Speech-language pathology is the study of disorders that affect a person's speech, language, cognition, voice, swallowing and the rehabilitative or corrective treatment of physical and/or cognitive deficits/disorders resulting in difficulty with communication and/or swallowing.

PropertyValue
dbpprop:abstract
  • Speech-language pathology is the study of disorders that affect a person's speech, language, cognition, voice, swallowing and the rehabilitative or corrective treatment of physical and/or cognitive deficits/disorders resulting in difficulty with communication and/or swallowing. Speech-language pathologists (SLPs) or Speech and Language Therapists (SLTs) address people's speech production, vocal production, swallowing difficulties and language needs through speech therapy in a variety of different contexts including schools, hospitals, and through private practice. Communication includes speech (articulation, intonation, rate, intensity, voice, resonance, fluency), language, both receptive and expressive language, and non-verbal communication such as facial expression and gesture. Swallowing problems managed under speech therapy are problems in the oral and pharyngeal stages of swallowing. Depending on the nature and severity of the disorder, common treatments may range from physical strengthening exercises, instructive or repetitive practice and drilling, to the use of audio-visual aids and introduction of strategies to facilitate functional communication. Speech therapy may also include sign language and the use of picture symbols or Augmentative and Alternative Communication (AAC) (Diehl 2003). The practice is called: Speech-language pathology (SLP) in the United States and Canada Speech and language therapy (SLTs) in the United Kingdom, Ireland and South Africa. Within the United Kingdom a Speech and Language Therapy team is often referred to by clinicians as the "SALT" team. Speech pathology in Australia Speech-language therapy in New Zealand Other terms in use include speech therapy, logopaedics and phoniatrics.
  • Logopädie (von griech. λόγος, logos = das Wort und παιδεύειν pädeuein = erziehen) ist der 1913 erstmals benutzte und 1924 durch den Wiener Mediziner Emil Fröschels eingeführte Begriff für die Stimmheilkunde. Die Bedeutung des Logopädie-Begriffs änderte sich im Laufe der Zeit. Im neugriechischen Sprachgebrauch geht man hingegen von λόγος + πεδίον, pedion = (Fach-)Gebiet aus. Heute bezeichnet die Logopädie die noch junge medizinisch-therapeutische Fachdisziplin, die den durch eine Sprach-, Sprech-, Stimm-, Schluck- oder Hörbeeinträchtigung in seiner zwischenmenschlichen Kommunikationsfähigkeit eingeschränkten Menschen zum Gegenstand hat. Die Logopädie beschäftigt sich in Theorie und Praxis mit Prävention, Beratung, Diagnostik, Therapie und Rehabilitation, Lehre und Forschung auf den Gebieten der Stimme, Stimmstörungen und Stimmtherapie, des Sprechens, Sprechstörung und Sprechtherapie, der Sprache, Sprachstörung und Sprachtherapie sowie des Schluckens, Schluckstörung und Schlucktherapie.
  • La logopèdia fa referència a tota aquella teràpia realitzada per un logopeda que corregeix les dificultats de veu, parla (articulació) i llenguatge (oral i escrit) mitjançant tècniques de reeducació. La logopèdia tracta d'apaivagar o resoldre en molts casos les dificultats comunicatives. I no només corregeix sinó que també pot preveure i avaluar aquestes dificultats.
  • Logopedie je disciplína, která má nejblíže k speciální pedagogice nebo k medicíně. Zabývá se poruchami řečí u dětí i dospělých. V medicíně se setkáme spíše s pojmem klinická logopedie. Logopedie je vědní pedagogická disciplína, která se zabývá rozvojem, vzděláváním, vzděláním a výchovou jedinců s řečovými nedostatky či nefunkčnostmi. Zahrnuje tedy vše od nejdrobnějších řečových vad, jako např. chybná výslovnost jedné hlásky, až po masivní řečové poruchy či naprostou nemluvnost. Řeč člověka začleňuje do společnosti, ovlivňuje prožívání, poznávání a rozumový vývoj. Vývoj řeči souvisí se slovníkem rodiče či vychovatele. Dítě by mělo do 7 let věku zvládnout veškeré základy mateřského jazyka. Následné rozšiřování vědomostí souvisí se školou, sebevzděláním a medii. Dítěti musí být dovoleno, aby používalo svou slovní zásobu, jak uzná za vhodné, bez ohledu na kvalitu.
  • La Logopedia (conocida como fonoaudiología en Latinoamérica) es la disciplina que trata problemas orofaciales aplicando terapia miofuncional, y los trastornos de la deglución, incluida la disfagia. Los logopedas trabajan con personas de cualquier edad, se cual sea la causa (funcional, orgánica o adaptativa) que origina los trastornos. El área de actuación de la logopedia y el ejercicio de la profesión se desarrolla en varios entornos: atención temprana, centros educativos como personal no docente, gabinetes privados, clínicas de ORL, centros de especialidades médicas, hospitales, grupos de investigación lingüística, etc. La figura profesional del logopeda está incluida en la Ley de ordenación de las profesiones sanitarias LOPS (Ley 44/2003 de 21 de noviembre), que lo define como personal sanitario, acabando con la indefinición anterior entre sanitario y educativo. La titulación de logopeda se adquiere actualmente en España mediante los estudios de Diplomado en Logopedia. Los titulados anteriores a la existencia de la Diplomatura tienen una titulación de postgrado reconocida plenamente por los Colegios Profesionales. En algunos países de Latinoamérica, la titulación de Fonoaudiología es de Licenciatura. En la mayoría de las Comunidades Autónomas españolas, se han constituido Colegios Profesionales, y en ellas es obligatoria la colegiación para poder ejercer. En las escuelas encontramos los maestros de audición y lenguaje, profesional que suele confundirse con los logopedas, ya que realiza trabajos similares dentro del marco educativo. El logopeda y el maestro de audición y lenguaje han de colaborar en muchas ocasiones, especialmente en aquellos casos en los que los apoyos escolares son insuficientes.
  • Logopedia on tieteenala, joka tutkii laaja-alaisesti ihmisäänen, puheen, kielen ja kommunikaation normaalia toimintaa sekä sen häiriötiloja ja näiden kuntoutusta. Logopedian tutkimustuloksia sovelletaan käytännön puheterapiassa. Logopediaan kiinteästi liittyviä tieteenaloja ovat mm. lääketiede, neurologia, psykologia, neurolingvistiikka ja kielitiede.
  • Un orthophoniste en France ou au Canada, aussi appelé logopède en Belgique ou logopédiste en Suisse, est un praticien paramédical, thérapeute des troubles de la communication liés à la voix, à la parole et au langage oral et écrit. Ses compétences peuvent être aussi sollicitées en matière de déglutition et de motricité bucco-faciale. Pour leur part, les pays anglo-saxons utilisent le terme de "speech and language therapist", ou encore "speech and language pathologist" souvent abrégés SLT et SLP. En Amérique du Nord, la thérapie des troubles de la communication liés à l'audition est effectuée par l'audiologiste.
  • La logopedia è un ramo sanitario che si occupa della prevenzione, dell'educazione e della rieducazione della voce, del linguaggio scritto e orale e della comunicazione in età evolutiva, adulta e geriatrica. La parola deriva dal greco logos ("discorso") e paideia ("educazione"). Il profilo professionale del logopedista è definito nel Decreto Ministeriale del 14 settembre 1994. Il percorso formativo prevede un triennio universitario (laurea di primo livello) presso la facoltà di medicina e chirurgia all'interno di dipartimenti diversi; in seguito alla riforma universitaria sono previsti anche corsi di laurea specialistica. Il logopedista si occupa di persone con disturbi foniatrici, disturbi neuropsicologici (afasie, aprassia, agnosia, ritardi di sviluppo del linguaggio, disturbi fonologici, disturbi dell'apprendimento, ritardi mentali, disturbi dell'attenzione), disturbi neurocomportamentali (causati da traumi cranici, eventi patologici cerebrali, autismo, demenza).
  • 言語聴覚療法（げんごちょうかくりょうほう、英: speech and language therapy）は、リハビリテーション訓練のうち、主に言語能力や聴覚能力の向上を目的としたもの。嚥下障害防止の指導も担当する。言語療法、言語訓練、言語リハビリともいわれる。
  • Logopedie is de behandeling van problemen in de mondelinge, schriftelijke of nietverbale communicatie. Veel logopedisten werken in een vrije vestiging (een eigen praktijk), in ziekenhuizen en verpleeghuizen of in instellingen voor gehandicapten. De logopedist biedt hier therapie en advies aan mensen die problemen ondervinden op het gebied van spraak, taal, stem en het gehoor. Daarnaast wordt een logopedist ingeschakeld als er sprake is van slikproblematiek of treedt hij op als stemtherapeut voor zangers, toneelspelers of andere bereoepsbeoefenaars die vaak hun stem moeten gebruiken (onderwijzers,...). Sommige logopedisten ontwikkelen ook een praktijk in remediëring van (vooral) schriftelijke communicatie en helpen dan leerlingen met dyslexie, dysorthografie of andere leerproblemen. Preventieve logopedie, of logopedisch opsporingsonderzoek: interventies die uitgevoerd worden door een logopedist, gericht op het bevorderen van de (voorwaarden voor de) normale communicatieve ontwikkeling, teneinde stagnatie in die ontwikkeling of gerelateerde ontwikkelingsgebieden (o.a. sociaal-emotioneel, leerprestaties) te voorkomen (= primaire preventieve logopedie), alsmede interventies die gericht zijn op het vroegtijdig onderkennen van problemen in de (voorwaarden voor de) communicatieve ontwikkeling en/of gerelateerde ontwikkelingsgebieden, teneinde verergering zo snel en effectief mogelijk tegen te gaan (secundaire preventieve logopedie). Deze preventief logopedische interventies kunnen individu-gericht of groepsgericht zijn: Groepsgerichte algemene preventieve zorg: bijvoorbeeld participatie bij jeugdgezondheids- of school(gezondheids)beleid, of bij de systematische consultaties van Kind en Gezin. Groepsgerichte zorg gericht op risicogroepen: bijvoorbeeld onderwijsachterstandsgebieden, maatwerkproducten basistakenpakket Individugerichte zorg op indicatie: bijvoorbeeld (vervolg)onderzoeken op verzoek van JGZ-artsen/verpleegkundigen of leerkrachten-/VVE-leidsters; Individugerichte zorg gericht op alle individuen binnen een leeftijdsgroep: bijvoorbeeld CLB-screeningen bij een bepaalde leeftijdsgroep (5-jarigenscreening). De preventieve logopedist is werkzaam binnen de sectoren jeugdgezondheidszorg, welzijn en/of onderwijs. Preventieve logopedie is dus een deelgebied van de logopedie.
  • Logopedi (av gresk logos - språk og pedes - barn) er et fag- og forskningsfelt som handler om hvordan mennesker kan overvinne fysiske eller kognitive skader eller defekter som forårsaker vanskeligheter med å kommunisere og/eller svelge. Det logopediske fagfeltet konsentrerer seg primært om stemmeapparatet, de delene av hjernen som forestår menneskelig kommunikasjon, samt til en viss grad respirasjonsapparatet og andre funksjoner som virker inn på disse. En logoped er en person som praktiserer logopedi, og dermed behandler eller forsker på kommunikasjons- og eller svelgevansker. Logopedisk behandling involverer alle tiltak for utredning og behandling av slike vansker, og rehabilitering etter tilstander som gir opphav til slike vansker, med unntak av de tiltakene som ligger til det medisinske eller psykologiske fagfeltet, dvs. medisinsk eller psykologisk utredning/diagnosering, medisinering, kirurgiske inngrep, og psykologisk terapi. Logopedisk behandling kan bl.a. involvere kartlegging av vanskens fysiske og/eller kognitive proporsjoner, fysisk og/eller kognitiv opptrening, samt rekvisision av og opplæring i hjelpemidler for alternativ og supplerende kommunikasjon.
  • Logopedia – nauka o kształtowaniu właściwej mowy w okresie jej rozwoju i jej doskonaleniu w późniejszym okresie (logopedia ogólna), a także o usuwaniu różnego rodzaju wad i zaburzeń mowy (logopedia specjalna). Obecnie obowiązujące definicje logopedii mówią, że jest ona „nauką o kształtowaniu prawidłowej mowy, usuwaniu wad wymowy oraz nauczaniu mowy w przypadku jej braku lub utraty”. (Styczek 1981,s13). Obejmuje też oddziaływanie na psychikę w celu wytworzenia właściwego stosunku do wady mowy i zapobiegania ujemnemu jej wpływowi na kontakty interpersonalne oraz kształtowanie osobowości. (Styczek 1981, s. 13) Według Demelowej (1979) logopedia zajmuje się etiologią i patogenezą zaburzeń mowy, ich rozpoznawaniem, zapobieganiem oraz usuwaniem. Interesuje sie wychowaniem pod względem mowy, czuwaniem nad jej rozwojem i doskonaleniem oraz ewentualną poprawą, gdy odchyla się ona od normy. (Jastrzębowska 2003, s.323) Do zadań logopedii, wg Ireny Styczek (1981,s.13) należą: „kształtowanie prawidłowej mowy w przedszkolu i w szkole, czyli dbanie o jej prawidłowy i jak najlepszy rozwój pod względem fonetycznym, gramatycznym i leksykalnym, doskonalenie mowy już ukształtowanej, usuwanie wad mowy, nauczanie mowy (mówienia i rozumienia) w wypadku jej braku lub utraty, usuwanie zaburzeń głosu, usuwanie trudności w czytaniu i pisaniu. ” Wśród autorów nie ma zgodności co do przedmiotu i zakresu badań logopedii, stąd aktualnie funkcjonują trzy koncepcje określające obszar tej nauki (Jastrzębowska 2003, s.321): koncepcja medyczna, za którą opowiada się m. in. S. Grabias, organizująca zakres przedmiotu badań logopedii do zaburzeń, profilaktyki i korekcji mowy, koncepcja pedagogiczna, rozszerzająca zakres przedmiotu badań logopedii o problemy kształtowania mowy u dzieci z upośledzonym słuchem i porozumiewania się głuchoniewidomych. koncepcja holistyczna, której zwolennikami są L. Kaczmarek i I. Styczek, traktuje logopedię jako samodzielną naukę zajmującą się wszystkimi aspektami mowy: embriologicznym, patologicznym, społecznym i artystycznym, integruje wyniki badań dyscyplin zajmujących się mową. Tak więc można wymienić następujące przedmioty badań logopedii (Jastrzębowska 2003, s.323): prawidłowy proces nabywania kompetencji i rozwoju sprawności językowej oraz komunikacyjnej, zapobieganie nieprawidłowym zachowaniom językowym, pochodzenie i przyczyny powstających odstępstw od normy w rozwoju mowy, mechanizm powstawania tych odstępstw, ich związek z innymi zaburzeniami rozwojowymi, ich wpływ na psychikę i funkcjonowanie społeczne, korekta wad wymowy, reedukacja zaburzeń mowy, w przypadku utraty nabytych już umiejętności porozumiewania się, terapia zakłóceń i zaburzeń rozwoju mowy oraz zaburzeń mowy, oddziaływanie na psychikę pacjenta w celu umożliwienia mu prawidłowego funkcjonowania społecznego, zapobieganie wtórnym skutkom zaburzeń mowy. „Nie oznacza to jednak (... ) że przedmiotem badań logopedii są wszystkie wymienione aspekty komunikacji językowej. To, że są one przedmiotem jej zainteresowań nie jest równoznaczne z polem jej działań naukowych. ” (Jastrzębowska 2003, s.323) W logopedii wyróżnia się następujące specjalności: logopedia teoretyczna – „jej zadaniem jest integrowanie i wskazywanie możliwości wykorzystania w praktyce wyników badań, a także wprowadzanie metod i narzędzi służących diagnozowaniu wszelkich zaburzeń mowy oraz opracowywanie programów oddziaływań profilaktycznych i terapeutycznych” logopedia stosowana (praktyczna) - jej zadaniem jest rozwijanie kompetencji językowej i komunikacyjnej oraz zapobieganie nieprawidłowościom przebiegu tego procesu (źródło: dzieli sie ona na: logopedię ogólną, której zadaniem jest kształtowanie prawidłowej mowy i doskonalenie wymowy już ukształtowanej, logopedię specjalną, do której zadań należą - usuwanie wad wymowy, nauczanie mowy w przypadku jej braku lub utraty, usuwanie zaburzeń głosu, usuwanie trudności w nauce czytania i pisania . „L. Kaczmarek wyróżnia w logopedii ogólnej następujące specjalności: logopedię wychowawczą, mającą na celu zapobieganie patologii mowy i głosu; logopedię artystyczną, interesującą się ekspresja słowną: potoczną, publicystyczną i artystyczną . Natomiast w logopedii specjalnej autor ten wyróżnia: logopedię korekcyjną, zajmującą się usuwaniem zaburzeń mowy i głosu oraz trudnościami w nauce czytania i pisania, a także nauczaniem mowy dzieci z upośledzeniem umysłowym lub uszkodzeniami ośrodkowego układu nerwowego; surdologopedię, zajmującą sie kształtowaniem i rozwojem mowy osób wykazujących zaburzenia słuchu oraz postępowaniem z tymi osobami . . Realizacja zadań logopedii wymaga szerokiej wiedzy z zakresu językoznawstwa,, foniatrii, neurologii, audiologii, ortodoncji, anatomii, fizjologii, psychologii, pedagogiki.
  • A fonoaudiologia ou terapia da fala, antes denominada logopédia, é a ciência que tem como objeto de estudo a comunicação humana. Não apenas os distúrbios da linguagem são do interesse da fonoaudiologia, como também o modo de comunicação sadio e eficaz. "A fonoaudiologia é a ciência que tem como objeto de estudo a comunicação humana, no que se refere ao seu desenvolvimento, aperfeiçoamento, distúrbios e diferenças, em relação aos aspectos envolvidos na função auditiva periférica e central, na função vestibular, na função cognitiva, na linguagem oral e escrita, na fala, na fluência, na voz, nas funções orofaciais e na deglutição. "(CFFa, Conselho Federal de Fonoaudiologia) O fonoaudiólogo atua em pesquisa, prevenção, avaliação e terapia fonoaudiológica na área da comunicação oral e escrita, voz e audição. Pode atuar sozinho ou em conjunto com outros profissionais de saúde em clínicas, creches, escolas (comuns e especiais) e comunidades, incluindo o Programa de Saúde da Família, unidades básicas de saúde, hospitais, emissoras de rádio e televisão, teatro, home care (atendimento domiciliar), empresas de próteses auditivas, indústrias, centros de reabilitação, entre outros. Além disso também trabalha com distúrbios na alimentação, como disfagia e outras dificuldades alimentares. É ele quem reabilita pacientes neuropatas na área de linguagem e alimentação bem como deficientes auditivos. Realiza exames audiométricos, sendo o profissional especializado na audição e na reabilitação de voz. Essa ciência se volta especificamente para a psicologia, a lingüística, a medicina e a física acústica. Ela aborda os distúrbios da fala, da voz, da audição e da linguagem: no caso, trata-se de problemas de saúde, tais como, gagueira, dislexia (dificuldades em leituras), afasia (dificuldades de compreensão), rouquidão etc. As quatro maiores áreas abordadas pela fonoaudiologia são, portanto: voz, audição, linguagem e motricidade oral.
  • Логопедия — отрасль дефектологии, наука о нарушениях речи, о методах их профилактики, диагностики и устранения. Логопедия изучает причины, механизмы, симптоматику, течение, структуру нарушений речевой деятельности, систему коррекционного воздействия.
  • Logoped är yrkesbeteckningen för den som har genomgått logopedutbildning och avlagt logopedexamen. Logopedens uppgift är att utreda, diagnostisera och behandla kommunikationsproblem till följd av språkstörning, talstörning och röststörning. I logopedens ansvarsområde ingår även diagnostik och behandling av sväljningsstörningar, dysfagi. Logopedutbildning bedrivs i Sverige sedan 1964 och utbildningen ges idag vid sex universitet (Karolinska institutet, Lunds universitet, Göteborgs universitet, Umeå universitet, Linköpings universitet och Uppsala universitet). Utbildningen bedrivs vid medicinsk fakultet, omfattar 4 års heltidsstudier och leder till magisterexamen. Logopedutbildningen är tvärvetenskaplig och omfattar lingvistik, fonetik, psykologi, logopedi och medicin. Forskarutbildning i logopedi bedrivs i Sverige sedan 1979. För närvarande arbetar drygt 1000 logopeder i landet. Arbetsgivarna finns framförallt inom hälso- och sjukvård (primärvård, ÖNH-klinik, neurologisk klinik, habilitering) men alltfler logopeder anställs även inom kommunal sektor, främst inom skolan, och inom privat sektor. Sveriges logopeder organiseras fackligt av förbundet DIK och intresseorganisationen Svenska logopedförbundet. Logopedyrket bedrivs beroende på arbetsområde i nära samarbete med exempelvis läkare, sjuksköterska, psykolog, sjukgymnast, arbetsterapeut, förskolepersonal, lärare och specialpedagog. Logoped är en skyddad yrkestitel och Socialstyrelsen utfärdar yrkeslegitimation efter avlagd logopedexamen.
  • Логопе́дія — це наука про порушення мови, про методи їх попередження, виявлення й усунення засобами спеціального навчання і виховання. Термін «логопедія» походить від гречок. Logos — слово, мова і Paideia — навчання. Предмет логопедії — порушення мови і процес навчання і виховання дітей з порушеннями мови. Об'єкт логопедії — людин з порушеннями мови. Логопедія (поряд з олігофренопедагогікою, тифлопедагогікою, сурдопедагогікою) є галуззю спеціальної педагогіки (дефектології). У структуру логопедії входять логопедія дошкільна, шкільна і логопедія підлітків і дорослих. Ціль логопедії — розробка системи подолання і профілактики мовних розладів, а також вивчення, навчання, виховання людей з порушеннями мови. Матеріали з сайту www. ukrreferat. com
  • 言語治療是一門結合科學，當中包括語言學、心理學、聽覺學、統計學、病理學、解剖學和生理學等。它是為了治療言語上溝通、在構音、語言發展、聲線、流暢、聽覺等溝通範疇的困難，並為病人做出評估及諮詢等等。言語治療師會視乎病情的嚴重性而所用的治療可以包括：物理強化練習、指引及重複性練習甚至利用視覺聽覺輔助。言語治療師更會對病人的家人作出輔導和指引。 言語治療師常常與家長、看護及其他專業人士如教師、護士、職業治療師和醫生合作無間。有部分的言語治療師更為教育機構或慈善機構工作。 需要接受言語治療的兒童通常是因為學習障礙、語言發展遲緩、發音問題、自閉症、智障、聽覺困難、口吃、腦麻痺、兔唇裂顎。而成人方面則因為有吞嚥障礙、神經性語言障礙、聲線問題等障礙或本身是無喉者。
dbpprop:hasPhotoCollection
dbpprop:reference
rdfs:comment
  • Speech-language pathology is the study of disorders that affect a person's speech, language, cognition, voice, swallowing and the rehabilitative or corrective treatment of physical and/or cognitive deficits/disorders resulting in difficulty with communication and/or swallowing.
  • Logopädie (von griech. λόγος, logos = das Wort und παιδεύειν pädeuein = erziehen) ist der 1913 erstmals benutzte und 1924 durch den Wiener Mediziner Emil Fröschels eingeführte Begriff für die Stimmheilkunde. Die Bedeutung des Logopädie-Begriffs änderte sich im Laufe der Zeit. Im neugriechischen Sprachgebrauch geht man hingegen von λόγος + πεδίον, pedion = (Fach-)Gebiet aus.
  • La logopèdia fa referència a tota aquella teràpia realitzada per un logopeda que corregeix les dificultats de veu, parla (articulació) i llenguatge (oral i escrit) mitjançant tècniques de reeducació. La logopèdia tracta d'apaivagar o resoldre en molts casos les dificultats comunicatives. I no només corregeix sinó que també pot preveure i avaluar aquestes dificultats.
  • Logopedie je disciplína, která má nejblíže k speciální pedagogice nebo k medicíně. Zabývá se poruchami řečí u dětí i dospělých. V medicíně se setkáme spíše s pojmem klinická logopedie. Logopedie je vědní pedagogická disciplína, která se zabývá rozvojem, vzděláváním, vzděláním a výchovou jedinců s řečovými nedostatky či nefunkčnostmi. Zahrnuje tedy vše od nejdrobnějších řečových vad, jako např.
  • La Logopedia (conocida como fonoaudiología en Latinoamérica) es la disciplina que trata problemas orofaciales aplicando terapia miofuncional, y los trastornos de la deglución, incluida la disfagia. Los logopedas trabajan con personas de cualquier edad, se cual sea la causa (funcional, orgánica o adaptativa) que origina los trastornos.
  • Logopedia on tieteenala, joka tutkii laaja-alaisesti ihmisäänen, puheen, kielen ja kommunikaation normaalia toimintaa sekä sen häiriötiloja ja näiden kuntoutusta. Logopedian tutkimustuloksia sovelletaan käytännön puheterapiassa. Logopediaan kiinteästi liittyviä tieteenaloja ovat mm. lääketiede, neurologia, psykologia, neurolingvistiikka ja kielitiede.
  • Un orthophoniste en France ou au Canada, aussi appelé logopède en Belgique ou logopédiste en Suisse, est un praticien paramédical, thérapeute des troubles de la communication liés à la voix, à la parole et au langage oral et écrit. Ses compétences peuvent être aussi sollicitées en matière de déglutition et de motricité bucco-faciale.
  • La logopedia è un ramo sanitario che si occupa della prevenzione, dell'educazione e della rieducazione della voce, del linguaggio scritto e orale e della comunicazione in età evolutiva, adulta e geriatrica. La parola deriva dal greco logos ("discorso") e paideia ("educazione"). Il profilo professionale del logopedista è definito nel Decreto Ministeriale del 14 settembre 1994.
  • 言語聴覚療法（げんごちょうかくりょうほう、英: speech and language therapy）は、リハビリテーション訓練のうち、主に言語能力や聴覚能力の向上を目的としたもの。嚥下障害防止の指導も担当する。言語療法、言語訓練、言語リハビリともいわれる。
  • Logopedie is de behandeling van problemen in de mondelinge, schriftelijke of nietverbale communicatie. Veel logopedisten werken in een vrije vestiging (een eigen praktijk), in ziekenhuizen en verpleeghuizen of in instellingen voor gehandicapten. De logopedist biedt hier therapie en advies aan mensen die problemen ondervinden op het gebied van spraak, taal, stem en het gehoor.
  • Logopedi (av gresk logos - språk og pedes - barn) er et fag- og forskningsfelt som handler om hvordan mennesker kan overvinne fysiske eller kognitive skader eller defekter som forårsaker vanskeligheter med å kommunisere og/eller svelge. Det logopediske fagfeltet konsentrerer seg primært om stemmeapparatet, de delene av hjernen som forestår menneskelig kommunikasjon, samt til en viss grad respirasjonsapparatet og andre funksjoner som virker inn på disse.
  • Logopedia – nauka o kształtowaniu właściwej mowy w okresie jej rozwoju i jej doskonaleniu w późniejszym okresie (logopedia ogólna), a także o usuwaniu różnego rodzaju wad i zaburzeń mowy (logopedia specjalna). Obecnie obowiązujące definicje logopedii mówią, że jest ona „nauką o kształtowaniu prawidłowej mowy, usuwaniu wad wymowy oraz nauczaniu mowy w przypadku jej braku lub utraty”. (Styczek 1981,s13).
  • A fonoaudiologia ou terapia da fala, antes denominada logopédia, é a ciência que tem como objeto de estudo a comunicação humana. Não apenas os distúrbios da linguagem são do interesse da fonoaudiologia, como também o modo de comunicação sadio e eficaz.
  • Логопедия — отрасль дефектологии, наука о нарушениях речи, о методах их профилактики, диагностики и устранения. Логопедия изучает причины, механизмы, симптоматику, течение, структуру нарушений речевой деятельности, систему коррекционного воздействия.
  • Logoped är yrkesbeteckningen för den som har genomgått logopedutbildning och avlagt logopedexamen. Logopedens uppgift är att utreda, diagnostisera och behandla kommunikationsproblem till följd av språkstörning, talstörning och röststörning. I logopedens ansvarsområde ingår även diagnostik och behandling av sväljningsstörningar, dysfagi.
  • Логопе́дія — це наука про порушення мови, про методи їх попередження, виявлення й усунення засобами спеціального навчання і виховання. Термін «логопедія» походить від гречок. Logos — слово, мова і Paideia — навчання.
rdfs:label
  • Speech and language pathology
  • Logopädie
  • Logopèdia
  • Logopedie
  • Logopedia
  • Logopedia
  • Orthophoniste
  • Logopedia
  • 言語聴覚療法
  • Logopedie
  • Logopedi
  • Logopedia
  • Fonoaudiologia
  • Логопедия
  • Logoped
  • Логопедія
  • 言語治療
owl:sameAs
skos:subject
foaf:page
is dbpprop:redirect of