| dbpprop:abstract
|
- Shoegazing (also known as shoegaze) is a subgenre of alternative rock that emerged from the United Kingdom in the late 1980s. It lasted until the mid 1990s with a critical zenith reached in 1990 and 1991. The British music press—particularly NME and Melody Maker—named this style shoegazing because the musicians in these bands stood relatively still during live performances, in a detached, introspective, non-confrontational state, hence the idea that they were gazing at their shoes. The shoegazing sound is typified by significant use of guitar effects, and indistinguishable vocal melodies that blended into the creative noise of the guitars. A lump description given to shoegazing and other affiliated bands in London in the early 1990s was The Scene That Celebrates Itself. In the 1990s, shoegazing groups were pushed aside by the American grunge movement, forcing the relatively unknown bands to break up or reinvent their style altogether. Recent times have seen a renewed interest in the genre among "nu-gaze" bands.
- Unter der Bezeichnung Shoegazing (auch Shoegaze bzw. Shoegazer) werden Spielarten der Rockmusik zusammengefasst, die sich Mitte der 1980er Jahre in Großbritannien entwickelten und sich in den 1990ern international etablieren konnten. Shoegazing gilt dabei als einer der wesentlichen Vorläufer und Einflussfaktoren der späteren Britpop- und Art- bzw. Postrock-Welle.
- El Shoegazing es un estilo de música alternativa surgido a finales de los años ochenta y principios de los años noventa en el Reino Unido, bautizado así por la prensa gracias a la costumbre que tenían los integrantes de las bandas de tocar mirando hacia el suelo, sin hacer contacto visual con su público (en inglés, el término proviene de "shoe" y "gazing", del verbo gaze, que significa mirar fijamente a alguien o algo). Pero no solo este movimiento "corporal" fue lo que identificó su esplendor musical y sus canciones. Las guitarras con retroalimentación, ruidosas y a la vez melódicas, plagadas de pedales de efectos como el flanger, reverb o chorus, los ambientes espaciales que creaban y sus letras, entre sombrías y melancólicas —la mayor parte del tiempo susurradas—, eran los medios identificativos de los grupos. Generalmente reconocían (explícita o implícitamente) como influencias a The Jesus and Mary Chain, Velvet Underground, Spacemen 3, los Cocteau Twins y Brian Eno. Este género se confunde muchas veces con el Dream Pop el cual utilizan más bien ecos en sus guitarras y no tanto distorsiones. Los grupos más importantes de la escena fueron, Ride, Slowdive,Chapterhouse, Catherine Wheel, Lush, Swervedriver, Telescopes, The Boo Radleys y The Verve. Tras el éxito de principios de los años noventa, el género cayó en el olvido, pero una década después, una nueva camada de grupos se propone seguir los pasos de aquellas bandas: Broken Social Scene, Starflyer 59, Autolux, Joy Zipper, Ecstasy of Saint Teresa, Mew, High violets, Lenola, Skywave, M83, Autumns, The Radio Dept. , Serena Maneesh, Destroyalldreamers, Giant Drag, Inverness (Rodrigo Jarque), Resplandor, Sigur Rós, It Hugs Back, The Pains of Being Pure at Heart, Thiside, etc.
- Shoegazing tai shoegaze on vaihtoehtorockin tyylisuuntaus, joka kehittyi Iso-Britanniassa 1980-luvun loppupuolella. Tyylisuunnan nimi viittaa esiintyjien usein poissaolevaan olemukseen ja soittajien efektipedaaleihinsa keskittymiseen. Shoegazingille ominaista on monien efektipedaalien käyttäminen kitaroissa sekä laulumelodiat, jotka sulautuivat soittimilla tuotettuihin omaperäisiin ääniin. 2000-luvulla kiinnostus tyylisuuntaa kohtaan on kasvanut jonkin verran, ja on syntynyt nu gaze -yhtyeitä, jotka ovat ottaneet vaikutteita shoegazingin lisäksi muun muassa elektronisesta ja indie rock -musiikista.
- Le terme shoegazing ou shoegaze décrit un courant musical appartenant au rock alternatif, proche du courant dream pop. Il est apparu au sud de l'Angleterre à la fin des années 80.
- Lo shoegaze o shoegazing è un genere musicale sviluppatosi nel Regno Unito nella seconda metà degli anni '80, che deve il suo nome (guardare le scarpe) alla curiosa tendenza dei chitarristi di guardare in basso mentre suonavano, come se stessero guardando le scarpe. In realtà questo atteggiamento era dovuto fondamentalmente all'esigenza di controllare gli effetti della chitarra, il cui abuso creava quel muro sonoro che caratterizza il genere. Violente stratificazioni di chitarre tese a ricercare un suono puro piuttosto che i classici accordi, parti vocali sognanti e quasi impalpabili (memori della lezione dei Cocteau Twins), giri di basso imparentati con quelli di Peter Hook dei Joy Division, ritmiche talvolta danzabili: queste le fondamentali caratteristiche di un genere che a distanza di più di un decennio dal suo apice continua ad essere seguito e ad ispirare diversi nuovi gruppi. Fondatori del movimento sono certamente i Jesus and Mary Chain, il cui uso del feedback - derivante a sua volta dalle fondamentali sperimentazioni dei Velvet Underground su White Light, White Heat - fece scalpore tra le giovani band britanniche, in quel momento a loro volta interessate ad una riscoperta della psichedelia anni '60. Altre influenze sul genere provenivano certamente dalle nuove geometrie sonore degli statunitensi Sonic Youth, Dream Syndicate (specie il primo EP e l'album di esordio) e Butthole Surfers, guarda caso spesso presenti nelle classifiche indie britanniche d'epoca. Tornando in Gran Bretagna, le prime avvisaglie del genere si avvertono nel movimento denominato C86, tra le cui fila svettano per capacità e inventiva i My Bloody Valentine che passeranno alla storia come coloro che portarono lo shoegaze alle massime espressioni possibili e che finiscono per diventare il modello inevitabile per le altre band della scena. Dopo l'uscita dei loro singoli e dell'album Isn't Anything per l'etichetta Creation Records sarà il diluvio, con l'emergere di nuovi gruppi quali Ride, Lush, Chapterhouse, Slowdive, Telescopes, Curve. Un altro esempio rilevante che si riconduce al fenomeno shoegaze sono gli album del 1989 e del 1992 rispettivamente Disintegration e Wish degli inglesi The Cure. Parallelamente si forma una corrente più cupa, vicina alle atmosfere del krautrock anni '70, dominata da Spacemen 3 e Loop. Da notare come tra le file dello shoegaze si fecero le ossa gruppi che poi avrebbero abbandonato il genere per intraprendere strade diverse, come Blur, Catherine Wheel e The Verve nel Regno Unito e The Smashing Pumpkins e The Dandy Warhols negli Stati Uniti. All'inizio degli anni '90 l'uscita di Loveless segna l'inizio della fine per il movimento, tanto che alcune band cercano nuove strade, come i Boo Radleys e le Lush che virano verso il nascente britpop e i sottovalutati quanto splendidi Swervedriver che cercano di aggiungere al loro suono l'influenza della scena grunge di Seattle. Oggi l'esperienza shoegaze vive nei suoni dell'indietronica e di certe deviazioni della scena emocore sull'esempio degli Appleseed Cast, in certo post-rock.
- シューゲイザー (Shoegazer, Shoegazing) とは、ロックのスタイルの1つ。フィードバック・ノイズや深く歪ませたギターサウンド、ポップで甘いメロディーを際立たせた浮遊感のあるサウンドなどがシューゲイザーの一般的特徴として挙げられる。 シューゲイザーという名称は、この種のバンドではギタリストが終始うつむいてギターを弾くことが多かったことに由来し、Shoe（靴）をgaze（凝視）する人という意味でshoegazerと呼ばれるようになった（ドイツのシューゲルアインシュタインケリッヒが開発した音響装置に音がにているためシューゲイザーと呼ばれたというジョークもある）。当時は「ハッピー・ヴァレー」または「テムズ・ヴァレー」と呼ばれることもあった。 シューゲイザーには1960年代後半に流行したサイケデリックミュージックのリバイバルまたは新解釈的な面があり、またその内省的な音楽スタイル全般がオルタナティヴ・ミュージックの1ジャンルと捉えられる事も少なくない。
- Shoegaze is een, voornamelijk Brits, subgenre van indie, genoemd naar de typische houding van de muzikanten op het podium: onbeweeglijk met hun hoofd naar hun schoenen gericht. Het genre wordt gekenmerkt door de grootse en sferische "gitaar-wall of sound" waaronder dromerige melodieën schuilgaan. De stemmen zijn moeilijk te onderscheiden van de instrumenten omdat deze luider dan de vocalen gemixt zijn en de instrumenten zelf zijn nauwelijks te herkennen, ze vormen een wall of sound. Teksten, als ze al verstaanbaar zijn, beschrijven zoete, kleurrijke dromen over liefde, dood en drugs. Shoegazer kent zijn oorsprong in het midden van de jaren '80, toen The Jesus And Mary Chain op zijn debuut Psychocandy uitpakte met ongehoorde hoeveelheden feedback, distortion en enorm luide dreunende riffs. Ook bands als Spacemen 3 en Loop overgoten hun muziek met gedubte gitaarlagen. Deze groepen zetten onder andere My Bloody Valentine ertoe aan om met dat soort noise te gaan experimenteren. In 1988 brachten ze op Isn't Anything een soort hybride van noise en dromerige zang en melodieën à la Cocteau Twins. Shoegaze was geboren. Al snel traden vele gelijkaardige bands in de voetsporen van My Bloody Valentine, zoals Ride, Slowdive en Galaxie 500. Het schoegazing-genre had eind jaren '80 en begin jaren '90 veel invloed op andere, verwante genres, zoals de psychedelische pop en rock van The Stone Roses en Spiritualized en Radiohead's Creep . In 1991 bracht My Bloody Valentine het bekende Loveless, volgens sommigen het beste shoegaze-album. Andere hoogtepunten zijn Nowhere van Ride en Souvlaki van Slowdive uit 1993 dat zich met de hulp van Brian Eno meer richtte op het dromerige aspect van shoegazing. In het begin van de jaren '90 stierf het genre een stille dood. Geen enkele band slaagde erin om echt commercieel succes te boeken, mede doordat in de pers alle aandacht naar britpop en grunge ging. Sommigen stopten ermee, anderen sloegen een meer poppier weg in, doch enkel The Verve lukte het om daarin een succesvolle carrière uit te bouwen. In Amerika was nog een late reactie op shoegazing binnen de CGM stroming Morella`s Forest boekte een succes met het album "Super deluxe" en EP in 1995. Op dit album is goed de mengeling van enorme gitaarmuren met dromerige meisjeszang te horen, maar ook deze band is overgestapt naar een meer pop-rock sound. Andere grote band Starflyer 59 bracht in 1994/1995 twee shoegazing albums uit ("Silver" en "Gold" en enkele ep`s "She is the queen"", "Le vainquer" en "Goodbye`s are sad"), knarsende gitaren, dromerige zang, trage drumbeats, ook deze band is later ook op een meer rock en roll sound overgegaan. Maar de erfenis van shoegazer is niet te onderschatten, zo zijn noise rock en dream-pop in de jaren '90 uitgegroeid tot de meest populaire indie-sub genres, denk maar aan Mercury Rev, The Flaming Lips, American Analog Set of Yo La Tengo. Tevens is de opkomst van de post-rock een soortgelijke muzikale herwaardering voor sferische rock.
- Shoegaze, eller shoegazing, er en musikksjanger innen alternativ rock som oppstod på De britiske øyer på 1980-tallet. Navnet kommer rett og slett av å stirre sjenert på skoene sine - noe mange av shoegaze-bandene gjorde på scenen (begrepet ble opprinnelig brukt om country-shoegaze bandet Moose). Shoegaze kjennetegnes av drivende, drømmende gitarer og trance-preget musikk. Shoegaze ble etter manges mening funnet opp av britisk-irske My Bloody Valentine i 1987, og hadde sin storhetstid i perioden 1988-1991. Andre store navn var Ride, Moose, Curve, Pale Saints, Lush, Chapterhouse, The Boo Radleys, Spacemen 3, Slowdive og Loop, og til en viss grad også tidlig Stereolab. The Jesus & Mary Chain og The Cocteau Twins, samt eksperimentelle 60- og 70-tallsgrupper som Velvet Underground og Neu!, kan ses på som forløpere til shoegazemusikken. Ellers fikk shoegaze aldri den samme pressedekningen (og de samme salgstallene) som samtidige sjangere som grunge, hip-hop, britpop og madchester, så de fleste gruppene forble kultband. Mange hadde også hengivne tilhengere i britisk musikkpresse.
- Shoegaze, shoegazing, shoegazer - styl rocka alternatywnego/indie rocka/indie popu, powstały pod koniec lat osiemdziesiątych w Wielkiej Brytanii. Przyjmuje się, że gatunek zdefiniowała grupa My Bloody Valentine albumem Isn't Anything. Nazwę stworzył magazyn New Musical Express, obserwując wspólną tendencję gitarzystów zespołów określanych tym mianem do patrzenia w czasie koncertów w dół, na efekty gitarowe. Stąd termin "shoegaze", oznaczający "wpatrywanie się w buty". Najważniejszym elementem brzmienia shoegaze'u jest gitarowa ściana dźwięku i ściszony, "niewyraźny", lecz bardzo melodyjny wokal. Muzyka shoegaze ma introspekcyjny, emocjonalny charakter. Za najważniejsze płyty uznaje się m. in. Loveless My Bloody Valentine i Nowhere Ride; ta pierwsza często pojawia się na szczycie rankingów podsumowujących lata dziewięćdziesiąte czy całą historię muzyki popularnej. Wśród protoplastów gatunku wymienia się m. in. The Jesus and Mary Chain, Spacemen 3, Cocteau Twins i Galaxie 500.
- Shoegazing (ou shoegazer como também é chamado) é um estilo de Rock alternativo que surgiu ao sul da Inglaterra no fim dos anos 80. Diz-se que "Isn't it Anything" de My Bloody Valentine, lançada em 1988 tenha definido o som, embora isso seja cada vez mais disputado pelos artistas associados ao gênero que alegam uma identificação mais próxima com as bandas de ritmo mais hipnótico, como a Loop. O estilo shoegazing surgiu da postura de palco dos shoegazers, que durante os shows ficavam em seu mundo particular, pouco se importando com a performance de um show ou mesmo qualquer contato com o público. A performance tímida chegava ao ponto dos músicos ficarem o tempo todo olhando para baixo sem encarar o público (ou "olhando para os sapatos" e daí shoegazer). Se limitando a sonoridade, o My Bloody Valentine (e numerosas bandas que se seguiram) era marcada pela distorção, guitarras barulhentas e poderosas onde a instrumentação harmônica torna difícil distinguir cada instrumento, formando um caos sonoro temperado por vocais etéreos e contidos criando um contraste entre melodias delicadas e o vigor e peso das distorções e efeitos.
- Шугейзинг (англ. Shoegazing; shoe — обувь, to gaze — глядеть) — жанр альтернативного рока, образовавшийся в конце 1980-х в Южной Англии. Считается, что наибольшее влияние на жанр оказали дрим-поп и спейс-рок группы c культового лэйбла 4AD, где записывались легендарные The Jesus and Mary Chain, Cocteau Twins. Также следует учитывать влияние американской группы Sonic Youth и ранних The Cure, а одним из первых экспериментировать с гитарным саундом в плане нойзовых эффектов начал Jimi Hendrix. В Cocteau Twins на гитаре играл Robin Guthrie, идеи которого по поводу звуковых стен нашли воплощение во многих его последующих проектах, таких как ранний Lush, где он выступал как саунд продюсер, или Resplandor. В том же ключе разрабатывал эту тему Kevin Shields - основатель My Bloody Valentine, который и довёл её до практического воплощения. Основным лэйблом по продвижению нового стиля в Британии стал Creation Records во главе с Alan McGee. Самые известные ранние шугейзинг-группы — My Bloody Valentine, Slowdive, Lush, Ride, Curve, Catherine Wheel, Swervedriver, Galaxie 500, Chapterhouse, Bowery Electric, Pale Saints, Loop, Spacemen 3, Dinosaur Jr, Spiritualized, Nightblooms, The Brian Jonestown Massacre, Medicine, Flying Saucer Attack, Adorable, Snowpony, The Boo Radleys, The Telescopes, Moose, Secret Shine, Th' Faith Healers, Aarktica, Black Tambourine. Условно считается что shoegazing появился в 1988 году с альбомом «Isn’t Anything» группы My Bloody Valentine. В данный момент жанр смешивается с разными стилями, в основном с такими как dreampop и drone, из современных групп можно отметить: Pia Fraus, Resplandor, Skywave, The Radio Dept. , Sigur Rós, Alcest, Air Formation, Astrobrite, The Pains of Being Pure at Heart, Serena Maneesh, The Twilight Sad, Jesu, A Place to Bury Strangers, Asobi Seksu, Autolux, Amusement Parks on Fire, Airiel, Malory, Luminous Orange, Alcian Blue, Soundpool, The High Violets, Monster Movie, Sciflyer, Highspire, Pinkshinyultrablast, Joensuu 1685, Daphne Dawn, Maribel, Fleeting Joys, Tribes of the City Слово «Shoegazing» буквально переводится, как «уставившийся на ботинки». Музыканты шугейзинг-групп во время исполнения своих песен стояли совершенно неподвижно, смотря в пол. (Хотя на самом деле они смотрели на гитарные примочки под ногами). Отличительная музыкальная черта шугейзинга — обилие гитарных и синтезаторных эффектов — так называемая «стена звука», в которой сливались и вокал и мелодия. Кроме как в Великобритании шугейзинг нигде особо не прижился, а в середине 1990-х стал исчезать и в Британии, уступая американскому гранжу и английскому брит-попу. Но в последнее время интерес к жанру возрождается с новой силой,как на родине,так и в США — очень многие группы используют модные шугейзерные эффекты в своей музыке, даже ветераны My Bloody Valentine объединились вновь в 2008 году для серии концертов и возможно записи нового альбома...
- Shoegazing är en musikgenre där sången ofta är otydlig och rytmiskt insvept i tunga gitarrer och trummor. Namnet fick genren på grund av att bandet under konserter sällan mötte publikens blickar utan istället tittade ner på sina skor. Elaka tungor menade att musikerna inte var säkra nog på att spela och behövde således titta (stirra) på sina instrument (gitarr/bas). Bland de första med musikstilen var det irländska popbandet My Bloody Valentine. Engelsk subvåg av det som i Sverige gick under namnet indiepop. Musiken är ofta drömsk melodisk pop i klassisk 60-talssättning (sång, gitarr, bas och trummor). Effektboxar används flitigt och distorsion är en bärande ingrediens. Sången, som närmast göms bakom lager av gitarrer, är mjuk, icke-aggressiv och melodidriven. Gitarrsolo i vanlig bemärkning förekommer sällan. Genren fick sitt namn av engelsk musikpress därför att banden gav ett arrogant intryck och upplevdes inneslutna i sig själva. Artisterna verkade närmast ointresserade och stirrade ner i skorna (shoegazing). Kanske var det bara blygsel, men den engelska pressen fattade budskapet och kallade det för ”The music that celebrates itself”. Ursprunget var dels 60-talsmusiken, men i stor grad post-punken i form av 4AD-band (skivbolag) som exempelvis Cocteau Twins, This Mortal Coil och The Birthday Party. Andra viktiga influenser var The Jesus & Mary Chain, The House of Love, The Chameleons, The Smiths och The Cure. Det finns inga vattentäta skott om vad som är, och inte är, shoegazing. Dinosaur Jr blev först kallade för shoegazing-band och sedan Grunge. Blur var först shoegazing-band och sedan Britpop. Radiohead är ett annat typiskt shoegazing-band (Johnny Greenwood är typexemplet för en shoegazing-gitarrist), som idag inte förknippas med vågen. Det populäraste shoegazing-bandet var Ride. Det mest stilbildande (också utanför genren) var My Bloody Valentine. Skivbolaget Creation Records hade ett antal band som var viktiga för genren: The Boo Radleys, The Bodines, Swervedriver, The Telescopes, Slowdive och Adorable. Även Teenage Fanclub och Oasis kan med gott fog påstås vara influerade av shoegazing-vågen. Andra shoegazers att nämna är: Thousand Yard Stare, Lush, Moose, Chapterhouse, Verve, Curve och Pale Saints. Shoegazing som buzz-word försvann lika snabbt som det hade uppstått, och andra musikstilar tog över (Brit-pop etc.). Idag kan man nog säga att en del av arvet från shoegazing kan finnas i det som kallas Postrock eller Nu-gazing. Band som Mogwai och Sigur Rós ligger tätt på shoegazing som musikstil.
- 瞪鞋搖滾，或低頭搖滾、自賞搖滾（英文：Shoegazing，或簡短的Shoegaze），是一種另類搖滾支派，出現於1980年代晚期的英國，並於1990年及1991年達到顛峰。英國音樂刊物——特別是NME與Melody Maker——將此風格命名為「瞪鞋搖滾」，是因為這些樂團在現場演出時經常站著不動，全神貫注於在地上的效果器，貌似盯著他們的鞋子一樣。 瞪鞋搖滾常在音樂中玩弄吉他效果，加上不清楚的聲線旋律，融入吉他富有創意的噪音背景中。人們將瞪鞋搖滾與倫敦其他相關樂團形容是「自賞」或「自娛」。1990年代，瞪鞋搖滾樂團被美國的油漬搖滾風潮蓋過，進而促使相對較不知名的瞪鞋搖滾樂團解散或改換其他樂風。
|
![[RDF Data]](/statics/sw-cube.png)
