| dbpprop:abstract
|
- Simplicissimus is also a name for the 1668 novel Simplicius Simplicissimus and its protagonist. Simplicissimus was a satirical German weekly magazine started by Albert Langen in April 1896 and published through 1967, with a hiatus from 1944-1954. It became a biweekly in 1964. It took its name from the protagonist of Grimmelshausen's 1668 novel Der Abenteuerliche Simplicissimus Teutsch. Combining brash and politically daring content, with a bright, immediate, and surprisingly modern graphic style, Simplicissimus published the work of writers such as Thomas Mann and Rainer Maria Rilke. Its most reliable targets for caricature were stiff Prussian military figures, and rigid German social and class distinctions as seen from the more relaxed, liberal atmosphere of Munich. Contributors included Hermann Hesse, Gustav Meyrink, Fanny zu Reventlow, Jakob Wassermann, Frank Wedekind, Heinrich Kley, Alfred Kubin, Otto Nückel, Robert Walser, Heinrich Zille, Hugo von Hofmannsthal, Heinrich Mann and Erich Kästner. In 1898 Kaiser Wilhelm's objections to being ridiculed on the cover resulted in the magazine being suppressed. Langen, the publisher, spent five years' exile in Switzerland and was fined 30,000 German gold marks. A six-month prison sentence was given to the cartoonist Heine, and seven months to the writer Frank Wedekind. Again in 1906 the editor Ludwig Thoma was imprisoned for six months for attacking the clergy. These controversies only served to increase circulation, which peaked at about 85,000 copies. Upon Germany's entry into World War I, the weekly dulled its satirical tone, began supporting the war effort, and considered closing down. Thereafter, the strongest political satire expressed in graphics became the province of artists George Grosz and Käthe Kollwitz (who were both contributors) and John Heartfield. The editor Ludwig Thoma joined the army in a medical unit in 1917, and lost his taste for satire, denouncing his previous work at the magazine, calling it immature and deplorable. He left the magazine in the 1920s. During the Weimar era the magazine continued to publish and took a strong stand against extremists on the left and on the right. As the National Socialists gradually came to power, they issued their pattern of verbal accusations, attacks, threats, and personal intimidations, followed by arrests against the artists and writers of Simplicissimus. It continued publishing, in declining form, until finally ceasing publication in 1944. It was revived from 1954-1967. Other graphic artists associated with the magazine included Thomas Theodor Heine, Olaf Gulbransson, Edward Thöny, Bruno Paul, Josef Benedikt Engl, Rudolf Wilke, Ferdinand von Reznicek, and Karl Arnold.
- Der Simplicissimus war eine satirische Wochenzeitschrift, die vom 4. April 1896 bis 13. September 1944 in München herausgegeben wurde. Ihr von Thomas Theodor Heine entworfenes Wappentier war eine rote Bulldogge auf schwarzem Grund.
- Este artículo trata sobre el semanario satírico alemán 1896-1944. Para la novela del siglo XVII, véase El aventurero Simplicíssimus. Simplicissimus era una revista semanal satírica escrita en alemana fundada por Albert Langen en abril de 1896 que se publicó hasta 1944. La revista, cuyo nombre estaría inspirado en la novela del siglo XVII Der abenteuerliche Simplicissimus, combinaba un contenido descarado y políticamente atrevido con un estilo gráfico sorprendentemente inmediato. Las portadas estaban diseñadas por el dibujante Thomas Theodor Heine, y publicó artículos de escritores como Thomas Mann y Rainer Maria Rilke. Sus objetivos más caricaturizados fueron las anquiloasadas figuras militares de Prusia, la rígida clase social alemana y las diferencias de clase vistas desde el ambiente más relajado y liberal de Múnich. Empezó a publicarse el 4 de abril de 1896. Del primer número, que costaba 10 Pfennings se vendieron 1 000 unidades En 1898 las quejas del kaiser Guillermo II tras ser ridiculizado en la portada provocaron la retirada del diario, el exilio durante un lustro de Langen, editor de la Simplicissimus, la imposición de una multa de 30 000 marcos, la pena de seis meses de prisión para el dibujante, Heine, y siete meses de prisión para el escritor Frank Wedekind. En 1906 el editor Ludwig Thoma fue encarcelado durante seis meses por atacar a la iglesia. Estas polémicas incrementaron la popularidad y tirada de la revista, que llegó a vender 85 000 copias. Con la entrada de Alemania en la Primera Guerra Mundial, el semanario relajó el tono satírico, empezó a apoyar la campaña bélica, y se consideró cerrar la revista. A partir de entonces las sátiras políticas más incisivas fueron las de George Grosz, Käthe Kollwitz y John Hearfield. El editor Ludwig Thomas se unió a una unidad médica del ejército en 1917 y perdió su gusto por la sátira, tras lo que calificó a su trabajo anterior en la revista como inmaduro y deplorable. Abandonó la revista en la década de 1920. Durante la República de Weimar la revista siguió publicándose, época en la que atacó duramente a los extremistas de la izquierda y la derecha. A medida que el Paritido Nazi fue granjeando poder fue desarrollando la evolución gradual seguida con otros adversaros: acusaciones verbales, amenazas,ataques (en 1934 las oficinas de la revista fueron destrozadas por las SA), intimidaciones personales y finalmente arrestos a los dibujantes y escritores de Simpliissimus. Tras experimentar un lento declive, la revista dejó finalmente de publicarse en 1944. Otros colaboradores de la revista fueron Olaf Gulbransson, Eduard Thöny, Karl Arnold, Hermann Hesse, Wilhelm Busch, Gustav Meyrink, Georg Queri, Fanny zu Reventlow, Ludwig Thomas, Jakob Wassermann, Frank Wedekind, Franziska Bilek, George Grosz, Heinrich Kley, Alfred Kubin, Rudolf Kriesch, Otto Nückel, Bruno Paul, Ferdinand von Rezniček, Wilhelm Schulz, Eduard Thöny, Heinrich Zille, Hugo von Hofmannsthal, Heinrich Mann y Erich Kästner
- Simplicissimus est un hebdomadaire satirique allemand créé à Munich par Albert Langen en avril 1896 et ayant paru jusqu'en 1944.
- Il Simplicissimus era un giornale satirico-umoristico tedesco.
- Simplicissimus was een Duits satirisch weekblad en verscheen tussen 1896 en 13 september 1944. Het werd uitgegeven in München. Het door Thomas Theodor Heine ontworpen herkenningsteken van het tijdschrift was een rode buldog op zwarte achtergrond. Simplicissimus werd opgericht door Albert Langen en Thomas Theodor Heine. In de eerste jaren (1897-1906) was Bruno Paul naast Heine een van de belangrijkste illustratoren. Aan het blad werkten in de loop der tijd verschillende bekende politiek actieve intellectuelen mee: Hermann Hesse, Olaf Gulbransson, Rudolf Kriesch, Thomas Mann, Ludwig Thoma, Eduard Thöny, Georg Queri, Erich Mühsam, Jakob Wassermann, Käthe Kollwitz, Karl Arnold en Frank Wedekind. Verschillende leden kenden elkaar uit de naturalistische Friedrichshagener Kreis bij Berlijn (Mühsam, Wedekind). Voor de Eerste Wereldoorlog bereikte het blad een ongekende populariteit vanwege het aan de kaak stellen van de burgerlijke moraal, de wilhelminische politiek en het militarisme. Beambten en kerkelijke gezagsdragers waren eveneens voorwerp van spot. Het blad had behalve een principieel kritische houding geen uitgesproken politiek programma. Desondanks lag de redactie constant onder vuur van de overheid, met name wegens het omzeilen van de censuur spande justitie regelmatig rechtszaken aan, die de oplage van Simplicissimus verhoogden. Zo zaten Heine en Frank Wedekind 1899 een gevangenisstraf uit wegens majesteitsschennis, terwijl oprichter Langen vanwege een zelfde beschuldiging was uitgeweken naar Parijs. Het blad was in Oostenrijk-Hongarije verboden. In de jaren voor het overlijden van Albert Langen in 1909 verscheen ook een édition française, waarin de prenten voorzien werden van Franse vertalingen. De uitgevers werden daarop bekritiseerd wegens het verlenen van spandiensten aan de Franse erfvijand. In tegenstelling tot de militarisme-kritische houding in de eerste twee decennia van het bestaan, voer Simplicissimus tijdens de oorlogsjaren 1914-1918 een nationalistische koers. Ter linker zijde van het politieke spectrum werd kort na de oorlog kritiek hoorbaar, met name verwoord door Kurt Tucholsky, Karl Kraus en Carl von Ossietzky. Langzaam werd duidelijk dat het in Beieren uitgegeven tijdschrift moeite had met de Weimarrepubliek en vooral de sociaaldemocratische regering ervan. Het zag zich hierdoor nauwelijks in staat nieuw talent aan te trekken, dat betere voorwaarden leek te vinden in de hoofdstad Berlijn. De joodse medeoprichter Thomas Theodor Heine lag al 1933 onder vuur van de nazi's en hij wilde zijn kritische bijdragen tegen het nationaal-socialisme niet stopzetten. De redactie drong bij hem aan te vertrekken uit vrees voor een verschijningsverbod van Simplicissimus. Een week na de verkiezingen in maart 1933 werd de redactie door een knokploeg van de SA verwoest. Heine, die gedwongen werd te vluchten op straffe van internering in Dachau, maakte later aannemenlijk dat medewerkers van Simplicissimus, met name Gulbransson en Schelling, medeplichtig waren aan de SA-actie. De enige medewerker die met Heine vertrok was Franz Schoenberner. Na de machtsovername van Hitler zou het blad zonder protest een instrument worden van het nieuwe regime. Behalve Gulbransson en Schelling bleken ook Karl Arnold en Eduard Thöny onkritisch jegens het nieuwe bewind.
- Simplicissimus var et tysk satirisk vittighetsblad. Det ble grunnlagt som et illustrert, humoristisk ukeblad i München i april 1896 av forlagsbokhandler Albert Langen og tegneren Thomas Theodor Heine (1867-1948). Bladet kom blant annet som et mer radikalt motstykke til de eldre vittighetsbladene Fliegende Blätter og den forsiktig politiske Kladderadatsch i Berlin. Simplicissimus hadde sin storhetstid før første verdenskrig med et opplag på 85 000 i 1904. Det var kjent for høy kvalitet på tegninger og litteraturanmeldelser og hadde stor betydning for de velutdannede samfunnsklassene og som inspirasjonskilde for kunstnere, også for norske tegnere. Bladet gikk inn 13. september 1944, men utkom på nytt fra 1954 til 1967.
- Simplicissimus var en radikal tysk satirtidskrift som grundades av Albert Langen 1896 och gavs ut fram till 1944. Tidskriftens tyngdpunkt var det visuella och tidigt kopplade Langen serietecknaren Thomas Heine till tidningen, som varje vecka producerade en omslagsbild. Langen fick också flera namnkunniga skribenter som Thomas Mann, Frank Wedekind och Rainer Maria Rilke att skriva för tidningen. 1898 upprördes Vilhelm II av Tyskland av en artikel och en teckning i Simplicissimus av hans besök i Palestina. Numret konfiskerades och Langen, Heine och skribenten Frank Wedekind åtaldes. Langen lyckades fly till Schweiz medan Wedekind och Heine fick fängelsestraff på sju respektive sex månader för att ha attackerat den tyska monarkin. Detta skulle bara vara första gången som arbetet med den satiriska tidningen skulle resultera i fängelse. 1902 anställdes den norska serietecknare Olaf Gulbransson, som kom att få stort inflytande över tidningen. Andra tecknare vid denna tiden var Rudolf Wilke, Walter Trier and Edward Thöny. 1906 förändrades ägandeformen av tidningen och Langen släppte på sin bestämmanderätt. När Langen dog 1909 tog Ludwig Thoma över som chefredaktör. Under denna period kom tidningen att kritiseras både från den politiska högern och vänstern. När första världskriget bröt ut 1914 ansåg Thoma att tidningen skulle läggas ner men Heine motsatte sig detta och med stora delar av medarbetarna bakom sig fortsatte tidningen att ges ut. Thoma anslöt sig till armén, och där skall han ha frånsagt sig sitt tidigare arbete med tidningen. Efter kriget anslöt han sig i stället till en grupp på högerkanten som kallade sig för Deutsche Vaterlandspartei. Under mellankrigstiden drevs tidningen främst av Thomas Heine, Olaf Gulbransson, Edward Thony och serietecknaren Karl Arnold. Under denna period när tidningen var hårt ansatt av nazisterna var konstnärer som Erich Schilling, George Grosz och Käthe Kollwitz kopplade till tidningen. När vänsteraktivister och andra började att arresteras av naziregimen flydde Thomas Heine och Walter Trier Tyskland. Olaf Gulbransson, Karl Arnold, Erich Schilling och Edward Thöny drev dock tidningen vidare tills den tvingades att upphöra 1944.
|
![[RDF Data]](/statics/sw-cube.png)
