte más aislada de las Islas Británicas. Pertenece al Reino Unido. Sus islas principales son Boreray, Soay, Dun y Hirta. Son de origen volcánico y muy abruptas. En total comprenden una superficie de 840 ha. El archipiélago tiene también varias estacas, pilares verticales de roca que surgen en medio del mar, los más altos de los cuales (An Armen y Lee) se acercan a los 200 metros de altura. Tiene importantes colonias de pájaros, con especies singulares que se aprovechan de sus acantilados, lo que lo ha llevado a ser declarada Patrimonio de la Humanidad por la Unesco en 1986. Alberga dos subespecies endémicas, el ratón de campo de Saint Kilda y el chochín de Saint Kilda, y en el pasado también albergó al ratón doméstico de Saint Kilda hasta su extinción. Hay controversia sobre el origen de su nombre. Se dice que quizás proviene del antiguo nórdico, donde sunt kelda quiere decir 'fuente dulce'. Hay quien dice que podría provenir de Saint Hilda, o Hirta. En todo caso, parece claro que nunca hubo un santo con este nombre. Habitada desde tiempos prehistóricos, la población fluctuó hasta que el 29 de agosto de 1930 sus últimos 36 habitantes permanentes serían evacuados hacia Escocia. Su lengua era el gaélico escocés con fuerte influencia escandinava. A pesar de todo, destacamentos militares tienen una base la isla principal de Hirta, dónde actualmente tienden a ser reemplazados por científicos que estudian la fauna local. Actualmente todo el archipiélago es propiedad del National Trust for Scotland.
- St. Kilda on saariryhmä Skotlannin edustalla vielä Ulko-Hebrideistäkin avomerelle päin. Se on Unescon maailmanperintökohde ja asumaton vuodesta 1930 alkaen. Saariryhmän nimi muistuttaa "Pyhää Kildaa", mutta kirkkohistoria ei tunne Kilda-nimistä pyhimystä. Nimi tulee kenties muinaisnorjan sanasta Skildir, suojapaikka. Saaret ovat syntyneet muinaisesta tulivuoresta. Korkein kohta on 430 m merenpinnasta, ja sen lähellä on huimaava 300 metrin jyrkänne. Saarilla pesii monia merilintulajeja; niiden suulayhteiskunta on maailman suurin. St. Kildan saaria oli asuttu esihistoriallisilta ajoilta alkaen, mutta 1800-luvulla niiden väkiluku pieneni siirtolaisuuden ja lapsikuolleisuuden takia rajusti. Viimeiset 36 asukasta asutettiin omasta pyynnöstään mantereelle vuonna 1930. Saarella ei asu ketään pysyvästi, mutta siellä on jatkuvasti sotilastukikohdan henkilöstöä sekä luonnontutkijoita tutkimusasemalla. Saarista kahdella elää oma erityinen villi lammasrotu, joka on tutkijoiden mielenkiinnon kohteena.
- Saint-Kilda est un archipel écossais, isolé dans l'océan Atlantique et situé à 64 km à l'ouest-nord-ouest de l'île de North Uist. Faisant partie de la division administrative de l'archipel des Hébrides extérieures, il en contient les îles les plus à l'ouest. L'île principale est Hirta, dont les falaises maritimes sont les plus hautes du Royaume-Uni. La population de l'archipel, de langue gaélique, devint inférieure à 100 habitants après 1851 et n'a probablement jamais dépassé 180. Elle fut entièrement évacuée à sa propre demande en 1930 et les seuls habitants sont désormais des militaires. L'héritage historique de ces îles contient de nombreux éléments architecturaux uniques remontant à la préhistoire, bien que le premier écrit mentionnant une présence humaine sur ces îles date du bas Moyen Âge. Le village médiéval sur Hirta fut reconstruit au XIX siècle puis évacué en 1930 devant la rudesse des conditions de vie, ce qui inspira de nombreuses adaptations artistiques dont un spectacle filmé depuis Saint-Kilda et retransmis en direct à travers l'Europe par satellite. La totalité de l'archipel est la propriété du National Trust for Scotland et le site classé de Saint-Kilda, s'étendant sur 225 km², est l'un des quatre sites écossais classés au patrimoine mondial de l'humanité par l'UNESCO avec Édimbourg, Skara Brae et New Lanark. Les îles sont une zone de reproduction pour de nombreuses espèces d'oiseaux marins dont les fous de Bassan (deuxième plus importante colonie mondiale), les pétrels, les macareux moines et les océanites cul-blancs. Saint-Kilda possède également des sous-espèces spécifiques de troglodyte mignon et de mulot et deux races de moutons. Des groupes de volontaires travaillent sur les îles pendant l'été pour restaurer les nombreux bâtiments en ruines que les habitants ont laissés derrière eux, et partageant les îles avec la petite base militaire établie en 1957.
- A Külső-Hebridáktól nyugatra fekvő Saint Kilda-szigetcsoport (É 57°49’ NY 8°34’) több vulkanikus eredetű szigetből áll. A legnagyobb sziget a Hirta, ezt követi a Soay, majd a Boreray, s körülöttük több kisebb sziget található, mint a Dun, Levinish, Stac Lee és a Stac an Armin. A szigetcsoport legmagasabb pontja a 430 m magas Conachair, amelynek északi oldalán egy 300 méter magas függőleges sziklafal van. Boreray 384 m, Soay 378 m magasra nyúlik, így ez a társulás Nagy-Britannia legmagasabb tengeri sziklacsoportja. Mellettük van még néhány függőleges kőoszlop, a legmagasabb a Stac an Armin, amely 196 m magas, a Stac Lee pedig 172 m. A szigetcsoport már a történelem előtti idők óta folyamatosan lakott volt, de a lakosság létszáma drasztikusan visszaesett, amikor a 19. században sokan kivándoroltak az Egyesült Államokba és Ausztráliába. Az otthon maradottakat pedig különböző betegségek tizedelték. 1930. augusztus 29-én költöztették el a szigeteken maradt utolsó 36 lakost. Fájl:St Kilda Stac Lee. jpg A Stac Lee A szigetcsoport 8,5 km²-es szárazföldi területe több nagy létszámú tengerimadár-kolóniának ad otthont. A világ egyik legnagyobb, 60 000 párt számláló szulák-fészkelőhelye mellett itt van Nagy-Britannia legnagyobb sirályhojsza-telepe, a sziklákon kb. 30 000 pár költ. Jelentős a lundák száma is. A szigetcsoporton nincsenek fák, s ennek oka a hűvös nyarakban és a nagy viharokban keresendő. Így a növényzetet a sovány gyep, a moha és a törpecserje képviseli. A szigetcsoport szárazföldi területe már 1986-ban a Világörökség védelme alá került, majd ezt terjesztették ki 2003-ban a körülötte fekvő tengerre, így ma a védelem alá eső terület nagysága 225 km². 2005 júliusában a Saint Kilda-szigetcsoport megkapta mindkét világörökségi státuszt, a természetit és a kulturálist is.
- Saint Kilda è un arcipelago isolato situato 64 chilometri ad ovest-nord-ovest di North Uist nell'Oceano Atlantico settentrionale. È composto dalle isole più occidentali delle Ebridi Esterne, della Scozia e dell'intero Regno Unito, a parte Rockall. L'isola più grande è Hirta le cui scogliere sono le più alte del Regno Unito. La popolazione di lingua gaelica scozzese probabilmente non ha mai superato le 180 unità, e dopo il 1851 è sempre stata al di sotto delle 100. Sebbene questo arcipelago sia stato ininterrottamente abitato lungo l'arco di almeno due millenni, la popolazione locale lo abbandonò nel 1930. Le isole continuano ad essere amministrativamente dipendenti dalle isole occidentali scozzesi, e sono considerate parte del comune di Harris. Sono terreno fertile per molte specie di uccelli marini tra cui la sula bassana, l'uccello delle tempeste codaforcuta, il pulcinella di mare ed il fulmaro. Lo scricciolo di St. Kilda ed il topo selvatico di St. Kilda sono sottospecie endemiche. L'intero arcipelago è di proprietà del National Trust for Scotland, e, nel 1986, è diventato uno dei quattro Patrimoni dell'umanità scozzesi. Si tratta uno dei pochi patrimoni al mondo ad essere considerati contemporaneamente 'naturale', 'marino' e 'culturale'. Gruppi di volontari lavorano sull'isola nei mesi estivi per recuperare gli edifici originari che gli antichi Kildani hanno lasciato. Condividono l'isola con una piccola base militare creata nel 1957.
- セントキルダ島（セントキルダとう、Saint Kilda archipelago）は、セントキルダ群島の日本のユネスコによる世界遺産登録名であり、ブリテン諸島最北端に位置する群島である。ノースユイスト島(North Uist)の西方約65キロに位置し、その先にはロッコール島しかない。群島全域がユネスコの世界遺産およびナショナル・トラストに指定されている。 ボーレー島（Boreray）、ヒルタ島（Hirta）、ソアイ島（Soay）、ダン島（Dun）の4島が主な島である。全島が無人島で、ナショナル・トラストから派遣された監視員数人が交代で駐留する程度である。また、群島全域が世界遺産であるため、年間上陸者数も限定されている。 名前の由来は諸説存在するが、古代ノルド語で『おいしい井戸水』を意味するsunt keldaが有力である。他にもヒルタ(Hirta)や聖ヒルダ、或いは 古代スカンジナビア語で盾を意味するSkilderが訛ったという説もある。 また、ユネスコの世界遺産（自然遺産）に登録されているだけでなく、ニシツノメドリやコシジロウミツバメの繁殖地としてはイギリス最大級の規模を誇る。一方、ダン島においてはフルマカモメのイギリス最大級の繁殖地として有名である。 セントキルダ群島は、ブリテン諸島で最も壮観な断崖絶壁があることでも有名である。 最高点はコナシェア(Conachair)で429.7メートルで、そこにあるコナシェアの丘は海岸までの高さが430メートルでヨーロッパ一高い。
- Saint Kilda is een archipel bij de Buiten-Hebriden zo'n 150 km buiten de Schotse kust waarvan de belangrijkste eilanden Hiort of Hirta, Soaigh of Soay, Dun en Boraraigh of Boreray zijn. Deze zijn van de Britse eilanden de meest afgelegene. De gezamenlijke oppervlakte bedraagt circa 840 hectare en de archipel is van vulkanische oorsprong. Het centrum van de vulkaan lag tussen Boreray en Hirta. Dit laatste eiland wordt overigens ook vaak als Saint Kilda aangeduid, aangezien het het enige bewoonde is. De oorsprong van de naam van de archipel is onduidelijk aangezien er nooit een heilige genaamd Kilda heeft bestaan. De naam zou een verbastering zijn van het Oud-Noorse sunt kelda (zoet bronwater) of skildir (schilden).
- St. Kilda er en skotsk øygruppe i Nord-Atlanteren 64 km vest-nordvest for North Uist. Øyene har vært ubebodd siden befolkningen ble evakuert i 1930. Administrativt ligger de under Harris i de Ytre Hebridene. Den eneste skotske øya som ligger lenger fra fastlandet er Rockall. Hele øygruppen eies av National Trust for Scotland. 225 km², inkludert både land og hav, er et verdensarvsted. Totalt er landmassen på ca 8,55 km².
- St Kilda – jest odizolowanym archipelagiem odległym o 64 kilometry (40 mil) na północny zachód od North Uist w północnej części Oceanu Atlantyckiego. Terytorialnie wyspy wchodzą w skład szkockich Hebrydów Zewnętrznych i są ich najbardziej na zachód wysuniętą częścią. Największą z wysp jest Hirta, której klify są najwyższymi w Wielkiej Brytanii. Gaelickojęzyczna ludność prawdopodobnie nigdy nie przekraczała 180, a po 1851 stu mieszkańców. Wszystkich mieszkańców wyspy ewakuowano w 1930 r. Obecnie zamieszkuje ją jedynie personel wojskowy i pracownicy National Trust. Administracyjnie wyspy należą do Comhairle Na h-Eileanan Siar. Pochodzenie nazwy St Kilda do dziś budzi wiele wątpliwości. Dziedzictwo kulturowe wyspy obejmuje liczne zabytki architektury, w tym z czasów prehistorycznych. Pierwsze pisemne wzmianki o archipelagu pochodzą z okresu późnego średniowiecza. Na wyspie Hirta w XIX wieku odbudowano średniowieczną wioskę, jednak względy religijne, turystyka oraz wpływ I wojny światowej doprowadziły do rozpadu lokalnej społeczności i ostatecznie do całkowitej ewakuacji wyspy w 1930 roku. Historia archipelagu często była natchnieniem dla artystów, powstała nawet na jej temat współczesna opera. W 1957 założono tu niewielką bazę wojskową. Cały archipelag należy do funduszu National Trust for Scotland. W 1986 roku jako czwarty obiekt w Szkocji wyspy zostały umieszczone na liście światowego dziedzictwa UNESCO i są jednym z niewielu miejsc na świecie, które łączą w sobie niepowtarzalną wartość przyrodniczą i kulturową. Wyspy są lęgowiskiem wielu ważnych gatunków ptaków wodnych, takich jak głuptaki (Morus bassanus), maskonury (Fratercula arctica) czy fulmary (Fulmarus glacialis). Miejscowy strzyżyk Troglodytes troglodytes hirtensis i mysz polna Apodemus sylvaticus hirtensis to endemiczne podgatunki występujące tylko w tym rejonie. Obecnie w sezonie letnim na wyspach pracują grupy ochotników, zajmujących się rekonstrukcją wielu zniszczonych budynków, dawno opuszczonych przez rdzennych mieszkańców.
- O arquipélago de St Kilda, no Atlântico Norte perto das Hébridas, fica no limite exterior das Ilhas Britânicas. O arquipélago pertence na sua totalidade ao National Trust for Scotland. O sítio Património Mundial de St Kilda cobre uma área terrestre de 8 km², para um total de 225 km² incluindo ambiente marinho.
- Сент-Килда — изолированный архипелаг в 64 километрах (40 миль) к западу-северо-западу от острова Норт-Уист в северной части Атлантический океан. В его состав входят самые западные острова Внешних Гебридских островов Шотландии. Крупнейшим островом архипелага является остров Хирта, морские утёсы которого — самые высокие в Великобритании. Гэльско-говорящее население, возможно, никогда не превышало 180 человек и после 1851 года никогда не составляло более 100. Несмотря на то, что Сент-Килда был постоянно населён по меньшей мере в течение двух тысячелетий, и несмотря на уникальный образ жизни его обитателей, всё население было эвакуировано в 1930 году. В настоящее время единственными жителями являются военные. Административно острова входят в состав района местного самоуправления . Происхождение названия Сент-Килда относится к области догадок. Среди объектов культурного наследия островов многочисленные уникальные памятники архитектуры исторического и доисторического периодов, хотя самые ранние письменные упоминания о жизни на островах относятся к позднему средневековью. Средневековое поселение на Хирте было восстановлено в XIX веке, но влияние религии, туризма и Первой мировой войны привели к эвакуации острова в 1930 году. История архипелага Сент-Килда получила отражение в искусстве, включая недавно написанную оперу. Архипелаг полностью находится в собственности Национального общества охраны памятников Шотландии . В 1986 году он стал одним из четырёх объектов всемирного наследия Шотландии и один из немногих в мире, представляющих одновременно природную, морскую и культурную ценность. Острова служат местом размножения многих важных видов морских птиц, среди которых северная олуша, атлантический тупик и глупыши. Эндемиками являются обитающие на Сент-Килде обыкновенный крапивник и мышь-полёвка Сент-Килды. Отряды добровольцев работают на островах в летние месяцы над восстановлением многих разрушенных зданий, оставшихся после жителей Сент-Килды. На острове также располагается небольшая военная база, созданная в 1957 году.
- St Kilda, eller Saint Kilda, är en skotsk ögrupp i Nordatlanten, 66 km väster om Yttre Hebriderna. Bara ön Rockall är längre bort ifrån skotska fastlandet. Hela gruppen (8,55 km²) ägs av National Trust for Scotland, och är ett av Skottlands fyra världsarv. Man tror att namnet St Kilda kommer ifrån urnordiska skildir (sköldar). Där finns sju öar i gruppen: Hirta, Soay, Boreray, Dun, Levinish, Stac Lee och Stac an Armin. Öarna beboddes tidigare av ett antal invånare i byn Bàgh a' Bhaile (gaeliska) på Hirta. Befolkningen talade skotsk gaeliska. 1930 lämnade dock de sista invånarna ön och tog sig till skotska fastlandet.
- 聖基爾達島（英文：St. Kilda，蘇格蘭蓋爾語：Hiort）位於蘇格蘭外赫布里底群島最西岸，距北尤伊斯特島（North Uist）西北64公里，是大西洋北部的群島。最大島嶼是Hirta，其海上懸崖是全英國最長的。聖基爾達島曾有2000人口，但1930年起已是無人居住（現時只有軍隊駐守）。聖基爾達島是英國唯一一個世界文化與自然雙重遺產。 「聖基爾達」（St. Kilda）的語源有多種說法。許多聖基爾達島的歷史遺跡有史前和歷史時期的建築特色，但它的書面記錄卻要追索至中世紀。
|
| rdfs:comment
|
- St Kilda ({{lang-gd|Hiort) is an isolated archipelago 64 kilometres (40 mi) west-northwest of North Uist in the North Atlantic Ocean. It contains the westernmost islands of the Outer Hebrides of Scotland. The largest island is Hirta, whose sea cliffs are the highest in the United Kingdom. The islands are administratively a part of the Comhairle nan Eilean Siar local authority area.
- St. Kilda ist eine isolierte Inselgruppe, die zu Schottland gehört. Die Inseln liegen rund 64 Kilometer westnordwestlich von North Uist im Nordatlantik und sind die westlichsten Inseln der Äußeren Hebriden. Die Hauptinsel ist Hirta, deren Klippen die höchsten des Vereinigten Königreichs sind. Politisch sind die Inseln Teil der Unitary Authority Na h-Eileanan Siar, was den Äußeren Hebriden entspricht. St.
- Saint Kilda és un arxipèlag aïllat de l'Atlàntic Nord situat a ponent de les Hèbrides, a 64 km de la illa de North Uist, és considerada la part més isolada i més occidental de les Hèbrides Exteriors i d'Escòcia. Les seves illes principals són Boreray, Soay, Dùn i Hirta. Són d'origen volcànic i molt abruptes. En total comprenen una superfície de 840 ha.
- St. Kilda je unikátní skotské souostroví, které leží v Atlantském oceánu, 64 kilometrů západně od Vnějších Hebrid. Ostrovy jsou považovány za jakousi raritu v novodobé historii a to díky své téměř dokonalé izolovanosti až do 16. století, která pak pokračovala, dokud se nezačal rozvíjet na zdejším území turismus. Na souostroví jsou velké kolonie mořských ptáků, mezi nimiž jsou i dnes ohrožené druhy.
- Saint Kilda es un archipiélago del Atlántico norte situado al oeste de las Hébridas, considerado la parte más aislada de las Islas Británicas. Pertenece al Reino Unido. Sus islas principales son Boreray, Soay, Dun y Hirta. Son de origen volcánico y muy abruptas. En total comprenden una superficie de 840 ha.
- St. Kilda on saariryhmä Skotlannin edustalla vielä Ulko-Hebrideistäkin avomerelle päin. Se on Unescon maailmanperintökohde ja asumaton vuodesta 1930 alkaen. Saariryhmän nimi muistuttaa "Pyhää Kildaa", mutta kirkkohistoria ei tunne Kilda-nimistä pyhimystä. Nimi tulee kenties muinaisnorjan sanasta Skildir, suojapaikka. Saaret ovat syntyneet muinaisesta tulivuoresta. Korkein kohta on 430 m merenpinnasta, ja sen lähellä on huimaava 300 metrin jyrkänne.
- Saint-Kilda est un archipel écossais, isolé dans l'océan Atlantique et situé à 64 km à l'ouest-nord-ouest de l'île de North Uist. Faisant partie de la division administrative de l'archipel des Hébrides extérieures, il en contient les îles les plus à l'ouest. L'île principale est Hirta, dont les falaises maritimes sont les plus hautes du Royaume-Uni.
- A Külső-Hebridáktól nyugatra fekvő Saint Kilda-szigetcsoport (É 57°49’ NY 8°34’) több vulkanikus eredetű szigetből áll. A legnagyobb sziget a Hirta, ezt követi a Soay, majd a Boreray, s körülöttük több kisebb sziget található, mint a Dun, Levinish, Stac Lee és a Stac an Armin. A szigetcsoport legmagasabb pontja a 430 m magas Conachair, amelynek északi oldalán egy 300 méter magas függőleges sziklafal van.
- Saint Kilda è un arcipelago isolato situato 64 chilometri ad ovest-nord-ovest di North Uist nell'Oceano Atlantico settentrionale. È composto dalle isole più occidentali delle Ebridi Esterne, della Scozia e dell'intero Regno Unito, a parte Rockall. L'isola più grande è Hirta le cui scogliere sono le più alte del Regno Unito. La popolazione di lingua gaelica scozzese probabilmente non ha mai superato le 180 unità, e dopo il 1851 è sempre stata al di sotto delle 100.
- Saint Kilda is een archipel bij de Buiten-Hebriden zo'n 150 km buiten de Schotse kust waarvan de belangrijkste eilanden Hiort of Hirta, Soaigh of Soay, Dun en Boraraigh of Boreray zijn. Deze zijn van de Britse eilanden de meest afgelegene. De gezamenlijke oppervlakte bedraagt circa 840 hectare en de archipel is van vulkanische oorsprong. Het centrum van de vulkaan lag tussen Boreray en Hirta.
- St. Kilda er en skotsk øygruppe i Nord-Atlanteren 64 km vest-nordvest for North Uist. Øyene har vært ubebodd siden befolkningen ble evakuert i 1930. Administrativt ligger de under Harris i de Ytre Hebridene. Den eneste skotske øya som ligger lenger fra fastlandet er Rockall. Hele øygruppen eies av National Trust for Scotland. 225 km², inkludert både land og hav, er et verdensarvsted. Totalt er landmassen på ca 8,55 km².
- St Kilda – jest odizolowanym archipelagiem odległym o 64 kilometry (40 mil) na północny zachód od North Uist w północnej części Oceanu Atlantyckiego. Terytorialnie wyspy wchodzą w skład szkockich Hebrydów Zewnętrznych i są ich najbardziej na zachód wysuniętą częścią. Największą z wysp jest Hirta, której klify są najwyższymi w Wielkiej Brytanii. Gaelickojęzyczna ludność prawdopodobnie nigdy nie przekraczała 180, a po 1851 stu mieszkańców.
- O arquipélago de St Kilda, no Atlântico Norte perto das Hébridas, fica no limite exterior das Ilhas Britânicas. O arquipélago pertence na sua totalidade ao National Trust for Scotland. O sítio Património Mundial de St Kilda cobre uma área terrestre de 8 km², para um total de 225 km² incluindo ambiente marinho.
- Сент-Килда — изолированный архипелаг в 64 километрах (40 миль) к западу-северо-западу от острова Норт-Уист в северной части Атлантический океан. В его состав входят самые западные острова Внешних Гебридских островов Шотландии.
- St Kilda, eller Saint Kilda, är en skotsk ögrupp i Nordatlanten, 66 km väster om Yttre Hebriderna. Bara ön Rockall är längre bort ifrån skotska fastlandet. Hela gruppen (8,55 km²) ägs av National Trust for Scotland, och är ett av Skottlands fyra världsarv. Man tror att namnet St Kilda kommer ifrån urnordiska skildir (sköldar). Där finns sju öar i gruppen: Hirta, Soay, Boreray, Dun, Levinish, Stac Lee och Stac an Armin.
- 聖基爾達島（英文：St. Kilda，蘇格蘭蓋爾語：Hiort）位於蘇格蘭外赫布里底群島最西岸，距北尤伊斯特島（North Uist）西北64公里，是大西洋北部的群島。最大島嶼是Hirta，其海上懸崖是全英國最長的。聖基爾達島曾有2000人口，但1930年起已是無人居住（現時只有軍隊駐守）。聖基爾達島是英國唯一一個世界文化與自然雙重遺產。 「聖基爾達」（St.
|
![[RDF Data]](/statics/sw-cube.png)
