| dbpprop:abstract
|
- The Sleeping Venus, also known as the Dresden Venus, is a painting by the Italian Renaissance master Giorgione, with, it is now generally accepted, the landscape and sky, by Titian, completed after Giorgione's death in 1510, as Vasari first noted. It is in the Gemäldegalerie, Dresden. The painting, one of the last works by Giorgione, portrays a nude woman whose profile seems to follow that of the hills in the background. Giorgione put a great deal of effort into painting the background details and shadows. The choice of a nude woman marked a revolution in art, and is considered by some authorities one of the starting points of modern art. The painting was unfinished at the time of his death. The landscape and sky were later finished by Titian, who later painted the similar Venus of Urbino. Underlying erotic implications are made by Venus's raised arm and the placement of her left hand on her groin. The sheets are painted in silver, being a cold color rather than the more commonly used warm tones for linens, and they are rigid looking in comparison to those depicted in similar paintings by Titian or Velázquez. The landscape mimics the curves of the woman's body and this, in turn, relates the human body back to being a natural, organic object. The pose of the figure has been connected with a figure in one of the woodcut illustrations to Hypnerotomachia Poliphili of 1499, but a nude of this size, as a single subject, was unprecedented in Western painting, and to a large extent determined the treatment of the type for centuries to come, excluding, for example, the more explicit treatment in the contemporary engravings of Giovanni Battista Palumba. Although prints had contained many more nude female figures, the two famous paintings of Botticelli, the Birth of Venus and the Primavera, are the closest precedents in painting. The contemplative attitude toward nature and beauty of the figure is typical of Giorgione. The composition of this painting influenced later painters such as, Ingres and Rubens. A direct link connects the Venus of Giorgione to that of Titian, and his Venus led directly to the Olympia of Manet. In his monograph of Renaissance art, Stanley Freedberg said: "The shape of being is the visual demonstration of a state of being in which idealized existence is suspended in immutable slow-breathing harmony. All the sensuality has been distilled off from this sensuous presence, and all incitement; Venus denotes not the act of love but the recollection of it. The perfect embodiment of Giorgione's dream, she dreams his dream herself."
- Venus dormida, también llamada Venus de Dresde. Esta influyente obra pintada con la técnica del óleo sobre lienzo se trata de una de las últimas creaciones de Giorgione, realizada hacia 1510. Posee las siguientes dimensiones: 108,5 cm de altura por 175 cm de longitud. Su primera locación, según Rinaldi fue la Casa Marcello de Venecia. Era considerada una "copia de Sassoferrato de un original de Tiziano" hasta que el crítico del arte italiano Giovanni Morelli la atribuyó correctamente a Giorgione. Actualmente se encuentra en la Gemäldegalerie Alte Meister de Dresde. La pintura retrata a una joven mujer desnuda, cuyo perfil parece acompañar al paisaje que le sirve de trasfondo. Giorgione ha puesto mucha atención al pintar ese paisaje, lo cual se hace notar en los detalles y los sombreados, de este modo la obra posee una exquisitez y un puro ritmo de línea y contorno. La textura de las figuradas telas en donde yace tranquilamente la diosa y el armonioso, bucólico paisaje, dotan a este cuadro de un justo equilibrio entre la placidez y la sensualidad. La elección de una mujer desnuda al aire libre efectuada por Giorgione señala una revolución en la historia del arte y es considerada por algunos como el punto de inicio para el arte moderno. La obra quedó inconclusa debido al fallecimiento del Giorgione, el cielo fue posteriormente acabado por Tiziano. Las connotaciones eróticas son sutilmente planteadas (recientemente durante una restauración fue borrado un Cupido añadido al paisaje con posterioridad a los aportes de Tiziano): la Venus tiene levantado su brazo derecho mostrando así el hueco de la axila, esto es una metáfora del sexo femenino, al mismo tiempo su mano izquierda reposa dulcemente sobre la región pubiana. El paisaje con sus formas curvas refuerza las de la mujer. Sin embargo, como en otras obras del mismo maestro, existe una mirada distanciada, una actitud contemplativa hacia la naturaleza y la belleza: la mujer aparece en un sueño recatado, las hojas tienen tonalidades plateadas (color más bien frío, en lugar de los más usados en este tipo de tema, colores cálidos), teniendo la joven una actitud ligeramente rígida en comparación con las Venus pintadas por Tiziano o Velázquez. Esta obra maestra del desnudo ha influido en muchos pintores posteriores al Giorgione, entre los cuales se destacan Tiziano (por ejemplo en la Venus de Urbino), Velázquez, Rubens, Ingres y Manet.
- La Venere dormiente, nota anche come Venere di Dresda, è un dipinto ad olio su tela di Giorgione, uno dei maestri del Rinascimento italiano. È generalmente accettata la teoria secondo cui il paesaggio e il cielo sono opera di Tiziano, che li completò dopo la morte di Giorgione nel 1510, come per primo scrisse Vasari. Si trova presso la Gemäldgalerie di Dresda. Il dipinto, uno degli ultimi lavori di Giorgione, ritrae una donna nuda il cui profilo sembra seguire quello delle colline sullo sfondo. Giorgione si impegnò molto nella realizzazione dei dettagli sullo sfondo e delle ombre. La scelta come soggetto di una donna svestita segnò una rivoluzione nell'arte, ed è considerata da molti critici uno dei punti d'inizio dell'arte moderna. Il quadro rimase incompiuto alla morte di Giorgione: il paesaggio e il cielo furono terminati da Tiziano, che in seguito dipinse la simile "Venere di Urbino". Sottili implicazioni erotiche si trovano nel braccio alzato di Venere e nel posizionamento della sua mano sinistra sul suo inguine. Le lenzuola sono dipinte in argento, un colore freddo che Giorgione preferì alle tonalità calde comunemente usate per i tessuti; sembrano inoltre rigide, se paragonate a quelle dipinte in opere simili di Tiziano o Velázquez. Il paesaggio è in armonia con le curve del corpo della donna, il quale instaura una relazione ancor più forte con ciò che lo circonda, divenendo oggetto organico e naturale. La posa della donna è stata messa in relazione con una figura presente in una delle illustrazioni incise di Hypnerotomachia Poliphili del 1499, ma un nudo di queste dimensioni, come soggetto unico, non ha precedenti nella pittura occidentale e per un lungo periodo è stato considerato un modello nella realizzazione di questo tipo di dipinti, se escludiamo, ad esempio, realizzazioni di carattere più esplicito come quelle di Giovanni Battista Palumba. Nonostante altri vecchi capolavori contenessero molte figure femminili senza abiti, i due famosi dipinti di Botticelli, "La nascita di Venere" e la "Primavera", sono i precedenti più vicini in pittura. L'atteggiamento contemplativo verso la natura e verso la bellezza della figura è un tratto tipico di Giorgione. La composizione di quest'opera influenzò altri pittori, quali Ingres e Rubens. Un collegamento diretto unisce la Venere di Giorgione a quella di Tiziano, e la sua Venere ha condotto direttamente alla "Olympia" di Édouard Manet.
- 『眠れるヴィーナス』 はルネッサンス期のイタリアの巨匠ジョルジョーネが描いた、ドレスデン美術館所蔵の絵画。『ドレスデンのヴィーナス (Dresden Venus)』とも呼ばれる。後世の絵画に多大な影響を与えた絵画で、ヴァザーリが最初に指摘したように、風景や空の表現は1510年の彼の死後にティツィアーノによって加筆され完成を見た。 この作品はジョルジョーネの最晩年の作品の一つで、背景に描かれている丘に溶け込むような輪郭を持つ裸の女性の肖像画であり、背景の細部と陰影の表現も非常に注意深く描写されている。ただ一人の裸の女性を主題に選んだことは絵画史上の大変革となり、この作品は何人もの権威を持つ学者によって近代美術の出発点であると考えられている。『眠れるヴィーナス』はジョルジョーネの存命中には完成せず、風景と空は、後に『ウルビーノのヴィーナス (Venus of Urbino 1510年 ウフィツィ美術館蔵)』を描いたことで知られるティツィアーノが完成させた。 官能性を感じさせる要素は、ヴィーナスがかかげている右腕と下腹部に置かれている左手である。シーツは寒色のシルバーで、それまでの絵画でリンネルを表現するときに使われていた暖色系の彩色とは異なっている。このシーツの表現は、後のティツィアーノやベラスケスの絵画にその影響を見ることができる。背景の風景はヴィーナスの肢体のラインをなぞるように描かれ、それは同時に、人の身体が本来自然と一体のものであるということをも表現している。 ヴィーナスのポーズは1499年のヒュプネロトマキア・ポリフィリの木版画との関連が指摘されているが、単独の人物を描いた絵画で、かつこれだけの大きさの裸婦画は西洋でも前例がなく、当時のイタリア人版画家ジョヴァンニ・バッティスタ・パルンバの官能性表現とともに、その後数世紀にわたって西洋裸婦画の方向性を決定づけた。 それまでにも裸婦を題材にした版画は存在したが、絵画としては『ヴィーナス誕生（The Birth of Venus 1482年 - 1486年 ウフィツィ美術館蔵）』、『プリマヴェーラ（Primavera 1482年 ウフィツィ美術館蔵）』というボッティチェリの有名な両作品が年代的に最も近い。自然と女性美を静謐に描き出した、ジョルジョーネの典型的とも言える作品である。この絵画の構成はアングルやルーベンスなどの後世の画家たちにも影響を与えた。このヴィーナスはティツィアーノの『ウルビーノのヴィーナス』と直接結びついており、さらにティツィアーノのヴィーナスはマネの『オランピア （Olympia, 1863年 オルセー美術館蔵）』へとつながっている。
- Śpiąca Wenus - obraz namalowany ok. 1508-1510 przez włoskiego malarza renesansowego, Giorgione. Dzieło obecnie znajduje się w zbiorach Galerii Dawnych Mistrzów. Dzieło zostało rozpoczęte przez Giorgiona, jednak malarz nie zdążył go ukończyć (zmarł przedwczesną śmiercią w roku 1510). Spod jego pędzla wyszła najprawdopodobniej postać kobiety oraz być może umieszczony za nią głaz. Obraz dokończył uczeń Giorgiona, Tycjan: namalował krajobraz, płachty materiału oraz amorka u stóp kobiety (ten jednak uległ zatarciu na skutek upływu czasu i kolejnych konserwacji dzieła). Dzieło nosi też ślady pędzla trzeciego twórcy z późniejszego okresu. Obraz przedstawia młodą, nagą kobietę, która lewą dłonią zakrywa łono, a głowę opiera na prawym ramieniu. Kobieta spoczywa na posłaniu z białej i czerwonej tkaniny; za nią rozpościera się szeroki krajobraz z budynkami i cytadelą ukazaną z prawej strony. U stóp kobiety pierwotnie widniał Kupidyn domalowany przez Tycjana (jego twarz i Fragment ciała są wciąż widoczne w świetle podczerwonym). Postać ta stanowi klucz do interpretacji dzieła: obecność Kupidyna jednoznacznie identyfikuje śpiącą kobietę jako Wenus (choć ingerencja ta mogła nie być zgodna z pierwotnym zamysłem Giorgiona). Kobieta została przedstawiona we śnie, a więc jest „nieobecna”. Motyw śpiącej Wenus w ogrodzie lub krajobrazie, „gdzie wiecznie panuje wiosna”, jest znany z rzymskich poematów ślubnych, w których boginie miłości, budzi ze snu Kupidyn, by wzięła udział w weselu, któremu poświęcono utwór, i wspomogła miłość dwojga ludzi. Podobny motyw pojawia się również w szesnastowiecznej poezji łacińskiej. Jeśli dzieło Giorgiona stanowi ilustrację tego tematu, mogłoby to oznaczać, że jego fundatorem jest Jeronimo Marcello, który w 1507r. poślubił Morosinę Pisani.
- «Спящая Венера» — картина венецианского художника Джорджоне, написанная им незадолго до смерти. Джорджоне не окончил картину. Он успел написать саму Венеру и, возможно, скалу за ней, прежде чем скончался от чумы в 1510 году. Картину закончил уже Тициан, который написал пейзаж, небо, одежды, на которых лежит Венера, и поместил Купидона у её ног. Также в некоторых местах полотна можно выделить кисть ещё одного неизвестного мастера. Купидон, написанный Тицианом, не дошёл до наших дней. Его присутствие можно определить только при помощи инфракрасной съёмки. Именно это позволяет идентифицировать спящую женщину как Венеру, однако нельзя со всей точностью утверждать, что именно таким был первоначальный замысел Джорджоне. Инфракрасное исследование показало, что у Купидона в руках были стрела и птица, придававшие картине явный эротический символизм. Мотив Венеры, спящей в саду, где вечная весна, присутствует ещё в римских свадебных поэмах. Богиня любви обычно спала в окружении путти, а Купидон будил её. После этого Венера отправлялась на свадебное торжество к паре, которой была посвящена поэма. Похожий сюжет встречается и в латинской поэзии XVI века. Если картина Джорджоне была визуальным воплощением именно этого мотива, тогда, возможно, заказчиком работы был Джероламо Марчелло (Gerolamo Marcello), женившийся на Морозине Пизани (Morosina Pisani) в 1507 году. Джорджоне в выборе позы Венеры, возможно, руководствовался одной из гравюр Гипнэротомахии Полифила, изданной в 1499 году. Эту же позу использовал Тициан в «Венере Урбинской» и Мане в «Олимпии».
- Uyuyan Venüs (ayrıca Dresden Venüsü olarak bilinir), İtalyan Rönesans dönemi ressamı Giorgione'nin nü tablosu. Tablonun, Giorgione'nin 1510'daki vefatından sonra bir diğer rönesans ressamı olan Titian tarafından tamamlandığına inanılır. Bu iddia ilk kez Vasari tarafından ortaya atıldı. Resim şu anda Almanya'nın Dresden kentindeki Gemäldegalerie'de sergilenmektedir. Giorgione'nin son çalışmalarından biri olan tabloda arka plandaki tepelerin önünde çıplak bir kadın resmedildi. Giorgione, bu eserinde arka plandaki detaylara büyük önem verdi. Tabloda çıplak bir kadının resmedilmesi sanattaki değişimin işaretlerinden biri olarak kabul edilirken bazı ototeriteler tarafından ise Modern sanat'ın başlangıç noktalarından biri olarak kabul edildi. Giorgione'nin ölümü sebebiyle tam olarak bitirilememiş olan tablo, ileride bu tabloya benzer Urbino Venüsü isimli başka bir tablo da çizen ressam Titian tarafından tamamlandı. Venüs'ün tek eli başının arkasında, diğer eli cinsel organını kapatmış pozu erotik göndermeler içeriyordu. O güne kadar genelde sıcak tonların kullanıldığı çarşaflarda, Giorgione gümüş gibi daha soğuk bir tonu tercih etti. Bu yüzden de Titian ve Velázquez'in benzer eserlerine göre daha sert bir etki oluşturdu. Arka plandaki manzaranın kadının kıvrımları ile uyum içerisinde tasvir edilmiş olması Venüs'ün vücudunun doğadan bir parça gibi algılanmasına sebep oldu. Figürün pozu, Hypnerotomachia Poliphili için 1499 yılında yapılan gravür çizimlerden birini anımsatmaktadır. Fakat, Uyuyan Venüs'ün boyutlarında ana konusu çıplak kadın olan bir çalışma daha önce batı sanatında görülmemişti. Sadece, Giorgione'nin dönemdaşı Giovanni Battista Palumba'nın gravürlerinde bu çapta örneklere rastlanır. Her ne kadar eski ustaların çalışmalarında birçok nü figür olsa da, Giorgione, bu tablosunda en çok Botticelli'nin Venüs'ün Doğuşu ve Primavera isimli eserlerinden esinlenmiştir. Giorgione'nin doğaya ve güzelliğe olan düşünsel yaklaşımının yoğun bir şekilde hissedildiği bu tablo Ingres ve Rubens gibi ressamlara da ilham kaynağı oldu. Manet, Olympia isimli tablosunu yaparken hem Giorgione'nin Uyuyan Venüs'ünden hem de Titian'nın Urbino Venüsü'nden etkilendi. Stanley Freedberg'in rönesans sanatı ile ilgili yazısında tabloyu methetmek için alışılageldik analitik tarzından saptığı görülür: "Varoluşun şekli, ideal varolmanın durağan ve ağır bir uyum içerisinde şekillenmesinin tasviridir. Bu hissi varoluş, tüm duyguları saflaştırdığı gibi bütün arzuları da canlandırmıştır; Venüs, aşk yapma eylemini değil, onun hatırasını temsil etmektedir. Giorgione'nin düşlerinin mükemmel bir şekilde somutlaşması, Venüs'ün, ressamın kendisini hayal etmesini hayal etmesidir."
- 《沉睡的维纳斯》（Sleeping Venus 或 Dresden Madonna）是意大利文艺复兴艺术大师乔尔乔内创作于1510年的一副油画。画作显示了希腊神话爱神维纳斯赤裸沉睡的情景。乔尔乔内未完成该画，后由提香完成景观和天空。现藏于德国德累斯顿的历代大师美术馆。
|
| rdfs:comment
|
- The Sleeping Venus, also known as the Dresden Venus, is a painting by the Italian Renaissance master Giorgione, with, it is now generally accepted, the landscape and sky, by Titian, completed after Giorgione's death in 1510, as Vasari first noted. It is in the Gemäldegalerie, Dresden. The painting, one of the last works by Giorgione, portrays a nude woman whose profile seems to follow that of the hills in the background.
- Venus dormida, también llamada Venus de Dresde. Esta influyente obra pintada con la técnica del óleo sobre lienzo se trata de una de las últimas creaciones de Giorgione, realizada hacia 1510. Posee las siguientes dimensiones: 108,5 cm de altura por 175 cm de longitud. Su primera locación, según Rinaldi fue la Casa Marcello de Venecia.
- La Venere dormiente, nota anche come Venere di Dresda, è un dipinto ad olio su tela di Giorgione, uno dei maestri del Rinascimento italiano. È generalmente accettata la teoria secondo cui il paesaggio e il cielo sono opera di Tiziano, che li completò dopo la morte di Giorgione nel 1510, come per primo scrisse Vasari. Si trova presso la Gemäldgalerie di Dresda.
- Śpiąca Wenus - obraz namalowany ok. 1508-1510 przez włoskiego malarza renesansowego, Giorgione. Dzieło obecnie znajduje się w zbiorach Galerii Dawnych Mistrzów. Dzieło zostało rozpoczęte przez Giorgiona, jednak malarz nie zdążył go ukończyć (zmarł przedwczesną śmiercią w roku 1510). Spod jego pędzla wyszła najprawdopodobniej postać kobiety oraz być może umieszczony za nią głaz.
- «Спящая Венера» — картина венецианского художника Джорджоне, написанная им незадолго до смерти. Джорджоне не окончил картину. Он успел написать саму Венеру и, возможно, скалу за ней, прежде чем скончался от чумы в 1510 году.
- Uyuyan Venüs (ayrıca Dresden Venüsü olarak bilinir), İtalyan Rönesans dönemi ressamı Giorgione'nin nü tablosu. Tablonun, Giorgione'nin 1510'daki vefatından sonra bir diğer rönesans ressamı olan Titian tarafından tamamlandığına inanılır. Bu iddia ilk kez Vasari tarafından ortaya atıldı. Resim şu anda Almanya'nın Dresden kentindeki Gemäldegalerie'de sergilenmektedir.
- 《沉睡的维纳斯》（Sleeping Venus 或 Dresden Madonna）是意大利文艺复兴艺术大师乔尔乔内创作于1510年的一副油画。画作显示了希腊神话爱神维纳斯赤裸沉睡的情景。乔尔乔内未完成该画，后由提香完成景观和天空。现藏于德国德累斯顿的历代大师美术馆。
|
![[RDF Data]](/statics/sw-cube.png)
