| dbpprop:abstract
|
- The Second Punic War, also referred to as The Hannibalic War and (by the Romans) The War Against Hannibal, lasted from 218 to 201 BC and involved combatants in the western and eastern Mediterranean. This was the second major war between Carthage and the Roman Republic, who had three warring conflicts against each other over the courses of their existences. They are called the "Punic Wars" because Rome's name for Carthaginians was Punici, due to their Phoenician ancestry. The war is marked by Hannibal's surprising overland journey and his costly crossing of the Alps, followed by his reinforcement by Gaulish allies and crushing victories over Roman armies in the battle of the Trebia and the giant ambush at Trasimene. Against his skill on the battlefield the Romans deployed the Fabian strategy. But because of the increasing unpopularity of this approach, the Romans resorted to a further major field battle. The result was the Roman defeat at Cannae. In consequence many Roman allies went over to Carthage, prolonging the war in Italy for over a decade, during which more Roman armies were destroyed on the battlefield. Despite these setbacks, the Roman forces were more capable in siegecraft than the Carthaginians and recaptured all the major cities that had joined the enemy, as well as defeating a Carthaginian attempt to reinforce Hannibal at the battle of the Metaurus. In the meantime in Iberia, which served as the main source of manpower for the Carthaginian army, a second Roman expedition under Publius Cornelius Scipio Africanus Major took New Carthage by assault and ended Carthaginian rule over Iberia in the battle of Ilipa. The final showdown was the battle of Zama in Africa between Scipio Africanus and Hannibal, resulting in the latter's defeat and the imposition of harsh peace conditions on Carthage, which ceased to be a major power and became a Roman client-state. A sideshow of this war was the indecisive first Macedonian War in the Eastern Mediterranean and the Ionian Sea. All battles mentioned in the introduction are ranked among the most costly traditional battles of human history; in addition there were a few successful ambushes of armies that also ended in their annihilation.
- Der Zweite Punische Krieg wurde von 218 v. Chr. bis 201 v. Chr. zwischen Römern und Karthagern ausgetragen. Der karthagische Feldherr Hannibal aus dem Geschlecht der Barkiden brachte Rom zunächst durch eine Reihe taktisch genial geführter Schlachten an den Rand der Niederlage. Die Römer gingen daraufhin zu einem langjährigen Abnutzungskrieg über und siegten schließlich in der Schlacht von Zama unter ihrem Feldherrn Scipio dem Älteren. Der Krieg entschied den Kampf der beiden Städte um die Vorherrschaft im Mittelmeerraum endgültig zugunsten Roms.
- La Segona Guerra Púnica fou la guerra més important de les tres lliurades entre Roma i Cartago, que a la fi van comportar la destrucció de la civilització cartaginesa.
- Druhá punská válka byla vybojována mezi Římany a Kartaginci v letech 218 až 201 př. n. l. Kartaginský vojevůdce Hannibal z rodu Barkasů v ní nejprve Římu uštědřil řadu porážek v takticky geniálně vedených bitvách, které jsou dodnes uváděny ve vojenských učebnicích. Římané následně přešli do několik let trvající opotřebovávací války, postupně zlikvidovali nebo neutralizovali spojence a hlavní kolonie Kartága a nakonec pod vedením Publia Cornelia Scipiona Africana zvítězili v bitvě u Zamy. Tato válka definitivně rozhodla boj obou měst o dominanci ve Středomoří ve prospěch Říma. Z důvodu úplného zničení Kartága ve třetí punské válce v roce 146 př. n. l. a dlouhodobé hegemonie římské říše ve Středomoří se nedochovaly žádné historické prameny, které by popisovaly průběh války a její pozadí z kartaginského nebo skutečně neutrálního pohledu. Historikové se proto mohou opírat pouze o díla řeckých a římských antických autorů – především Polybia a Livia – a musejí je tudíž interpretovat velmi opatrně. Velké porážky, které Římané utrpěli během této války, byly jimi vždy vykládány tak, aby nijak nezpochybňovaly politické a sociální uspořádání římského státu. I při popisování katastrofálních proher na bitevním poli musela být velikost Říma vždy zachována tím, že byl nalezen určitý obětní beránek, jemuž byla vina za daný neúspěch připsána. Obzvláště to platí pro ničivou římskou porážku v bitvě u Kann.
- La Segunda Guerra Púnica es el más conocido de los enfrentamientos bélicos acaecidos en el marco de las Guerras Púnicas entre las dos potencias que entonces dominaban el Mediterráneo occidental: Roma y Cartago. La contienda se suele datar desde el año 218 a. C. , fecha de la declaración de guerra de Roma tras la destrucción de Sagunto, hasta el 201 a. C. en el que Aníbal y Escipión acordaron las condiciones de la rendición de Cartago.
- Toinen puunilaissota käytiin Rooman tasavallan ja Karthagon välillä vuosina 218 eaa. –202 eaa. Menetettyään Sisilian Karthago valloitti maita Iberian niemimaalta. Vuonna 218 eaa. karthagolainen kenraali Hannibal johti armeijan Alppien yli Italiaan. Yli 40 000 sotilaan vahvuisesta armeijasta selvisi perille vain 26 000. Hannibalin elefanteista selvisi tästä matkasta vain yksi. Roomalaiset lähettivät joukkoja tuhoamaan Hannibalin armeijaa, mutta heidät lyötiin takaisin. Hannibal sai myös apua gallialaisilta heimoilta. Roomalainen konsuli Gaius Flaminius yritti väijyttää Hannibalin, mutta Hannibal sai vihiä juonesta, yllätti roomalaiset itse ja löi heidät Trasimenusjärven taistelussa. Hannibalin kenraalit olisivat halunneet vallata Rooman, mutta tähän ei pystytty ilman piiritysvälineitä, joita heillä ei ollut. Hannibalin armeija jatkoi matkaansa etelä-Italiaan. Tällä välin Roomassa valittiin Fabius Maximus diktaattoriksi. Hän yritti välttää taisteluita Hannibalin kanssa, mutta seuraavana vuonna hänen sijalleen valittiin kaksi uutta konsulia, Aemilius Paullus ja Terentius Varro. He kokosivat ylivoimaiset sotajoukot ja kohtasivat Hannibalin vuonna 216 eaa. Cannaen kaupungin lähellä. Cannaen taistelussa roomalaiset lyötiin täydellisesti. Tämän jälkeen Hannibal sai puolelleen Syrakusan ja Makedonian kuninkaan Filippos V:n. Tällä välin Rooma oli myös aloittanut sotatoimet Iberiassa ja estivät täten Hasdrubalia lähettämästä apujoukkoja veljelleen. He valloittivat myös takaisin Syrakusan, jonka valtauksessa kuoli myös Arkhimedes. Seuraavana vuonna he lähettivät Scipio Africanus Majorin Iberiaan, jossa hän valtasi Carthago Novan vuonna 209 eaa. Hasdrubal yritti siirtää joukkojaan Italiaan, mutta hänet lyötiin vuonna 206 eaa. Scipio palasi Roomaan sankarina ja hänet valittiin konsuliksi vuonna 205 eaa. Hän päätti hyökätä suoraan Karthagoa vastaan. Hannibal palasi Italiasta ja Scipio löi hänet Zaman taistelussa vuonna 202 eaa. Tästä hyvästä Scipio sai lisänimen Africanus. Sodan seurauksena Karthago menetti Iberian, joka joutui Rooman vallan alle. Hannibal selvisi hengissä ja päätyi Antiokhos III:n hoviin. Roomalaiset pelkäsivät hänen palaavan hänen kuolemaansa asti.
- La deuxième guerre punique, est le deuxième des trois conflits qui opposèrent Rome à Carthage. Les grandes figures de cet affrontement sont célèbres. Du côté carthaginois, le général Hannibal Barca passa avec ses éléphants les Pyrénées, le Rhône et les Alpes, et remporta une série de victoires sur les légions romaines. Du côté romain, les Scipion menèrent des contre-attaques décisives en Espagne, puis en Afrique. Hannibal fut finalement battu par Scipion l'Africain à la bataille de Zama.
- Fájl:Rome carthage 218. jpg Róma (rózsaszín), illetve Karthágó (sötétkék) befolyási zónái Kr. e. 218-ban, közvetlenül a második pun háborút megelőzően. Fájl:Battles second punic war. png A második pun háború csatái A második pun háború, vagy ahogy a rómaiak nevezték, Hannibal elleni háború a Földközi-tenger medencéjében vívott háború volt a Római Köztársaság és a Hannibal vezette karthágói seregek között, Kr. e. 218 és 201 között. (A rómaiak a karthágóiakat nevezték punoknak - punici, korábban poenici, a föníciaiakra utalva. ) Egyike volt a Róma és Karthágó közt vívott három háborúnak. A háború Hannibal sorozatos diadalai ellenére a rómaiak győzelmével zárult. A második pun háborúban kelt át Hannibal seregével az Alpokon. Itáliában véres csatákban sorra tönkreverte az ellene támadó római seregeket, míg végül Karthágó védelmére vissza kellett térnie Afrikába, ahol vereséget szenvedett Publius Cornelius Scipio Africanus Maiortól. Róma a második pun háborúval egyidőben vívta az első makedón háborút V. Philipposz makedón király ellen.
- La seconda guerra punica fu combattuta tra Roma e Cartagine nel III secolo a.C. , dal 219 a.C. al 202 a.C. , prima in Europa e successivamente in Africa. La guerra cominciò per iniziativa dei Cartaginesi, che volevano riscattarsi dalla sconfitta subita nella Prima guerra punica e se non fu certamente la più importante per durata, lo fu per l'ampiezza delle popolazioni coinvolte, per i suoi costi economici e umani, per le decisive conseguenze sul piano storico, politico e quindi sociale dell'intero mondo mediterraneo. Contrariamente alla prima guerra punica, che fu combattuta e vinta essenzialmente sul mare, la seconda fu un continuo succedersi di battaglie terrestri con movimenti di masse enormi di fanterie, elefanti e cavalieri. Le marine si scontrarono ma furono quasi solamente utilizzate per aiutare gli eserciti nei loro spostamenti, o per far viaggiare i diplomatici da un regno all'altro del Mediterraneo. Anche se la condotta della guerra venne generalmente percepita per lo più seguendo il cammino di Annibale dalla Spagna al sud Italia, in realtà tutto il Mediterraneo fu direttamente e indirettamente coinvolto nella disputa fra Roma e Cartagine. Teatro di scontri terrestri furono Iberia, Gallia, Gallia cisalpina, Italia, Africa, mentre le diplomazie dei due contendenti si attivarono verso la Numidia, la Grecia, la Macedonia, la Siria, i regni dell'Anatolia, l'Egitto.
- ファイル:Hannibal. jpg ハンニバル 第二次ポエニ戦争（だいにじポエニせんそう、羅：Secundum Bellum Punicum、英：Second Punic War）とは、共和政ローマとカルタゴとの間で紀元前219年から紀元前201年にかけて戦われた戦争。ローマ、カルタゴ間の戦争はカルタゴの住民であるフェニキア人のローマ側の呼称からポエニ戦争と総称されるが、この戦争は全3回のポエニ戦争の2回目にあたる。 またこの戦争においてカルタゴ側の将軍ハンニバル・バルカはイタリア半島を侵略し、多大な損害と恐怖をローマ側に残したため、この戦争はハンニバル戦争とも称される。
- De Tweede Punische Oorlog tussen Rome en Carthago was de kostbaarste van de drie Punische oorlogen, die Rome aan de rand van de afgrond bracht. Was de eerste Punische oorlog vooral een maritieme, waarin de Romeinen voor het eerst ervaring met zeeslagen opdeden, de tweede werd geheel te land uitgevochten, waarbij veel grotere aantallen strijders betrokken waren en dus ook grotere verliezen geleden konden worden. Er zijn twee verslagen uit de oudheid bewaard gebleven, een van Livius en een van Polybius. Het conflict was een gevolg van de aanhoudende rivaliteit tussen de voormalige Fenicische kolonie Carthago, die zich tot een toonaangevende mogendheid in de westelijke helft van de Middellandse Zee had ontwikkeld, en de Romeinse Republiek, die zich indertijd nog beperkte tot het Italiaanse schiereiland en de eilanden Sicilië, Sardinië en Corsica. De rivier de Ebro in Hispania markeerde de grens tussen de Romeinse en de Carthaagse invloedssfeer. Rome verwierf echter de stad Saguntum, ten zuiden van de Ebro, als bondgenoot. Omdat dit een schending van het verdrag was, belegerde en veroverde de Carthaagse generaal Hannibal Barkas de stad, waarop Rome de uitlevering van Hannibal eiste. Toen de Carthaagse senaat dit weigerde, verklaarde Rome de oorlog aan Carthago. In de Eerste Punische oorlog had Carthago zijn oorlogsvloot verloren en Hannibal bedacht een plan om Rome over land aan te vallen. Hij besloot om Italië binnen te vallen via de Alpen met een groot leger, dat o.a. over 42 olifanten in beschikte. Na een moeilijke tocht over de Pyreneeën, de Rhône en de Alpen, waarbij een groot deel van zijn leger verloren ging, arriveerde hij in de Povlakte in Noord-Italië. Aanvankelijk bracht hij de Romeinen verschrikkelijke nederlagen toe, waaronder de slag bij de Trebia, de slag bij het Trasimeense meer en vooral de Slag bij Cannae, waar 8 legioenen werden vernietigd en 48.000 Romeinen sneuvelden. Hannibal was onbetwist een superieur veldheer, maar wat ook bijdroeg aan zijn successen was dat sommige bondgenoten van Rome in Italië en de pas veroverde Gallische gebieden in de Povlakte de strenge Romeinse overheersing beu waren en overliepen naar de Carthagers. Hannibal kreeg als boeman een blijvende plaats in het Romeinse bewustzijn. "Hannibal ad portas!" werd een staande uitdrukking voor het signaleren van een dodelijk gevaar. Rome stond na de ramp bij Cannae in 216 v. Chr. aan de rand van de afgrond. Volgens Titus Livius zou Hannibals commandant van de ruiterij hem toen geadviseerd hebben om onmiddellijk naar Rome op te rukken. Omwille van het hoge aantal gewonden en doden in het Carthaagse leger, koos Hannibal voor een andere strategie. Met uitzondering van Capua en Tarente kozen weinig belangrijke Italiaanse steden de kant van Hannibal. De meeste bleven Rome trouw. Het eiland Sardinië kwam wel in opstand tegen Rome. De Romeinen besloten toen, op advies van de veteraan uit de Eerste Punische oorlog Quintus Fabius Maximus Cunctator (zijn bijnaam Cunctator, betekent de Aarzelende), die door de senaat tot dictator werd gekozen, en zijn belangrijkste generaal Publius Cornelius Scipio, Hannibal niet meer rechtstreeks aan te pakken maar zijn basis in Hispania te veroveren, waar zijn verse troepen en voorraden vandaan kwamen. Dit laatste werd de taak van Scipio. Na een aanvankelijk aarzelend offensief kwam de verovering hiervan op gang. De Carthaagse bevelhebbers in Hispania waren niet zo briljant als Hannibal Barkas en Scipio wist de onderlinge onenigheden van die bevelhebbers en een opstand bij hun Numidische bondgenoten uit te buiten. Bovendien hadden de Romeinen nogal wat succes met het voor zich winnen van Iberische bondgenoten van de Carthagers. In Italië begonnen de Romeinen ondertussen een uitputtingsoorlog; ze vermeden rechtstreekse confrontaties en legden zware straffen op aan 'verraderlijke' steden en bondgenoten en verleenden steun aan steden die veelal tevergeefs belegerd werden door Hannibal. Aan het belegeren van de stad Rome is hij nooit toegekomen. In de loop van 15 jaar drongen de Romeinen Hannibal uiteindelijk in het defensief, vooral toen hij afgesneden raakte van Hispania en Carthago. Na de beslissende Romeinse overwinning in de Slag bij Ilipa in Hispania, in 206 v. Chr. , staken de Romeinen over naar Africa, versloegen een Carthaags leger in de slag bij de Bagradas en omsingelden de stad Carthago. De Carthaagse elite besloot om te onderhandelen met de Romeinen en riep ondertussen Hannibal terug naar Afrika. Hij werd echter dichtbij zijn vaderstad verslagen in de Slag bij Zama Regia. Carthago besloot toen echte vredesonderhandelingen te beginnen. Hannibal was gedwongen te vluchten naar Syrië. Hij werd de rest van zijn leven achtervolgd door de Romeinen, totdat hij in Bithynië, ver van zijn vaderstad in 183 v. Chr. zelfmoord pleegde om gevangenneming door de Romeinen te voorkomen. Carthago's invloed werd door het vredesverdrag beperkt tot de Noord-Tunesië en moest zich onder het bewind van de Romeinen schikken, hetgeen betekende dat zij zich niet eens mochten bewapenen tegen hun voormalige Numidische bondgenoten, die waren overgelopen naar de Romeinen. De Romeinse senator Cato vond het gevaar van Carthago, ondanks deze nederlaag, nog steeds zo groot dat hij elke redevoering voor de Romeinse senaat eindigde met de zin: "En overigens blijf ik van mening dat Carthago vernietigd moet worden". Cato kreeg uiteindelijk zijn zin in de Derde Punische oorlog, waarbij Carthago verwoest werd, al heeft hij het einde van die oorlog niet mogen meemaken.
- Den andre punerkrigen ble utkjempet mellom Karthago og Roma fra 218 til 201 f. Kr. Den var den andre av tre betydelige kriger mellom den tidligere fønikiske kolonien Karthago og den romerske republikk som da fremdeles var begrenset til den italienske halvøya. Konfliktene ble kalt «punerkriger» fordi romernes navn for karthagenerne var Punici (eldre Poenici) på grunn av deres fønikiske opphav.
- Druga wojna punicka toczyła się w latach 218-201 p.n.e. między Kartaginą i Rzymem. Prowadzona była na Półwyspie Apenińskim, Iberyjskim, na Sycylii i w Afryce Północnej. Jej główną postacią był Hannibal, kartagiński wódz z rodu Barkidów. Pretekstem do wojny było zaatakowanie przez Hannibala Saguntu, sprzymierzonego z Rzymem miasta-państwa na obecnym wybrzeżu katalońskim. Hannibal przeprawiwszy się ze swoją armią z Hiszpanii przez Alpy do Italii postanowił zaskoczyć Rzymian od północy. Mimo wyczerpującej przeprawy przez góry (armia straciła m. in. większość słoni bojowych) odniósł szereg imponujących zwycięstw, jednakże z uwagi na ograniczone możliwości logistyczne i rekrutacyjne nie mógł wykorzystać swoich zwycięstw. W tym czasie Rzymianie najpierw przystąpili do podboju kartagińskich posiadłości w Hiszpanii, a potem za radą Scypiona Starszego zaatakowali afrykańskie centrum kartagińskiego imperium, co spowodowało odwołanie armii Hannibala z Italii. W 201 p.n.e. Scypion Afrykański pokonał Hannibala w bitwie pod Zamą. Po wojnie Rzym zagarnął posiadłości Kartaginy w Hiszpanii. Oprócz tego Kartagina musiała zniszczyć swoją flotę, przekazać część posiadłości afrykańskich numidyjskim sprzymierzeńcom Rzymu i zapłacić ogromną kontrybucję.
- A Segunda Guerra Púnica é o mais conhecido dos confrontos bélicos acontecidos no quadro das Guerras Púnicas entre as duas potências que então dominavam o Mediterrâneo ocidental: Roma e Cartago. A contenda acostuma datar-se desde 218 a.C. , data da declaração de guerra de Roma após a destruição de Sagunto, até 201 a.C. , em que Aníbal e Cipião acordaram as condições da rendição de Cartago. Foi através da vitória neste conflito que Roma começou sua grande expansão. Ao final da guerra, os vitoriosos romanos tomaram o controle do Mediterrâneo ocidental, começaram a anexar a Península Ibérica e a completar a subjugação da própria Península Itálica, firmaram alianças no norte da África e começaram sua expansão em direção ao Oriente, para a Ilíria, para a Grécia e para a Anatólia. Foi um conflito demorado, que envolveu toda a bacia oeste do Mediterrâneo, estendendo-se da Península Ibérica até a Península Itálica e desde o sul da Gália até o norte da África. Igualmente importante foi a destruição do poderio cartaginês, decisivo para a equação de poder no ocidente por vários séculos, assim como as mudanças que muito contribuíram para a definitiva consolidação da forma do exército romano, que passou por importantes transformações no período.
- Вторая Пуническая война (называемая также римлянами «войной против Ганнибала» и Ганнибаловой войной, 218—202 до н. э. ) — военный конфликт между двумя коалициями, во главе которых стояли Рим и Карфаген, за гегемонию в Средиземноморье. В разное время на стороне Рима воевали Сиракузы, Нумидия, Этолийский союз и Пергам, на стороне Карфагена — Македония, Нумидия, Сиракузы и Ахейский союз. Официальной причиной войн стала осада и взятие испанского города Сагунта (союзника Рима) карфагенским полководцем Ганнибалом. После этого римляне объявили Карфагену войну. Поначалу карфагенская армия под предводительством Ганнибала одерживала верх над римскими войсками. Самой значительной из побед карфагенян является битва при Каннах, после которой в войну на стороне Карфагена вступила Македония. Однако римляне вскоре смогли перехватить инициативу и перешли в наступление. Последним сражением войны стала битва при Заме, после которой Карфаген запросил мира. В результате войны Карфаген потерял все свои владения за пределами Африки.
- Andra puniska kriget var ett av de puniska krigen som 218–202 f. Kr. utkämpades mellan Romerska republiken och Karthago. Andra puniska kriget, som av romarna benämndes som "kriget mot Hannibal", var det andra av tre stora krig som utkämpades i olika perioder mellan år 264 och 146 f. Kr. Konflikterna kallades "puniska krigen", beroende på att puner var romarnas namn på fenicier, det vill säga folk från Karthago, som låg i nuvarande Tunisien på Afrikas nordkust.
- Дру́га Пуні́чна війна́ (звана також римлянами «війно́ю про́ти Ганніба́ла» і ганніба́ловою війно́ю) — війна, що тривала з 218 по 202 до н. е. , театрами військових дій якої було Західне Середземномор'я. Це була друга з трьох воєн між колишньою фінікійською колонією Карфагеном і залежними від нього державами проти Римської республіки. Їх називають «Пунічними війнами», від римської назви карфагенян - punici (більш стародавніше - poenici, через фінікійське походження карфагенян). У сучасній історіографії слово «пунічний» (punic) використовується по відношенню до Карфагена, на відміну від "фінікійський" (phoenician).
- 第二次布匿戰爭是古羅馬和迦太基之間三次布匿戰爭中最長也最有名的一場戰爭，作戰16年，前218年-前202年。
|
| rdfs:comment
|
- The Second Punic War, also referred to as The Hannibalic War and (by the Romans) The War Against Hannibal, lasted from 218 to 201 BC and involved combatants in the western and eastern Mediterranean. This was the second major war between Carthage and the Roman Republic, who had three warring conflicts against each other over the courses of their existences. They are called the "Punic Wars" because Rome's name for Carthaginians was Punici, due to their Phoenician ancestry.
- Der Zweite Punische Krieg wurde von 218 v. Chr. bis 201 v. Chr. zwischen Römern und Karthagern ausgetragen. Der karthagische Feldherr Hannibal aus dem Geschlecht der Barkiden brachte Rom zunächst durch eine Reihe taktisch genial geführter Schlachten an den Rand der Niederlage. Die Römer gingen daraufhin zu einem langjährigen Abnutzungskrieg über und siegten schließlich in der Schlacht von Zama unter ihrem Feldherrn Scipio dem Älteren.
- La Segona Guerra Púnica fou la guerra més important de les tres lliurades entre Roma i Cartago, que a la fi van comportar la destrucció de la civilització cartaginesa.
- Druhá punská válka byla vybojována mezi Římany a Kartaginci v letech 218 až 201 př. n. l. Kartaginský vojevůdce Hannibal z rodu Barkasů v ní nejprve Římu uštědřil řadu porážek v takticky geniálně vedených bitvách, které jsou dodnes uváděny ve vojenských učebnicích.
- La Segunda Guerra Púnica es el más conocido de los enfrentamientos bélicos acaecidos en el marco de las Guerras Púnicas entre las dos potencias que entonces dominaban el Mediterráneo occidental: Roma y Cartago. La contienda se suele datar desde el año 218 a. C. , fecha de la declaración de guerra de Roma tras la destrucción de Sagunto, hasta el 201 a. C. en el que Aníbal y Escipión acordaron las condiciones de la rendición de Cartago.
- Toinen puunilaissota käytiin Rooman tasavallan ja Karthagon välillä vuosina 218 eaa. –202 eaa. Menetettyään Sisilian Karthago valloitti maita Iberian niemimaalta. Vuonna 218 eaa. karthagolainen kenraali Hannibal johti armeijan Alppien yli Italiaan. Yli 40 000 sotilaan vahvuisesta armeijasta selvisi perille vain 26 000. Hannibalin elefanteista selvisi tästä matkasta vain yksi. Roomalaiset lähettivät joukkoja tuhoamaan Hannibalin armeijaa, mutta heidät lyötiin takaisin.
- La deuxième guerre punique, est le deuxième des trois conflits qui opposèrent Rome à Carthage. Les grandes figures de cet affrontement sont célèbres. Du côté carthaginois, le général Hannibal Barca passa avec ses éléphants les Pyrénées, le Rhône et les Alpes, et remporta une série de victoires sur les légions romaines. Du côté romain, les Scipion menèrent des contre-attaques décisives en Espagne, puis en Afrique.
- Fájl:Rome carthage 218. jpg Róma (rózsaszín), illetve Karthágó (sötétkék) befolyási zónái Kr. e. 218-ban, közvetlenül a második pun háborút megelőzően. Fájl:Battles second punic war. png A második pun háború csatái A második pun háború, vagy ahogy a rómaiak nevezték, Hannibal elleni háború a Földközi-tenger medencéjében vívott háború volt a Római Köztársaság és a Hannibal vezette karthágói seregek között, Kr. e. 218 és 201 között.
- La seconda guerra punica fu combattuta tra Roma e Cartagine nel III secolo a.C. , dal 219 a.C. al 202 a.C. , prima in Europa e successivamente in Africa.
- ファイル:Hannibal.
- De Tweede Punische Oorlog tussen Rome en Carthago was de kostbaarste van de drie Punische oorlogen, die Rome aan de rand van de afgrond bracht. Was de eerste Punische oorlog vooral een maritieme, waarin de Romeinen voor het eerst ervaring met zeeslagen opdeden, de tweede werd geheel te land uitgevochten, waarbij veel grotere aantallen strijders betrokken waren en dus ook grotere verliezen geleden konden worden.
- Den andre punerkrigen ble utkjempet mellom Karthago og Roma fra 218 til 201 f. Kr. Den var den andre av tre betydelige kriger mellom den tidligere fønikiske kolonien Karthago og den romerske republikk som da fremdeles var begrenset til den italienske halvøya. Konfliktene ble kalt «punerkriger» fordi romernes navn for karthagenerne var Punici (eldre Poenici) på grunn av deres fønikiske opphav.
- Druga wojna punicka toczyła się w latach 218-201 p.n.e. między Kartaginą i Rzymem. Prowadzona była na Półwyspie Apenińskim, Iberyjskim, na Sycylii i w Afryce Północnej. Jej główną postacią był Hannibal, kartagiński wódz z rodu Barkidów. Pretekstem do wojny było zaatakowanie przez Hannibala Saguntu, sprzymierzonego z Rzymem miasta-państwa na obecnym wybrzeżu katalońskim.
- A Segunda Guerra Púnica é o mais conhecido dos confrontos bélicos acontecidos no quadro das Guerras Púnicas entre as duas potências que então dominavam o Mediterrâneo ocidental: Roma e Cartago. A contenda acostuma datar-se desde 218 a.C. , data da declaração de guerra de Roma após a destruição de Sagunto, até 201 a.C. , em que Aníbal e Cipião acordaram as condições da rendição de Cartago. Foi através da vitória neste conflito que Roma começou sua grande expansão.
- Вторая Пуническая война (называемая также римлянами «войной против Ганнибала» и Ганнибаловой войной, 218—202 до н. э. ) — военный конфликт между двумя коалициями, во главе которых стояли Рим и Карфаген, за гегемонию в Средиземноморье.
- Andra puniska kriget var ett av de puniska krigen som 218–202 f. Kr. utkämpades mellan Romerska republiken och Karthago. Andra puniska kriget, som av romarna benämndes som "kriget mot Hannibal", var det andra av tre stora krig som utkämpades i olika perioder mellan år 264 och 146 f. Kr. Konflikterna kallades "puniska krigen", beroende på att puner var romarnas namn på fenicier, det vill säga folk från Karthago, som låg i nuvarande Tunisien på Afrikas nordkust.
- Дру́га Пуні́чна війна́ (звана також римлянами «війно́ю про́ти Ганніба́ла» і ганніба́ловою війно́ю) — війна, що тривала з 218 по 202 до н. е. , театрами військових дій якої було Західне Середземномор'я.
- 第二次布匿戰爭是古羅馬和迦太基之間三次布匿戰爭中最長也最有名的一場戰爭，作戰16年，前218年-前202年。
|
![[RDF Data]](/statics/sw-cube.png)
