| dbpprop:abstract
|
- Simón José Antonio de la Santísima Trinidad Bolívar y Palacios Ponte Blanco, commonly known as Simón Bolívar (July 24, 1783 – December 17, 1830) was a South American political leader. Together with José de San Martín, he played a key role in Latin America's successful struggle for independence from Spain. Following the triumph over the Spanish Monarchy, Bolívar participated in the foundation of the first Republic of Colombia (today referred to by historians as "Gran Colombia" to avoid confusion with the current nation of the same name), a nation formed from several former Spanish colonies. He was President of Gran Colombia from 1819 to 1830. Bolívar is credited with contributing decisively to the independence of the present-day countries of Venezuela, Colombia, Ecuador, Panama, Peru, and Bolivia and is revered as a national hero in them.
- Simón José Antonio de la Santísima Trinidad Bolívar Palacios y Blanco [siˈmɔm bɔˈliβar] war südamerikanischer Unabhängigkeitskämpfer und ist Nationalheld vieler südamerikanischer Länder.
- Simón José Antonio de la Santísima Trinidad Bolívar y Palacios fou un líder revolucionari veneçolà, que va lluitar per la independència de Veneçuela, Colòmbia, Perú i Equador. Bolívia porta el seu nom, i és considerat un heroi de l'Amèrica Llatina amb José de San Martín. El seu cognom és originari de Bolibar (en castellà La Puebla de Bolívar), un veïnat de Biscaia al País Basc. Pertanyent des del 1969 fins al 2004 al municipi de Markina-Xemein, ara torna a ser municipi independent junt amb el barri de Ziortza, amb el qual forma el terme de Ziortza-Bolibar. De Bolibar prové el cognom homònim, ortografiat a la castellana, que va fer famós el Libertador Simón Bolívar, cosa que ha fet aparèixer un gran nombre de llocs que porten el seu nom. Precisament a Bolibar, a l'antiga casa de la família, hi ha el Simón Bolívar Museoa o Museu Simón Bolívar.
- Simón José Antonio de la Santísima Trinidad Bolívar Palacios Ponte y Blanco [bolibar] byl venezuelský generál a politik, jeden z hlavních představitelů jihoamerického boje za nezávislost na Španělsku. Byl synem šlechtice španělského původu; otec mu zemřel ve věku tří let; matka, když mu bylo dvanáct. Ujímá se ho strýc, se kterým se ale Simón pohádá a tři roky po smrti své matky se stěhuje ke svému učiteli Simónu Rofriguezovi. Roku 1798 vstupuje Bolívar do venezuelské milice jako kadet. Roku 1799 odchází studovat do Španělska. Pokračuje do Francie, kde studuje francouzštinu, vede rozmařilý život a stává se velkým přívržencem Napoleona Bonaparte. Roku 1802 se zpátky ve Španělsku žení se svou příbuznou Marií Teresou Rodríguezovou del Toro. Nakrátko se vrátil do vlasti v letech 1803–1804, nedlouho po příjezdu jeho manželka Maríe Teresa zemře. 2. prosince 1804 se Bolívar účastní Napoleonovy korunovace. O rok později je přizván mezi Svobodné zednáře. Do vlasti se definitivně vrací roku 1807. Zapojil se do hnutí, usilujícího o osvobození ze španělské nadvlády. Pro tuto činnost je vypovězen na svůj statek, takže Venezuelské revoluce se přímo neúčastní. Když roku 1810 junta v Caracasu prohlásila nezávislost, vyslala Bolívara jako vyjednavače do Anglie. 2. března 1811 zasedá Venezueslký kongres. V roce 1812 se Bolívar účastní neúspěšného povstání venezuelských republikánů pod vedením Franciska de Mirandy. Po Mirandově kapitulaci pak v Cartageně organizoval ozbrojené síly, které se 1813 zmocnily Caracasu; Bolívar získal titul Osvoboditel (El Libertador) - ten mu přiřkla 14. října 1813 Caracaská rada. V roce 1814 se mu nakrátko podařilo osvobodit i Bogotu, ale následujícího roku po opětovné porážce odešel hledat pomoc na Jamajku, později na Haiti. V roce 1816 se opět vrátil s vojskem a dobyl Angosturu, která se stala sídlem revoluční vlády. Po vítězství u Boyacá 1819 byla velká část Nové Granady osvobozena a začlenila se do Velké Kolumbie (stát na území dnešní Venezuely, Kolumbie, Panamy a Ekvádoru), vytvořené na kongresu v Angostuře; Bolívar bojuje za svůj sen o jednotné Jižní Americe a stává se prezidentem Velké Kolumbie. Další vítězství nad španělskými vojsky v letech 1821 až 1822 upevnila Bolívarovo postavení. Bolívar přispěl k osvobození Peru a roku 1821 byl zvolen jeho prezidentem. Definitivní porážku Španělům zasadili v roce 1824 Bolívar u Ayacucha a Sucre u Junínu. Roku 1825 bylo Horní Peru na jeho počest nazváno Bolívie. Peru Bolívii uznává a zasílá jí návrh ústavy. Ten samý rok předkládá svoji demisi na úřad prezidenta. Není však přijata. Nicméně jeho plán na vytvoření panamerické federace není 1826 přijat kongresem latinskoamerických států v Panamě. Velkou Kolumbií zmítaly stále větší rozpory, které Bolívar nebyl s to zvládnout. Ve funkci vrchního vojenského velitele Venezuely potvrzuje José Antonia Paéze a říká mu, že má „právo odpovědět na nespravedlnost spravedlností a na zneužití síly odepřením poslušnosti“ Bogotskému kongresu. To se nelíbí jeho místopředsedovi Santaderovi, Bolívarovu někdejšímu spojenci. V dopise 16. března se se Santaderem Bolívar definitivně rozchází. V těchto letech dále sílí separatistické sklony ze stran Peru a Bolívie. Proto je 27. srpna 1828 vydán dekret diktatury, který Bolívarovi přisuzuje neomezenou moc. Bolívar ruší úřad viceprezidenta a Santadera jmenuje velvyslancem ve Spojených státech. Přestože Santader úřad přijímá se svým odjezdem nespěchá. Pravděpodobně kvůli chystanému atentátu na Bolívara, do kterého je Santader sám zapleten. Atentát se uskuteční 25. září 1828 a Bolívar z něj vyvázne díky své dlouholeté milence Manuele Sáenzové. Zrádcové jsou odsouzeni k smrti, ale Santaderovi je rozsudek samotným Bolívarem změněn pouze na vyhnanství. Ještě týž zklamaný Osvoboditel odstupuje z venezuelského prezidentského úřadu. Za svého nástupce doporučuje Sucreho, který je však krátce na to zavražděn neznámo kým (pravděpodobně z popudu Santadera). Navrhne tedy Paéze, přičemž prohlásí, že jestli bude zvolen právě Paéz, dá se mu on - Bolívar - jako voják plně k dispozici. 20. ledna 1830 se zřizuje Kolumbijský kongres. Bolívar skládá funkci kolumbijského prezidenta a dále podporuje Paéze. Zvolen je však Joaquín Mosquera. Ten Bolívara žádá o podporu své vlády. Bolívar sic znechucen ji mu přeci jen poskytne, aby zabránil případné krveprolití. Pak se vyčerpán a zklamán klidí do ústraní. Bolívar, nemocný tuberkulózou, zemřel roku 17. prosince 1830 na statku San Pedro Alejandiro. Krátce před smrtí musí ještě řešit situaci ohledně nově vznikajícího Ekvádoru. Přesto, jakým způsobem byl ve své době Bolívar dá se říci zrazen, se dnes Bolívar v Jižní Americe těší neskonalé úctě. Svědčí o tom například to, že jeho rodná země, Venezuela, nese oficiální název República Bolivariana de Venezuela (Bolívarovská Venezuelská republika). Podle Simóna Bolívara se jmenují dvě měny jižní Ameriky - bolivijský boliviano a venezuelský bolívar.
- Simón José Antonio de la Santísima Trinidad Bolívar y Palacios, mejor conocido como Simón Bolívar, fue un militar y político venezolano, una de las figuras más destacadas de la Emancipación Americana frente al Imperio español junto con el argentino José de San Martín. Contribuyó de manera decisiva a la independencia de las actuales Bolivia, Colombia, Ecuador, Panamá, Perú y Venezuela. Le fue concedido el título honorífico de Libertador por el Cabildo de Mérida en Venezuela que, tras serle ratificado en Caracas, quedó asociado a su nombre. Los problemas para llevar adelante sus planes fueron tan frecuentes que llegó a afirmar de sí mismo que era "el hombre de las dificultades" en una carta dirigida al general Francisco de Paula Santander en 1825. Participó en la fundación de la Gran Colombia, nación que intentó consolidar como una gran confederación política y militar en América, de la cual fue Presidente. Bolívar es considerado por sus acciones e ideas el "Hombre de América" y una destacada figura de la Historia Universal, ya que dejó un legado político en diversos países latinoamericanos algunos de los cuales le han convertido en objeto de veneración nacionalista. Ha recibido honores en varias partes del mundo a través de estatuas o monumentos, parques, plazas, etc. Su padre, Juan Vicente Bolívar y Ponte y su madre, doña María de la Concepción Palacios y Blanco, pertenecían a la aristocracia caraqueña y cuando se casaron en el año 1773 había una gran diferencia de edad entre ambos cónyuges. Juan Vicente tenía 47 años en ese momento y Concepción 15 años. Tuvieron cuatro hijos más, tres de ellos mayores que Simón y una menor, cuyos nombres fueron Juan Vicente, María Antonia, Juana y María del Carmen. La familia Bolívar provenía de una población llamada La Puebla de Bolívar en Vizcaya, ubicada entonces en la merindad de Marquina, y ya desde los inicios de la colonia sus miembros realizaron acciones destacadas en Venezuela. El primero de los Bolívar en arribar a Venezuela fue Simón de Bolívar el cual, junto con su hijo, llegó a Caracas, treinta años después de la fundación de la ciudad, hacia 1589 y por tener el mismo nombre se les distinguió como Simón de Bolívar el Viejo y Simón de Bolívar el Mozo. Bolívar el Viejo se destacó como Contador Real, por privilegio especial del rey Felipe II, quien en el título de nombramiento le reitera su amplia confianza como velador de la Real Hacienda, cargo que ejerció tanto él como su hijo, Margarita y Caracas. Fue además Procurador General de las ciudades de Caracas, Coro, Trujillo, Barquisimeto, Carora, el Tocuyo y Maracaibo ante la Corte española entre 1590 y 1593, para informar al rey Felipe sobre el estado de la provincia y pedirle ciertas mejoras, exenciones de impuestos y privilegios que facilitaran el desarrollo de la misma. Entre sus logros para Caracas está el haber gestionado en el Consejo de Indias la concesión real del escudo que aún conserva, junto con el título de "Muy noble y leal ciudad". Con el tiempo los Bolívar se unieron en matrimonio con las familias de los primeros pobladores de Venezuela y alcanzaron rangos y distinciones tales como las de Regidor, Alférez real y algunos gestionaron los títulos nobiliarios de Marqués de Bolívar y Vizconde de Cocorote, asociado con la cesión de las Minas de Cocorote y la facultad de administrar el señorío de Aroa, conocido por la riqueza de sus minas de cobre (Estos títulos sin embargo no llegaron a concederse). En cuanto a la familia Palacios, éstos eran oriundos de la zona de Miranda de Ebro, actual provincia de Burgos, en España. El primero de los Palacios en llegar a Venezuela fue José Palacios Sojo y Ortiz de Zárate, natural de Miranda de Ebro en 1647, que falleció en Caracas en 1703. El resto de los descendientes se unieron en matrimonio con otras familias aristócratas y alcanzaron los puestos de alcalde, regidor, procurador, etc. Dos generaciones después de José Palacios nació María de la Concepción Palacios y Blanco, madre de Simón Bolívar. Ver:
- Simón José Antonio de la Santísima Trinidad Bolívar y Palacios oli venezuelalainen vallankumousjohtaja. Hän johti taisteluja, jotka johtivat nykypäivän itsenäisten Venezuelan, Kolumbian, Ecuadorin, Perun ja Bolivian syntyyn. Viimeksi mainitulle hän on antanut nimensäkin. Hän oli Suur-Kolumbian (Kolumbia, Ecuador ja Venezuela) presidentti 1819–1830, Venezuelan 1813–1814, Bolivian 1825 ja Perun 1824–1827. Hänen tavoitteensa eräänlaisen Etelä-Amerikan Yhdysvaltojen luomisesta ei kuitenkaan toteutunut.
- Simón José Antonio de la Santísima Trinidad Bolívar y Palacios, plus connu sous le nom de Simón Bolívar est né le 24 juillet 1783 à Caracas au Venezuela, et est mort le 17 décembre 1830 à Santa Marta en Colombie. Général et homme politique sud-américain, il est une figure emblématique, avec l'argentin José de San Martín de l'émancipation des colonies espagnoles d'Amérique du Sud dès 1813. Il participe de manière décisive à l'indépendance des actuels Bolivie, Colombie, Équateur, Panamá, Pérou et Venezuela. Il a participé à la création de la Grande-Colombie, dont il souhaitait qu'elle devienne une grande confédération politique et militaire regroupant l'ensemble de l'Amérique latine. Bolívar est aujourd'hui une icône politique et militaire dans de nombreux pays d'Amérique latine et dans le monde, il a donné son nom à un très grand nombre de places, de rues ou de parcs. On retrouve des statues à son effigie dans la plupart des grandes villes d'Amérique hispanophone, mais aussi à New York, Lisbonne, Paris, Londres, Bruxelles, Le Caire, Tôkyô, Québec, Ottawa. Son nom est aussi celui d’un État du Venezuela, d’un Département de la Colombie et d’un pays, la Bolivie.
- Fájl:Bolivarmemorial01. jpg Simón Bolívar Emlékmű, Santa Marta, Kolumbia Simón Bolívar a dél-amerikai függetlenségi mozgalom vezetője, később a Nagy-Kolumbia elnöke (Gran Colombia), Venezuela elnöke, majd Peru és Venezuela diktátora. Bolívar részt vett Nagy-Kolumbia (Gran Colombia) megalapításában, amely nemzet, mint nagy politikai és katonai konföderáció próbált konszolidálódni Amerikában. Nagy-Kolumbia elnöke lett. Annak ellenére, hogy a Nagy-Kolumbia-politikai terv megbukott, Bolívárt a cselekedeteiért és nézeteiért „Amerika emberének” nevezik, egy kiemelkedő alakja az egyetemes történelemnek, aki egy politikai örökséget hagyott számos latin-amerikai országban, ami őt nemzeti tisztelet tárgyává formálta.
- Contribuì in misura decisiva all'indipendenza delle attuali Bolivia, Colombia, Ecuador, Panama, Perù e Venezuela.
- シモン・ボリバル（シモン・ホセ・アントニオ・デ・ラ・サンティシマ・トリニダー・ボリーバル・イ・パラシオス、Simón José Antonio de la Santísima Trinidad Bolívar y Palacios、1783年7月24日 - 1830年12月17日）は、南米大陸のアンデス5ヵ国をスペインから独立に導き、統一したコロンビア共和国を打ちたてようとした革命家、軍人、政治家、思想家である。日本語ではシモン・ボリーバルと表記されることも多い。 ベネズエラのカラカスにアメリカ大陸屈指の名家の男子として生まれたが、早いうちに妻を亡くしたことが直接、間接のきっかけとなってボリバルはその後の生涯をラテンアメリカの解放と統一に捧げた。このため、ラテンアメリカでは「解放者」 (El Libertador) とも呼ばれる。多くの武将を配下にして使いこなし、特にアントニオ・ホセ・デ・スクレ将軍との親交は有名である。
- Simón José Antonio de la Santísima Trinidad Bolívar y Palacios, of kortweg Simón Bolívar was een Zuid-Amerikaanse vrijheidsstrijder. Hij stond aan de wieg van de landen Panama, Colombia, Ecuador, Peru, Venezuela en Bolivia. Dat laatste land is naar hem genoemd. Tegenwoordig staat hij in Latijns-Amerika nog steeds bekend als El Libertador, ofwel De Bevrijder. Hugo Chávez, president van Venezuela, refereert vaak aan Simón Bolívar en noemt zijn beleid de Bolivariaanse Revolutie.
- Simón José Antonio Bolívar var en søramerikansk general og nasjonalist. Simón Bolívar befridde store deler av visekongedømmet i Ny-Granada (Det som i dag er Venezuela og Colombia) og visekongedømmet i Peru fra det spanske veldet, og sammen med sin general Antonio José de Sucre deler han æren for å ha befridd Ecuador. Bolivar er fremdeles en sterkt symbolpreget figur med heltestatus i Latin-Amerika. Simon Bolívar ble født i San Mateo, i staten Aragua (i det som den gang var en del av provinsen Caracas og ikke byen Caracas). Han var sønn av don Juan Vicente Bolívar y Ponte og doña María de la Concepción Palacios y Blanco, som var en aristokratisk slekt. Simón Bolívar fikk en god oppdragelse av sine lærere, og da spesielt av Simón Rodríguez. Han fikk blant annet opplæring i 1700-tallets filosofiske bevegelser, og da spesielt opplysningen samt i klassisk gresk og romersk filosofi. I 1799 drog han til Spania for å fullføre sin utdannelse. I Spania ble han kjent med María Teresa Rodríguez del Toro y Alayza, som han giftet seg med i 1802. Hun døde året etter, da de hadde reist til Amerika. Han giftet seg aldri igjen. Frem til 1820 var han med på en rekke selvstendighetskriger for Venezuela. Han led mange nederlag, men kjempet iherdig og søkte blant annet støtte fra Haiti, hvor har en tid oppholdt seg. I 1819 ble det meste av det gamle Ny-Granada til republikken Stor-Colombia, med Bolívar som president. Siden ble han også president i Peru. Men flere av landområdene erklærte seg etterhvert uavhengige av ham. I 1827 ble det borgerkrig som en følge av motsetninger mellom generalene. I 1830 gikk Bolivar av og like etter døde han av tuberkulose. I 1842 blev hans jordiske levninger ført fra Santa Marta til Caracas, der det ble reist et monument. Landet Bolivia er oppkalt etter Bolivar. I det moderne Latin-Amerika påberoper både Venezuelas president Hugo Chavez og FARC, den største geriljaorganisasjonen i Colombia seg arven etter Bolivar, og har stiftet politiske organisasjoner som bruker Bolivars navn.
- Simón José Antonio de la Santísima Trinidad Bolívar y Palacios - bohater walk o wyzwolenie Ameryki Południowej spod władzy Hiszpanów. Wojna domowa o niepodległość Wenezueli, prowadzona w latach 1811-1812, zakończyła się klęską republikanów i ich przywódcy zostali aresztowani. Wśród represjonowanych oficerów republikańskich był pułkownik Simon Bolivar, syn majętnego kreolskiego szlachcica z Wenezueli. Został on przez władze hiszpańskie wydalony z kraju na jedną z wysp na Antylach Holenderskich. Wrócił po kilku miesiącach z zamiarem kontynuowania walki o niezależność hiszpańskiej Ameryki, lecz przy zastosowaniu nowej strategii. Sprowadzała się ona do objęcia ruchem wyzwoleńczym wszystkich prowincji Wicekrólestw Peru i Nowej Granady, prowadzenia szerokiej agitacji prorepublikańskiej i przyciągnięcia wszystkich warstw społecznych, także niewolników, przez nadanie im wolności. Swój szlak wyzwoleńczy rozpoczął od portu Cartagena w północnej Kolumbii. W kraju tym panowała wtedy chaotyczna wojna domowa. Istniało wiele rozproszonych ośrodków walki z wojskami hiszpańskimi. W pierwszym więc rzędzie Bolivar starał się o zespolenie sił republikańskich. Miał początkowo do dyspozycji zaledwie 70 ludzi, lecz śmiałe działania zaczepne, zabiegi propagandowe i „napoleoński” stosunek do żołnierzy, sprawiały, że jego oddziały szybko się rozrastały. W sierpniu 1813 oddziały Bolivara zajęły Caracas i ponownie proklamowana została w Wenezueli republika oraz powołany rząd republikański. Lecz było to pyrrusowe zwycięstwo, gdyż brakowało wszystkiego: broni, pieniędzy, żywności. Nie było też żadnej pomocy zewnętrznej, gdy tymczasem z Hiszpanii, gdzie król Ferdynand VII wyparł Francuzów za Pireneje i odzyskał swą władzę, napływały tysięczne oddziały regularnego wojska. Jesienią 1813 Republika Wenezueli przestała praktycznie istnieć. Niespodziewanie spadły na nią ciosy surowego, pasterskiego ludu Llanos, zamieszkującego bezkresne sawanny środkowej części kraju. Przekupieni przez Hiszpanów, złaknieni łupów, metysko-indiańscy Llanos ruszyli na krwawą wendetę przeciwko republikańskiej Wenezueli, znacząc swe drogi krwią i pogorzeliskami. Bolivar uciekł do Kolumbii, potem na brytyjską wyspę Jamajka, gdy cała Kolumbia opanowana została przez nową hiszpańską armię ekspedycyjną króla hiszpańskiego Ferdynanda VII. Przebywając na Jamajce Bolivar opublikował we wrześniu 1815 program wyzwoleńczy dla całej Ameryki Południowej, znany jako List z Jamajki. Zaś w grudniu udał się na emigrację do Haiti, gdzie Bolivarowi i jego przyjaciołom udało się zorganizować dwa kilkusetosobowe oddziały i przerzucić je w marcu 1816 na wybrzeże Wenezueli. Ich działania przez wiele miesięcy były jednakże nieskuteczne wobec kłótni i konfliktów między ambitnymi, egoistycznymi dowódcami, nieuznającymi centralnego dowództwa i dyscypliny. Jedynym większym zwycięstwem było zdobycie przez Bolivara w 1817 twierdzy Angostura nad rzeką Orinoko i przyciągnięcie na swą stronę pasterzy-wojowników Llanos oraz ludności murzyńskiej po deklaracji zniesienia niewolnictwa. Gdy na zdobytych terenach powstańcy po raz trzeci utworzyli Republikę Wenezueli, Bolivar został w 1817 jej Najwyższym Naczelnikiem, zaś od 1819 prezydentem. Na tym jednakże nie poprzestał i nie zrezygnował ze swego programu wyzwolenia całej Ameryki Południowej. Zgodnie z tym programem, na wyzwolonych już terytoriach powstańcy zbierali siły do marszu na północne i zachodnie tereny Wicekrólestwa Nowej Granady. Rozpoczęli go w lutym 1819. Trwał sześć lat. Generał Simon Bolivar poprowadził swe, wciąż rosnące w siłę, oddziały wyzwoleńcze szlakiem, liczącym ponad cztery tysiące kilometrów, przez stepy, góry, wzdłuż rzek i brzegami mórz, przez ludne tereny i pustkowia, wyzwalając spod panowania Hiszpanów kolejne kraje: Wenezuelę, Kolumbię, Ekwador i Peru. Już wcześniej w latach 1816-1818 wywalczyły swą niepodległość Argentyna, Paragwaj i Chile, do 1822 Panama i Urugwaj, zaś w 1825 Boliwia (część Peru), nazwana tak od nazwiska Bolivara. W 1822 uniezależniła się od Portugalii także Brazylia, ogłaszając się cesarstwem, z cesarzem Pedro I, synem byłego króla portugalskiego. W ten sposób, głównie w wyniku krwawych i okrutnych wojen, zakończyła się 300-letnia epoka ujarzmienia Ameryki Południowej przez dwie despotyczne monarchie europejskie Hiszpanię i Portugalię, a nowo powstałe państwa uznane zostały przez mocarstwa europejskie i USA. Te ostatnie były szczególnie zainteresowane zmianami i rozwojem sytuacji w Ameryce Południowej, sprzyjając zresztą wyeliminowaniu wpływów hiszpańskich. Przez uchwalenie w 1823 tzw. doktryny Monroe'a wzbraniały też innym państwom europejskim interwencji i mieszania się do spraw kontynentu amerykańskiego. Bolivar dążył do stworzenia federacji wszystkich państw pohiszpańskiej Ameryki Południowej. Udało mu się to tylko częściowo przez utworzenie jeszcze w 1819 Federacji Wielkiej Kolumbii, grupującej Wenezuelę, Kolumbię, Ekwador i Panamę (współczesne flagi trzech pierwszych państw mają ten sam układ barw, pochodzący z flagi federacji zaprojektowanej przez samego Bolivara). Od początku, gdy został jej prezydentem piętrzyły się przed nim niebotyczne problemy odbudowy zniszczonych miast i zagospodarowania opustoszałych terenów rolniczych. Lecz największym problemem była panosząca się anarchia i samowola lokalnych władz. Te wielkie trudności popychały Bolivara do rządów autokratycznych i dyktatorskich, jakie zaczął stosować od 1828. Zraził sobie w ten sposób nawet przychylne mu dotąd kręgi społeczeństwa i najbardziej oddanych mu przyjaciół. W styczniu 1830 dokonany został nieudany pucz i zamach na życie Bolivara. W ich następstwie w marcu przekazał urząd prezydenta na rzecz generała Domingo Caycedo. Wielka Kolumbia podzieliła się z powrotem na Wenezuelę, Ekwador i Kolumbię (z Panamą). Rozpad dotychczasowego scentralizowanego państwa, i sposób w jaki się to dokonało, były dla Bolivara szokiem psychicznym. Ciężko chory próbował jeszcze jedność tę odbudować, ale nikt go już nie słuchał. Okrzyczany został wrogiem Wenezueli, oskarżano go o chęć zaprzedania kraju ojczystego cudzoziemcom itp. W atmosferze nagonki i wrogości złożył więc swój urząd prezydenta Wielkiej Kolumbii, nie przyjmując nawet należnej mu emerytury. "El Libertador", chory na gruźlicę płuc, zmarł w osamotnieniu w grudniu 1830. Jego postać jest szczególnie uwielbiana w Wenezueli, gdzie nazwisko Bolivara nosi miejscowa waluta, prestiżowo usytuowany plac w każdym większym mieście, kilkaset wiosek i osobny region administracyjny. Jego adiutantem był Polak pułkownik Józef Szeliski
- Simón José Antonio de la Santísima Trinidad Bolívar Palacios y Blanco foi um militar venezuelano e líder revolucionário responsável pela independência de vários territórios da América Espanhola. Foi importantíssimo personagem na história da América Latina.
- Simón José Antonio de la Santísima Trinidad Bolívar y Ponte Palacios y Blanco "Liberatorul" a fost conducătorul unor mişcări de independenţă în America de Sud, numite uneori „Războiul lui Bolívar”.
- Файл:Bust of Simon Bolivar in Teror. jpg Симо́н Боливар (полное имя исп. Simón José Antonio de la Santísima Trinidad Bolívar de la Concepción y Ponte Palacios y Blanco — Симо́н Хосе́ Анто́нио де ла Санти́сима Тринида́д Боли́вар де ла Консепсьо́н и По́нте Пала́сиос и Бла́нко) — руководитель борьбы за независимость испанских колоний в Южной Америке. Национальный герой Венесуэлы. Генерал. Освободил от испанского господства Венесуэлу, Новую Гранаду, провинцию Кито, в 1819—1830 президент Великой Колумбии, созданной на территории этих стран. В 1824 освободил Перу и стал во главе образованной на территории Верхнего Перу Республики Боливия, названной в его честь. Национальным конгрессом Венесуэлы провозглашён Освободителем.
- Simón José Antonio de la Santísima Trinidad Bolívar Palacios Ponte y Blanco, vanligtvis kallad Simón Bolívar, född 24 juli 1783 i Caracas i nuvarande Venezuela, död 17 december 1830 i Santa Marta i nuvarande Colombia, var en sydamerikansk general och nationalist. Simón Bolívar befriade Peru, Venezuela och Nya Granada från det spanska väldet, och tillsammans med sin general Antonio José de Sucre delar han äran av att ha befriat Ecuador. Han planerade att samla alla de tidigare spanska besittningarna i Amerika i en stat.
- Simon Bolivar, tam adıyla Simón José Antonio de la Santísima Trinidad Bolívar Palacios Ponte y Blanco, Güney Amerikalı devrimci önder. 1783'de aristokrat bir ailenin çocuğu olarak doğdu; ancak çocuk yaşta ailesini kaybetti. Ailesinden kalan mirasla devam ettiği askeri eğitimini İspanya'da tamamladı. 1810'da Venezuela'ya döndü ve sömürge yanlısı güçler ile Karakas'ta savaştı ve Venezuela'nın bağımsızlığını ilan etti. Sonra İngiltere'ye gidip tarafsızlık sözü aldı, döndü ve Karakas'ı Napolyon'un kardeşi Joseph'in komutasındaki İspanyol ordusunun elinden aldı. İspanyollar tarafından yakalanıp Kolombiya'ya sürgün edildi. Burada Kolombiya ordusunun başına geçip, Kolombiya'nın başkenti Bogota'yı ele geçirdi. İmkânsızlıklar nedeniyle Kolombiya'da ağır yenilgiler aldı ve Jamaika'ya kaçtı. Haiti'de yeni güçler topladı ve Venezuela'ya tekrar saldırdı. Ciudad Bolivar şehrini ele geçirdi ve tek başına yönetmeye başladı. Uzun yıllar boyunca bu bölgeden İspanyollar'a karşı mücadele etti ve 1821 yılında içinde Venezuela, Ekvador, Kolombiya, Panama ve Peru'nun bulunduğu, o zamanlar Büyük Kolombiya olarak adlandırılan bölgeyi İspanyol sömürgesinden kurtardı ve ilk başkanı oldu. Kurduğu bu bölgede Peru'nun kuzeyi, Bolivya olarak ayrıldı. Bolivya'nın anayasası bizzat Bolivar tarafından yazılmasına ve yüzyılın en önemli siyasal belgelerinden biri olmasına rağmen hiç uygulanamadı. Generaller arasındaki kişisel çatışmalar iç savaşa dönüştü ve Büyük Kolombiya bölünmeye başladı. Tüberküloz hastalığına ve hayalinin bölünüp yok olmasına dayanamayan Bolivar 1830'da hayata veda etti.
- Симо́н Болі́вар — лідер боротьби за незалежність іспанських колоній в Південній Америці. Звільнив від іспанського панування Нову Ґранаду та підлеглі їй території, Венесуели й провінцію Кіто́. В 1819—1830 — президент Великої Колумбії, утвореної на території цих країн. В 1824 звільнив Перу і став керівником утвореної на території Верхнього Перу Республіки Болівія, названої на його честь. Національним конгресом Венесуели проголошений «Визволителем».
- 西蒙·玻利瓦尔（Simón Bolívar，1783年7月24日－1830年12月17日），又譯為西蒙·博利瓦爾，拉丁美洲革命家和军事家，由于他的努力，委内瑞拉、秘鲁、哥伦比亚、厄瓜多尔、玻利维亚和巴拿马六个拉丁美洲国家从西班牙殖民统治中解放出来，获得独立。 玻利瓦尔全名为“西蒙·何塞·安东尼奥·德拉·桑蒂西马·特里尼达·玻利瓦尔-帕拉西奥斯”（Simón José Antonio de la Santísima Trinidad Bolívar y Palacios），出生于委内瑞拉的加拉加斯，父母是土生的西班牙血统贵族。1786年父亲胡安·维森特·玻利瓦尔逝世，1792年母亲堂娜·玛丽亚·德拉孔塞普西翁·帕拉西奥斯·伊·布兰科逝世，他的父母双亡后，他住在舅父卡洛斯家中。1799年前往西班牙学习法文，1802年5月26日同玛丽亚·特雷莎·罗德里格斯·德尔托罗·阿莱萨在西班牙马德里结婚，7月12日谐同妻子回到家乡委内瑞拉，但妻子玛丽亚·特雷莎于1803年1月22日染病去世。1804年他又回到欧洲，12月2日，去巴黎参加拿破仑的加冕礼，并成为拿破仑的随从官。 他非常钦佩拿破仑的才能和勋业，但他对拿破仑称帝反应十分强烈，鄙视其个人野心，并引以为戒，他以后虽然创造了很大的功业，面对人民的拥护，决不称帝，他认为对他最好的终身称号就是“解放者”，而且这个称号比任何帝王都高贵。 1807年他经美国返回委内瑞拉，1808年拿破仑入侵西班牙，西班牙人奋起抵抗，玻利瓦尔参加了在拉美西班牙殖民地的反抗法国人的斗争。1810年他与弗朗西斯科·德·米兰达组织起义，召集了委内瑞拉第一次议会，1811年7月5日议会宣布委内瑞拉独立。7月23日，在米兰达的统率下，玻利瓦尔攻克巴伦西亚。这是他第一次战争经历。 1812年西班牙军队卷土重来，玻利瓦尔逃往哥伦比亚，发表《卡塔纳赫宣言》，指出失败的原因是内部不团结。 1813年3月12日，他被任命为新格拉纳达准将，领兵苦战六次，重新占领加拉加斯，并接受“解放者”称号，建立“第二共和国”，但1814年第二共和国又覆灭，1815年5月10日，玻利瓦尔欲从卡塔赫纳去解放委内瑞拉，但遭到该城当局的坚决反对，于是他决定乘船去牙买加，过自愿流亡者的生活。12月24日到达海地洛斯卡约斯港，在海地总统佩蒂翁的帮助下，他重新组织武装，明确宣称要建立整个拉丁美洲联盟，他说：“我们是整个人类的缩影，我们在地球的另一边，被两个大洋包围着，虽然艺术事业和科学事业尚属年轻，但历史悠久，文明古老，我们既不是印第安人，也不是欧洲人，但有这两种血统。」 1819年他突袭波哥大，12月17日建立“大哥伦比亚共和国”，并把它分为三个省：委内瑞拉、昆迪纳马卡和基多。议会选举他为哥伦比亚总统。1821年解放委内瑞拉，1822年6月16日同安东尼奥·何塞·苏克雷并肩解放厄瓜多尔，7月26日和何塞·德·圣马丁将军在瓜亚基尔会面。1824年12月5日解放上秘鲁，1825年8月6日上秘鲁以玻利瓦名字命名玻利维亚。1826年在巴拿马举行泛美大会。 但不久，委内瑞拉和哥伦比亚的领导人因为对宪法意见不同发生分歧，导致内战，英国、法国和美国立即趁机干预，1829年国家分裂。1830年玻利瓦尔沮丧至极，3月1日将权力移交国务委员会主席多明戈·凯塞多，而后退居富查。12月17日在圣玛尔塔因肺结核逝世。
|
| rdfs:comment
|
- Simón José Antonio de la Santísima Trinidad Bolívar y Palacios Ponte Blanco, commonly known as Simón Bolívar (July 24, 1783 – December 17, 1830) was a South American political leader. Together with José de San Martín, he played a key role in Latin America's successful struggle for independence from Spain.
- Simón José Antonio de la Santísima Trinidad Bolívar Palacios y Blanco [siˈmɔm bɔˈliβar] war südamerikanischer Unabhängigkeitskämpfer und ist Nationalheld vieler südamerikanischer Länder.
- Simón José Antonio de la Santísima Trinidad Bolívar y Palacios fou un líder revolucionari veneçolà, que va lluitar per la independència de Veneçuela, Colòmbia, Perú i Equador. Bolívia porta el seu nom, i és considerat un heroi de l'Amèrica Llatina amb José de San Martín. El seu cognom és originari de Bolibar (en castellà La Puebla de Bolívar), un veïnat de Biscaia al País Basc.
- Simón José Antonio de la Santísima Trinidad Bolívar Palacios Ponte y Blanco [bolibar] byl venezuelský generál a politik, jeden z hlavních představitelů jihoamerického boje za nezávislost na Španělsku. Byl synem šlechtice španělského původu; otec mu zemřel ve věku tří let; matka, když mu bylo dvanáct. Ujímá se ho strýc, se kterým se ale Simón pohádá a tři roky po smrti své matky se stěhuje ke svému učiteli Simónu Rofriguezovi.
- Simón José Antonio de la Santísima Trinidad Bolívar y Palacios, mejor conocido como Simón Bolívar, fue un militar y político venezolano, una de las figuras más destacadas de la Emancipación Americana frente al Imperio español junto con el argentino José de San Martín. Contribuyó de manera decisiva a la independencia de las actuales Bolivia, Colombia, Ecuador, Panamá, Perú y Venezuela.
- Simón José Antonio de la Santísima Trinidad Bolívar y Palacios oli venezuelalainen vallankumousjohtaja. Hän johti taisteluja, jotka johtivat nykypäivän itsenäisten Venezuelan, Kolumbian, Ecuadorin, Perun ja Bolivian syntyyn. Viimeksi mainitulle hän on antanut nimensäkin. Hän oli Suur-Kolumbian (Kolumbia, Ecuador ja Venezuela) presidentti 1819–1830, Venezuelan 1813–1814, Bolivian 1825 ja Perun 1824–1827.
- Simón José Antonio de la Santísima Trinidad Bolívar y Palacios, plus connu sous le nom de Simón Bolívar est né le 24 juillet 1783 à Caracas au Venezuela, et est mort le 17 décembre 1830 à Santa Marta en Colombie. Général et homme politique sud-américain, il est une figure emblématique, avec l'argentin José de San Martín de l'émancipation des colonies espagnoles d'Amérique du Sud dès 1813.
- Fájl:Bolivarmemorial01. jpg Simón Bolívar Emlékmű, Santa Marta, Kolumbia Simón Bolívar a dél-amerikai függetlenségi mozgalom vezetője, később a Nagy-Kolumbia elnöke (Gran Colombia), Venezuela elnöke, majd Peru és Venezuela diktátora. Bolívar részt vett Nagy-Kolumbia (Gran Colombia) megalapításában, amely nemzet, mint nagy politikai és katonai konföderáció próbált konszolidálódni Amerikában. Nagy-Kolumbia elnöke lett.
- Contribuì in misura decisiva all'indipendenza delle attuali Bolivia, Colombia, Ecuador, Panama, Perù e Venezuela.
- Simón José Antonio de la Santísima Trinidad Bolívar y Palacios, of kortweg Simón Bolívar was een Zuid-Amerikaanse vrijheidsstrijder. Hij stond aan de wieg van de landen Panama, Colombia, Ecuador, Peru, Venezuela en Bolivia. Dat laatste land is naar hem genoemd. Tegenwoordig staat hij in Latijns-Amerika nog steeds bekend als El Libertador, ofwel De Bevrijder. Hugo Chávez, president van Venezuela, refereert vaak aan Simón Bolívar en noemt zijn beleid de Bolivariaanse Revolutie.
- Simón José Antonio Bolívar var en søramerikansk general og nasjonalist. Simón Bolívar befridde store deler av visekongedømmet i Ny-Granada (Det som i dag er Venezuela og Colombia) og visekongedømmet i Peru fra det spanske veldet, og sammen med sin general Antonio José de Sucre deler han æren for å ha befridd Ecuador. Bolivar er fremdeles en sterkt symbolpreget figur med heltestatus i Latin-Amerika.
- Simón José Antonio de la Santísima Trinidad Bolívar y Palacios - bohater walk o wyzwolenie Ameryki Południowej spod władzy Hiszpanów. Wojna domowa o niepodległość Wenezueli, prowadzona w latach 1811-1812, zakończyła się klęską republikanów i ich przywódcy zostali aresztowani. Wśród represjonowanych oficerów republikańskich był pułkownik Simon Bolivar, syn majętnego kreolskiego szlachcica z Wenezueli.
- Simón José Antonio de la Santísima Trinidad Bolívar Palacios y Blanco foi um militar venezuelano e líder revolucionário responsável pela independência de vários territórios da América Espanhola. Foi importantíssimo personagem na história da América Latina.
- Simón José Antonio de la Santísima Trinidad Bolívar y Ponte Palacios y Blanco "Liberatorul" a fost conducătorul unor mişcări de independenţă în America de Sud, numite uneori „Războiul lui Bolívar”.
- Файл:Bust of Simon Bolivar in Teror. jpg Симо́н Боливар (полное имя исп.
- Simón José Antonio de la Santísima Trinidad Bolívar Palacios Ponte y Blanco, vanligtvis kallad Simón Bolívar, född 24 juli 1783 i Caracas i nuvarande Venezuela, död 17 december 1830 i Santa Marta i nuvarande Colombia, var en sydamerikansk general och nationalist. Simón Bolívar befriade Peru, Venezuela och Nya Granada från det spanska väldet, och tillsammans med sin general Antonio José de Sucre delar han äran av att ha befriat Ecuador.
- Simon Bolivar, tam adıyla Simón José Antonio de la Santísima Trinidad Bolívar Palacios Ponte y Blanco, Güney Amerikalı devrimci önder. 1783'de aristokrat bir ailenin çocuğu olarak doğdu; ancak çocuk yaşta ailesini kaybetti. Ailesinden kalan mirasla devam ettiği askeri eğitimini İspanya'da tamamladı. 1810'da Venezuela'ya döndü ve sömürge yanlısı güçler ile Karakas'ta savaştı ve Venezuela'nın bağımsızlığını ilan etti.
- Симо́н Болі́вар — лідер боротьби за незалежність іспанських колоній в Південній Америці. Звільнив від іспанського панування Нову Ґранаду та підлеглі їй території, Венесуели й провінцію Кіто́. В 1819—1830 — президент Великої Колумбії, утвореної на території цих країн.
|
![[RDF Data]](/statics/sw-cube.png)
