| dbpprop:abstract
|
- The Second Sino-Japanese War (July 7, 1937 – September 9, 1945) was a military conflict fought between the Republic of China and the Empire of Japan. From 1937 to 1941, China fought Japan with some economic help from Germany (until 1938) and the Soviet Union (1937-1940). After the Japanese attack on Pearl Harbor, the war merged into the greater conflict of World War II as a major front in the Pacific Theatre. The Second Sino-Japanese War was the largest Asian war in the twentieth century. Although the two countries had fought intermittently since 1931, full-scale war started in earnest in 1937 and ended only with the surrender of Japan in 1945. The war was the result of a decades-long Japanese imperialist policy aiming to dominate China politically and militarily to secure its vast raw material reserves and other resources. At the same time, the rising tide of Chinese nationalism and notions of self determination stoked the coals of war. Before 1937, China and Japan fought in small, localized engagements in so-called "incidents". Yet the two sides, for a variety of reasons, refrained from fighting a total war. In 1931, the Japanese invasion of Manchuria by Imperial Japan's Kwantung Army followed the "Mukden Incident". The last of these incidents was the Marco Polo Bridge Incident of 1937, marking the beginning of full scale war between the two countries.
- Mit dem Zweiten Japanisch-Chinesischen Krieg bezeichnet man eine umfassende Invasion der Japaner in China, die am 7. Juli 1937 begann und bis zum 9. September 1945 dauerte. Nach dem Angriff der Japaner auf Pearl Harbor am 7. Dezember 1941, Kriegseintritt der USA, war er ein Schauplatz des Pazifikkrieges und damit Teil des Zweiten Weltkrieges. In der Volksrepublik China und der Republik China ist Antijapanischer Krieg die offizielle Bezeichnung des Krieges. Die Bezeichnung wird aber auch in anderen südostasiatischen Ländern für den eigenen Widerstand gegen die japanische Besatzung verwendet. Der Krieg wird in China aber auch als Krieg des Widerstands (抗戰 / 抗战, kàngzhàn) bezeichnet. In Japan ist der Krieg als Japanisch-Chinesischer Krieg (jap. 日中戦争, Nicchū Sensō) oder auch als HEI, Operation C oder Invasion in China bekannt. In der westlichen Welt ist auch die Bezeichnung Zweiter Sino-Japanischer Krieg verbreitet.
- La Segona Guerra Sinojaponesa, lliurada entre el 7 de juliol de 1937 i el 9 de setembre de 1945 fou la guerra entre la República de la Xina i l'Imperi del Japó, abans i durant la Segona Guerra Mundial, que va acabar amb la rendició del Japó el 1945. La invasió japonesa va ser un pla estratègic dissenyat per l'exèrcit imperial japonès com a part dels plans a gran escala per controlar l'Àsia continental. Des de 1937 a 1941 la Xina va lluitar sola, però després de l'Atac a Pearl Harbor, la segona guerra sinojaponesa es va mesclar amb el conflicte de la Segona Guerra Mundial.
- Druhá čínsko-japonská válka byla válečným konfliktem mezi Čínskou republikou a Japonským císařstvím. Byla vybojována před a během 2. světové války (někteří autoři ovšem počátek této války považují za počátek druhé světové války, jde však o menšinový názor). Válka představovala vyvrcholení dlouholetého nepřátelství, které se od roku 1931 projevovalo celou řadou rozsáhlých ozbrojených incidentů. Válka, která měla realizovat plány japonského císařství na získání pozice první velmoci Asie, se rozrostla v roce 1941 ve světový konflikt, když Japonsko napadlo i Spojené státy americké a britské a holandské kolonie a skončila až kapitulací japonských vojsk v září 1945.
- La Segunda Guerra Chino-Japonesa, transcurrió entre los años 1937 y 1945, en el marco de la Segunda Guerra Mundial. Comenzó cuando el ejército japonés, que ya controlaba Manchuria, inició la invasión del norte y el este de China. La invasión concluyó con la rendición de Japón en 1945. En chino, esta guerra es conocida como Guerra de Resistencia anti-japonesa del Pueblo de China o Guerra de Resistencia (抗戰, 抗战, Kàngzhàn).
- Toinen Kiinan–Japanin sota käytiin vuosina 1937–1945 Kiinan tasavallan ja Japanin välillä ennen toista maailmansotaa ja sen aikana. Sota päättyi Japanin antautumiseen 1945. Japanin hyökkäys Kiinaan kuului Japanin keisarillisen armeijan suurempaan suunnitelmaan hallita Manner-Aasiaa mm. nukkehallituksien avulla – Japani oli provosoinut Kiinaa vuoden 1931 Mantšurian valtauksesta lähtien, jonka aloitti Mukdenin välikohtaus. Viimeinen pienemmistä yhteenotoista oli sodan lopullisesti käynnistänyt Marco Polon sillan välikohtaus vuonna 1937.
- La Seconde Guerre sino-japonaise fut une invasion massive de la partie orientale de la Chine par l'Armée impériale japonaise. Six ans après l'invasion de la Mandchourie, l'Empire du Japon poursuivait sa politique expansionniste en Chine. Optimistes sur leurs chances de terminer rapidement le conflit, les Japonais allèrent jusqu'à envisager, dans les premières semaines, de gagner la guerre en trois mois : malgré les victoires initiales du Japon, la guerre dura huit ans, l'Empire se trouvant contraint de gérer un territoire très vaste et non stabilisé. L'attaque japonaise provoqua une trêve dans la guerre civile qui opposait depuis dix ans le Kuomintang et le Parti communiste chinois, ces deux mouvements réalisant une alliance contre l'envahisseur. Le conflit sino-japonais, particulièrement meurtrier, eut de lourdes conséquences sur l'histoire de la Chine et sur les équilibres géopolitiques de la région dans les décennies suivantes. À compter de 1939, le conflit commença à s'étendre en-dehors de la Chine, avec l'affrontement soviéto-japonais en Mongolie. À partir de 1941 et de l'entrée de la République de Chine au sein des Alliés, la guerre en Chine s'intégra officiellement au théâtre asiatique de la Seconde Guerre mondiale. La guerre sino-japonaise prit fin avec la reddition du Japon en 1945, et fut suivie d'une reprise de la guerre civile chinoise.
- La Seconda guerra sino-giapponese fu il principale conflitto tra la Repubblica di Cina e l'Impero giapponese. Combattuta prima e durante la Seconda guerra mondiale terminò con la resa incondizionata del Giappone il 9 settembre 1945, che mise fine alla Seconda guerra mondiale. La Seconda guerra sino-giapponese fu il più grande conflitto asiatico del XX secolo. L'invasione della Cina costituiva parte del progetto strategico complessivo giapponese per assumere il controllo dell'Asia. Le prime avvisaglie di questo piano sono comunemente conosciute come incidenti cinesi, fatti che la propaganda giapponese attribuì alla Cina in modo da legalizzare le successive invasioni. L'incidente di Mukden nel 1931 fu il casus belli dell'occupazione della Manciuria da parte del Giappone mentre l'incidente del ponte di Marco Polo segnò l'inizio dello scontro totale tra i due stati. Dal 1937 al 1941 la Cina combatté da sola mentre dopo l'attacco di Pearl Harbor la seconda guerra sino-giapponese entrò a far parte della seconda guerra mondiale e la Cina divenne alleata di Stati Uniti e Gran Bretagna.
- 日中戦争（にっちゅうせんそう）は、1937年（昭和12年）から1945年（昭和20年）の間に日本と中国大陸の大部分を支配下においていた中華民国政権との間で行われた戦争（事変）。大日本帝国が定めた正式名称は支那事変である。本項では通称である日中戦争を用いる。
- De Tweede Chinees-Japanse oorlog (ookwel Tweede Sino-Japanse oorlog) was een oorlog tussen China en Japan van 1937 tot 1945. Begin jaren dertig kwam Japan terecht onder een steeds groter wordende invloed van ultra-nationalistische, expansionistische militairen. Dit leidde tot de invasie van Mantsjoerije, waar de Japanners de vazalstaat Mantsjoekwo stichten, en een tweede Chinees-Japanse oorlog, die uiteindelijk uitmondde in de Tweede Wereldoorlog. Nadat generaal Hideki Tojo in 1937 tot opperbevelhebber van het Japanse Kanto-leger wordt benoemd, verzon het Japanse leger een excuus om op 7 juli 1937 het Chinese garnizoen bij de Marco Polo-brug, de strategische doorgang naar Peking, aan te vallen. Kort daarop werd Peking veroverd. Uiteindelijk blijft tot 1945 een groot gedeelte van China, namelijk 'Japans China', onder Japans bestuur. Een ander verzonnen excuus was aanleiding om in augustus Sjanghai binnen te vallen. Bevelhebber van het Chinese leger Chiang Kai-shek wilde nu absoluut niet meer onderhandelen en viel de Japanners aan in Sjanghai, maar hij verloor en Sjanghai was gevallen. De wapenstilstand tussen de communisten en nationalisten werd ook door Tokio als een uitdaging gezien, waar op gereageerd moest worden. Chiang Kai-shek wilde onder geen voorwaarde met de CCP samenwerken, maar was hier in december 1936 door zijn eigen nationalistische achterban toe gedwongen. Maarschalk Chiang Siue-Liang had Chiang Kai-shek hiervoor zelfs ontvoerd en gevangengezet, tot hij toegaf. Een wapenstilstand voor de duur van de oorlog werd overeengekomen. Een oorlogsverklaring was dit niet, maar de portée ontging de Japanners niet, en ze wachtten op een gelegenheid dit China in te peperen. Het Japanse leger trok ondertussen naar Nanking, waarbij ieder dorp dat op de weg naar Nanking lag volgens het zogenaamde “drie-in-één” beleid (plunder, vermoord en verbrand alles) van het keizerlijke Japanse leger verwoest werd. Op 13 december 1937 viel de hoofdstad Nanking. De dolgeslagen Japanse soldaten verkrachtten vrouwen van alle leeftijden, weerloze burgers en Chinese krijgsgevangenen werden op brute wijze vermoord, en alles werd geplunderd en afgebrand. Dit bloedbad van Nanking duurde weken en heeft naar schatting aan 340.000 mensen het leven gekost. Deze zwarte bladzijde in de geschiedenis van China staat bekend als de “Verkrachting van Nanking” of “Nanking Incident” en zorgt tot op de dag van vandaag nog voor beroering tussen Chinezen en Japanners. Nadat de Chinese troepen onder leiding van Chiang Kai-shek steeds meer genoodzaakt werden zich verder terug te trekken, besloot de nationalistische regering van China haar zetel in 1938 ver in het binnenland in Tsjoengking 重 庆 te vestigen. De Japanners maakten Nanking toen tot hoofdstad van Japans China. De bezette Chinese gebieden werden door de Japanse legerleiding met hulp van collaborerende Chinezen voorzien van marionettenregeringen. De nationalistische aanhang was intussen afgebrokkeld, nadat generaal Wang Ching-wei in 1940 besloot vanuit Nanking met de Japanners te collaboreren. De Chinese Communistische Partij (CCP) slaagde er onder leiding van Mao Zedong in om een gedisciplineerde troepenmacht op te zetten, waarmee hij een guerrillaoorlog begon. Het communistische leger bood hevig verzet op het platteland. Aanvankelijk behaalden de Japanse soldaten overwinning op overwinning op de slechter bewapende en verdeelde Chinezen. Het strenge landklimaat, de koppige Chinese weerstand en guerrilla-aanvallen, en ziekten eisten hun tol. Veel soldaten raakten vergiftigd door bedorven drinkwater, hoewel ze slechts uit meren en rivieren dronken als de vissen nog leefden. Japan, waar de soldaten vandaan kwamen, was een vrij modern land, terwijl in China in veel gebieden nog middeleeuwse toestanden heersten. De aanval liep vast, op dezelfde manier als de eerdere veldtochten van Napoleon in Rusland, de Grieken in Anatolië, en de latere Duitse veldtocht in Rusland ook vastliepen. Hitler had er een les uit kunnen leren. Toen na de aanval op Pearl Harbor op 7 december 1941 de Tweede Wereldoorlog uitbrak kon China rekenen op Amerikaanse steun en stond het er niet meer alleen voor in de strijd tegen Japan. Het leeuwendeel van het Japanse landleger was en bleef immers in China. De USSR weigerde transport van oorlogsmaterieel over zijn gebied, zodat de enige bevoorradingsroutes naar China over de ijzige en moeilijk begaanbare passen van de Himalaya liepen. De Japanners wisten aanvankelijk zelfs een succes in China te boeken: ze wisten een corridor te veroveren van de veroverde gebieden van China naar bezet Indo-China en bondgenoot Siam. Voordat een succesvol offensief kon worden gestart moest men wachten op de Japanse overgave in 1945. De steun van Amerikaanse kant bestond uit leningen en wapenleveranties in het kader van een “Lend-Lease Act”-overeenkomst, maar kwam echter uitsluitend ten goede aan de regering in Tsjoengking. In januari 1943 brachten de drie geallieerden (VS, Groot-Brittannië en China) de verklaring van Caïro uit. De verklaring schreef voor dat Japan na overgave aan de geallieerden Mantsjoerije, Formosa en de Pescadores-eilanden aan China moest teruggeven en Korea moest vrijgeven voor onafhankelijkheid. Voordat de oorlog ten einde kwam door middel van atoombommen op Japan werden de Japanners via de Verklaring van Potsdam, waar China overigens niet bij aanwezig was, gewaarschuwd voor de complete verwoesting van het Japanse thuisfront, tenzij Japan zich onvoorwaardelijk over zou geven. Vervolgens werd er op 6 augustus 1945 een atoombom op Hiroshima geworpen, waarbij uiteindelijk 140.000 mensen zijn omgekomen. Op 8 augustus 1945 verklaarde de Sovjet-Unie Japan de oorlog. De Russische troepen rukten snel op en omsingelden het verraste bezettingsleger van Mantsjoerije. Marionettenkeizer Pu Yi werd gearresteerd toen Russische parachutisten Moekden bezetten. De Russen rukten op tot bij Peking en tot in Korea, en speelden daarbij buitgemaakte wapenvoorraden door aan de communisten. Tot in de jaren '50 zou Mantsjoerije door Russische troepen bezet blijven. Op 9 augustus 1945 viel de tweede atoombom, maar nu op Nagasaki, waarop de Japanse keizer Hirohito een radioboodschap uitzond waarin hij het volk meldde dat Japan zich zou overgeven. Op 2 september 1945 werd het overgavedocument getekend en was de capitulatie van Japan en het einde van de Tweede Wereldoorlog en dus ook van de tweede Chinees-Japanse oorlog een feit. De Chinese verliezen waren enorm geweest. Het totale aantal militaire en civiele dodelijke slachtoffers bedroeg meer dan 15 miljoen. Het leed was voor China nog niet geleden: de wapenstilstand tussen Kwomintang en CCP werd verbroken, en de slotfase van de Chinese Burgeroorlog begon.
- Den andre kinesisk-japanske krig 7. juli 1937 - 9. september 1945 var en massiv konflikt mellom Kina og Japan både før og under andre verdenskrig. Konflikten ble avsluttet ved Japans betingelsesløse kapitulasjon i 1945. Den japanske invasjonen i Kina var en strategisk plan og et ledd i Japans planer for å dominere Asia. De første konfliktene som følge av den japanske planen, ble kjent som «kinesiske episoder». I følge datidens japanske propaganda var det kinesiske provokasjoner, den første av disse er kjent som hendelsen ved Marco Polo-broen 7. juli 1937. Etter hendelsen ved Marco Polo-broen okkuperte japanerne Shanghai, Nanjing og den sørlige delen av Shanxi som del av kampanjer hvor ca. 200 000 japanske og betydelig flere kinesiske soldater deltok. Kinesiske historikere anslår at mellom 200 000 og 400 000 personer døde i Nanjingmassakren som etterfulgte den japanske erobringen av den kinesiske hovedstaden 13. desember 1937. Massakren skal ha foregått i seks uker. Fra 1937 til 1941 sloss Kina alene mot Japan, men etter angrepet på Pearl Harbor ble konflikten en del av den andre verdenskrig. .
- Wojna chińsko-japońska w latach 1937-1945, zwana również drugą wojną chińsko-japońską – wojna toczona od 7 lipca 1937 do 9 września 1945, będąca ośmioletnim zmaganiem między Chinami z Cesarstwem Japońskim. Rozpoczęła się przed wybuchem w Europie II wojny światowej i zakończyła się po kapitulacji Japonii w wojnie na Pacyfiku.
- A Segunda Guerra Sino-Japonesa foi travada de 1937 a 1945 entre a China e o Japão, antes e durante a Segunda Guerra Mundial. Apesar dos conflitos permanentes entre as duas nações existirem desde 1931, chamados de “incidentes”, a guerra em larga escala começou em julho de 1937 e só terminou com a rendição incondicional do Império Japonês aos Aliados em setembro de 1945. A palavra “incidente” era usada pelos japoneses já que nenhuma nação tinha até então declarado guerra uma à outra. Os japoneses na verdade queriam evitar a intervenção de outras potências no conflito asiático, como a Grã-Bretanha e principalmente os Estados Unidos, principal exportador de aço para o país, que sofreria um embargo nessas exportações, determinado pelo Presidente Franklin Roosevelt, caso as escaramuças locais fossem chamadas de guerra. Um destes incidentes, o Incidente da Ponte Marco Polo de 1937, marca oficialmente o início do conflito, que até 1941 foi lutado solitariamente e em desvantagem pela China contra o Japão, passando a uma guerra em larga escala envolvendo outros países depois do ataque japonês a Pearl Harbor em7 de dezembro de 1941 e a entrada dos Estados Unidos na Segunda Guerra Mundial e no teatro de operações do Pacífico.
- Al doilea război chino-japonez a fost un conflict major între Republica China şi Imperiul Japonez în timpul celui de-al doilea război mondial. Deşi cele două ţări se luptau cu intermitenţă încă din 1931, un război în adevăratul înţeles al cuvântului a început doar în 1937 şi s-a încheiat cu capitularea Japoniei din 1945. Acest război a fost un rezultat al unei politici imperialiste de mai multe decenii a Japoniei, prin care s-a încercat dominrea politică şi militară a Chinei şi câştigarea controlului asupra vastelor resurse de materii prime ale ţării. În acelaşi timp, valul crescut al naţionlismului şi dorinţa de autodeterminare a chinezilor au făcut războiul de rezistenţă de neevitat. Mai înainte de 1937, cele două naţiuni s-au confruntat în "incidente" locale, fiecare dintre cele două părţi având numeroase motive să nu declanşeze un război pe scară mare. Învadarea Manciuriei de către japonezi, cunoscută şi ca "Incidentul Mukden", a avut loc în 1931. ultimul dintre aceste incidente a fost "Incidentul de la podul Marco Polo" din 1937, care a fost de altfel considerat momentul oficial de începere a războiului total dintre cele două ţări. Din 1937 până în 1941, China a luptat singură împotriva Japoniei. După atacul de la Pearl Harbor, al doilea război chino-japonez a devenit parte a celui de-al doilea război mondial, iar China s-a bucurat de sprijinul Aliaţilor.
- Японо-китайская война (1937—1945) Япо́но-кита́йская война́ — война между Китайской Республикой и Японской империей, начавшаяся в период до Второй мировой войны и продолжавшаяся в её ходе Несмотря на то, что оба государства вели периодические боевые действия с 1931 года, полномасштабная война развернулась в 1937 году и закончилась с капитуляцией Японии в 1945 Война явилась следствием проводившегося в течение нескольких десятилетий империалистического курса Японии на политическое и военное господство в Китае для захвата огромных сырьевых резервов и других ресурсов В то же время, нарастающий китайский национализм и находящие всё более широкое распространение идеи самоопределения сделали военный отпор неизбежным До 1937 года стороны сталкивались в спорадических боях, так называемых «инцидентах», так как обе стороны по многим причинам воздерживались от развязывания тотальной войны В 1931 году произошло вторжение в Маньчжурию (также известное как «Мукденский инцидент») Последним из подобных инцидентов стал инцидент на Лугоуцяо — обстрел японцами моста Марко Поло 7 июля 1937 года, обозначивший официальное начало полномасштабной войны между двумя странами С 1937 по 1941 годы Китай сражался опираясь на помощь США и СССР, заинтересованных в затягивании Японии в "китайское болото" После нападения японцев на Пёрл-Харбор Вторая японо-китайская война стала частью Второй мировой войны
- Det andra sino-japanska kriget var en större japansk invasion av nordöstra, östra och södra Kina före och under andra världskriget. Det slutade i och med Japans kapitulation år 1945. I Kina är kriget främst känt som det anti-japanska motståndskriget men även som kinesiska folkets anti-japanska motståndskrig (中国人民抗日戰争), motståndskriget (抗戰), eller det åttaåriga motståndskriget (八年抗戰). I Japan kallades kriget bl a HEI, "C"-operationen och den kinesiska invasionen. Kinaincidenten (支那事変, Shina Jihen) används som namn i krigsmuseet vid Japans kontroversiella helgedom Yasukuni, men den mest vanliga beteckningen idag är det japansk-kinesiska kriget (日中戦争, Nitchū Sensō). Kriget utgick från en strategisk plan som uppgjordes av den Kejserliga japanska armén som del av deras storskaliga planer på att kontrollera det asiatiska fastlandet. De tidiga manifestationerna av denna plan är ofta genomgående kända som "Kinaincidenter". Invasionen av Manchuriet år 1931 refereras till av japanerna som Mukdenincidenten. Den senaste av dessa kallades Lugouqiao- eller Marco Polo-broincidenten.
- Японсько-китайська війна — війна між Китаєм та Японською Імперією. Не дивлячись на те, що обидві держави вели періодичні бойові дії з 1931 року, повномасштабна війна розвернулася в 1937 році та закінчилася капітуляцією Японії в 1945 році. Війна виявилася наслідком курсу Японії направленого на досягнення політичного та військового панування в Китаї для захоплення величезних сировинних та інших ресурсів. До 1937 року сторони схоплювалися в невеликих сутичках, так званих «інцидентах», оскільки обидві сторони з багатьох причин утримувалися від розв'язування тотальної війни. У 1931 році відбулося вторгнення в Маньчжурію (також відоме як «Мукденський інцидент»). Останнім з подібних інцидентів став інцидент на Луґоуцяо — обстріл японцями Моста Марка Поло 7 липня 1937 року, який і являється офіційним початком повномасштабної війни між двома країнами. З 1937 по 1941 роки Китай бився сам. Після нападу японців на Перл-Харбор Друга японо-китайская війна стала частиною Другої світової війни.
- 中國抗日战争，又稱為日本侵華戰爭，是指在1930年代至1940年代，由於日本入侵中国引發的战争，主战场在中國大陸，發生在第二次世界大战歐洲戰事之前與期間，最终以中国的胜利而告终。 在華人世界，这场战争被称作抗日战争、八年抗战等，中华人民共和国政府又稱作中国人民抗日战争，簡稱抗战。日本称其为日中战争（日语：日中戦争）或支那事變（支那事変）。中日之外的學術界出於中立原因多称其为第二次中日战争，與第一次中日战争（即甲午战争）相對。 抗日战争结束于1945年8月15日，但对于其开始的时间存在争议。比较普遍的观点认为，全面的抗日戰爭起於1937年7月7日的卢沟桥事变，到1945年8月15日日本無條件投降時結束，歷時九十七月又八天，共為八年，八年抗戰名称因此而来。另外一种观点认为這場戰爭可追溯到1931年9月18日的九一八事變，这是中國與日本政府私下主导的局部抗战的开始，因此又有十四年或十五年抗戰之說。也有观点认为，1941年12月9日在珍珠港事件爆发後两天，中國政府才公開宣布正式同日本宣戰，如果这样算，抗日战争历时不到4年。在这段时间裡，战争扩大到整个太平洋地區，中國和美國、英國等同盟國共同抗击日本，而中國的抗战也成为第二次世界大战太平洋战争的一部分。最後，日本節節敗退，战争以包括中華民國在内的同盟國勝利而結束。
|
| rdfs:comment
|
- The Second Sino-Japanese War (July 7, 1937 – September 9, 1945) was a military conflict fought between the Republic of China and the Empire of Japan. From 1937 to 1941, China fought Japan with some economic help from Germany (until 1938) and the Soviet Union (1937-1940). After the Japanese attack on Pearl Harbor, the war merged into the greater conflict of World War II as a major front in the Pacific Theatre. The Second Sino-Japanese War was the largest Asian war in the twentieth century.
- Mit dem Zweiten Japanisch-Chinesischen Krieg bezeichnet man eine umfassende Invasion der Japaner in China, die am 7. Juli 1937 begann und bis zum 9. September 1945 dauerte. Nach dem Angriff der Japaner auf Pearl Harbor am 7. Dezember 1941, Kriegseintritt der USA, war er ein Schauplatz des Pazifikkrieges und damit Teil des Zweiten Weltkrieges. In der Volksrepublik China und der Republik China ist Antijapanischer Krieg die offizielle Bezeichnung des Krieges.
- La Segona Guerra Sinojaponesa, lliurada entre el 7 de juliol de 1937 i el 9 de setembre de 1945 fou la guerra entre la República de la Xina i l'Imperi del Japó, abans i durant la Segona Guerra Mundial, que va acabar amb la rendició del Japó el 1945. La invasió japonesa va ser un pla estratègic dissenyat per l'exèrcit imperial japonès com a part dels plans a gran escala per controlar l'Àsia continental.
- Druhá čínsko-japonská válka byla válečným konfliktem mezi Čínskou republikou a Japonským císařstvím. Byla vybojována před a během 2. světové války (někteří autoři ovšem počátek této války považují za počátek druhé světové války, jde však o menšinový názor). Válka představovala vyvrcholení dlouholetého nepřátelství, které se od roku 1931 projevovalo celou řadou rozsáhlých ozbrojených incidentů.
- La Segunda Guerra Chino-Japonesa, transcurrió entre los años 1937 y 1945, en el marco de la Segunda Guerra Mundial. Comenzó cuando el ejército japonés, que ya controlaba Manchuria, inició la invasión del norte y el este de China. La invasión concluyó con la rendición de Japón en 1945. En chino, esta guerra es conocida como Guerra de Resistencia anti-japonesa del Pueblo de China o Guerra de Resistencia (抗戰, 抗战, Kàngzhàn).
- Toinen Kiinan–Japanin sota käytiin vuosina 1937–1945 Kiinan tasavallan ja Japanin välillä ennen toista maailmansotaa ja sen aikana. Sota päättyi Japanin antautumiseen 1945. Japanin hyökkäys Kiinaan kuului Japanin keisarillisen armeijan suurempaan suunnitelmaan hallita Manner-Aasiaa mm. nukkehallituksien avulla – Japani oli provosoinut Kiinaa vuoden 1931 Mantšurian valtauksesta lähtien, jonka aloitti Mukdenin välikohtaus.
- La Seconde Guerre sino-japonaise fut une invasion massive de la partie orientale de la Chine par l'Armée impériale japonaise. Six ans après l'invasion de la Mandchourie, l'Empire du Japon poursuivait sa politique expansionniste en Chine.
- La Seconda guerra sino-giapponese fu il principale conflitto tra la Repubblica di Cina e l'Impero giapponese. Combattuta prima e durante la Seconda guerra mondiale terminò con la resa incondizionata del Giappone il 9 settembre 1945, che mise fine alla Seconda guerra mondiale. La Seconda guerra sino-giapponese fu il più grande conflitto asiatico del XX secolo. L'invasione della Cina costituiva parte del progetto strategico complessivo giapponese per assumere il controllo dell'Asia.
- 日中戦争（にっちゅうせんそう）は、1937年（昭和12年）から1945年（昭和20年）の間に日本と中国大陸の大部分を支配下においていた中華民国政権との間で行われた戦争（事変）。大日本帝国が定めた正式名称は支那事変である。本項では通称である日中戦争を用いる。
- De Tweede Chinees-Japanse oorlog (ookwel Tweede Sino-Japanse oorlog) was een oorlog tussen China en Japan van 1937 tot 1945. Begin jaren dertig kwam Japan terecht onder een steeds groter wordende invloed van ultra-nationalistische, expansionistische militairen. Dit leidde tot de invasie van Mantsjoerije, waar de Japanners de vazalstaat Mantsjoekwo stichten, en een tweede Chinees-Japanse oorlog, die uiteindelijk uitmondde in de Tweede Wereldoorlog.
- Den andre kinesisk-japanske krig 7. juli 1937 - 9. september 1945 var en massiv konflikt mellom Kina og Japan både før og under andre verdenskrig. Konflikten ble avsluttet ved Japans betingelsesløse kapitulasjon i 1945. Den japanske invasjonen i Kina var en strategisk plan og et ledd i Japans planer for å dominere Asia. De første konfliktene som følge av den japanske planen, ble kjent som «kinesiske episoder».
- Wojna chińsko-japońska w latach 1937-1945, zwana również drugą wojną chińsko-japońską – wojna toczona od 7 lipca 1937 do 9 września 1945, będąca ośmioletnim zmaganiem między Chinami z Cesarstwem Japońskim. Rozpoczęła się przed wybuchem w Europie II wojny światowej i zakończyła się po kapitulacji Japonii w wojnie na Pacyfiku.
- A Segunda Guerra Sino-Japonesa foi travada de 1937 a 1945 entre a China e o Japão, antes e durante a Segunda Guerra Mundial. Apesar dos conflitos permanentes entre as duas nações existirem desde 1931, chamados de “incidentes”, a guerra em larga escala começou em julho de 1937 e só terminou com a rendição incondicional do Império Japonês aos Aliados em setembro de 1945.
- Al doilea război chino-japonez a fost un conflict major între Republica China şi Imperiul Japonez în timpul celui de-al doilea război mondial. Deşi cele două ţări se luptau cu intermitenţă încă din 1931, un război în adevăratul înţeles al cuvântului a început doar în 1937 şi s-a încheiat cu capitularea Japoniei din 1945.
- Det andra sino-japanska kriget var en större japansk invasion av nordöstra, östra och södra Kina före och under andra världskriget. Det slutade i och med Japans kapitulation år 1945. I Kina är kriget främst känt som det anti-japanska motståndskriget men även som kinesiska folkets anti-japanska motståndskrig (中国人民抗日戰争), motståndskriget (抗戰), eller det åttaåriga motståndskriget (八年抗戰).
- Японсько-китайська війна — війна між Китаєм та Японською Імперією. Не дивлячись на те, що обидві держави вели періодичні бойові дії з 1931 року, повномасштабна війна розвернулася в 1937 році та закінчилася капітуляцією Японії в 1945 році.
|
![[RDF Data]](/statics/sw-cube.png)
