| dbpprop:abstract
|
- Sicilian Baroque is the distinctive form of Baroque architecture that took hold on the island of Sicily, off the southern coast of Italy, in the seventeenth and eighteenth centuries. The style is recognizable not only by its typical Baroque curves and flourishes, but also by its grinning masks and putti and a particular flamboyance that has given Sicily a unique architectural identity. The Sicilian Baroque style came to fruition during a major surge of rebuilding following a massive earthquake in 1693. Previously, the Baroque style had been used on the island in a naïve and parochial manner, having evolved from hybrid native architecture rather than being derived from the great Baroque architects of Rome. After the earthquake, local architects, many of them trained in Rome, were given plentiful opportunities to recreate the more sophisticated Baroque architecture that had become popular in mainland Italy; the work of these local architects — and the new genre of architectural engravings that they pioneered — inspired more local architects to follow their lead. Around 1730, Sicilian architects had developed a confidence in their use of the Baroque style. Their particular interpretation led to further evolution to a personalised and highly localised art form on the island. From the 1780s onwards, the style was gradually replaced by the newly-fashionable neoclassicism. The highly decorative Sicilian Baroque period lasted barely fifty years, and perfectly reflected the social order of the island at a time when, nominally ruled by Spain, it was in fact governed by a wealthy and often extravagant aristocracy into whose hands ownership of the primarily agricultural economy was highly concentrated. Its Baroque architecture gives the island an architectural character that has lasted into the 21st century.
- Der sizilianische Barock ist eine Abwandlung des barocken Baustils, die sich auf Sizilien im 17. und 18. Jahrhundert entwickelt hat. Dieser Baustil ist nicht nur durch die für den Barock typischen Bögen und Verschnörkelungen gekennzeichnet, sondern auch durch Merkmale wie Putten, die Darstellung lachender Gesichter und auffälligen Schmuck.
- El barroc sicilià és la forma distintiva de l'arquitectura barroca que es va desenvolupar a l'illa de Sicília, al sud d'Itàlia durant els segles XVII i XVIII. L'estil es reconeix no solament pels seus típics revolts i floritures barroques, sinó també per les seves màscares somrients i putti amb la particular extravagància que li ha donat a Sicília una identitat arquitectònica única i la fase més interessant de l'art sicilià. L'estil barroc sicilià va prendre volada durant la gran reconstrucció edilícia que va seguir el terratrèmol de 1693. Prèviament el barroc havia estat usat a l'illa en una forma ingènua i d'abast local, que havia evolucionat a partir de l'arquitectura híbrida nativa més que dels grans arquitectes barrocs de Roma. Després del terratrèmol els arquitectes locals, molts d'ells formats a Roma, van tenir múltiples oportunitats de recrear l'arquitectura barroca més sofisticada, que havia guanyat popularitat a la Itàlia continental. El treball d'aquests arquitectes locals - i el nou gènere d'enregistrament arquitectònic que ells van iniciar - va inspirar altres dissenyadors locals a seguir-ne l'exemple. Cap al 1730, els arquitectes sicilians havien desenvolupat confiança en l'ús de l'estil barroc. La seva particular interpretació els va portar de mica en mica a generar una forma d'art altament localista i personalitzada. De 1780 endavant, l'estil va ser gradualment reemplaçat per la nova moda del neoclassicisme. El fenomen anomenat Alt Barroc Sicilià va durar tot just cinquanta anys, i va reflectir perfectament l'ordre social de l'illa a una època en què -dominada oficialment per Espanya - va ser governada de fet per una aristocràcia hedonista i extravagant. L'arquitectura barroca ha donat a l'illa un caràcter arquitectònic que roman durant el segle XXI.
- El Barroco siciliano es la forma distintiva de la arquitectura barroca que se desarrolló en la isla de Sicilia, al sur de las costas de Italia durante los siglos XVII y XVIII. El estilo se reconoce no sólo por sus típicas curvas y florituras barrocas, sino también por sus máscaras sonrientes y "puttis" con la particular extravagancia que le ha dado a Sicilia una identidad arquitectónica única. El estilo barroco siciliano tomó vuelo durante la gran reconstrucción edilicia que siguió al terremoto de 1693. Previamente el barroco había sido usado en la isla en una forma ingenua y de alcance local, que había evolucionado a partir de la arquitectura híbrida nativa más que de los grandes arquitectos barrocos de Roma. Después del terremoto los arquitectos locales, muchos de ellos formados en Roma, tuvieron múltiples oportunidades de recrear la arquitectura barroca más sofisticada, que había ganado popularidad en la Italia continental. El trabajo de estos arquitectos locales - y el nuevo género de grabado arquitectónico que ellos iniciaron - inspiró a otros diseñadores locales para seguir el ejemplo. Alrededor de 1730, los arquitectos sicilianos habían desarrollado confianza en el uso del estilo barroco. Su particular interpretación los llevó paulatinamente a generar una forma de arte altamente localista y personalizada. De 1780 en adelante, el estilo fue gradualmente reemplazado por la nueva moda del neoclasicismo El estilo decorativo del barroco siciliano duró apenas cincuenta años, y reflejó perfectamente el orden social de la isla en una época en que -dominada nominalmente por España - fue gobernada de hecho por una aristocracia hedonista y extravagante. La arquitectura barroca ha dado a la isla un carácter arquitectónico que permanece en el siglo XXI.
- Sisilialainen barokki on barokkiarkkitehtuurin Sisilian saarella, Italiassa, kehittynyt tyylisuunta, joka vaikutti 1600- ja 1700-luvuilla. Sisilialainen barokki nousi nopeasti kukoistukseen, kun Sisiliassa jouduttiin laajoihin uudelleenrakennustöihin vuoden 1693 maanjäristyksen jälkeen. Aiemmin barokkityyliä oltiin käytetty Sisiliassa lähinä paikallisesti ja se oli kehittynyt alueen arkkitehtuurista ilman suurempaa vaikutusta Italian kuuluisilta barokkiarkkitehdeiltä. Maanjäristyksen jälkeen monet Roomassa opiskelleet paikalliset arkkitehdit saivat mahdollisuuden kehittää barokkiarkkitehtuuria, joka oli suosittua muualla Italiassa. Paikallisten arkkitehtien työ ja uusi arkkitehtuurin tyyli inspiroi monia muita sisialaisia arkkitehtejä seuraamaan uutta tyyliä. Vuoden 1730 tienoilla sisialaiset olivat jo kehittäneet barokkityylin omaan selvään suuntaansa. Heidän ansiostaan saaren taide muuttui edelleen persoonallisempaan ja alueellisempaan tyyliin. Sisialainen barokki korvautui hiljalleen 1780-luvulta eteenpäin uusklassismilla. Erityisen koristeellinen sisialainen barokki oli suosiossa noin 50 vuotta. Se heijasti saaren yhteiskuntajärjestystä aikana, jolloin se oli nimellisesti Espanjan alaisuudessa. Todellisuudessa saarta hallitsivat ylimystö, jonka käsiin pääosa maanviljelykseen perustuvasta taloudesta oli keskittynyt.
- Le baroque sicilien est une forme spécifique d’architecture baroque apparue en Sicile aux XVII et XVIII siècles. Ce style comporte d’une part des caractéristiques typiquement baroques, telles que la profusion de courbes et d’ornements, mais se distingue aussi du courant européen par l’utilisation de masques ou d’anges souriants et plus généralement par une flamboyance qu’il n'est possible de retrouver nulle part ailleurs. Jusqu’à récemment mal étudié, peu reconnu et rarement apprécié malgré les recherches menées par Anthony Blunt dans les années 1960, ce type de baroque donne à la Sicile une forte identité architecturale. Le baroque sicilien vit le jour à la suite d’un puissant tremblement de terre survenu dans la région en 1693, qui imposa de reconstruire un grand nombre de bâtiments. Avant cette date, le baroque n'avait fait que discrètement son apparition sur l’île et relevait en réalité d'un style hybride et naïf qui trouvait davantage son inspiration dans l’héritage architectural local que dans l’œuvre des grands architectes baroques installés à Rome. Le séisme fournit aux jeunes architectes siciliens, dont beaucoup avaient été formés à Rome, un terrain idéal pour reproduire le baroque plus sophistiqué alors en vogue en Italie continentale. Leurs ouvrages, remplis d’innovations stylistiques, inspirèrent les autres architectes locaux qui finirent tous par suivre le même exemple : dès 1730, les nouvelles constructions en Sicile étaient entièrement supervisées par ces architectes natifs de la région et parfaitement rompus au baroque, au point qu’ils développèrent ensuite une interprétation singulière et très localisée de ce courant artistique. Le baroque sicilien tomba en désuétude à partir des années 1780, lorsque le néoclassicisme s’imposa comme le nouveau style à la mode. Le baroque sicilien, si riche en ornements et en décorations, reflète fidèlement l’histoire sociale de l’île à cette époque, et symbolise le chant du cygne pour toute une caste de mécènes nobles, alors en perte d’influence. Le phénomène du haut-baroque sicilien dura à peine un demi-siècle, mais a imprimé à l’île une identité architecturale qui l’a accompagnée jusqu’à aujourd’hui.
- Il Barocco Siciliano maturò pienamente solo in seguito al fiorire di interventi di ricostruzione succeduti al devastante terremoto che investì il Val di Noto nel 1693. Prima di questa data lo stile Barocco aveva stentato ad affermarsi nell'isola condizionato dall'architettura autoctona e da un'architettura classicista tardorinascimentale solo da poco affermatasi nell'isola. Nella seconda metà del Seicento tuttavia, la conoscenza diretta o indiretta dei grandi architetti barocchi di Roma aveva già fatto maturare esperienze pienamente barocche. In seguito al sisma, gli architetti locali (molti dei quali educati a Roma) oltre ad altri progettisti ed artisti venuti da fuori, trovarono un'abbondanza di opportunità per dar vita ad un sofisticato stile Barocco allo stesso tempo popolare e colto, fortemente caratterizzato e radicato nel territorio. Nel penultimo decennio del XVIII secolo lo stile finì poi con l'essere rimpiazzato dalle nuove mode che proponevano il neoclassicismo. L'era Barocca della Sicilia, adorna e riccamente decorata, rifletteva perfettamente la storia sociale del paese al tempo, e venne a simboleggiare il canto del cigno della sua nobiltà, lasciando sull'isola un marchio di identità architettonica destinato a durare fino al XXI secolo.
- Siciliansk barokk er den særegne form for barokk arkitektur som fikk fotfeste på øya Sicilia utenfor sørspissen av den italienske halvøy på 1600- og 1700-tallet. Stilarten er lett gjenkjennelig ikke bare ved sine typiske barokke kurver, men også ved sine masker og putti. Den sicilianske barokk fikk en bred og rask start etter at et stort jordskjelv i 1693 førte til store gjenoppbygningsprosjeter. Lokale arkitekter, ofte med utdannelse fra Roma, fikk nærmest fritt frem til å utfolde og utvikle seg. Omkring 1730 kan man si at den sicilianske barokken var blitt distinkt og hadde funnet sin form. Fra 1780-årene ble den imidlertid gradvis avløst av nyklassisistisk arkitektur.
- Barok sycylijski - specyficzna odmiana architektury barokowej spotykana na Sycylii w XVII i XVIII wieku. Styl ten z jednej strony posiada cechy charakterystyczne baroku, takie jak przesyt krzywizn i ornamentów, z drugiej strony wyróżnia się na tle ówczesnej architektury europejskiej wykorzystaniem masek czy uśmiechniętych aniołków i generalnie dynamizmem niespotykanym nigdzie indziej. Do niedawna był mało zbadany, mało uznany i rzadko doceniany, mimo badań, prowadzonych przez Anthony'ego Blunta w latach 60. XX w. Ten typ baroku nadaje architekturze Sycylii wyraźną własną charakterystykę. Barok sycylijski powstał na skutek potężnego lokalnego trzęsienia ziemi w 1693, które spowodowało konieczność odbudowy wielu budynków. Przed tą datą styl barokowy był niemal niezauważalny na wyspie i reprezentował w zasadzie styl mieszany i naiwny, który czerpał więcej z dziedzictwa architektonicznego wyspy, niż z dzieł wielkich architektów baroku rzymskiego. Trzęsienie ziemi dało młodym architektom sycylijskim, z których wielu wykształciło się w Rzymie, idealny teren do wzniesienia budynków w bardziej wyrafinowanym stylu barokowym, modnym we Włoszech kontynentalnych. Ich dzieła, pełne innowacji stylistycznych, inspirowały innych miejscowych architektów, którzy w końcu wypracowali wspólną metodę: od 1730 nowe budowle na Sycylii były nadzorowane przez rodowitych architektów, doskonale zorientowanych w baroku do tego stopnia, że wypracowali własną szczególną i ograniczoną terytorialnie interpretację tego stylu. Od lat 80. XVIII w. barok sycylijski popadł w zapomnienie, wyparty przez nowy modny styl - neoklasycyzm. Barok sycylijski, tak bogaty w ornamenty i dekoracje, wiernie odzwierciedla społeczną historię wyspy w tamtej epoce i symbolizuje schyłek całej kasty szlacheckich mecenasów sztuki, którzy wówczas tracili znaczenie. Zjawisko schyłkowego baroku sycylijskiego trwało zaledwie pół wieku, lecz dało architekturze wyspy własną tożsamość, trwającą do dzisiaj.
- O barroco siciliano é a forma particular de arquitetura barroca que consolidou-se na ilha de Sicília, ao sul da costa italiana, nos séculos XVII e XVIII. O estilo é reconhecível não apenas pelas suas típicas curvas e ornamentos barrocos, mas também por suas máscaras sorridentes e seus putti e uma resplandecência particular que deu à Sicília uma identidade arquitetônica única. O estilo barroco siciliano aflorou durante um grande surto de reconstrução que se sucedeu após um pesado terremoto, em 1693. Anteriormente, o estilo barroco vinha sendo usado na ilha de maneira cândida e paroquial, tendo antes evoluído da mistura arquitetônica local do que derivado dos grandes arquitetos barrocos de Roma. Após o terremoto, os arquitetos locais, muitos deles treinados em Roma, tiveram oportunidades de sobra para recriar a arquitetura barroca mais sofisticada que havia se popularizado por toda a Itália; o trabalho desses arquitetos locais — e o novo gênero de gravuras arquitetônicas dos quais foram os pioneiros — inspiraram mais arquitetos da ilha a seguir sua orientação. Por volta de 1730, os arquitetos sicilianos já tinham desenvolvido uma autoconfiança no seu uso do estilo barroco. Suas interpretações singulares promoveram a evolução de uma arte personalisada e altamente localizada na ilha. Em meados de 1780, o estilo foi gradualmente substituído pelo recém-moderno neoclassicismo. O período altamente decorativo do barroco siciliano durou somente cinqüenta anos, e refletiu perfeitamente a ordem social da ilha em uma época que, nominalmente governada pela Espanha, foi de fato governada por uma rica e muitas vezes extravagante aristocracia, em cujas mãos a posse da economia agrícola primária estava fortemente concentrada. Essa arquitetura barroca deu à ilha uma personalidade arquitetônica que tem sobrevivido século XXI adentro.
- Barocul sicilian este o formă distinctă a arhitecturii epocii şi stilului baroc care s-a manisfestat unic în arhitectura insulei Sicilia, din sudul Italiei, în secolele al 17-lea şi al 18-lea. Stilul barocului sicilian este relativ uşor de recunoscut, datorită prezentării particularităţilor generale ale barocului într-o formă a ornamentaţiei de o bogăţie extremă, nemaiîntâlnită la alte variaţii naţionale şi/sau locale ale stilului, dar şi datorită omniprezenţei măştilor rânjitoare şi a amoraşilor, numiţi putto, respectiv putti, la plural, în italiană. Aceste elemente distintive ale barocului conferă Siciliei o identitate arhitecturală unică. Înainte de 1693, anul cutremurului care a zguduit Sicilia, stilul arhitectural baroc a fost folosit pe insulă într-o manieră naivă, parohială şi provincială, având o evoluţie lipsită de personalitate, fiind un hibrid între arhitectura nativă locală cu elemente luate cam la întâmplare din diferite alte culturi. În nici un caz, barocul insular, anterior barocului sicilian, nu a evoluat din barocul originar, generat de marii arhitecţi, sculptori şi pictori din Roma, ce fuseseră grupaţi fie în jurul Bisericii Catolice sau aflaţi sub diverse patronaje ale unor personalităţii influente ale timpului. Stilul baroc sicilian s-a născut, de fapt, şi a evoluat puternic spre stilul inconfundabil de mai târziu în timpul perioadei de reconstrucţie ce a urmat cutremului devastator din 1693. Arhitecţilor locali, mulţi dintre ei studiind şi practicând cu marii arhitecţi ai barocului din Roma, li s-au oferit oportunităţi şi condiţii deosebite de a crea construcţii baroc mai frumoase şi mai sofisticate decât cele create anterior pe pamântul Italiei continentale. Creaţiile acestor arhitecţi, alături de o nouă modalitate de gravare pe care aceştia au folosit-o în premieră, au fost inspirante pentru tot mai mulţi arhitecţi sicilieni. Ca atare, în jurul anilor 1730, stilul baroc sicilian devine distinct, atingând ulterior un apogeu, pentru ca mai târziu, în jurul anilor 1780, să fie treptat înlocuit de noul şi mai atrăgătorul stil al mişcării artistice cunoscută ca neo-clasicism. Barocul sicilian, extrem de decorativ şi fastuos, a durat în perioada sa de maturitate nici 50 de ani, reflectând în chip firesc ordinea politică şi socială a Siciliei a epocii respective, când insula s-a aflat sub dominaţie spaniolă, fiind guvernată de o aristocraţie extravagantă, hedonistică şi extrem de bogată. Această perioadă, extrem de prolifică arhitectural şi benefică social a creat barocul sicilian şi a conferit insulei nota sa arhitecturală distinctivă, care a păstrat-o până în secolul 21.
- 西西里巴洛克是指一種獨特的巴洛克建築風格,存在於十七至十八世紀間,義大利南岸的西西里島。 西西里巴洛克有著典型巴洛克式曲線與華麗,點綴著露齒而笑般的人面裝飾、男童天使(putto)以及特殊的浮華風格,成了西西里獨一無二的建築特徵。 西西里巴洛克風格成就於1693年,一場大地震之後的大規模重建時期。在此之前,島上的巴洛克風格是結合了樸實與地方性風貌的建築流派,由融合本土的建築風格發展而來,而不是源自羅馬的主流巴洛克風格。在地震發生後,當地許多於羅馬受訓的建築師,有了充足的機會,來重新打造當時義大利本島當紅的,更精緻、複雜的巴洛克式建築;這些當地建築師的作品--與他們所倡導的新派的建築雕刻術--吸引了更多本地建築師的效法。約莫1730年,西西里的建築師對巴洛克風格已駕輕就熟。他們特殊的詮釋,讓西西里島的藝術形式,更進一步的導向個性化與高度本土化。直到1780年代之後,此風格才漸漸的為新流行的新古典主義所取代。 高裝飾性的西西里巴洛克時期僅僅風行了五十年,但完全反映出島上當時名義上為西班牙所管理,事實上是由富人與奢侈的貴族統治、農業經濟所有權高度集中於其手中的社會秩序。而它獨特的巴洛克式建築,至今仍是島嶼的建築特色。
|