Sonata form is a musical form that has been used widely since the early Classical period. While it is typically used in the first movement of multimovement pieces, it is sometimes employed in subsequent movements as well. Study of the sonata form in music theory rests on a standard definition and a series of hypotheses about the underlying reasons for the durability and variety of the form. It consists of three main sections: an exposition, a development, and a recapitulation.

PropertyValue
dbpedia-owl:abstract
  • Sonatensatzform ist ein Begriff aus der musikalischen Formenlehre. Er bezeichnet ein Formschema, nach dem in der Regel der erste Satz (= Kopfsatz oder „Hauptsatz“) einer Sonate bzw. Sinfonie aufgebaut ist, gelegentlich auch der letzte, sehr selten auch ein Mittelsatz.
  • Sonata form is a musical form that has been used widely since the early Classical period. While it is typically used in the first movement of multimovement pieces, it is sometimes employed in subsequent movements as well. Study of the sonata form in music theory rests on a standard definition and a series of hypotheses about the underlying reasons for the durability and variety of the form. It consists of three main sections: an exposition, a development, and a recapitulation. The standard definition focuses on the thematic and harmonic organization of tonal materials that are presented in an exposition, elaborated and contrasted in a development and then resolved harmonically and thematically in a recapitulation. In addition, the standard definition recognizes that an introduction and a coda may be present. Each of the sections is often further divided or characterized by the particular means by which it accomplishes its function in the form. Since its establishment, the sonata form became the most common form in the first movement of works entitled "sonata", as well as other long works of classical music, including the symphony, concerto, string quartet, and so on. In accordance, there is a large body of theory on what unifies and distinguishes practice in the sonata form, both within eras and between eras. Even works that do not adhere to the standard description of a sonata form often present analogous structures or are meant to be elaborations or expansions on the standard description of sonata form.
  • La forma sonata (también denominada forma de allegro de sonata o forma de primer tiempo de sonata) es una forma musical empleada ampliamente desde principios del Clasicismo. Se emplea habitualmente en el primer movimiento de una pieza de varios movimientos, aunque a veces se emplea en los siguientes movimientos también. El estudio de la forma sonata en la teoría musical se basa en una definición estándar y una serie de hipótesis sobre las razones subyacentes acerca de la duración y variedad de la forma. La definición habitual se centra en la organización temática y armónica de los materiales tonales, que se presentan en la exposición, son elaborados y contrastados en el desarrollo y luego resueltos armónica y temáticamente en la re-exposición o recapitulación. Además, esta definición admite que una introducción y una coda pueden estar presentes. Cada una de las secciones a veces es dividida o caracterizada de una manera particular para que cumple su función en la forma. Se considera que la forma sonata, tal y como hoy la conocemos, empezó a consolidarse sobre las bases creadas, entre otros, por uno de los hijos Bach, Carl Philipp Emanuel, a través de sus experiencias con composiciones basadas en una nueva forma de sonata, y cuyos perfiles clásicos fueron definitivamente establecidos por Haydn y Mozart. La forma sonata, desde su creación, se ha convertido en la forma más común del primer movimiento de las obras tituladas "sonata" como tal, así como de otras obras de música clásica de mayor duración, como las sinfonías, conciertos, cuartetos de cuerda, etc. Por consiguiente, un grueso de la teoría está unificada pero distingue las distintas prácticas de la forma sonata a lo largo de un periodo y entre periodos. Incluso hay algunas obras que no se adhieren a la descripción de una forma sonata, pero a menudo presentan estructuras análogas o son formas elaboradas o ampliadas de la descripción habitual.
  • Sonaattimuoto on musiikkitermi, jolla tarkoitetaan 1700- ja 1800-luvuilla sävelletyissä sonaateissa, konsertoissa, sinfonioissa ja muissa instrumentaaliteoksissa useimmiten ensimmäisessä osassa käytettyä muotoa. Se kehiteltiin 1800-luvun aikana kokoavaksi käsitteeksi klassisen kauden kappaleille, joilla oli samankaltainen muoto. 1700-luvulla termiä ei siis vielä käytetty, eikä kaikkia kappaleita voi mahduttaa sonaattimuotoon. Esimerkiksi Mozartin pianokonsertoissa on sonaattimuodon kaltaisia aineksia, mutta kappale itsessään ei ole sonaattimuotoinen. Muoto kuitenkin vakiintui varhaisen klassismin aikana, sillä sonaatin toistuvuus ja helposti mieleenpainuvat teemat sekä yksinkertainen rakenne tekivät siitä ihanteellisen konserttikappaleen. Klassismin aikana nimittäin nykymuotoinen konserttitoiminta sai alkunsa ja säveltäjän piti ottaa yleisö huomioon. Sonaattimuodon esiasteen voi erottaa jo joistakin Bachin fuugista, joissa alun teemat toistuvat samalla tavalla kehittelevämmän taitteen jälkeen.
  • Il termine forma-sonata (anche allegro di sonata o, più di rado in Italia, forma del primo movimento) si riferisce a una particolare organizzazione del materiale musicale all'interno di un singolo movimento (generalmente, ma non esclusivamente, il primo) di una sonata, sinfonia (anche d'opera), concerto, quartetto o altro pezzo di musica da camera. La forma-sonata divenne presto il terreno di elezione per le trasformazioni stilistiche in atto a partire dagli anni trenta del Settecento. La grande varietà di tipi esistenti, poi sintetizzati in un unico modello operativo nel Traité de haute composition musicale (1826) del boemo Antonin Reicha, testimonia l'eccezionale vitalità della forma nel suo periodo aureo. Essa fu il veicolo principale della costante crescita di consenso e successo (anche commerciale) della musica strumentale fino alla sua teorizzata supremazia nella prima estetica romantica. Scrive Charles Rosen: « A motivo della chiarezza di definizione e della simmetria, la singola forma veniva facilmente percepita al momento dell'esecuzione pubblica; e a motivo delle tecniche dell'intensificazione e della drammatizzazione era in grado di mantenere vivo l'interesse di un pubblico numeroso. » Già nel 1775 Johann Abraham Peter Schultz affermava: « In nessuna forma di musica strumentale come nella sonata vi è una opportunità migliore di descrivere i sentimenti senza parole... rimane solo la forma di sonata in grado di assumere qualsiasi carattere ed espressione. »
  • ソナタ形式(ソナタけいしき)は楽曲の形式のひとつ。古典派の時代に大きく発展した楽曲形式である。 古典派ソナタや、古典派ソナタに類似している交響曲、独奏協奏曲、弦楽四重奏曲などの、第1楽章や終楽章に多く見られるところからソナタ形式と呼ばれている。ソナタ形式=ソナタの形式ではない。 ソナタ形式は、基本的に次のような形式をしている。
  • De sonatevorm (in het Nederlands ook wel hoofdvorm genoemd) is een vormtype uit de muziek, dat onder andere in het eerste deel van een symfonie voorkomt. De sonatevorm kenmerkt zich door haar driedelige opbouw: expositie - doorwerking - reprise, als een verhaal met een opening, een uitwerking en een recapitulerend slot. De reprise wordt ook vaak re-expositie genoemd.
  • Sonatesatsformen er en betegnelse på en fiksert musikalsk formel som ble utviklet under wienerklassisismen i andre halvdel av 1700-tallet og var spesielt enerådende hos Joseph Haydn. . Formen viste seg å være svært anvendelig som utgangspunkt for komposisjon, og kunne brukes både i store og i mindre sammenhenger, fra solo- og kammersonaten til symfonien og konserten. Prinsippet finnes også i moderne populærmusikk.
  • Forma sonatowa - jedna z podstawowych form muzycznych, wykształcona i typowa dla epoki klasycyzmu. Występuje m. in. w: symfoniach, sonatach, koncertach. Istotą formy sonatowej jest dualizm tematyczny. Popularnie, lecz niepoprawnie nazywana: allegro sonatowe, od nazwy pierwszej części cyklu sonatowego, w której zwykle występuje. Nazwa allegro sonatowe jest prawidłowa TYLKO GDY forma jest utrzymana w tempie allegro. Zarówno allegro sonatowe, jak i forma sonatowa w innych tempach może występować jako samodzielny utwór.
  • Forma-sonata, ou forma sonata allegro, normalmente referenciada desta forma para diferenciá-la do gênero musical chamado simplesmente "sonata", é uma forma musical típica do Classicismo. Consiste em três partes, a saber: Exposição: nesta parte, são expostos os temas principais da peça, geralmente dois (três), normalmente o primeiro tema escrito na tónica, seguida de uma ponte que modula para o segundo tema que se apresentará na dominante. No caso de o primeiro tema ser em modo menor, o segundo estará no seu relativo maior, ou vice-versa. Desenvolvimento: os temas principais sofrem diversas variações e modificações, em vários tons distintos. No romantismo o desenvolvimento torna-se maior e mais complexo. (Sonata patética - Beethoven) Reexposição: os temas principais são reapresentados ambos na tónica, pois a ponte situada entre eles será falso, isto é, não modula. É comum que haja também mudanças na forma de execução, como a mudança de intensidade ou velocidade. É comum existir uma introdução antes da exposição, e uma coda depois da recapitulação. Essa forma de composição constitui o núcleo da música do período Clássico e teve também grande significado no período Romântico. A maioria dos gêneros desse período, como a sonata propriamente dita, o concerto, a sinfonia, o quarteto de cordas e o divertimento têm pelo menos algum movimento em forma-sonata. Essa forma também é comum nas aberturas de ópera desse período. Alguns exemplos de peças compostas em forma sonata: Mozart: Eine Kleine Nachtmusik 1º mov. e 40ª sinfonia 1º mov. Beethoven: 1º mov. 5ª sinfonia e Scherzzo da 7º sinfonia (III mov. ) F. Berwald: III mov da 3ª sinfonia em C Major
  • Сона́тная фо́рма — музыкальная форма, состоящая из трёх основных разделов, где в первом разделе противопоставляются главная и побочная партии, во втором эти темы развиваются, в третьем повторяется экспозиция с тональными (и, возможно, иными) изменениями.
  • 奏鸣曲式是一种曲式,自古典主义时期以来开始广泛使用,一般用于奏鸣曲、交响曲、协奏曲等多乐章体裁的第一乐章。
  • Den här artikeln behandlar formtypen "sonatform" för en enskild sats. För de hela (vanligen flersatsiga) verk som också sägs vara i sonatform, se sonat. Sonatform är en form för ett klassiskt musikstycke eller, oftare, för en eller ett par av satserna i ett flersatsigt verk av typen sonat. I ett sådant verk har satsen i sonatform vanligen karaktär av kärna och motivisk och känslomässig drivkraft.
  • En musique classique, la structure sonate – on peut dire aussi allegro de sonate, ou encore forme sonate, mais il semble préférable d'éviter cette dernière appellation qui est souvent source de confusion – est une structure musicale développée principalement par les compositeurs de tradition germanique dans la seconde moitié du Modèle:XVIIIe siècle à partir de quelques formes courantes de la période baroque. Il ne faut pas confondre ce terme avec le terme « sonate » tel qu'il était employé au cours de cette dernière période, où il pouvait, à la limite, désigner toute musique destinée aux seuls instruments — par opposition à la cantate, pièce vocale. Il ne faut pas le confondre non plus avec la forme musicale sonate, qui désigne habituellement une pièce en plusieurs mouvements destinée, le plus souvent, mais non exclusivement, à un instrument à clavier solo ou à un instrument mélodique accompagné d'un instrument à clavier. Il peut y avoir coïncidence entre la « structure sonate » et la « forme sonate », par exemple lorsqu'un mouvement de sonate (la « forme ») prend effectivement la « structure sonate », mais ce n'est pas toujours le cas. Par exemple, tel ou tel mouvement de sonate peut ne pas adopter la structure « sonate » : ce peut être le cas du mouvement lent, dont la forme est souvent A-B-A; mais aussi celui du finale, dont la structure la plus fréquente est celle du rondo (A-B-A-C-A-D); etc. Inversement, la structure sonate peut être attribuée à des formes autres que la forme sonate : symphonie, ouverture, concerto, trio, quatuor, etc.
dcterms:subject
rdf:type
rdfs:comment
  • Sonatensatzform ist ein Begriff aus der musikalischen Formenlehre. Er bezeichnet ein Formschema, nach dem in der Regel der erste Satz (= Kopfsatz oder „Hauptsatz“) einer Sonate bzw. Sinfonie aufgebaut ist, gelegentlich auch der letzte, sehr selten auch ein Mittelsatz.
  • ソナタ形式(ソナタけいしき)は楽曲の形式のひとつ。古典派の時代に大きく発展した楽曲形式である。 古典派ソナタや、古典派ソナタに類似している交響曲、独奏協奏曲、弦楽四重奏曲などの、第1楽章や終楽章に多く見られるところからソナタ形式と呼ばれている。ソナタ形式=ソナタの形式ではない。 ソナタ形式は、基本的に次のような形式をしている。
  • De sonatevorm (in het Nederlands ook wel hoofdvorm genoemd) is een vormtype uit de muziek, dat onder andere in het eerste deel van een symfonie voorkomt. De sonatevorm kenmerkt zich door haar driedelige opbouw: expositie - doorwerking - reprise, als een verhaal met een opening, een uitwerking en een recapitulerend slot. De reprise wordt ook vaak re-expositie genoemd.
  • Sonatesatsformen er en betegnelse på en fiksert musikalsk formel som ble utviklet under wienerklassisismen i andre halvdel av 1700-tallet og var spesielt enerådende hos Joseph Haydn. . Formen viste seg å være svært anvendelig som utgangspunkt for komposisjon, og kunne brukes både i store og i mindre sammenhenger, fra solo- og kammersonaten til symfonien og konserten. Prinsippet finnes også i moderne populærmusikk.
  • Сона́тная фо́рма — музыкальная форма, состоящая из трёх основных разделов, где в первом разделе противопоставляются главная и побочная партии, во втором эти темы развиваются, в третьем повторяется экспозиция с тональными (и, возможно, иными) изменениями.
  • 奏鸣曲式是一种曲式,自古典主义时期以来开始广泛使用,一般用于奏鸣曲、交响曲、协奏曲等多乐章体裁的第一乐章。
  • Den här artikeln behandlar formtypen "sonatform" för en enskild sats. För de hela (vanligen flersatsiga) verk som också sägs vara i sonatform, se sonat. Sonatform är en form för ett klassiskt musikstycke eller, oftare, för en eller ett par av satserna i ett flersatsigt verk av typen sonat. I ett sådant verk har satsen i sonatform vanligen karaktär av kärna och motivisk och känslomässig drivkraft.
  • Sonata form is a musical form that has been used widely since the early Classical period. While it is typically used in the first movement of multimovement pieces, it is sometimes employed in subsequent movements as well. Study of the sonata form in music theory rests on a standard definition and a series of hypotheses about the underlying reasons for the durability and variety of the form. It consists of three main sections: an exposition, a development, and a recapitulation.
  • La forma sonata (también denominada forma de allegro de sonata o forma de primer tiempo de sonata) es una forma musical empleada ampliamente desde principios del Clasicismo. Se emplea habitualmente en el primer movimiento de una pieza de varios movimientos, aunque a veces se emplea en los siguientes movimientos también.
  • Sonaattimuoto on musiikkitermi, jolla tarkoitetaan 1700- ja 1800-luvuilla sävelletyissä sonaateissa, konsertoissa, sinfonioissa ja muissa instrumentaaliteoksissa useimmiten ensimmäisessä osassa käytettyä muotoa. Se kehiteltiin 1800-luvun aikana kokoavaksi käsitteeksi klassisen kauden kappaleille, joilla oli samankaltainen muoto. 1700-luvulla termiä ei siis vielä käytetty, eikä kaikkia kappaleita voi mahduttaa sonaattimuotoon.
  • Il termine forma-sonata (anche allegro di sonata o, più di rado in Italia, forma del primo movimento) si riferisce a una particolare organizzazione del materiale musicale all'interno di un singolo movimento (generalmente, ma non esclusivamente, il primo) di una sonata, sinfonia (anche d'opera), concerto, quartetto o altro pezzo di musica da camera. La forma-sonata divenne presto il terreno di elezione per le trasformazioni stilistiche in atto a partire dagli anni trenta del Settecento.
  • Forma-sonata, ou forma sonata allegro, normalmente referenciada desta forma para diferenciá-la do gênero musical chamado simplesmente "sonata", é uma forma musical típica do Classicismo. Consiste em três partes, a saber: Exposição: nesta parte, são expostos os temas principais da peça, geralmente dois (três), normalmente o primeiro tema escrito na tónica, seguida de uma ponte que modula para o segundo tema que se apresentará na dominante.
  • Forma sonatowa - jedna z podstawowych form muzycznych, wykształcona i typowa dla epoki klasycyzmu. Występuje m. in. w: symfoniach, sonatach, koncertach. Istotą formy sonatowej jest dualizm tematyczny. Popularnie, lecz niepoprawnie nazywana: allegro sonatowe, od nazwy pierwszej części cyklu sonatowego, w której zwykle występuje. Nazwa allegro sonatowe jest prawidłowa TYLKO GDY forma jest utrzymana w tempie allegro.
  • En musique classique, la structure sonate – on peut dire aussi allegro de sonate, ou encore forme sonate, mais il semble préférable d'éviter cette dernière appellation qui est souvent source de confusion – est une structure musicale développée principalement par les compositeurs de tradition germanique dans la seconde moitié du Modèle:XVIIIe siècle à partir de quelques formes courantes de la période baroque.
rdfs:label
  • Sonatensatzform
  • Sonata form
  • Sonaattimuoto
  • Forma sonata
  • Structure sonate
  • Forma-sonata
  • ソナタ形式
  • Sonatevorm
  • Sonatesatsform
  • Forma sonatowa
  • Forma sonata
  • Сонатная форма
  • Sonatform
  • 奏鸣曲式
owl:sameAs
foaf:page
is dbpedia-owl:wikiPageDisambiguates of
is dbpedia-owl:wikiPageRedirects of
is owl:sameAs of
is foaf:primaryTopic of