| dbpprop:abstract
|
- The Siege of the Alcázar was a highly symbolic Nationalist victory in Toledo in the opening stages of the Spanish Civil War. The Alcázar of Toledo was held by a variety of military forces in favor of the Nationalist uprising. Militias of the parties in the Popular Front began their siege on July 21, that ended on September 27 with the arrival of the Army of Africa under Francisco Franco.
- Die Belagerung des Alcázar von Toledo, die von Ende Juli bis Ende September 1936 dauerte, war eines der wichtigsten Medienereignisse zu Beginn des Spanischen Bürgerkrieges. Die Befreiung der militärisch eher unbedeutenden Festung wurde zum Gründungsmythos des franquistischen Staates. Auch von den Medienapparaten der faschistischen Bündnispartner Deutschland und Italien wurde die Belagerung ausgiebig propagandistisch inszeniert.
- El Setge a l'Alcàsser de Toledo fou una batalla simbòlica dels inicis de la Guerra civil espanyola, en la que els milicians del Front Popular i els colpistes van lluitar pel control de l'edifici de l'Alcàsser de Toledo, on hi havia l'acadèmia d'Infanteria. Les forces republicanes, compostes per 8.000 milicians de la FAI, la CNT i la UGT comptaven amb algunes peces d'artilleria, uns pocs blindats i 2 o 3 tanquetes. L'aviació de la República hi va fer missions de reconeixement i va bombardejar l'edifici 35 vegades. Els defensors de l'Alcàsser eren 800 Guàrdies civils, 318 cadets i un centenar de soldats de l'Acadèmia, juntament amb 110 civils, armats amb fusells, unes metralladores velles i algunes granades. Van aconseguir aguantar el setge fins l'arribada de l'exèrcit d'Àfrica de Francisco Franco.
- Bitva o Alcázar, pevnost v Toledu, bráněnou frankistickými povstalci proti jednotkám republikánské vlády představuje jednu z legendárních bitev Španělské občanské války, která se navzdory svému nevelkému rozsahu velice promítla do průběhu celého konfliktu. Bitva skončila neúspěchem obléhatelů, kteří byli po 70 (69) dnech zahnání jednotkami generála Varely.
- El Asedio del Alcázar fue una batalla altamente simbólica que ocurrió en los comienzos de la Guerra Civil Española. En ella se enfrentaron milicianos gubernamentales del Frente Popular y militares sublevados contra la República, acompañados de sus familias en favor del bando nacional en Toledo. Éstos últimos se refugiaron en el Alcázar de Toledo, entonces Academia de Infantería, Caballería e Intendencia. Las fuerzas republicanas empezaron el asedio sobre el fortín de los sublevados el 21 de julio de 1936 y no lo levantarían hasta el 27 de septiembre, tras la llegada del Ejército de África al mando del general José Enrique Varela, haciendo Franco su entrada en la ciudad al día siguiente.
- Le siège de l'Alcázar de Tolède est un épisode de la guerre d'Espagne. C'est au début de la guerre civile, le 19 juillet 1936, que le colonel Moscardo s'enferma dans l'Alcázar de Tolède avec quelques centaines de civils et de militaires qui vont être assiégés jusqu'au 26 septembre; deux mois sous les bombardements et minage par les troupes et les milices républicaines. À la libération par les troupes franquistes il ne resta qu'un champ de ruines, détruit dans sa quasi totalité. Il fut reconstruit postérieurement et est devenu le musée et le siège des bureaux de l'Armée. Depuis le 18 juillet 1936, on se battait dans Tolède. Dès que la nouvelle de l'insurrection de Franco y était parvenue, les forces gouvernementales et le Frente popular avaient pris les armes. De leur côté, les nationalistes entendent résister. À Guadalajara et Tolède, dans ces deux villes relativement proches de Madrid, le soulèvement était momentanément triomphant. À Tolède la supériorité numérique des troupes régulières du général Riquelme et de la milice oblige un groupe de rebelles, sous les ordres du colonel d'infanterie José Moscardó (âgé de 58 ans), gouverneur militaire et directeur de l'école centrale de gymnastique de l'armée, à se replier dans l'Alcazar (siège de l'école des cadets) dont la masse surplombante dominant la ville et le Tage parut au colonel Moscardo le lieu indiqué pour diriger la lutte et soustraire ses hommes « à la fureur des Rouges ». Devançant l'ennemi, il s'y enferma, dès le 22 juillet, emmenant avec lui ses troupes, des membres de l'élite de la ville particulièrement menacés et les familles des gardes civils. Le temps pressant, Moscardo ne put mettre à l'abri à l'Alcázar sa propre épouse, Doña Maria, réfugiée chez un ami, à la campagne et deux de ses fils, Luis, un garçon de presque 17 ans, et Carmelo, de trois ans son cadet. Son premier soin fut la mise en état de défense de l'Alcazar. Il lui était parvenu, avant qu'on connût son adhésion au soulèvement militaire, un ordre émané du gouvernement. Il lui était enjoint d'expédier à Madrid les armes, munitions et produits pharmaceutiques en dépôt à Tolède. Moscardo s'était hâté d'effectuer le transfert, non vers la capitale, mais à l'Alcazar. Il avait emmagasiné ainsi 1 300 000 cartouches, 1 200 fusils, 38 mitrailleuses et fusils-mitrailleurs et un mortier; du blé et des conserves fourniraient un ravitaillement provisoire. Au prix d'un sévère rationnement, la famine sera évitée. La pénurie d'eau également, celle-ci étant prélevée dans les citernes. Mais les assiégés devront se contenter, pour la boisson, la lessive et la toilette, d'un litre par personne et par jour. Moscardo repousse les tentatives faites par le ministère de la Guerre et le gouvernement pour obtenir sa capitulation; il se barricade à l'intérieur de l'Alcazar avec environ 1 300 hommes armés, dont : 847 gardes civils 185 officiers et élèves de l'école de gymnastique 85 phalangistes et militants d'extrême droite. 6 cadets de l'École militaire (à cette époque de l'année, celle-ci était en vacances). 600 femmes et enfants, pour la plupart parents des défenseurs ou d'autres Tolédans. 200 "notables", 3 sœurs de la Charité, infirmières et leur supérieure, mère Josepha. 2 médecins de l'armée et 1 chirurgien major. Enfin, le colonel prit aussi le gouverneur civil, Manuel Gonzalez Lopez, "avec toute sa famille et une centaine de personnes appartenant aux milieux politiques d'extrême gauche, comme otages". En tout, quelque 2 000 personnes, encerclées au début par 8 000 assiégeants puissamment armés. La place ne manquait pas. L'Alcazar est un véritable dédale de chambres, de hautes salles, de galeries, de souterrains derrière des murailles de 3,5 m d'épaisseur. Les écuries contenaient encore 177 chevaux et 30 mulets. Leur nombre diminua graduellement, les animaux servant de viande de boucherie. Au jour de la délivrance, il n'en restait plus que 10. Faute de sel on saupoudrait les quartiers de viande avec du salpêtre gratté sur les murs.
- L'Assedio dell'Alcázar di Toledo fu una delle prime battaglie della Guerra civile spagnola. Nella battaglia si fronteggiarono i miliziani governativi del Frente popular e i militari fedeli a Franco sollevatesi contro la Repubblica. Questi ultimi si rifugiarono dapprima nel forte dell'Alcázar di Toledo. L'assedio delle forze governative all'Alcázar iniziò il 21 luglio 1936 e terminò il 27 settembre con la sconfitta dei repubblicani e l'arrivo dell'Esercito africano spagnolo, guidato dal Generale José Enrique Varela, che precedette l'arrivo a Toledo dello stesso Franco il giorno seguente.
- Het beleg van het Alcázar van Toledo was een belangrijke militaire confrontatie aan het begin van de Spaanse Burgeroorlog tussen medestanders en tegenstanders van Francisco Franco. Van 21 juli tot 27 september 1936 werd het Alcázar (een soort kasteel) van de Spaanse stad Toledo belegerd en zwaar gebombardeerd door strijdkrachten die trouw waren gebleven aan de linkse regering. Het Alcázar werd onder leiding van José Moscardó verdedigd door een naar verhouding gering aantal burgers en militairen die de kant van Franco hadden gekozen. Na een uitputtingsslag van 2 maanden werd het Alcázar op 27 september ontzet door Franco, die enkele dagen later door zijn medestanders tot leider zou worden uitgeroepen.
- Obrona Alkazaru w Toledo 18 lipca - 28 września 1936 r. Powstanie wojskowe w lipcu 1936 roku w Hiszpanii, skierowane przeciwko władzom republikańskim zakończyło się tylko częściowym powodzeniem. Kilka dni po jego wybuchu można już było wyznaczyć linię oddzielającą obszary, gdzie wojskowi zwyciężyli, od tych, gdzie władze socjalistycznej republiki nie dały się zaskoczyć. Generalnie, wojskowym i popierających im siłom prawicowym udało się opanować północno-zachodnią część kraju, wszelako bez uprzemysłowionych prowincji baskijskich (Vizcaya i Guipuzcoa) i Asturii. Na południu nacjonaliści kontrolowali Maroko, Wyspy Kanaryjskie, Baleary. Jeśli chodzi o kolonie hiszpańskie, to wypadki rozgrywały się tam z pewnym opóźnieniem w stosunku do metropolii, ale ostatecznie Gwinea, Fernando Po, Ifini i Villa Cisneros – terytoria w zachodniej Afryce z dostępem do Atlantyku – zostały opanowane przez nacjonalistów. Oprócz tego wojskowi zdołali utrzymać swoje pozycje w enklawach otoczonych terytorium republikańskim. Na północy kraju było to Oviedo, na południu, w Andaluzji: Sewilla, Kordowa, Grenada (miasto) oraz sąsiadujące przez Cieśninę Gibraltarską z północnym Marokiem terytorium między Kadyksem a Algeciras. Nie te jednak miejsca przykuły uwagę całej Hiszpanii w pierwszych miesiącach wojny domowej, a mały punkt oporu nacjonalistów na wrogim terytorium – toledański Alkazar. W Toledo, starej stolicy Kastylii, powstanie nie powiodło się. Wykorzystując przewagę liczebną, siły republikańskie zepchnęły rebeliantów dowodzonych przez pułkownika Jose Ituarte Moscardo na mały obszar obejmujący Alkazar – pół-fortecę, pół-pałac – położony na wzgórzu górującym nad miastem i rzeką Tag. Ostatecznie Moscardo zabarykadował się w twierdzy wraz z 1300 ludźmi, wśród których byli członkowie Gwardii Cywilnej (800), oficerowie (100), falangiści i inni członkowie partii prawicowych (200) oraz kadeci z miejscowej Akademii Piechoty (190). Ponadto w Alkazarze przebywało również 550 kobiet i 50 dzieci, a także pewna ilość cywilnych zakładników, między innymi gubernator z całą rodziną i lewicowi politycy. Pierwszą próbę zdobycia twierdzy przedsięwziął dowódca milicji republikańskiej w Toledo – Candido Cabello. 23 lipca 1936 r. zatelefonował on do płk Moscardo by zawiadomić go, "że jeśli nie podda Alkazaru w ciągu 10 minut, to jego syn Luis, będący w niewoli republikańskiej, zostanie rozstrzelany". Dowódca obrońców odmówił jednak poddania się. Luis Moscardo został rozstrzelany miesiąc później. Przez cały sierpień obie strony, oblegający i oblegani, prowadziły zażarty pojedynek karabinowy. Republikanie mieli jednak przewagą psychologiczną nad przeciwnikiem. Ten bowiem był całkowicie odcięty już nie tylko od zwartego obszaru pozostającego pod kontrolą zwolenników generała Franco, ale i jakichkolwiek informacji na temat wypadków rozgrywających się w innych częściach Hiszpanii. Obrońcy mogli więc obawiać się, że odsiecz nie nadejdzie. 17 sierpnia oblężony garnizon po raz pierwszy – wprawdzie w sposób pośredni – nawiązał kontakt ze światem zewnętrznym. W tym dniu nad twierdzą przeleciał frankistowski samolot i zrzucił ulotki zawierające słowa zachęty do dalszej obrony, podpisane przez przywódców przewrotu, Francisco Bahamonde Franco i Emilio Mola. 9 września przez megafon umieszczony w pobliżu twierdzy oblegający poinformowali obrońców, że major Vincente Rojo, były profesor taktyki w Akademii Piechoty, pragnie odwiedzić Alkazar w celu przekazania propozycji rządu republikańskiego. Ponieważ Rojo był osobiście znany pułkownikowi Moscardo, a także innym oficerom pozostającym w twierdzy, pozwolono mu wejść. Obie strony na czas wizyty przerwały oczywiście ogień. Rojo, wyrażając stanowisko władz, zaproponował poddanie Alkazaru, w zamian za co gwarantował życie i wolność kobietom i dzieciom pozostającym w twierdzy. Mniej wesołe wieści miał do przekazania wojskowym – groził im sąd wojenny (w praktyce oznaczało to rozstrzelanie). Moscardo odmówił, choć przy okazji zapytał majora, czy nie byłoby możliwe wprowadzenie do Alkazaru księdza. Rojo przyrzekł przekazać tę prośbę rządowi i po rozmowie z oficerami, bezskutecznie błagającym go, by pozostał z nimi, opuścił broniony obszar. Tymczasem w twierdzy zapasy żywności dramatycznie się wyczerpywały, co dla każdego obrońcy oznaczało zmniejszenie dziennej racji chleba do 180 gramów. Republikanie podjęli kolejną próbę złamania oporu nacjonalistów. Wiedząc, że położenie obrońców jest bardzo ciężkie, po podłożeniu min pod dwie wieże Alkazaru rozpoczęli 18 września atak. Jedna z wież została wysadzona w powietrze, co umożliwiło milicjantom wdarcie się na dziedziniec, gdzie wywiesili czerwoną flagę. Mina podłożona pod wieżą północno-wschodnią nie eksplodowała, niwecząc tym samym ostateczny cel przedsięwzięcia. 20 września wieczorem, po wcześniejszej, nieudanej próbie podpalenia Alkazaru do Toledo przybył Francisco Largo Caballero (przywódca socjalistów hiszpańskich), domagając się zdobycia twierdzy w ciągu 24 godzin. Dzień później ostateczne decyzje, co do losów obrońców zapadły również po stronie nacjonalistycznej. Generał Franco zdecydował się na odsiecz, nie mając zresztą poparcia w tym względzie ze strony wszystkich swoich współpracowników. 23 września wojska pod dowództwem generała Iglesiasa Vareli od północy ruszyły z pomocą obrońcom twierdzy. Ci drudzy byli zresztą znowu w poważnych opałach, gdyż oblegający podłożyli raz jeszcze minę pod ocalałą wieżę. Zrobili to na tyle skutecznie, że 25 września runęła do Tagu. Twierdzy jednak nie zdobyto. Dzień później sytuacja zaczęła się nieco wyjaśniać, bo Varela przeciął drogę łączącą Toledo z Madrytem. Od tego momentu jedynym kierunkiem ucieczki dla poważnie już zagrożonych republikanów było południe. 27 września w godzinach rannych obrońcy Alkazaru po raz pierwszy ujrzeli przyjacielskie wojska gromadzące się na północnych, nieurodzajnych wzniesieniach. W południe Varela rozpoczął atak na Toledo, który wskutek załamania się obrony republikańskiej zakończył się pełnym sukcesem. Opanowano także fabrykę broni. Generał Varela wkroczył do miasta 28 września. Jego spotkanie z bohaterem Alkazaru, pułkownikiem Moscardo, przebiegło w nietypowy sposób. Otóż pułkownik stwierdził wobec generała, że nie ma mu nic szczególnego do zakomunikowania, używając przy tym zwrotu "sin novedad" (nic nowego), który służył 17-18 lipca 1936 roku jako hasło do wybuchu powstania. Zobacz też: historia Hiszpanii, hiszpańska wojna domowa.
|
![[RDF Data]](/statics/sw-cube.png)
