| dbpprop:abstract
|
- The Semnoni or Semnones were a Germanic tribe which was settled between the Elbe and the Oder in the 1st century when they were described by Tacitus in Germania: The Semnones give themselves out to be the most ancient and renowned branch of the Suevi. Their antiquity is strongly attested by their religion. At a stated period, all the tribes of the same race assemble by their representatives in a grove consecrated by the auguries of their forefathers, and by immemorial associations of terror. Here, having publicly slaughtered a human victim, they celebrate the horrible beginning of their barbarous rite. Reverence also in other ways is paid to the grove. No one enters it except bound with a chain, as an inferior acknowledging the might of the local divinity. If he chance to fall, it is not lawful for him to be lifted up, or to rise to his feet; he must crawl out along the ground. All this superstition implies the belief that from this spot the nation took its origin, that here dwells the supreme and all-ruling deity, to whom all else is subject and obedient. The fortunate lot of the Semnones strengthens this belief; a hundred cantons are in their occupation, and the vastness of their community makes them regard themselves as the head of the Suevic race. A grove of fetters is also mentioned in the eddic poem Helgakviða Hundingsbana II. In the 3rd century, the Semnoni shifted southwards and eventually ended up as part of the Alamanni people. The Augsburg stela, a Roman monument of the 3rd century states that the Semnones were also called Juthungi. Source: Nationalencyklopedin
- Die Semnonen waren der bedeutendste germanische Zweigstamm der Sueben im Raum zwischen Elbe und Oder von der böhmischen Grenze bis an die Havel, zeitweise auch jenseits der Oder und der Warthe. Die Semnonen hatten im Gegensatz zu den meisten anderen westgermanischen Stämmen schon um 100 n. Chr. Könige. Nach Tacitus hatten sie 100 Gaue. Die Semnonen wurden zum letzten Mal 260 n. Chr. als Synonym zu Juthungen, einem alamannischen Teilstamm, erwähnt. Damals war ein großer Teil der Semnonen bereits nach Südwestdeutschland gewandert. In Brandenburg verbliebene Reste gingen erst im 6./7. Jahrhundert in den Slawen auf.
- Els sèmnons (semnones, Σέμνωνες o Σέμνονες) eren un poble germànic que pertanyien al grup sueu i habitaven al nord dels hermundurs entre l'Albis (Elba) i el Viadus. Tenien a l'oest els queruscs, al sud als silinges, a l'est els manims i burgundions o burgundis, i al nord-oest als longobards. El seu país anava entre Lusàtia al sud i Potsdam al nord i estava format per un centenar de districtes (pagi). Eren un poble molt poderós i el principal del grup dels sueus. El sèmnons foren membres de la confederació dels marcomans sota Marabod en temps d'August. Després foren aliats romans i estaven governats per reis; en temps de Domicià el rei era Masius. Cap al segle III semblen haver-se unit als alamans o haver constituït el nucli principal d'aquest poble. El poble dels alamans (el nom podria significar "tots els homes" o "tots els guerrers que defensen un país") es va formar de la unió dels sèmnons amb els usips o usipets, tèucters o tèncters i potser altres grups de la frontera del Rin que no van acceptar el domini romà. vegeu també Sènnons i Sènons
- Semnonit olivat germaaniheimo, joka Tacituksen mukaan eli ensimmäisellä vuosisadalla Elben ja Oderin välimaastossa. Kolmannella vuosisadalla semnonit siirtyivät etelämmäs ja sulautuivat alemanneihin.
- Les Semmons étaient un peuple germanique qui était situé entre l'Elbe et l'Oder au I siècle quand ils furent décrits par Tacite. Au III siècle, les Semmons se déplacèrent vers le sud et finirent dans une partie de l'Alémanie. La stèle d'Augsbourg, un mémorial romain du III siècle précise que les Semmons étaient aussi appelés Juthunges.
- I Semnoni erano una grande e antica popolazione germanica degli Herminones (spesso indicati con il nome generico di Suebi o Svevi), a cui appartenevano insieme a Marcomanni, Quadi, Ermunduri e Longobardi Abitarono lungo il corso del medio Elba almeno fino al III secolo, avendo come vicini ad ovest i Cherusci, a nord i Longobardi, ad est i Vandali ed a sud gli Ermunduri. Erano considerati, come ci ricorda Tacito, i più nobili ed antichi tra le popolazioni dei Suebi.
- De Semnonen waren een west Germaanse stam die het kernvolk vormde van de Sueben of Zwaven. Hun verblijfsgebied lag rond het begin van de jaartelling tussen de Elbe en de Oder in het huidige Brandenburg en Mecklenburg-Voor-Pommeren. De naam Semnonen houdt waarschijnlijk verband met de kleinkoning Semno (Grieks Σέμνων) der Longionen, die in 277 door keizer Probus gevangen werd genomen. In het jaar 17 verwisselden de Semnonen Marbod, de leider der Marcomannen, als bondgenoot in voor Arminius, de leider der Chatten. Deze had aan zijn overwinning op de Romeinen acht jaar eerder in het Teutoburgerwoud veel prestige had ontleend. Veel plezier beleefden ze er niet aan: in hetzelfde jaar vond een heftige veldslag plaats tussen de twee legers waarbij zware verliezen geleden werden door beide partijen maar die geen duidelijke winnaar opleverde. Onder druk van andere Germaanse stammen werden de Semnonen in de 2e eeuw gedwongen steeds meer naar het zuid-westen van Duitsland te trekken. Delen van hen gingen op in de Alemannen en later in die van de Thüringers. De Semnonen die zich in eerste instantie in hun oorspronkelijke woongebied wisten te handhaven gingen aan het einde van de 6e eeuw op in de Slaven.
- Semnonerna var en germansk folkstam som tillhörde den svebiska och herminonska folkgruppen. Enligt Tacitus skilde sig sveberna från andra folk genom att de strök håret bakåt till en knut i nacken. De dyrkade i likhet med flera andra folk en helig lund. Svebernas heligaste lund var Ziu-Irmin i semnonernas land. Bland svebernas folk fanns också de sex folkstammar, bl.a. saxare och angler vid Nord- och Östersjökusten som dyrkade gudinnan Nerthus (sv. Njärd). Semnonerna var svebernas äldsta, förnämsta och största stam på Tacitus tid omkring Kr.f. Deras boplatser låg mellan mellersta Elbe och Oder, norr om Hercynska skogen. De anslöt sig till markomannernas germanförbund under Marbod, men gjorde sedan uppror mot honom och följde Arminius. Efter den romerska freden omkr. 200 e. Kr. bildade germanerna större folkförbund, och semnonerna var huvudgruppen i det svebiska folk som bosatte sig i nuv. Sydtyskland och senare grundade ett långvarigt rike på den Iberiska halvön.
|
| rdfs:comment
|
- The Semnoni or Semnones were a Germanic tribe which was settled between the Elbe and the Oder in the 1st century when they were described by Tacitus in Germania: The Semnones give themselves out to be the most ancient and renowned branch of the Suevi. Their antiquity is strongly attested by their religion. At a stated period, all the tribes of the same race assemble by their representatives in a grove consecrated by the auguries of their forefathers, and by immemorial associations of terror.
- Die Semnonen waren der bedeutendste germanische Zweigstamm der Sueben im Raum zwischen Elbe und Oder von der böhmischen Grenze bis an die Havel, zeitweise auch jenseits der Oder und der Warthe. Die Semnonen hatten im Gegensatz zu den meisten anderen westgermanischen Stämmen schon um 100 n. Chr. Könige. Nach Tacitus hatten sie 100 Gaue. Die Semnonen wurden zum letzten Mal 260 n. Chr. als Synonym zu Juthungen, einem alamannischen Teilstamm, erwähnt.
- Els sèmnons (semnones, Σέμνωνες o Σέμνονες) eren un poble germànic que pertanyien al grup sueu i habitaven al nord dels hermundurs entre l'Albis (Elba) i el Viadus. Tenien a l'oest els queruscs, al sud als silinges, a l'est els manims i burgundions o burgundis, i al nord-oest als longobards. El seu país anava entre Lusàtia al sud i Potsdam al nord i estava format per un centenar de districtes (pagi). Eren un poble molt poderós i el principal del grup dels sueus.
- Semnonit olivat germaaniheimo, joka Tacituksen mukaan eli ensimmäisellä vuosisadalla Elben ja Oderin välimaastossa. Kolmannella vuosisadalla semnonit siirtyivät etelämmäs ja sulautuivat alemanneihin.
- Les Semmons étaient un peuple germanique qui était situé entre l'Elbe et l'Oder au I siècle quand ils furent décrits par Tacite. Au III siècle, les Semmons se déplacèrent vers le sud et finirent dans une partie de l'Alémanie. La stèle d'Augsbourg, un mémorial romain du III siècle précise que les Semmons étaient aussi appelés Juthunges.
- I Semnoni erano una grande e antica popolazione germanica degli Herminones (spesso indicati con il nome generico di Suebi o Svevi), a cui appartenevano insieme a Marcomanni, Quadi, Ermunduri e Longobardi Abitarono lungo il corso del medio Elba almeno fino al III secolo, avendo come vicini ad ovest i Cherusci, a nord i Longobardi, ad est i Vandali ed a sud gli Ermunduri. Erano considerati, come ci ricorda Tacito, i più nobili ed antichi tra le popolazioni dei Suebi.
- De Semnonen waren een west Germaanse stam die het kernvolk vormde van de Sueben of Zwaven. Hun verblijfsgebied lag rond het begin van de jaartelling tussen de Elbe en de Oder in het huidige Brandenburg en Mecklenburg-Voor-Pommeren. De naam Semnonen houdt waarschijnlijk verband met de kleinkoning Semno (Grieks Σέμνων) der Longionen, die in 277 door keizer Probus gevangen werd genomen.
- Semnonerna var en germansk folkstam som tillhörde den svebiska och herminonska folkgruppen. Enligt Tacitus skilde sig sveberna från andra folk genom att de strök håret bakåt till en knut i nacken. De dyrkade i likhet med flera andra folk en helig lund. Svebernas heligaste lund var Ziu-Irmin i semnonernas land. Bland svebernas folk fanns också de sex folkstammar, bl.a. saxare och angler vid Nord- och Östersjökusten som dyrkade gudinnan Nerthus (sv. Njärd).
|
![[RDF Data]](/statics/sw-cube.png)
