| dbpprop:abstract
|
- The Second French Empire or Second Empire was the Imperial Bonapartist regime of Napoleon III from 1852 to 1870, between the Second Republic and the Third Republic, in France.
- Der Ausdruck Zweites Kaiserreich (franz. second Empire) steht für die Periode von 1852 bis 1870 in der Geschichte Frankreichs. In dieser Zeit war Napoléon III. der Kaiser der Franzosen.
- El Segon Imperi Francès fa referència a una etapa històrica de França compresa entre 1852 i 1870. L'Imperi va ser proclamat pel llavors President de França Lluís Napoleó Bonaparte, el 2 de desembre de 1852, tot i que exactament un any abans ja havia dissolt l'Assemblea Nacional, convertint-se en dictador. L'Imperi deixaria d'existir en ser capturat l'emperador Napoleó III durant la batalla de Sedan, l'1 de desembre de 1870. El 3 de desembre seria proclamada la Tercera República Francesa a París.
- Jako druhé francouzské císařství je označováno francouzské císařství, které následovalo po druhé republice v roce 1852. Jeho hlavou byl Napoleon III. Bonaparte.
- El Segundo Imperio Francés es un término referido a una etapa histórica de Francia comprendida fundamentalmente entre 1852 y 1870. El Imperio fue proclamado por el entonces Presidente de Francia Carlos Luis Napoleón Bonaparte, el 2 de diciembre de 1852, aunque exactamente un año antes ya había disuelto la Asamblea Nacional convirtiéndose en dictador. El Imperio dejaría de existir al ser capturado el emperador Napoleón III en la batalla de Sedán, el 1 de diciembre de 1870. El 3 de diciembre sería proclamada la Tercera República Francesa en París.
- Ranskan toinen keisarikunta on nimitys, jota käytetään Ranskasta vuosina 1852–1870, jolloin Napoleon III oli keisarina. Se oli alkuperäiseltä luonteeltaan uudistushenkinen. Vuoden 1848 helmikuun vallankumouksen jälkeen Ludvig Napoléon Bonaparte oli valittu tällöin perustetun Ranskan toisen tasavallan presidentiksi, mutta muutamaa vuotta myöhemmin hänet kruunattiin keisariksi nimellä Napoleon III. Hänen henkilökohtainen valtansa oli erittäin suuri. Napoleon III pyrki sosiaaliseen ja tekniseen edistykseen ja oli halukas toteuttamaan uudistuksia myös Ranskan laajenevissa siirtomaissa. Julkiset rakennushankkeet tarjosivat työtä. Pariisissa suoritettiin laajoja uudelleenrakennustöitä paroni Georges Eugène Haussmannin johdolla. Talouselämä kukoisti, joskin keinottelu aiheutti epävarmuutta. Talouselämää yritettiin aktivoida hyvin liberaalisella ulkomaankauppapolitiikalla, muun muassa Cobben-sopimuksella vuonna 1860. Tämän sopimuksen tarkoituksena oli myös hankkia keisarikunnalle työväenluokan tuki. Suezin kanavaa alettiin rakentaa, ja se valmistui vuonna 1869. Keisari sai voimakkaan tasavaltalaisen opposition vastaansa. Tälle hänen täytyi antaa yhä enemmän myönnytyksiä, niin että alkuperäinen autoritaarinen keisarius muuttui liberaaliseksi. Ulkopolitiikassaan Napoleon III kannatti menestyksellisen Krimin sodan jälkeen Italian ja Saksan yhdistymistä. Italian yhdistyminen oli hänelle henkilökohtainen ja sukuperinteeseen liittyvä asia. Auttaessaan Sardiniaa vuonna 1859 sodassa Itävaltaa vastaan hän sai tuolloin tehdyn sopimuksen mukaan vastineeksi vuonna 1860 Ranskalle Savoijin ja Nizzan. Saksan yhdistyminen lujaksi kansallisvaltioksi ei kuitenkaan ollut Ranskan politiikan päämääränä, mutta Bismarck eliminoi Ranskan vaikutuksen. Pahimman vastoinkäymisensä Ranska koki Meksikon operaatiossa. Yhdysvaltain painostuksen johdosta Ranskan oli vedettävä joukkonsa pois vuonna 1866, ja Meksikon tasavaltalaiset ampuivat keisari Maksimilian I:n vuonna 1867. Napoleon III oli henkilökohtaisesti haluttomampi sotaan kuin hänen jatkuvasti lisää vaikutusvaltaa saanut puolisonsa Eugenie. Toistuvat poliittiset epäonnistumiset saivat hänet julistamaan sodan Preussille 19. heinäkuuta 1870. Tässä Saksan–Ranskan sodassa Ranska kuitenkin kärsi nopean ja selvän tappion. Keisari joutui vangiksi 1. syyskuuta 1870 Sedanissa, ja Ranska julistettiin tasavallaksi 4. syyskuuta. Tästä seurasi Ranskan kolmas tasavalta.
- Le Second Empire était le régime bonapartiste de Napoléon III de 1852 à 1870, entre la Deuxième et la Troisième République, en France. Alors qu'il est président des Français et en opposition avec l'assemblée conservatrice, Louis-Napoléon organise le Coup d'État du 2 décembre 1851, qui lui permet d'imposer une nouvelle constitution, et bientôt d'imposer l'Empire français. La première moitié de ce « Second Empire » est dite de l'Empire autoritaire, tandis que la seconde période est dite de l'Empire libéral. C'est finalement la guerre contre la Prusse de Bismarck, puissance montante dans l'Europe, mal préparée par la France, qui sonne la fin de ce Second Empire français.
- Per secondo impero francese si intende il regime bonapartista di Napoleone III instaurato in Francia dal 1852 al 1870, tra la Seconda e la Terza Repubblica.
- フランスにおける第二帝政（だいにていせい、仏（・英）：Second Empire）は、1852年から1870年まで存在した君主政体。ナポレオン・ボナパルトの甥であるルイ＝ナポレオン（ナポレオン3世）が1851年12月2日にクーデターによって議会を解散し、新たな憲法を制定した上で国民投票によってフランス皇帝に即位した。 第二共和政期において、とりわけ六月蜂起後に保守・反動化した議会は、幅広い民衆の支持を得ることに失敗していた。こうして反議会に傾いた民衆をルイ・ナポレオン大統領はとりこむことに成功した。クーデタによる議会打倒を経て成立した第二帝政（第二帝国）は、権威主義的・反議会主義的な統治体制である一方、国民投票によって指導者を選出し、幅広い民衆に支持基盤をおいた点で、人民主権的、民主主義的な性格も有していた。
- Het Tweede Franse Keizerrijk begon toen Napoleon III de macht greep en in 1852 zijn keizerskroon kon opzetten.
- II Cesarstwo Francuskie – przez pierwszych osiem lat swego panowania cesarz Napoleon III rządził bardzo autorytarnie. Reżim swej władzy oparł na wojsku, policji, administracji i Kościele katolickim. Zmniejszone zostały uprawnienia Senatu i Rady Stanu, a opozycja republikańska i socjalistyczna poddane zostały represjom oraz osłabione aresztowaniami i banicją swych przywódców. Ograniczone zostały dotychczasowe republikańskie prawa obywatelskie, wprowadzono na powrót cenzurę publikacji i widowisk, zakaz strajków, do 1864 r. zakaz zrzeszania się robotników, rozwiązana została Gwardia Narodowa, usunięto symbole republikańskie. 29 stycznia 1853 roku Napoleon III poślubił hrabinę Eugenię de Montijo. We wrześniu 1854 r. Francja, wraz z Wielką Brytanią, interweniowały w wojnie rosyjsko-tureckiej po stronie Turcji. Oba państwa obawiały się bowiem dalszego wzrostu potęgi Rosji, po grożącym całkowitym rozbiciu przez nią imperium tureckiego. Interwencja polegała na dokonaniu dużego desantu wojskowego na Półwyspie Krymskim. Rozegrały się tam ciężkie walki, z których sprzymierzeni wyszli zwycięsko, głównie zresztą na skutek skrajnej nieudolności generałów rosyjskich. W traktacie pokojowym, zawartym w Paryżu w 1856 r. , główne korzyści uzyskała Wielka Brytania, umacniając swą imperialną potęgę w basenie Morza Śródziemnego. Rosja została upokorzona, Imperium tureckie ocalone na dalszych kilkadziesiąt lat. Francja straciła 100 tys. żołnierzy. Większych korzyści mógł spodziewać się Napoleon III Bonaparte, gdy w 1859 r. poprowadził 100 tys. armię na pomoc Królestwu Sardynii, zaatakowanemu przez wojska austriackie. Zostały one pobite przez Francuzów pod Magentą i Solferino w Lombardii, po czym Napoleon III zawarł z Austrią rozejm, anektując prowincję lombardzką do Francji, a następnie wymieniając ją z Piemontem na przygraniczne tereny Sabaudii i Nicei. Klęska Austrii stała się asumptem do powstań narodowościowych w Toskanii, Parmie, Modenie i Państwie Kościelnym. Wszystkie te, dotąd odrębne państewka, przyłączyły się wraz z Królestwem Obojga Sycylii, ale bez Państwa Kościelnego, do Królestwa Sardynii (Piemontu), które uosabiało wówczas idee risorgimento, to jest wskrzeszenia jednego państwa włoskiego. W wyniku zmian na mapie Italii, Państwo Kościelne zostało zmniejszone do prowincji Rzymu, a świecka władza papieża mocno ograniczona. Stało się to powodem wielkiej krytyki Napoleona III przez biskupów, katolików francuskich i opozycji monarchistycznej. W rezultacie zastosował on represje wobec kleru, zamykając część gazet oraz stowarzyszeń katolickich i szkół zakonnych. Również burżuazja francuska, stanowiąca dotąd podporę władzy Cesarstwa, wystąpiła z krytyką Napoleona III za zawarcie liberalnego traktatu handlowego z Wielką Brytanią. W tej nowej sytuacji politycznej Napoleon III poczynił znaczne koncesje wobec opozycji republikańskiej. Ogłosił amnestię dla więźniów politycznych, rozszerzył uprawnienia parlamentu, przywódcy republikańscy mogli wrócić z wygnania do kraju, usankcjonowano prawnie strajki, upowszechniono bezpłatne szkoły podstawowe itp. Ta liberalizacja Cesarstwa uzyskała 83% poparcia w ogólnonarodowym plebiscycie. Po wojnie włoskiej Francja nie miała już żadnych sukcesów w swej zagranicznej polityce w Europie. Gdy wybuchło powstanie styczniowe w Polsce, Napoleon III nie mógł, mimo pierwotnych obietnic, przyjść z pomocą Polakom, gdyż utrzymywał wtedy dobre stosunki z Rosją. Zaskoczony został zaborem duńskiego Szlezwiku przez Prusy, a następnie pokonaniem przez nie Austrii. Prusy Bismarcka po zdominowaniu Związku Niemieckiego stały się też dużym zagrożeniem dla Francji. Za to w polityce kolonialnej Francuzi mogli odnotować wiele sukcesów. W północnej Afryce utwierdzili swe rządy w Algierii i opanowali Maroko oraz Tunis, zaś w środkowej terytoria Senegalu, Gwinei, Dahomeju, Gabonu i Wybrzeża Kości Słoniowej, natomiast na Oceanie Indyjskim wyspę Madagaskar. Również w Egipcie umocniły się wpływy francuskie, czego przejawem była budowa przez francuskiego inżyniera Ferdynanda Lessepsa Kanału Sueskiego, oddanego do użytku w 1869 r. Na Bliskim Wschodzie francuski korpus ekspedycyjny zajął Syrię, a w Indochinach terytoria Annamu i Kambodży. W Chinach wspólna wyprawa wojskowa Francji i Wielkiej Brytanii umocniła przywileje handlowe tychże w tym wielkim państwie. Jedyną porażką w ekspansji zamorskiej II Cesarstwa była przegrana wojna o uzależnienie Meksyku, a to w wyniku wsparcia Meksykanów przez Stany Zjednoczone Ameryki. Prawie przez cały czas istnienia II Cesarstwa francuskiego, gospodarka kraju rozwijała się względnie intensywnie, stymulowana zwłaszcza rozwojem przemysłu. Najbardziej rozbudowały się przemysły tekstylny i ciężki. Burzliwie rozwijał się transport, dzięki budowie w całym kraju linii kolejowych, które liczyły w 1870 r. już 24 tys. kilometrów. Także marynarka handlowa Francji stała się potęgą, drugą po angielskiej. Również rolnictwo, mimo swego rozdrobnienia (w 1900 r. było 1,5 miliona gospodarstw), notowało stały, choć niewielki, wzrost swej produkcji. Przebudowane i rozbudowane zostały duże miasta: Paryż, Lyon, Marsylia. Otrzymały one oświetlenie gazowe, wodociągi, kanalizację, autobusy konne. Zaczęto stosować konstrukcje stalowe w budownictwie dworców kolejowych, hal targowych, mostów. W Paryżu wyburzono i przebudowano kilka dzielnic pod kierownictwem barona Haussmanna. Zaplanował on szerokie aleje, bulwary i place gwiaździste na głównych skrzyżowaniach ulicznych, a to w celu umożliwienia dalekiego ostrzału artyleryjskiego na wypadek rozruchów i walk ulicznych. Miasto wzbogaciło się o tysiące nowych budowli, fortyfikacje, gmach wielkiej opery. Dużą rolę w rozwoju gospodarczym odgrywały banki i nowe formy obrotu kapitałowego: akcje, obligacje, papiery państwowe. Rozrastała się administracja ogólna i komunalna, poczta, szkolnictwo, policja, a praca w administracji pozwalała na lepszy zarobek, niż otrzymywali robotnicy przemysłowi. Przy czym ci ostatni pracowali 11-12 godzin na dobę, bez zabezpieczenia na starość, lub na wypadek inwalidztwa, ich warunki mieszkaniowe były nędzne, wzrost płac bardzo powolny. To też mnożyły się strajki i inne spontaniczne formy protestów robotniczych, szczególne ich natężenie przypadało na ostatnie lata II Cesarstwa. W lipcu 1870 r. rząd francuski, sprowokowany propozycjami obsadzenia tronu hiszpańskiego przez członka pruskiej dynastii Hohenzollernów, wypowiedział Prusom wojnę (wojna francusko-pruska 1870-1871). Kanclerz Związku Północnoniemieckiego i jednocześnie premier pruski Bismarck tylko na to czekał. Wykorzystując transport kolejowy, szybko przerzucił swą, zmobilizowaną wcześniej, 500-tys. armię do Alzacji, atakując graniczne twierdze francuskie. Do września wojska pruskie zdobyły Sedan, biorąc do niewoli 100 tys. żołnierzy francuskich i samego cesarza Napoleona III Bonapartego. Kapitulacja Napoleona III i poddanie przez niego swej armii Prusom, wywołały szok i oburzenie Francuzów. Powszechnie żądano likwidacji Cesarstwa, przywrócenia rządów republikańskich i kontynuowania wojny z Prusami. Tak też się stało. We wrześniu 1870 r. ogłoszone zostało powstanie III Republiki i Rządu Obrony Narodowej, na którego czele stanął umiarkowany bonapartysta Gambetta. Napoleon III, zdetronizowany we wrześniu 1870 r. , po zakończeniu wojny z Prusami emigrował do Anglii, gdzie zmarł w 1873 r.
- O Segundo Império francês (Second Empire, em francês) foi o regime monárquico bonapartista implantado por Napoleão III de 1852 a 1870, entre os períodos históricos da Segunda República e da Terceira República, na França. Caracterizado pela ditadura, modernização e desenvolvimento econômico, o que marginalizou o legislativo e as forças de opressão. Durante este período a capital, Paris, foi centro de exposições mundiais, para onde convergiam a divulgação do progresso cultural e industrial do mundo.
- Al doilea Imperiu Francez (franceză Le Second Empire français), sau Al doilea Imperiu, a fost regimul bonapartist imperial al lui Napoléon al III-lea, fiinţând din 1852 până în 1870, între a doua Republică şi a treia Republică Franceză. Deşi Preşedinte al francezilor, Louis-Napoléon Bonaparte nu se bucura de sprijinul adunării parlamentare conservatoare, motiv pentru care organizează lovitura de stat din 2 decembrie 1851 care îi permite să impună o nouă constituţie şi să proclame Imperiul Francez, zis şi al doilea pentru a-l distinge de Imperiul Francez al unchiului său, Napoléon I. Prima jumătate a acestui al doilea Imperiu este cunoscută în istorie ca 'Imperiul autoritar', în vreme ce a doua este numită 'Imperiul liberal'. Războiul franco-prusac din 1870, prost gestionat de partea franceză, duce la o înfrângere militară în faţa Germaniei lui Bismarck şi la sfârşitul celui de-al doilea Imperiu francez.
- Вторая империя — период в истории Франции с 1852 по 1870. 2 декабря 1852 года в результате плебисцита была установлена конституционная монархия во главе с племянником Наполеона I Луи Наполеоном Бонапартом, принявшим имя Наполеона III. Ранее Луи Наполеон был президентом Второй республики (1848—1852). После того, как Наполеон III в ходе франко-прусской войны попал в немецкий плен под Седаном, собравшееся в Бордо Национальное собрание низложило его, и Вторая империя перестала существовать. Вскоре во Франции была провозглашена Третья республика.
- Andra kejsardömet var namnet på Napoleon III:s franska regim mellan 1852 och 1870, mellan andra republiken och tredje republiken.
- Fransa tarihi Dosya:Eugène Delacroix - La liberté guidant le peuple. jpg Antik Çağlar Tarih öncesi Fransa Galya Roma Galyası (M. Ö. 50 -486) Franklar Merovenjler(481–751) Orta Çağda Fransa Karolenj hanedanı (751–987) Capet hanedanı (987–1328) Valois hanedanı (1328–1498) İlk Modern Fransa Valois-Orléans (1498–1515) Valois-Angoulême (1515–1589) Bourbon hanedanı (1589–1792) Fransız Devrimi (1789) 19. yüzyılda Fransa Birinci Cumhuriyet (1792–1804) Ulusal Birlik (1792–1795) Rehber (1795–1799) Konsül(1799–1804) Birinci İmparatorluk (1804–1814) Restorasyon (1814–1830) Temmuz Devrimi (1830) Temmuz Monarşisi (1830–1848) 1848 Devrimleri İkinci Cumhuriyet (1848–1852) İkinci İmparatorluk (1852–1870) Üçüncü Cumhuriyet (1870–1940) Paris Komünü (1871) 20. yüzyılda Fransa Vichy Fransası (1940–1944) Provizyonel Hükümet (1944–1946) Dördüncü Cumhuriyet (1946–1958) Beşinci Cumhuriyet (1958–bugün) Konulara göre Fransa'nın Tarihsel İlleri Economik Tarih Demografik Tarih Askeri Tarih Koloni tarihi Sanat Tarihi Edebiyat Tarihi Fransız Kültürü Bu kutu: gör • tartışma • değiştir İkinci İmparatorluk dönemi Fransa'da 1852-1870 yılları arasında uygulanan imparatorluk yönetimidir. Fransa'da İkinci Cumhuriyet (Fransa) ile Üçüncü Cumhuriyet (Fransa) yılları arasında III. Napoleon'un hüküm sürdüğü döneme İkinci İmparatorluk adı verilir. 4 Eylül 1870 tarihinde Üçüncü Cumhuriyet'in ilan edilmesiyle son bulmuştur. III. Napoleon Fransa tarihinin son kralı olmuştur.
- 法兰西第二帝国又简称为第二帝国，是波拿巴家族的路易-拿破仑·波拿巴在法国建立的君主制政权，后于法兰西第二共和国而先于法兰西第三共和国。
|
| rdfs:comment
|
- The Second French Empire or Second Empire was the Imperial Bonapartist regime of Napoleon III from 1852 to 1870, between the Second Republic and the Third Republic, in France.
- Der Ausdruck Zweites Kaiserreich (franz. second Empire) steht für die Periode von 1852 bis 1870 in der Geschichte Frankreichs. In dieser Zeit war Napoléon III. der Kaiser der Franzosen.
- El Segon Imperi Francès fa referència a una etapa històrica de França compresa entre 1852 i 1870. L'Imperi va ser proclamat pel llavors President de França Lluís Napoleó Bonaparte, el 2 de desembre de 1852, tot i que exactament un any abans ja havia dissolt l'Assemblea Nacional, convertint-se en dictador. L'Imperi deixaria d'existir en ser capturat l'emperador Napoleó III durant la batalla de Sedan, l'1 de desembre de 1870.
- Jako druhé francouzské císařství je označováno francouzské císařství, které následovalo po druhé republice v roce 1852. Jeho hlavou byl Napoleon III. Bonaparte.
- El Segundo Imperio Francés es un término referido a una etapa histórica de Francia comprendida fundamentalmente entre 1852 y 1870. El Imperio fue proclamado por el entonces Presidente de Francia Carlos Luis Napoleón Bonaparte, el 2 de diciembre de 1852, aunque exactamente un año antes ya había disuelto la Asamblea Nacional convirtiéndose en dictador. El Imperio dejaría de existir al ser capturado el emperador Napoleón III en la batalla de Sedán, el 1 de diciembre de 1870.
- Ranskan toinen keisarikunta on nimitys, jota käytetään Ranskasta vuosina 1852–1870, jolloin Napoleon III oli keisarina. Se oli alkuperäiseltä luonteeltaan uudistushenkinen. Vuoden 1848 helmikuun vallankumouksen jälkeen Ludvig Napoléon Bonaparte oli valittu tällöin perustetun Ranskan toisen tasavallan presidentiksi, mutta muutamaa vuotta myöhemmin hänet kruunattiin keisariksi nimellä Napoleon III. Hänen henkilökohtainen valtansa oli erittäin suuri.
- Le Second Empire était le régime bonapartiste de Napoléon III de 1852 à 1870, entre la Deuxième et la Troisième République, en France. Alors qu'il est président des Français et en opposition avec l'assemblée conservatrice, Louis-Napoléon organise le Coup d'État du 2 décembre 1851, qui lui permet d'imposer une nouvelle constitution, et bientôt d'imposer l'Empire français.
- Per secondo impero francese si intende il regime bonapartista di Napoleone III instaurato in Francia dal 1852 al 1870, tra la Seconda e la Terza Repubblica.
- Het Tweede Franse Keizerrijk begon toen Napoleon III de macht greep en in 1852 zijn keizerskroon kon opzetten.
- II Cesarstwo Francuskie – przez pierwszych osiem lat swego panowania cesarz Napoleon III rządził bardzo autorytarnie. Reżim swej władzy oparł na wojsku, policji, administracji i Kościele katolickim. Zmniejszone zostały uprawnienia Senatu i Rady Stanu, a opozycja republikańska i socjalistyczna poddane zostały represjom oraz osłabione aresztowaniami i banicją swych przywódców.
- O Segundo Império francês (Second Empire, em francês) foi o regime monárquico bonapartista implantado por Napoleão III de 1852 a 1870, entre os períodos históricos da Segunda República e da Terceira República, na França. Caracterizado pela ditadura, modernização e desenvolvimento econômico, o que marginalizou o legislativo e as forças de opressão.
- Al doilea Imperiu Francez (franceză Le Second Empire français), sau Al doilea Imperiu, a fost regimul bonapartist imperial al lui Napoléon al III-lea, fiinţând din 1852 până în 1870, între a doua Republică şi a treia Republică Franceză.
- Вторая империя — период в истории Франции с 1852 по 1870. 2 декабря 1852 года в результате плебисцита была установлена конституционная монархия во главе с племянником Наполеона I Луи Наполеоном Бонапартом, принявшим имя Наполеона III.
- Andra kejsardömet var namnet på Napoleon III:s franska regim mellan 1852 och 1870, mellan andra republiken och tredje republiken.
- Fransa tarihi Dosya:Eugène Delacroix - La liberté guidant le peuple. jpg Antik Çağlar Tarih öncesi Fransa Galya Roma Galyası (M. Ö. 50 -486) Franklar Merovenjler(481–751) Orta Çağda Fransa Karolenj hanedanı (751–987) Capet hanedanı (987–1328) Valois hanedanı (1328–1498) İlk Modern Fransa Valois-Orléans (1498–1515) Valois-Angoulême (1515–1589) Bourbon hanedanı (1589–1792) Fransız Devrimi (1789) 19.
- 法兰西第二帝国又简称为第二帝国，是波拿巴家族的路易-拿破仑·波拿巴在法国建立的君主制政权，后于法兰西第二共和国而先于法兰西第三共和国。
|
![[RDF Data]](/statics/sw-cube.png)
