| dbpprop:abstract
|
- The Siege of Lisbon, from July 1 to October 25, 1147, was the military action that brought the city of Lisbon under definitive Portuguese control and expelled its Moorish overlords. The Siege of Lisbon was one of the few Christian victories of the Second Crusade and is seen as a pivotal battle of the wider Reconquista. The Fall of Edessa in 1144 led to a call for a new crusade by Pope Eugene III in 1145 and 1146. In the spring of 1147, the Pope authorized the crusade in the Iberian peninsula. He also authorized Alfonso VII of León to equate his campaigns against the Moors with the rest of the Second Crusade. In May 1147, the first contingents of crusaders left from Dartmouth in England for the Holy Land. Bad weather forced the ships to stop on the Portuguese coast, at the northern city of Porto on June 16, 1147. There they were convinced to meet with King Afonso I of Portugal. The crusaders agreed to help the Count attack Lisbon, with a solemn agreement that offered to the crusaders the pillage of the city's goods and the ransom money for expected prisoners. The siege began on July 1. After four months, the Moorish rulers agreed to surrender on October 24, primarily due to hunger within the city. Most of the crusaders settled in the newly captured city, but some of the crusaders set sail and continued to the Holy Land. Lisbon eventually became capital city of the Kingdom of Portugal, in 1255.
- Die erfolgreiche Belagerung von Lissabon im Jahre 1147 durch ein Kreuzritterheer des Zweiten Kreuzzugs sicherte Alfonso Henrique I. die Grundlage für die Herrschaft über ganz Portugal.
- El setge de Lisboa, amb inici el dia 1 de juliol de 1147, i que s'estengué fins el 25 d'octubre, fou un episodi integrant del procés de Reconquesta cristiana de la Península Ibèrica, acabant amb la conquesta d'aquesta important ciutat als moros per les forces d'Alfons I de Portugal amb l'ajut dels croats. Efectivament, aquest episodi constituí l'únic èxit de la Segona Croada.
- El sitio o asedio de Lisboa transcurrió del 1 de julio al 24 de octubre de 1147 y se saldó con la toma de la ciudad a manos portuguesas arrebatándole la ciudad a los musulmanes. Es una de los pocos éxitos que obtuvo la Segunda Cruzada y se considera este éxito clave para el proceso de Reconquista. La caída de Edesa en 1144 animó al Papa Eugenio III a convocar la cruzada en la península Ibérica. Asimismo, autorizó a Alfonso VII de León a equiparar los esfuerzos contra los musulmanes en Tierra Santa. En mayo de 1147 parten los primeros contingentes de Darmouth hacia Tierra Santa. El mal tiempo obligó a los buques a parar en la costa portuguesa el 16 de junio de 1147, concrétamente al norte de Oporto. Allí decidieron entrevistarse con el rey Alfonso I de Portugal. Los cruzados decidieron ayudar en el ataque a Lisboa en un acuerdo por el cual se le ofreció a los cruzados el saqueo de la ciudad de mercancías y dinero previsto en un principio para el intercambio de presos. El asedio comenzó el 1 de julio. Tras cuatro meses, los gobernantes moriscos acordaron la entrega de la ciudad el 24 de octubre, debido a la situación de hambruna que existía entre la población de Lisboa. La mayoría de los cruzados se asentaron en la recién tomada ciudad. Algunos de ellos zarparon hacia Tierra Santa. Lisboa se convertiría en la capital del Reino de Portugal en 1255.
- L'assedio di Lisbona, dal 1 luglio al 25 ottobre del 1147, è l'azione militare che portò la città di Lisbona sotto il controllo definitivo dei portoghesi e scacciò i Mori. L'assedio di Lisbona fu una delle poche vittorie cristiane durante la Seconda Crociata ed è considerata come una battaglia cruciale della più estesa Reconquista. La caduta di Edessa nel 1144 condusse alla richiesta di una nuova crociata da parte di Papa Eugenio III nel 1145 e 1146. Nella primavera del 1147, il Papa autorizzò la crociata nella Penisola Iberica. Egli autorizzò inoltre Alfonso VII di Castiglia ad unire le sue campagne contro i Mori con il resto della Seconda Crociata. Nel maggio del 1147, il primo contingente di crociati partì da Dartmouth, in Inghilterra per la Terra Santa. Ma le condizioni climatiche avverse obbligarono le navi a fermarsi lungo le coste portoghesi, attraccarono presso la città di Porto, nel nord del Portogallo il 16 giugno del 1147. In quel luogo furono convinti ad incontrare il Re Alfonso I. I crociati concordarono di aiutare il Re nell'attacco a Lisbona grazie ad un solenne accordo che offriva ad essi la possibilità del saccheggio dei viveri della città e del denaro del riscatto per i prigionieri previsti. L'assedio iniziò il primo giorno di luglio. Dopo quattro mesi, il 24 di ottobre, i governanti Mori si arresero, principalmente a causa della scarsità di cibo nella città. La maggior parte dei crociati si stabilì nella città appena liberata, ma alcuni di essi salparono a bordo della loro nave e continuarono il cammino verso la Terra Santa. Lisbona divenne infine la capitale del Regno del Portogallo nel 1255.
- リスボン攻防戦は、1147年7月1日から10月25日にかけ、リスボンの支配権をめぐって行われた戦い。これによってリスボンはポルトガルの統治下におかれ、ムーア人の勢力下から奪回された。 リスボン攻防戦は第二回十字軍の数少ないキリスト教徒側の勝利のひとつであり、 レコンキスタの中でもとりわけ重要な戦いと見なされる。 1144年のエデッサ陥落に対し、教皇エウゲニス3世は新たな十字軍を呼びかけた。 1147年春、教皇はイベリア半島内での十字軍を公認。レオン王アルフォンソ7世のムーア人に対する戦争を十字軍の一環と位置づける。1147年5月、十字軍の最初の派遣団がイングランドのダートマスを出港。聖地に向けて旅立った。悪天候のため船団はポルトガル沿岸での停止を余儀なくされ、1147年6月16日、北部の街ポルトへ寄港。十字軍はそこでポルトガル王アフォンソ1世と会見する。街の略奪と捕虜の身代金獲得を許可するという契約を結び、リスボン攻撃への参加に同意した。 包囲は7月1日より開始された。4ヵ月後の10月24日、城内の食糧が底を尽き、ムーア人領主らは降伏勧告に同意する。 大部分の十字軍戦士は、新たに得たリスボンに定住し、その他は聖地への船旅を再開した。リスボンはその後1255年に、ポルトガル王国の首都となった。
- Het beleg van Lissabon vond plaats van 1 juli tot 25 oktober 1147 en resulteerde in het veroveren van de stad op de Moren, de stad kwam daarmee definitief onder Portugese heerschappij. Het beleg van Lissabon was de enige christelijke overwinning van de Tweede Kruistocht en wordt gezien als een zeer cruciale slag in de Reconquista. De Val van Edessa in 1144 leidde tot een oproep voor een nieuwe kruistocht door Paus Eugenius III in 1145 en 1146. In de lente van 1147 gaf de Paus zijn goedkeuring voor de kruistocht op het Iberisch schiereiland. Tevens gaf hij Alfons VII van Castilië toestemming om zijn campagnes tegen de Moren als onderdeel van de Tweede Kruistocht te beschouwen. In mei 1147 verlieten de eerste kruisvaarders Dartmouth, Engeland en zetten koers richting het Heilige Land. Slecht weer dwong hen op 16 juni 1147 om vlakbij Porto aan land te gaan. Daar werden ze overgehaald om met graaf Alfons I van Portugal te praten. De kruisvaarders stemden in om de graaf te helpen bij een aanval op Lissabon onder voorwaarde dat de kruisvaarders zowel de buit van plunderingen als losgeld voor verwachte gevangenen mochten houden. Het beleg begon op 1 juli en na vier maanden gaven de Moren zich op 24 oktober over, vooral vanwege honger. Veel van de kruisvaarders vestigden zich in de stad maar anderen vervolgden hun tocht richting het Heilige Land. Lissabon werd uiteindelijk hoofdstad van het Koninkrijk Portugal in 1255.
- O Cerco de Lisboa, com início a 1 de Julho de 1147 e que durou até 25 de Outubro, e foi um episódio integrante do processo de Reconquista cristã da península Ibérica, culminando na conquista desta importante cidade aos mouros pelas forças de D. Afonso Henriques (1112-1185) com o auxílio dos Cruzados em trânsito para o Médio Oriente. Efetivamente, este episódio constituiu o único sucesso da Segunda Cruzada. Após a queda de Edessa, em 1144, o Papa Eugénio III convocou uma nova cruzada para 1145 e 1146. O Papa ainda autorizou uma cruzada para a Península Ibérica, embora esta fosse uma guerra desgastante de já vários séculos, desde a derrota dos Mouros em Covadonga, em 718. Nos primeiros meses da Primeira Cruzada em 1095, já o Papa Urbano II teria pedido aos Cruzados ibéricos (futuros Portugueses, Castelhanos, Leoneses, Aragoneses, etc. ) que permanecessem na sua terra, já que a sua própria guerra era considerada tão valente como a dos Cruzados em direcção a Jerusalém. Eugénio reiterou a decisão, autorizando Marselha, Pisa, Génova e outras grandes cidades mediterrânicas a participar na guerra da Reconquista. A 19 de Maio zarparam os primeiros contingentes de Cruzados de Dartmouth, Inglaterra, constituídos por Flamengos, Normandos, Ingleses, Escoceses e alguns cruzados Germanos. Segundo Odo de Deuil, perfaziam no total 164 navios — valor este provavelmente aumentado progressivamente até à chegada a Portugal. Durante esta parte da Cruzada, não foram comandados por nenhum príncipe ou rei; a Inglaterra estava em pleno período d'A Anarquia. Assim, a frota era dirigida por Arnold III de Aerschot, Christian de Ghistelles, Henry Glanville, Simon de Dover, Andrew de Londres, e Saher de Archelle. A armada chegou à cidade do Porto a 16 de Junho, sendo convencidos pelo bispo do Porto, Pedro II Pitões, a tomarem parte nessa operação militar. Após a conquista de Santarém, sabendo da disponibilidade dos Cruzados em ajudar, as forças de D. Afonso Henriques prosseguiram para o Sul, sobre Lisboa. As forças portuguesas avançaram por terra, as dos Cruzados por mar, penetrando na foz do rio Tejo; em Junho desse mesmo ano, ambas as forças estavam reunidas, ferindo-se as primeiras escaramuças nos arrabaldes a Oeste da colina sobre a qual se erguia a cidade de então, hoje a chamada Baixa. Após violentos combates, tanto esse arrabalde, como o a Leste, foram dominados pelos cristãos, impondo-se dessa forma o cerco à opulenta cidade mercantil. Bem defendidos, os muros da cidade mostraram-se inexpugnáveis. As semanas se passavam em surtidas dos sitiados, enquanto as máquinas de guerra dos sitiantes lançavam toda a sorte de projéteis sobre os defensores, o número de mortos e feridos aumentando de parte a parte. No início de Outubro, os trabalhos de sapa sob o alicerce da muralha tiveram sucesso em fazer cair um troço dela, abrindo uma brecha por onde os sitiantes se lançaram, denodadamente defendida pelos defensores. Por essa altura, uma torre de madeira construída pelos sitiantes foi aproximada da muralha, permitindo o acesso ao adarve. Diante dessa situação, na iminência de um assalto cristão em duas frentes, os muçulmanos, enfraquecidos pelas escaramuças, pela fome e pelas doenças, capitularam a 24 de Outubro. Entretanto, somente no dia seguinte, o soberano e suas forças entrariam na cidade, nesse meio tempo violentamente saqueada pelos Cruzados. Decorrente deste cerco surgem os episódios lendários de Martim Moniz, que teria perecido pela vitória dos cristãos, e da ainda mais lendária batalha de Sacavém. Alguns dos Cruzados estabeleceram-se na cidade, de entre os quais se destaca Gilbert de Hastings, eleito bispo de Lisboa. Após a rendição uma epidemia de peste assolou a região fazendo milhares de vitimas entre a população. Lisboa tornou-se, entretanto, capital de Portugal a 1255.
|