| dbpprop:abstract
| - The Serbo-Croatian language or Croato-Serbian language is a South Slavic diasystem. The Serbo-Croatian language was used as an umbrella term for dialects spoken in Serbia, Croatia, Montenegro, Bosnia and Herzegovina; it was one of the official languages of Yugoslavia from 1918 to 1991 . In its standardized form, it was based on the Štokavian dialect and defined in Ekavian and Iyekavian variants, called "pronunciations." Unofficially, there were "Eastern" and "Western" variants. By extension, Kaykavian and Chakavian were often considered to be dialects, but they were not in official use. With the breakup of Yugoslavia in the 1990s, its languages followed suit and Croatian, Serbian, and Bosnian became separate standards . Currently, there is a movement to create a Montenegrin language, separate from Serbian. Conversely, the complex term "Serbo-Croatian" declined in use, first from official documents and gradually from linguistic literature. Today, use of the term "Serbo-Croatian" is controversial due to history, politics, and the variable meanings of the word language. Linguists are divided on questions regarding whether the use of the name should be deprecated. It is still used, for lack of a more succinct alternative, to denote the "daughter" languages as a collectivity. An alternative name has emerged abroad – Bosnian/Croatian/Serbian (BCS). It is also known in the regional linguistic community as the Central South Slavic diasystem. (en)
- Kroatisk Af officielle sprog: kroatisk Kroatien i Bosnien-Hercegovina. Forskellene mellem sprogene er meget små, men kroatisk skrives med latinsk skrift. Det skønnes, at ca. 6,2 mio. mennesker taler kroatisk. Officielle sprog: western-štokawian, (kajkawian i čakawian).# hrvatski jezik (SIL oznaka: hrv; ISO 639-1 oznaka: hr; ISO 639-2/3 oznaka: hrv) (da)
- El serbocroata o croatoserbio (srpskohrvatski o hrvatskosrpski) es el conjunto de lenguas del eslavo meridional, hablados en la península de los Balcanes, en especial en los países de Serbia, Montenegro, Croacia y Bosnia-Herzegovina. El término serbocroata se utilizó durante la mayor parte del siglo XX para referirse al idioma común de croatas y serbios. Fue una de las lenguas oficiales de la antigua federación Yugoslavia. Dicha denominación se usó desde 1921 hasta la guerra de los Balcanes a principios de los años noventa, a modo de genérico de los dialectos hablados por serbios, croatas, bosnios y montenegrinos.La forma estándar se basaba en la conocida variedad štokavski, por el uso del pronombre interrogativa sto, que se usa en la zona este de Bosnia y en el oeste de Serbia. Otros dialectos eran el kajkavski y el čakavski . Con la separación de Yugoslavia y la aparición de nuevos estados, el término “serbocroata” cayó en desuso, a excepción de la lingüística. Hoy en día, la denominación de dicho idioma es una cuestión polémica, en la que tienen mucho que ver la historia y la política. (es)
- Serbokroatisch oder Kroatoserbisch (auch Kroatisch oder Serbisch, Serbisch oder Kroatisch) war, gemeinsam mit Slowenisch und Mazedonisch, die Amtssprache im ehemaligen Jugoslawien. Erstmals wurde dieser Begriff im Jahr 1824 von Jacob Grimm im Vorwort seiner Übersetzung der Kleinen Serbischen Grammatik von Vuk Stefanović Karadžić erwähnt. Einige Jahre später, 1836, wurde dieser Ausdruck erneut vom Philologen Jernej Kopitar in einem Brief benutzt. Offiziell wurde die Bezeichnung von 1921 bis ca. 1993 als Dachsprache für die Dialekte von Serben, Kroaten, Bosniaken und Montenegrinern verwendet. Mit dem Zerfall Jugoslawiens trennten sich die Sprachen: Kroatisch, Serbisch, Bosnisch und Montenegrinisch werden seitdem meist als getrennte Sprachen beschrieben . Der Ausdruck Serbokroatisch wird insbesondere in Kroatien und Serbien kaum noch verwendet. Als erstes verschwand er aus offiziellen Dokumenten und danach zunehmend auch aus der sprachwissenschaftlichen Literatur. Wird dennoch ein zusammenfassender Begriff benötigt, so wird häufig die Abkürzung BKS (für Bosnisch/Kroatisch/Serbisch) verwendet. Eine weitere Variante für die betreffende Sprachengruppe ist die Bezeichnung Mittelsüdslawisch. (de)
- Serbokroaatin kieli eli serbokroaatti (srpskohrvatski tai hrvatskosrpski tai српскохрватски) on indoeurooppalaiseen kielikuntaan kuuluva eteläslaavilainen kieli, jota puhutaan Kroatiassa, Bosnia ja Hertsegovinassa, Serbiassa ja Montenegrossa. Nykyisin lähinnä poliittisista syistä puhutaan serbian, kroatian, bosnian ja montenegron kielistä vaikka kieli on kaikissa maissa lähes sama murre-eroja lukuun ottamatta. Murteita esiintyy myös valtioiden kielten sisällä. Serbian kieltä kirjoitetaan myös kyrillisin, muita vain latinalaisin aakkosin. Äidinkielisiä puhujia on 18 miljoonaa. Serbokroatia on myös äänestetty joskus slavistien kongressissa slaavilaiskielistä kaikkien kauneimmaksi. (fi)
- Serbo-croate est un terme de spécialité créé par des linguistes serbes et croates pour désigner la langue parlée par les Serbes, les Croates, les Bosniaques et les Monténégrins. C’était l’appellation de l’une des langues officielles (à côté du slovène et du macédonien) de l’ancienne Yougoslavie. Des variantes, toujours officielles de ce terme étaient « croato-serbe », « croate ou serbe » et « serbe ou croate ». Aujourd'hui le terme de BCSM remplace peu à peu le terme de serbo-croate car il est représentatif de tout les locuteurs de la langue. L'Université de la Sorbonne utilise les deux termes .Du point de vue de la linguistique comparée, l’entité linguistique désignée par le terme serbo-croate est une langue Abstand en termes de sociolinguistique, c’est-à-dire une langue dont les dialectes passés ou actuels présentent assez de traits structurels communs objectivement établis pour constituer une langue unitaire. Cependant, elle existe sous la forme de quatre langues standards : le serbe, le croate, le bosnien et le monténégrin. En termes de sociolinguistique, ce sont des langues Ausbau. Chacune de ces langues est aussi officielle dans les pays respectifs. De plus, le croate est officiel dans les localités de Serbie et du Monténégro habitées par des Croates, de même que le serbe dans les localités de Croatie habitées par les Serbes. Le croate et le serbe sont aussi langues officielles en Bosnie et au Monténégro. (fr)
- La lingua serbo-croata (o serbocroata) era la principale lingua ufficiale della Jugoslavia, seguita dallo sloveno e dal macedone. Questa denominazione non è più ufficialmente usata dopo i tragici fatti del periodo 1992 - 1995 nella Jugoslavia ed il progressivo, vicendevole allontanamento dei Paesi interessati.Il caso della lingua serbo-croata ha costituito un recente esempio di scissione, per ragioni essenzialmente di opportunità politica, di una lingua sostanzialmente unitaria in una pluralità di idiomi largamente coincidenti e appartenenti allo stesso ceppo (slavo meridionale). (it)
- セルビア・クロアチア語（‐ご。セルボ・クロアチア語、クロアチア・セルビア語とも：Srpskohrvatski / Српскохрватски、スルプスコフルヴァツキ、Hrvatskosrpski / Хрватскосрпски、フルヴァツコスルプスキ）は、読んで字のごとくセルビア人(Srbi)やクロアチア人の言語。ユーゴスラビアでは憲法上の公用語と定められていた。セルビア・クロアチア以外にボスニア・ヘルツェゴビナ、モンテネグロなどでも話されている。ユーゴスラビアが分裂してからはセルビア語、クロアチア語、ボスニア語の三言語に政治的・社会的に分けられ、近年ではモンテネグロが独立したため、更にモンテネグロ語を分離しようとする運動もある。元来クロアチア語とボスニア語ではラテン文字、セルビア語ではキリル文字およびラテン文字が使われる。しかし、各言語の文法・発音・正書法の差は極めて小さく、同一言語として扱われていた。セルビア・クロアチア語の苗字は指小辞-ićを付けることが多い。1998年6月21日に行われたフランスワールドカップのドイツ対ユーゴスラビアの試合では、スターティングメンバーのゴールキーパー以外全選手が-vićだった。また、この試合でベンチに控えていたゴールキーパーも、苗字が-vićで終わる名前だった。 (ja)
- Het Servokroatisch (srpskohrvatski of hrvatskosrpski) is een taal uit de westelijke groep van de Zuid-Slavische talen. Het was de hoofdtaal van Servië, Kroatië, Bosnië en Herzegovina en Montenegro en wordt ook gesproken en verstaan in Macedonië en Slovenië. De taal wordt verder gesproken door Servische en Kroatische minderheden in Oostenrijk, Hongarije en Roemenië. (nl)
- Serbokroatisk er en felles betegnelse på språkene som ble snakket i det tidligere Jugoslavia, serbisk, kroatisk og bosnisk. Betegnelsen er omstridt og blir ikke brukt så ofte nå til dags. Det standardiserte språket baserte seg på stokavisk dialekt, og ble benyttet som offisielt språk i det tidligere Jugoslavia fra 1923 til ca 1993. Oppdelingen av Jugoslavia etter krigene gjorde at de nye statene Bosnia-Hercegovina og Kroatia begynte å bruke «sine» språk som offisielle språk normer og begynte å benytte seg av særegne trekk for å definere sin nasjonalitet. (no)
- Język serbsko-chorwacki (serbochorwacki, chorwackoserbski, chorwacki czyli serbski) – obecnie jest to kontrowersyjna nazwa na zbiór blisko spokrewnionych języków standardowych i dialektów, należących do grupy południowej języków słowiańskich. Języki i dialekty te używane są w Chorwacji, Bośni i Hercegowinie, Serbii i Czarnogórze oraz przez mniejszości serbskie i chorwackie w Słowenii, Austrii, na Węgrzech, we Włoszech i Rumunii. W sumie posługuje się nimi ok. 21 milionów ludzi. Do momentu politycznego rozpadu Jugosławii język serbsko-chorwacki uważany był powszechnie za jeden standardowy język południowosłowiański, posiadający jednak wariantową budowę. W jego obrębie najczęściej wyróżniano dwa wyraźnie spolaryzowane warianty – zachodni oraz wschodni . Obszar Bośni i Hercegowiny traktowano jako przestrzeń przenikania się obu wspomnianych wariantów. Począwszy od lat 70. XX w. zaczęły pojawiać się teorie, zgodnie z którymi w języku serbsko-chorwackim zaczęto wyodrębniać jeszcze dwa inne warianty (subwarianty) bośniacko-hercegowiński oraz czarnogórski. (pl)
- A língua servo-croata, ou serbo-croata, é uma língua eslava falada principalmente na Sérvia, em Montenegro, na Croácia e na Bósnia e Herzegovina por pouco menos de 20 milhões de pessoas. Seus códigos ISO 639 são sh, scr e scc. É composta por um diassistema, dividido em duas línguas principais: a língua croata, que usa o alfabeto latino a língua sérvia, que usa dois alfabetos: o alfabeto cirílico e o alfabeto latinoA Iugoslávia era um verdadeiro caldeirão de misturas: dois alfabetos, três línguas oficiais, três religiões predominantes, quatro etnias e seis repúblicas. Com sua dissolução se produziu uma simplificação notável no sentido de que cada nova entidade se identificou com um Estado determinado, seja, Sérvia, Croácia, Bósnia e Herzegovina ou República da Macedónia. Apesar de tudo, as dificuldades em todos os níveis nesta região dos Bálcãs persistem. Inclusive no aspecto lingüístico.A Sérvia entrou num período de estagnação após a derrota sofrida ante os invasores turcos-otomanos em 1389 e só a Igreja Ortodoxa manteve a aprendizagem da literatura viva. A língua da Igreja e a ortografia baseada no alfabeto cirílico influíram notavelmente nos escritos seculares, tanto na Sérvia, dominada pelos turcos, quanto na Voivodina, pelos húngaros.A partir de 1700, ambas as nações entram na esfera do Império Austro-Húngaro, originando-se uma literatura um tanto ambígua em suas normas e inteligível somente para os que conheciam a língua da Igreja. Enquanto isso, os croatas, ligados administrativamente e pela religião católica com os países europeus a norte e a oeste, cultivaram a literatura em línguas vizinhas e em sua própria. Os escritores da costa do Adriático utilizaram o latim e o italiano assim como os dialetos de Dubrovnik e Split; em troca os que viviam no norte da Croácia usavam o alemão, o húngaro, o latim e seus dialetos locais. A ortografia era principalmente latina, traduzindo os sons não latinos por meio do húngaro ou de convencionalismos gráficos semi-italianos. Como na Croácia se manifestam as maiores diferenças dialetais de todo o território do servo-croata, há grandes diferenças entre o escrito em Zagreb ou Varazdin no norte e o escrito na costa do Adriático.Não obstante os croatas também têm uma tradição da Igreja Eslava, pois as regiões costeiras e insulares mantiveram a liturgia, contra a vontade da hierarquia, em textos eslavos escritos em alfabeto glagolítico, prática mantida na ilha de Krk. O glagolítico serviu também como veículo secular e os croatas desenvolveram caracteres de forma e cursivos peculiares. (pt)
- Сербохорва́тский язы́к (также сербскохорватский, сербо-хорватский / сербско-хорватский, хорватскосербский / хорватско-сербский, хорватосербский / хорвато-сербский) — один из южнославянских языков, литературный язык, опирающийся на совокупность диалектов на территории бывшей Югославии . (ru)
- Serbokroatiska, alternativt kroatoserbiska, senare beteckning BKS, är ett omstritt samlingsbegrepp för ett antal sydslaviska språk och språkformer, som idag betraktas som separata språk: kroatiska och serbiska. Begreppet serbokroatiska började användas inom språkforskningen på 1800-talet. I Jugoslavien användes serbokroatiskan som officiellt språk 1954–1991. (sv)
- 塞尔维亚-克罗地亚语 српскохрватски / srpskohrvatskihrvatskosrpski / хрватскосрпскиhrvatski ili srpski / хрватски или српскисрпски или хрватски / srpski ili hrvatski 使用在 “塞尔维亚-克罗地亚语”这个名词已不在任何官方语言中出现。但是使用这个名词的标准语，曾是波斯尼亚和黑塞哥维那、克罗地亚、塞尔维亚、黑山、和在奥地利的部分区域的官方语言的名字 区域： 东南欧、巴尔干半岛 使用人數： 相对少人认为他们的语言是“塞尔维亚-克罗地亚语”。有 1.7 千万人说塞尔维亚语、波斯尼亚语或克罗地亚语。 排名： 约 50 語系： 印欧语系 斯拉夫语族 南斯拉夫语支 西南斯拉夫语支 塞尔维亚-克罗地亚语 語言代碼 ISO 639-1： sh (已弃用) ISO 639-2： sla ISO 639-3： 分別為：hbs – 塞尔维亚-克罗地亚语bos – 波斯尼亚语hrv – 克罗地亚语srp – 塞尔维亚语 塞爾維亞-克羅埃西亞語（Српскохрватски језик / Srpskohrvatski jezik）是流行在東歐巴爾幹半島前南斯拉夫諸國的語言。今天由於政治因素，該語言在不同的國家擁有不同的名稱和發音標準，但是使用者依然可以自由通話。 (zh)
|
| rdfs:comment
| - The Serbo-Croatian language or Croato-Serbian language is a South Slavic diasystem. (en)
- Kroatisk Af officielle sprog: kroatisk Kroatien i Bosnien-Hercegovina. (da)
- El serbocroata o croatoserbio (srpskohrvatski o hrvatskosrpski) es el conjunto de lenguas del eslavo meridional, hablados en la península de los Balcanes, en especial en los países de Serbia, Montenegro, Croacia y Bosnia-Herzegovina. (es)
- Serbokroatisch oder Kroatoserbisch (auch Kroatisch oder Serbisch, Serbisch oder Kroatisch) (srpskohrvatski oder cрпскохрватски oder hrvatskosrpski oder hrvatski ili srpski oder srpski ili hrvatski) war, gemeinsam mit Slowenisch und Mazedonisch, die Amtssprache im ehemaligen Jugoslawien. (de)
- Serbokroaatin kieli eli serbokroaatti (srpskohrvatski tai hrvatskosrpski tai српскохрватски) on indoeurooppalaiseen kielikuntaan kuuluva eteläslaavilainen kieli, jota puhutaan Kroatiassa, Bosnia ja Hertsegovinassa, Serbiassa ja Montenegrossa. (fi)
- Serbo-croate est un terme de spécialité créé par des linguistes serbes et croates pour désigner la langue parlée par les Serbes, les Croates, les Bosniaques et les Monténégrins. (fr)
- La lingua serbo-croata (o serbocroata) (srpskohrvatski/cрпскохрватски) era la principale lingua ufficiale della Jugoslavia, seguita dallo sloveno e dal macedone. (it)
- セルビア・クロアチア語（‐ご。セルボ・クロアチア語、クロアチア・セルビア語とも：Srpskohrvatski / Српскохрватски、スルプスコフルヴァツキ、Hrvatskosrpski / Хрватскосрпски、フルヴァツコスルプスキ）は、読んで字のごとくセルビア人(Srbi)やクロアチア人の言語。ユーゴスラビアでは憲法上の公用語と定められていた。セルビア・クロアチア以外にボスニア・ヘルツェゴビナ、モンテネグロなどでも話されている。ユーゴスラビアが分裂してからはセルビア語、クロアチア語、ボスニア語の三言語に政治的・社会的に分けられ、近年ではモンテネグロが独立したため、更にモンテネグロ語を分離しようとする運動もある。元来クロアチア語とボスニア語ではラテン文字、セルビア語ではキリル文字およびラテン文字が使われる。しかし、各言語の文法・発音・正書法の差は極めて小さく、同一言語として扱われていた。セルビア・クロアチア語の苗字は指小辞-ićを付けることが多い。1998年6月21日に行われたフランスワールドカップのドイツ対ユーゴスラビアの試合では、スターティングメンバーのゴールキーパー以外全選手が-vić� った。また、この試合でベンチに控えていたゴールキーパーも、苗字が-vićで終わる名前� った。 (ja)
- Het Servokroatisch (srpskohrvatski of hrvatskosrpski) is een taal uit de westelijke groep van de Zuid-Slavische talen. (nl)
- Serbokroatisk er en felles betegnelse på språkene som ble snakket i det tidligere Jugoslavia, serbisk, kroatisk og bosnisk. (no)
- Język serbsko-chorwacki (serbochorwacki, chorwackoserbski, chorwacki czyli serbski) – obecnie jest to kontrowersyjna nazwa na zbiór blisko spokrewnionych języków standardowych i dialektów, należących do grupy południowej języków słowiańskich. (pl)
- A língua servo-croata, ou serbo-croata, é uma língua eslava falada principalmente na Sérvia, em Montenegro, na Croácia e na Bósnia e Herzegovina por pouco menos de 20 milhões de pessoas. (pt)
- Сербохорва́тский язы́к (также сербскохорватский, сербо-хорватский / сербско-хорватский, хорватскосербский / хорватско-сербский, хорватосербский / хорвато-сербский)� — один из южнославянских языков, литературный язык, опирающийся на совокупность диалектов на территории бывшей Югославии . (ru)
- Serbokroatiska, alternativt kroatoserbiska, senare beteckning BKS, är ett omstritt samlingsbegrepp för ett antal sydslaviska språk och språkformer, som idag betraktas som separata språk: kroatiska och serbiska. (sv)
- 塞尔维亚-克罗地亚语 српскохрватски / srpskohrvatskihrvatskosrpski / хрватскосрпскиhrvatski ili srpski / хрватски или српскисрпски или хрватски / srpski ili hrvatski 使用在 “塞尔维亚-克罗地亚语”这个名词已不在任何官方语言中出现。但是使用这个名词的� �准语，曾是波斯尼亚和黑塞哥维那、克罗地亚、塞尔维亚、黑山、和在奥地利的部分区域的官方语言的名字 区域： 东南欧、巴尔干半岛 使用人數： 相对少人认为他们的语言是“塞尔维亚-克罗地亚语”。有 1.7 千万人说塞尔维亚语、波斯尼亚语或克罗地亚语。 排名： 约 50 語系： 印欧语系 斯拉夫语族 南斯拉夫语支 西南斯拉夫语支 塞尔维亚-克罗地亚语 語言代碼 ISO 639-1： sh (已弃用) ISO 639-2： sla ISO 639-3： 分別為：hbs – 塞尔维亚-克罗地亚语bos – 波斯尼亚语hrv – 克罗地亚语srp – 塞尔维亚语 塞爾維亞-克羅埃西亞語（Српскохрватски језик / Srpskohrvatski jezik）是流行在東歐巴爾幹半島前南斯拉夫諸國的語言。今天由於政治� � ，該語言在不同的國家擁有不同的名稱和發音標準，但是使用者依然可以自由通話。 (zh)
|
![[RDF Data]](/statics/sw-cube.png)
