| dbpprop:abstract
|
- Serbo-Croatian, Croato-Serbian, or Bosnian/Croatian/Serbian (BCS), is a South Slavic language or diasystem. The term Serbo-Croatian is and has been used both as an umbrella term for all the dialects spoken in what is nowadays Serbia, Montenegro, Croatia and Bosnia and Herzegovina, and more importantly, as the official standard language of Yugoslavia from 1954 to 1990. In its standardized form, it was based on the Neoštokavian subdialect of the Štokavian dialect system, and defined in Ekavian and Ijekavian literary variants, called "pronunciations". Unofficially, there were "Eastern" (based on the Serbian idiom) and "Western" (based on the Croatian and Bosnian idiom) literary variants, that eventually served as a basis for future standard languages. By extension, Kajkavian and Čakavian dialects were often considered to be dialects of the Serbo-Croatian (while the Torlakian dialect was never recognized in mainstream linguistics), but they were not in official use. With the breakup of Yugoslavia in the 1990s, its languages followed suit and Croatian, Serbian, and Bosnian became separate standard languages. Currently, there is a movement to create a Montenegrin language, separating it from Serbian. Conversely, the complex term "Serbo-Croatian" declined in use, first from official documents and gradually from linguistic literature, being replaced by politically more correct alternatives. Today, use of the term "Serbo-Croatian" is controversial due to history, politics, and the variable meanings of the word language. Linguists are divided on questions regarding whether the use of the name should be deprecated. It is still used, for lack of a more succinct alternative, to denote the "daughter" languages as a collectivity. An alternative name has emerged abroad – Bosnian/Croatian/Serbian (BCS), when referring to the same dialectal base (stylised Neoštokavian) used for all the Serbo-Croatian standard languages. In the regional dialectology, the term Central South Slavic diasystem is sometimes used as a collective term, when discussing the intensive mutual influence of Serbo-Croatian dialects in the historical period.
- Serbokroatisch oder Kroatoserbisch (auch Kroatisch oder Serbisch, Serbisch oder Kroatisch) (srpskohrvatski oder српскохрватски oder hrvatskosrpski oder hrvatski ili srpski oder srpski ili hrvatski) war, gemeinsam mit Slowenisch und Mazedonisch, die Amtssprache im ehemaligen Jugoslawien. Erstmals wurde dieser Begriff im Jahr 1824 von Jacob Grimm im Vorwort seiner Übersetzung der Kleinen Serbischen Grammatik von Vuk Stefanović Karadžić erwähnt. Einige Jahre später, 1836, wurde dieser Ausdruck erneut vom Philologen Jernej Kopitar in einem Brief benutzt. Offiziell wurde die Bezeichnung von 1921 bis ca. 1993 als Dachsprache für die Dialekte von Serben, Kroaten, Bosniaken und Montenegrinern verwendet. Mit dem Zerfall Jugoslawiens kam es zur Trennung der Sprachen: Kroatisch, Serbisch, Bosnisch und jüngst auch Montenegrinisch werden seitdem offiziell meist als getrennte Sprachen beschrieben. Der Ausdruck Serbokroatisch wird insbesondere in Kroatien und Serbien kaum noch verwendet. Als erstes verschwand er aus offiziellen Dokumenten und danach zunehmend auch aus der sprachwissenschaftlichen Literatur. Wird dennoch ein zusammenfassender Begriff benötigt, so wird häufig die Abkürzung BKS (für Bosnisch/Kroatisch/Serbisch) verwendet. Eine weitere Variante für die betreffende Sprachengruppe ist die Bezeichnung Mittelsüdslawisch.
- El terme serbocroat es va utilitzar durant la major part del segle XX per a referir-se a l'idioma comú de croats i serbis. Va nàixer com a tal en el segle XIX, a conseqüència de l'Acord de Viena entre filòlegs serbis i croats, pel qual s'adoptava el dialecte novo-štokavski de variant ijekavski, originari de Hercegovina oriental, com a base del llenguatge literari comú a ambdós pobles. En 1960 es va publicar la "Ortografia de l'idioma literari serbocroat o croatserbi", sobre la base de l'Acord de Novi Sad de filòlegs serbis i croats. Aquest acord va deixar d'aplicar-se amb la independència de Croàcia de Iugoslàvia en 1991. Des de llavors no hi ha cap Acadèmia de la Llengua conjunta que regule l'idioma serbocroat com a tal, i s'han iniciat processos de divergència en les distintes repúbliques. Actualment és normal la referència al serbocroat com diasistema, i són molts (especialment entre els nacionalistes croats i bosnià-musulmans) els que refusen referir-se al serbocroat com un únic idioma.
- Srbochorvatština je podle názoru většiny Chorvatů umělý konstrukt 19. a 20. století na úrovni československého jazyka ze 3 odlišných jazyků: srbštiny, chorvatštiny a bosenštiny. Podle názoru většiny Srbů je to přirozený společný jazyk Srbů, Chorvatů, Bosňáků a Černohorců psaný 2 různými abecedami a s pouze drobnými odchylkami v lexiku (asi 1000 slov; podle nacionalistů ve 150 000 slovech, zřejmě včetně převažující odlišné výslovnosti) a morfologii. Odchylky v slovní zásobě jsou způsobeny tím, že chorvatština je stejně jako čeština puristický jazyk (nahrazuje výpujčky neologismy), zatímco srbština stejně jako polština není. Příkladem může být chorvatský zemljopis / srbská geografija. Po roce 1990 chorvatská tendence k purismu dosáhla intensity brusičství, když helikopter byla nahrazena slovem zrakomlat, dalekovod slovem munjovod (srov. pokus o české mlno). V morfologii je několik odchylek. Studentka se srbsky řekne studentkinja, zatímco chorvatsky studentica, profesorka se srbsky řekne profesorka, zatímco chorvatsky profesorica. Příklad: Kuchyňská sůl je sloučenina sodíku a chlóru. (česky) Kuhinjska sol je spoj natrija i klora. (chorvatsky) Kuhinjska so je jedinjenje natrijuma i hlora. (srbsky) Ačkoliv chorvatština používá velice fonetizující pravopis, na rozdíl od srbštiny či polštiny, ale stejně jako čeština, píše vlastní jména původním pravopisem.
- El serbocroata o croatoserbio (srpskohrvatski o hrvatskosrpski) era la denominación que se utilizó para el conjunto de lenguas del eslavo meridional habladas en los países de Serbia, Montenegro, Croacia y Bosnia-Herzegovina. El término serbocroata se utilizó durante la mayor parte del siglo XX. Fue una de las lenguas oficiales de la antigua federación Yugoslavia. Dicha denominación se usó desde 1921 hasta la guerra de los Balcanes a principios de los años noventa, a modo de genérico de los dialectos hablados por serbios, croatas, bosnios y montenegrinos. La forma estándar se basaba en la conocida variedad štokavski, por el uso del pronombre interrogativo što (‘qué’), que se usa en la zona este de Bosnia y en el oeste de Serbia. Otros dialectos eran el kajkavski y el čakavski (hablados en Croacia). Con la disgregación de Yugoslavia y la aparición de nuevos estados, el término “serbocroata” cayó en desuso. Hoy en día, la denominación de dichos idiomas es una cuestión polémica.
- Serbokroaatin kieli eli serbokroaatti (srpskohrvatski tai hrvatskosrpski tai српскохрватски) on indoeurooppalaiseen kielikuntaan kuuluva eteläslaavilainen kieli, jota puhutaan Kroatiassa, Bosnia ja Hertsegovinassa, Serbiassa ja Montenegrossa. Nykyisin lähinnä poliittisista syistä puhutaan serbian, kroatian, bosnian ja montenegron kielistä vaikka kieli on kaikissa maissa lähes sama murre-eroja lukuun ottamatta. Murteita esiintyy myös valtioiden kielten sisällä. Serbian kieltä kirjoitetaan myös kyrillisin, muita vain latinalaisin aakkosin. Äidinkielisiä puhujia on 18 miljoonaa. Serbokroatia on myös äänestetty joskus slavistien kongressissa slaavilaiskielistä kaikkien kauneimmaksi.
- Serbo-croate est un terme de spécialité créé par des linguistes serbes et croates pour désigner la langue parlée par les Serbes, les Croates, les Bosniaques et les Monténégrins. C’était l’appellation de l’une des langues officielles de l’ancienne Yougoslavie. Des variantes, toujours officielles de ce terme étaient « croato-serbe », « croate ou serbe » et « serbe ou croate ». Aujourd'hui le terme de BCSM remplace peu à peu le terme de serbo-croate car il est représentatif de tous les locuteurs de la langue. L'Université de la Sorbonne utilise les deux termes . Du point de vue de la linguistique comparée, l’entité linguistique désignée par le terme serbo-croate est une langue Abstand en termes de sociolinguistique, c’est-à-dire une langue dont les dialectes passés ou actuels présentent assez de traits structurels communs objectivement établis pour constituer une langue unitaire. Cependant, elle existe sous la forme de quatre langues standards : le serbe, le croate, le bosnien et le monténégrin. En termes de sociolinguistique, ce sont des langues Ausbau. Chacune de ces langues est aussi officielle dans les pays respectifs. De plus, le croate est officiel dans les localités de Serbie et du Monténégro habitées par des Croates, de même que le serbe dans les localités de Croatie habitées par les Serbes. Le croate et le serbe sont aussi langues officielles en Bosnie et au Monténégro.
- A szerbhorvát nyelv kifejezés nyelvészek alkotta szakkifejezés, amely a szerbek, a horvátok, a bosnyákok és a montenegróiak által beszélt nyelvet volt hivatott megnevezni. Az egykori Jugoszlávia egyik hivatalos nyelvének elnevezése is volt. Az elnevezés ugyancsak hivatalos változatai voltak a „horvátszerb nyelv”, a „horvát vagy szerb nyelv” és a „szerb vagy horvát nyelv”. A szociolingvisztika szempontjából a „szerbhorvát nyelv” terminus egy abstand-nyelvet nevez meg, azaz egy olyan nyelvet, amelynek dialektusai elegendő számú közös, tárgyilagosan megállapított szerkezeti tulajdonságokkal rendelkeznek ahhoz, hogy egységes rendszert alkossanak. Ugyanakkor ez a nyelvi entitás négy külön sztenderd nyelvből áll, amelyek ugyanannyi ausbau-nyelvet alkotnak, mindegyiknek hivatalos nyelvi státusza lévén: a szerb nyelvnek Szerbiában, Bosznia-Hercegovinában, Montenegróban és egyes helységekben Horvátországban a horvátnak Horvátországban, Bosznia-Hercegovinában, Montenegróban és egyes helységekben Szerbiában a bosnyáknak Bosznia-Hercegovinában, Montenegróban és egyes helységekben Szerbiában a montenegróinak Montenegróban
- La lingua serbo-croata (o serbocroata) (srpskohrvatski/cрпскохрватски) era la principale lingua ufficiale della Jugoslavia, seguita dallo sloveno e dal macedone. Questa denominazione non è più ufficialmente usata dopo i tragici fatti del periodo 1992 - 1995 nella Jugoslavia ed il progressivo, vicendevole allontanamento dei Paesi interessati. Il caso della lingua serbo-croata ha costituito un recente esempio di scissione, per ragioni essenzialmente di opportunità politica, di una lingua sostanzialmente unitaria in una pluralità di idiomi largamente coincidenti e appartenenti allo stesso ceppo (slavo meridionale).
- セルビア・クロアチア語（‐ご。セルボ・クロアチア語、クロアチア・セルビア語とも：Srpskohrvatski / Српскохрватски、スルプスコフルヴァツキ、Hrvatskosrpski / Хрватскосрпски、フルヴァツコスルプスキ）は、読んで字のごとくセルビア人(Srbi)やクロアチア人(Hrvati)の言語。ユーゴスラビアでは憲法上の公用語と定められていた。セルビア・クロアチア以外にボスニア・ヘルツェゴビナ、モンテネグロなどでも話されている。 ユーゴスラビアが分裂してからはセルビア語、クロアチア語、ボスニア語の三言語に政治的・社会的に分けられ、近年ではモンテネグロが独立したため、更にモンテネグロ語を分離しようとする運動もある。元来クロアチア語とボスニア語ではラテン文字、セルビア語ではキリル文字およびラテン文字が使われる。しかし、各言語の文法・発音・正書法の差は極めて小さく、同一言語として扱われていた。 セルビア・クロアチア語の苗字は指小辞-ićを付けることが多い。1998年6月21日に行われたフランスワールドカップのドイツ対ユーゴスラビアの試合では、スターティングメンバーのゴールキーパー以外全選手が-vićだった。また、この試合でベンチに控えていたゴールキーパーも、苗字が-vićで終わる名前だった。
- Het Servokroatisch (srpskohrvatski of hrvatskosrpski) is een taal uit de westelijke groep van de Zuid-Slavische talen. Het was de hoofdtaal van Servië, Kroatië, Bosnië en Herzegovina en Montenegro en wordt ook gesproken en verstaan in Macedonië en Slovenië. De taal wordt verder gesproken door Servische en Kroatische minderheden in Oostenrijk, Hongarije en Roemenië.
- Serbokroatisk er en felles betegnelse på språkene som ble snakket i det tidligere Jugoslavia, serbisk, kroatisk og bosnisk. Betegnelsen er omstridt og blir ikke brukt så ofte nå til dags. Det standardiserte språket baserte seg på stokavisk dialekt, og ble benyttet som offisielt språk i det tidligere Jugoslavia fra 1923 til ca 1993. Oppdelingen av Jugoslavia etter krigene gjorde at de nye statene Bosnia-Hercegovina og Kroatia begynte å bruke «sine» språk som offisielle språk normer og begynte å benytte seg av særegne trekk for å definere sin nasjonalitet.
- Język serbsko-chorwacki (serbochorwacki, chorwackoserbski, chorwacki czyli serbski) – obecnie jest to kontrowersyjna nazwa zbioru blisko spokrewnionych języków standardowych i dialektów, należących do grupy południowej języków słowiańskich. Języki i dialekty te używane są w Chorwacji, Bośni i Hercegowinie, Serbii i Czarnogórze oraz przez mniejszości serbskie i chorwackie w Słowenii, Austrii, na Węgrzech, we Włoszech i Rumunii. W sumie posługuje się nimi ok. 21 milionów ludzi. Do momentu politycznego rozpadu Jugosławii język serbsko-chorwacki uważany był powszechnie za jeden standardowy język południowosłowiański, posiadający jednak wariantową budowę. W jego obrębie najczęściej wyróżniano dwa wyraźnie spolaryzowane warianty – zachodni (chorwacki, zagrzebski) oraz wschodni (serbski, belgradzki). Obszar Bośni i Hercegowiny traktowano jako przestrzeń przenikania się obu wspomnianych wariantów. Począwszy od lat 70. XX w. zaczęły pojawiać się teorie, zgodnie z którymi w języku serbsko-chorwackim zaczęto wyodrębniać jeszcze dwa inne warianty (subwarianty) bośniacko-hercegowiński oraz czarnogórski.
- A língua servo-croata, ou serbo-croata, é uma língua eslava falada principalmente na Sérvia, em Montenegro, na Croácia e na Bósnia e Herzegovina por pouco menos de 20 milhões de pessoas. Seus códigos ISO 639 são sh, scr e scc. É composta por um diassistema, dividido em duas línguas principais: a língua croata, que usa o alfabeto latino a língua sérvia, que usa dois alfabetos: o alfabeto cirílico e o alfabeto latino A Iugoslávia era um verdadeiro caldeirão de misturas: dois alfabetos, três línguas oficiais, três religiões predominantes, quatro etnias e seis repúblicas. Com sua dissolução se produziu uma simplificação notável no sentido de que cada nova entidade se identificou com um Estado determinado, seja, Sérvia, Croácia, Bósnia e Herzegovina ou República da Macedónia. Apesar de tudo, as dificuldades em todos os níveis nesta região dos Bálcãs persistem. Inclusive no aspecto lingüístico. A Sérvia entrou num período de estagnação após a derrota sofrida ante os invasores turcos-otomanos em 1389 e só a Igreja Ortodoxa manteve a aprendizagem da literatura viva. A língua da Igreja e a ortografia baseada no alfabeto cirílico influíram notavelmente nos escritos seculares, tanto na Sérvia, dominada pelos turcos, quanto na Voivodina, pelos húngaros. A partir de 1700, ambas as nações entram na esfera do Império Austro-Húngaro, originando-se uma literatura um tanto ambígua em suas normas e inteligível somente para os que conheciam a língua da Igreja. Enquanto isso, os croatas, ligados administrativamente e pela religião católica com os países europeus a norte e a oeste, cultivaram a literatura em línguas vizinhas e em sua própria. Os escritores da costa do Adriático utilizaram o latim e o italiano assim como os dialetos de Dubrovnik e Split; em troca os que viviam no norte da Croácia usavam o alemão, o húngaro, o latim e seus dialetos locais. A ortografia era principalmente latina, traduzindo os sons não latinos por meio do húngaro ou de convencionalismos gráficos semi-italianos. Como na Croácia se manifestam as maiores diferenças dialetais de todo o território do servo-croata, há grandes diferenças entre o escrito em Zagreb ou Varazdin no norte e o escrito na costa do Adriático. Não obstante os croatas também têm uma tradição da Igreja Eslava, pois as regiões costeiras e insulares mantiveram a liturgia, contra a vontade da hierarquia, em textos eslavos escritos em alfabeto glagolítico, prática mantida na ilha de Krk. O glagolítico serviu também como veículo secular e os croatas desenvolveram caracteres de forma e cursivos peculiares.
- Limba sârbocroată este un termen de specialitate creat de lingvişti sârbi şi croaţi pentru a desemna limba vorbită de sârbi, croaţi, bosniaci şi muntenegreni. În fosta Iugoslavie era şi denumirea uneia dintre limbile oficiale, pe lângă limba slovenă şi limba macedoneană. Variante oficiale ale acestei denumiri mai erau „limba croatosârbă”, „limba sârbă sau croată” şi „limba croată sau sârbă”. Din punctul de vedere al sociolingvisticii, termenul „limba sârbocroată” denumeşte o limbă abstand, adică dialectele şi graiurile sale prezintă suficiente trăsături structurale comune obiectiv stabilite pentru a constitui o limbă unitară. În acelaşi timp, această entitate lingvistică constă din patru limbi standard aparte, care formează tot atâtea limbi ausbau, fiecare având statut de limbă oficială: limba sârbă, în Serbia, Bosnia şi Herţegovina, precum şi în unele localităţi din Croaţia şi Muntenegru limba croată, în Croaţia, Bosnia şi Herţegovina, precum şi în unele localităţi din Serbia şi Muntenegru limba bosniacă, în Bosnia şi Herţegovina, precum şi în unele localităţi din Serbia şi Muntenegru limba muntenegreană, în Muntenegru
- Сербохорва́тский язы́к (также сербскохорватский, сербо-хорватский / сербско-хорватский, хорватскосербский / хорватско-сербский, хорватосербский / хорвато-сербский, иногда югославский) — один из южнославянских языков, литературный язык, опирающийся на совокупность диалектов на территории бывшей Югославии.
- Serbokroatiska, alternativt kroatoserbiska, senare beteckning BKS (förkortning för "bosniska, kroatiska och serbiska"), är ett omstritt samlingsbegrepp för ett antal sydslaviska språk och språkformer, som idag betraktas som separata språk: kroatiska och serbiska, samt bosniska och montenegrinska. Begreppet serbokroatiska började användas inom språkforskningen på 1800-talet. I Jugoslavien användes serbokroatiskan som officiellt språk 1954–1992.
- Sırp-Hırvatça Bosna-Hersek'in Bosna Savaşı'ından önceki dilidir. Yugoslavyaca olarak da kabul edilebilir. Bosna Savaşı'ından sonra devlet üç resmî dilli bir ülke hâline gelmiştir. Bugünkü durumda hepsi ayrı bir etnik unsuru gösteren Bosnalı Müslümanların yani Boşnakların dili Boşnakça, Ortodoks Sırpların dili Sırpça ve Katolik Hırvatların dili Hırvatça ülkenin resmî dilleridir.
- Сербохорватська мова або хорватсько-сербська мова («хорватсько-сербська мовна діасистема») — одна з південно-слов'янських мов, державна мова народів колишньої Югославії. Сербохорватська мова побутувала у двох рівноправних варіантах – східному екавському (із заміною колишнього "ять" звуком "е") на великій частині території Сербії, та західному єкавському (заміна "ять" звукосполученнями "є", "іє") у західній Сербії, Хорватії, Чорногорії, Боснії та Герцеговині. Це була мова літератури і культури сербів, хорватів, чорногорців, боснійців (тобто жителів Боснії і Герцеговини) з часу літературномовної реформи Вука Караджича і руху ілліризму до 90-х років XX століття.
- 塞爾維亞-克羅埃西亞語（Српскохрватски језик / Srpskohrvatski jezik）是流行在東歐巴爾幹半島前南斯拉夫諸國的語言。今天由於政治因素，該語言在不同的國家擁有不同的名稱和發音標準，但是使用者依然可以自由通話。
|
| rdfs:comment
|
- Serbo-Croatian, Croato-Serbian, or Bosnian/Croatian/Serbian (BCS), is a South Slavic language or diasystem. The term Serbo-Croatian is and has been used both as an umbrella term for all the dialects spoken in what is nowadays Serbia, Montenegro, Croatia and Bosnia and Herzegovina, and more importantly, as the official standard language of Yugoslavia from 1954 to 1990.
- Serbokroatisch oder Kroatoserbisch (auch Kroatisch oder Serbisch, Serbisch oder Kroatisch) (srpskohrvatski oder српскохрватски oder hrvatskosrpski oder hrvatski ili srpski oder srpski ili hrvatski) war, gemeinsam mit Slowenisch und Mazedonisch, die Amtssprache im ehemaligen Jugoslawien. Erstmals wurde dieser Begriff im Jahr 1824 von Jacob Grimm im Vorwort seiner Übersetzung der Kleinen Serbischen Grammatik von Vuk Stefanović Karadžić erwähnt.
- El terme serbocroat es va utilitzar durant la major part del segle XX per a referir-se a l'idioma comú de croats i serbis. Va nàixer com a tal en el segle XIX, a conseqüència de l'Acord de Viena entre filòlegs serbis i croats, pel qual s'adoptava el dialecte novo-štokavski de variant ijekavski, originari de Hercegovina oriental, com a base del llenguatge literari comú a ambdós pobles.
- Srbochorvatština je podle názoru většiny Chorvatů umělý konstrukt 19. a 20. století na úrovni československého jazyka ze 3 odlišných jazyků: srbštiny, chorvatštiny a bosenštiny.
- El serbocroata o croatoserbio (srpskohrvatski o hrvatskosrpski) era la denominación que se utilizó para el conjunto de lenguas del eslavo meridional habladas en los países de Serbia, Montenegro, Croacia y Bosnia-Herzegovina. El término serbocroata se utilizó durante la mayor parte del siglo XX. Fue una de las lenguas oficiales de la antigua federación Yugoslavia.
- Serbokroaatin kieli eli serbokroaatti (srpskohrvatski tai hrvatskosrpski tai српскохрватски) on indoeurooppalaiseen kielikuntaan kuuluva eteläslaavilainen kieli, jota puhutaan Kroatiassa, Bosnia ja Hertsegovinassa, Serbiassa ja Montenegrossa. Nykyisin lähinnä poliittisista syistä puhutaan serbian, kroatian, bosnian ja montenegron kielistä vaikka kieli on kaikissa maissa lähes sama murre-eroja lukuun ottamatta. Murteita esiintyy myös valtioiden kielten sisällä.
- Serbo-croate est un terme de spécialité créé par des linguistes serbes et croates pour désigner la langue parlée par les Serbes, les Croates, les Bosniaques et les Monténégrins. C’était l’appellation de l’une des langues officielles de l’ancienne Yougoslavie. Des variantes, toujours officielles de ce terme étaient « croato-serbe », « croate ou serbe » et « serbe ou croate ».
- A szerbhorvát nyelv kifejezés nyelvészek alkotta szakkifejezés, amely a szerbek, a horvátok, a bosnyákok és a montenegróiak által beszélt nyelvet volt hivatott megnevezni. Az egykori Jugoszlávia egyik hivatalos nyelvének elnevezése is volt. Az elnevezés ugyancsak hivatalos változatai voltak a „horvátszerb nyelv”, a „horvát vagy szerb nyelv” és a „szerb vagy horvát nyelv”.
- La lingua serbo-croata (o serbocroata) (srpskohrvatski/cрпскохрватски) era la principale lingua ufficiale della Jugoslavia, seguita dallo sloveno e dal macedone. Questa denominazione non è più ufficialmente usata dopo i tragici fatti del periodo 1992 - 1995 nella Jugoslavia ed il progressivo, vicendevole allontanamento dei Paesi interessati.
- Het Servokroatisch (srpskohrvatski of hrvatskosrpski) is een taal uit de westelijke groep van de Zuid-Slavische talen. Het was de hoofdtaal van Servië, Kroatië, Bosnië en Herzegovina en Montenegro en wordt ook gesproken en verstaan in Macedonië en Slovenië. De taal wordt verder gesproken door Servische en Kroatische minderheden in Oostenrijk, Hongarije en Roemenië.
- Serbokroatisk er en felles betegnelse på språkene som ble snakket i det tidligere Jugoslavia, serbisk, kroatisk og bosnisk. Betegnelsen er omstridt og blir ikke brukt så ofte nå til dags. Det standardiserte språket baserte seg på stokavisk dialekt, og ble benyttet som offisielt språk i det tidligere Jugoslavia fra 1923 til ca 1993.
- Język serbsko-chorwacki (serbochorwacki, chorwackoserbski, chorwacki czyli serbski) – obecnie jest to kontrowersyjna nazwa zbioru blisko spokrewnionych języków standardowych i dialektów, należących do grupy południowej języków słowiańskich. Języki i dialekty te używane są w Chorwacji, Bośni i Hercegowinie, Serbii i Czarnogórze oraz przez mniejszości serbskie i chorwackie w Słowenii, Austrii, na Węgrzech, we Włoszech i Rumunii. W sumie posługuje się nimi ok.
- A língua servo-croata, ou serbo-croata, é uma língua eslava falada principalmente na Sérvia, em Montenegro, na Croácia e na Bósnia e Herzegovina por pouco menos de 20 milhões de pessoas. Seus códigos ISO 639 são sh, scr e scc.
- Limba sârbocroată este un termen de specialitate creat de lingvişti sârbi şi croaţi pentru a desemna limba vorbită de sârbi, croaţi, bosniaci şi muntenegreni. În fosta Iugoslavie era şi denumirea uneia dintre limbile oficiale, pe lângă limba slovenă şi limba macedoneană. Variante oficiale ale acestei denumiri mai erau „limba croatosârbă”, „limba sârbă sau croată” şi „limba croată sau sârbă”.
- Serbokroatiska, alternativt kroatoserbiska, senare beteckning BKS (förkortning för "bosniska, kroatiska och serbiska"), är ett omstritt samlingsbegrepp för ett antal sydslaviska språk och språkformer, som idag betraktas som separata språk: kroatiska och serbiska, samt bosniska och montenegrinska. Begreppet serbokroatiska började användas inom språkforskningen på 1800-talet. I Jugoslavien användes serbokroatiskan som officiellt språk 1954–1992.
- Sırp-Hırvatça Bosna-Hersek'in Bosna Savaşı'ından önceki dilidir. Yugoslavyaca olarak da kabul edilebilir. Bosna Savaşı'ından sonra devlet üç resmî dilli bir ülke hâline gelmiştir. Bugünkü durumda hepsi ayrı bir etnik unsuru gösteren Bosnalı Müslümanların yani Boşnakların dili Boşnakça, Ortodoks Sırpların dili Sırpça ve Katolik Hırvatların dili Hırvatça ülkenin resmî dilleridir.
- Сербохорватська мова або хорватсько-сербська мова («хорватсько-сербська мовна діасистема») — одна з південно-слов'янських мов, державна мова народів колишньої Югославії.
- 塞爾維亞-克羅埃西亞語（Српскохрватски језик / Srpskohrvatski jezik）是流行在東歐巴爾幹半島前南斯拉夫諸國的語言。今天由於政治因素，該語言在不同的國家擁有不同的名稱和發音標準，但是使用者依然可以自由通話。
|
![[RDF Data]](/statics/sw-cube.png)
