| dbpprop:abstract
|
- Southern Ireland was the short-lived autonomous region of the United Kingdom established on 3 May 1921 and dissolved on 6 December 1922. Southern Ireland was established under the Government of Ireland Act 1920 together with its sister region, Northern Ireland. It was envisaged that Southern Ireland would have the following institutions: a Parliament of Southern Ireland, consisting of the King, the Senate of Southern Ireland, and the House of Commons of Southern Ireland; a Government of Southern Ireland; the Supreme Court of Judicature of Southern Ireland; the Court of Appeal in Southern Ireland; and His Majesty's High Court of Justice in Southern Ireland. It was also envisaged that Southern Ireland would share the following institutions with Northern Ireland: the Lord Lieutenant of Ireland; a Council of Ireland; and a High Court of Appeal for Ireland. The Parliament, although legally established, never functioned (for example, it never passed an Act). No Government of Southern Ireland was ever established either. The Council of Ireland was to be established "[w]ith a view to the eventual establishment of a Parliament for the whole of Ireland", but it never came into being. The notable exception to the failure of the institutions of Southern Ireland was its courts: all of which functioned. Nevertheless, given that its most important institutions failed, arguably the autonomous region never achieved de facto existence.
- Südirland (Southern Ireland) war die offizielle Bezeichnung des Staates, der durch den Government of Ireland Act 1920 geschaffen wurde und der 26 von 32 irischen Grafschaften umfasste. Die legislative Gewalt des Staates war das südirische Parlament. Das Gesetz teilte die Insel formell in Nordirland und Südirland. Beide Länder bekamen ein Parlament mit Zweikammersystem und eine getrennte Exekutive. Zwei Verbindungen gab es jedoch: den Lord Lieutenant of Ireland als Repräsentanten des Königs in beiden Ländern und den sogenannten Council of Ireland, ein politisches Organ, das die Abstimmung zwischen den beiden Regierungen übernahm, und das, so wurde es den irischen Nationalisten versprochen, den Anfang eines gesamtirischen Parlaments darstellen sollte. Der Government of Ireland Act, auch als 4. Home Rule bekannt, war dazu gedacht, eine Lösung für das Problem zu finden, das seit den 1880er Jahren die irischen Politik beschäftigte: der Streit zwischen Unionisten und Nationalisten. Nationalisten strebten seit Jahrzehnten eine Form der Home Rule an, da sie die Irland ohne eine britische Herrschaft erleben wollten. Unionisten hatten hingegen Angst, dass eine nationalistische Regierung in Dublin diskriminierend gegenüber Protestanten handeln und Steuern einführen würde, die sich hauptsächlich gegen die landwirtschaftlich geprägten Grafschaften im Nordosten richten. Extremistische Unionisten importierten daraufhin frühzeitig Waffen aus dem Deutschen Reich und gründeten die Ulster Volunteer Force um die Durchsetzung der Home Rule in Ulster zu verhindern. Im Gegenzug importierten Nationalisten ebenfalls Waffen und gründeten 1913 die Irish Volunteers. Die endgültige Teilung durch den Government of Ireland Act sollte ursprünglich lediglich ein Übergangszustand sein. In der Realität hingegen wurde Südirland niemals funktionierender Alltag – im Gegensatz zu Nordirland, wo sich ein arbeitendes Parlament bildete, das in dieser Form bis 1972 Bestand hatte. Die erste Wahl zum südirischen Unterhaus im Jahr 1921 wurde von Sinn Féin als Wahl zum Parlament der revolutionären Irischen Republik angesehen, die 1918 einseitig ausgerufen, aber nie anerkannt wurde. Sinn Féin gewann 124 von 128 Stimmen, doch bei der ersten Versammlung des südirischen Parlaments im Juni 1921 erschienen lediglich die vier gewählten Unionisten (die gewählten Sinn-Féin-Mitglieder versammelten sich stattdessen als Second Dáil), so dass von einer südirischen Regierung nicht gesprochen werden konnte. Erst im Januar 1922 bekam das südirische Unterhaus eine tragende Rolle. Da in der britischen Politik das revolutionäre Parlament niemals anerkannt wurde, blieb in den Augen der Briten das südirische Unterhaus das einzig legale. Als 1921 der Anglo-Irische Vertrag geschaffen wurde, stellte sich die Frage, welche der beiden Staatsgewalten (südirisches Unterhaus oder das revolutionäres Parlament des Second Dáil) diesem Vertrag von irischer Seite zustimmen musste. Da keine Seite nachgeben wollte, wurde der Vertrag letztendlich von beiden Gremien (deren personelle Zusammensetzung nahezu identisch war) anerkannt. Südirland war – rückblickend betrachtet – lediglich auf dem Papier ein eigener Staat. Er stand im Schatten der irischen Republik und des neu gegründeten irischen Freistaates.
- Irlanda del Sud fou una regió autònoma del Regne Unit de la Gran Bretanya i Irlanda establerta el 3 de maig de 1921, però que no fou plenament efectiva fins l'1 de gener de 1922. Fou dissolta el 6 de desembre mitjançant la signatura del Tractat angloirlandès i substituïda per l'Estat Lliure Irlandès.
- Irlanda del Sur fue una entidad autónoma situada en Irlanda prevista en el Acta de Gobierno de Irlanda (1920). Esta Acta dividió la isla en dos, Irlanda del Norte (con una extensión de aproximadamente el 15% de isla, en el noreste) e Irlanda del Sur. Ambas regiones tenían parlamentos bicamerales y ejecutivos separados. Ambos estados estaban unidos por un Lord Lieutenant, que era el representante del rey, y fuente del poder ejecutivo de los dos estados, y el Consejo de Irlanda, del que los ingleses prometieron a los nacionalistas que sería el embrión de un parlamento panirlandés. En realidad, sin embargo, mientras que Irlanda del Norte se convirtió en una entidad plenamente funcional, con un parlamento y un ejecutivo que existieron hasta que se prorrogaron en 1972, Irlanda del Sur nunca fue una realidad. El parlamento previsto fue boicoteado por los parlamentarios del Sinn Féin, que en 1918 habían instituido un parlamento paralelo al margen del Acta de 1920 (la Dáil Éireann o Asamblea de Irlanda). El 1921, en la votación para la constitución del Parlamento de Irlanda del Sur, el Sinn Féin consiguió 124 de los 128 escaños del parlamento. En Junio de 1921, cuando oficialmente comenzaban las sesiones del parlamento, sólo se presentaron los 4 representantes que consiguieron los unionistas y algunos senadores designados por Inglaterra. Por lo tanto, el parlamento surirlandés nunca se constituyó formalmente. El estado de Irlanda del Sur, al contrario que Irlanda del Norte, nunca tuvo una existencia autónoma, y su soberanía nunca pasó del papel escrito. Acabó siendo eclipsado por la República Irlandesa entre 1919-1922, que tenía un apoyo social mayoritario, y, más tarde, se confirmaría su desaparición con la creación del Estado Libre Irlandés
- 南アイルランド（みなみアイルランド、英語: Southern Ireland）は、1921年から1922年まで1年9ヶ月間、現在のアイルランド共和国に存在した、グレートブリテンおよびアイルランド連合王国（イギリス）の自治領（autonomous）。 1919年のアイルランド独立戦争を受け、1921年3月3日アイルランド統治法により、アイルランドは自治領となった、しかし、カトリックの多い26州が南アイルランド、プロテスタントの多い6州（アルスター6州）が北アイルランドとして2つの自治領に分割された。 1922年12月6日英愛条約により、南北アイルランドは統一国家アイルランド自由国として独立することとなったが、北アイルランドには自由国から離脱する権利が保障されていた。北アイルランドはその権利を行使し、自由国から分離し連合王国にとどまった。
- Zuid-Ierland was een autonome regio van het Verenigd Koninkrijk van Groot-Brittannië en IerlandVerenigd Koninkrijk die gevestigd werd op 3 mei 1921 en ontbonden op 6 december 1922.
- Sør-Irland var en stat som omfattet 26 av 32 grevskap på øya Irland, de samme som senere ble først Den irske fristaten og senere Republikken Irland. Statens ble opprettet gjennom Government of Ireland Act i 1920, samtidig med Nord-Irland. De to enhetene skulle ha samme stattholder, som var den britiske monarkens representant, og Council of Ireland skulle fungere som et første stadium mot et felles parlament. Government of Ireland Act var ment å skulle løse det som hadde vært det største problemet i irsk politikk siden 1880-årene, nemlig kravene fra irske unionister og nasjonalister, og striden disse vidt forskjellige kravene avstedkom. Nasjonalistene ønsket Home Rule, et begrenset selvstyre, fordi de mente at Irland ble dårlig styrt av Det britiske parlamentet i Westminster og den utøvende makt på Dublin Castle. Unionistene fryktet at en nasjonalistisk regjering i Dublin ville diskriminere protestanter. Ekstremistiske unionister skaffet våpen of opprettet Ulster Volunteer Force for å forhindre at Home Rule ble innført i Ulster. Nasjonalistene svarte med å opprettet Irish Volunteers. Delingen av øya var ment som en midlertidig løsning, slik at man inntil det ble funnet en varig løsning kunne administrere Nord-Irland og Sør-Irland som to separate deler av riket. En av de som var sterkest mot delingen var ironisk nok en av unionistenes ledere, Edward Carson. Han var født i Dublin, og fryktet at delingen ville ramme unionister i sør og vest. Mens Nord-Irland raskt ble en fungerende enhet, med et parlament og en regjering som fungerte frem til direkte styre fra Westminster ble innført i 1972, ble Sør-Irland aldri særlig mer enn en teoretisk enhet. Før staten ble opprettet hadde Dáil Éireann, et parlament dannet av medlemmer av Sinn Féin som hadde blitt valgt inn i Det britiske parlamentet men nektet å ta sine seter der, proklamert opprettelsen av Den irske republikk. Da det var tid for det andre valget til Sør-Irlands parlament brukte Sinn Féin det som et valg til Dáil, og vant 124 av de 128 setene. De fire siste ble vunnet av unionister i Dublin, som stilte til valg ved universitetene. Dermed var det da Sør-Irlands parlament møttes i juni 1921 bare fire representanter som stilte opp, sammen med noen få senatorer. De var altfor få til å være vedtaksdyktige, og staten kunne dermed ikke fungere. I januar 1922 fikk Sør-Irland en teknisk rolle. Den anglo-irske traktat, som ville bety oppløsningen av Sør-Irland og opprettelsen av Den irske fristaten, hadde blitt signert og måtte ratifiseres. Fra britisk side var ikke Dáil anerkjent som en lovlig forsamling, mens for irske nasjonalister hadde Sør-Irlands parlament ingen legitimitet. Traktaten ble derfor lagt frem for begge forsamlinger. Først ble den ratifisert av Dáil, og deretter samlet de samme personene seg som Sør-Irlands parlament og ratifiserte den igjen. I en overgangsperiode, inntil traktaten trådte i kraft i desember 1922, måtte Sør-Irland ha en regjering. Den provisoriske regjering ble opprettet, med Michael Collins som leder. Collins møtte Irlands stattholder, Edmund FitzAlan-Howard, 1. viscount FitzAlan of Derwent, en handling som fra britisk side ble sett på som den formelle innsettelsen av ham som regjeringssjef, og fra irsk side som overgivelsen av Dublin Castle. I august 1922 døde Arthur Griffith, Dáil Éireanns president (og dermed Den irske republikks overhode), og bare ti dager senere ble Michael Collins myrdet i et bakhold. De to stillingene de hadde hatt ble begge gitt til W.T. Cosgrave, som dermed ledet både den reelle men uoffisielle republikken, og det teoretiske men offisielle Sør-Irland. I den siste tiden frem mot opprettelsen av Fristaten i desember var det betydelig forvirring omkring hvilket parlament det egentlig var som møttes i Dublin, ettersom de hadde samme leder. På et tidspunkt aksepterte Dáil Éireann en melding fra stattholderen som egentlig var til Sør-Irlands parlament; selv representantene kunne være forvirret. Sør-Irland opphørte å eksistere som en rettslig enhet den 6. desember 1922, den dagen Fristaten ble opprettet.
- Irlandia Południowa – efemeryczna część składowa Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii, istniejąca w latach 1921-1922.
- A Irlanda do Sul foi uma entidade autónoma situada na Irlanda e prevista na Acta de Governo da Irlanda (1920). Este documento, também conhecido por Fourth Home Rule Act visava encontrar uma solução para o problema que tinha dividido a sociedade irlandesa desde a década de 1880, nomeadamente os conflitos entre unionistas e nacionalistas. A Acta de governo dividiu a ilha da Irlanda em duas partes: Irlanda do Norte (com uma extensão de aproximadamente 15% da ilha, no nordeste) e Irlanda do Sul. Ambas as regiões tinham parlamentos bicameralistas e executivos separados. Ambos os estados estavam unidos por um Lord Lieutenant, que era o representante do Rei, e fonte do poder executivo dos dois estados, e o Conselho da Irlanda, que os ingleses haviam prometido aos nacionalistas que seria o embrião de um parlamento panirlandês. Na realidade, enquanto que a Irlanda do Norte se converteu numa entidade plenamente funcional, com um parlamento e um executivo que existiram até 1972, a Irlanda do Sul nunca foi uma realidade. O parlamento previsto foi boicotado pelos parlamentares do Sinn Féin, que em 1918 haviam instituído um parlamento paralelo à margem da Acta de 1920 (a Dáil Éireann ou Assembleia da Irlanda). Em 1921, na votação para a constituição do Parlamento de Irlanda do Sul, o Sinn Féin conseguiu 124 dos 128 lugares do parlamento. Em Junho de 1921, quando oficialmente começavam as sessões do parlamento, apenas se apresentaram os 4 representantes que conseguiram os unionistas e alguns senadores designados por Inglaterra. Por isso, o parlamento sul-irlandês nunca se constituiu formalmente. O estado da Irlanda do Sul, ao contrário da Irlanda do Norte, nunca teve uma existência autónoma, e a sua soberania nunca passou do papel escrito. Acabou sendo eclipsado pela República Irlandesa entre 1919-1922, que tinha um apoio social maioritário, e, mais tarde, confirmar-se-ia o seu desaparecimento com a criação do Estado Livre Irlandês.
|
![[RDF Data]](/statics/sw-cube.png)
