| dbpprop:abstract
|
- Say's law, or the law of markets, is an economic proposition attributed to French businessman and economist Jean-Baptiste Say (1767–1832), which states that in a free market economy goods and services are produced for exchange with other goods and services, and in the process a precisely sufficient level of real income is created in order to purchase the economy's entire output. That is to say, the total supply of goods and services in a purely free market economy will exactly equal the total demand during any given time period – in modern terms, "there will never be a general glut", though there may be local imbalances, with gluts in one market balanced by shortages in others. Numerous variant statements and conclusions are also referred to under the rubric of "Say's law", which are advocated by proponents of laissez-faire economics, and rejected by proponents of government intervention, notably Keynesian economists.
- Das saysche Theorem (auch saysches Gesetz) wurde 1803 von Jean-Baptiste Say aufgestellt. Es behauptet einen Kausalzusammenhang zwischen den volkswirtschaftlichen Größen Angebot und Nachfrage. Das Theorem zählt zu den klassischen bzw. neoklassischen Theoremen und ist ein entscheidender Baustein zum Verständnis der modernen angebotsorientierten Wirtschaftspolitik.
- En economia, la llei de Say o llei dels mercats de Say és un principi atribuït a l'empresari i economista francès Jean-Baptiste Say (1767-1832) que diu que no hi pot haver demanda sense oferta. Un element central de la llei de Say és que la recessió no s'esdevé a causa d'una baixada de la demanda o de la falta de diner. Com més béns (per als quals hi hagi demanda) es produeixin, més béns existiran (oferta) que es convertiran en demanda de nous béns. Per aquesta raó, la prosperitat creixeria estimulant la producció, no pas el consum. Des del punt de vista de Say, la creació de més diner simplement provoca inflació; el fet que hi hagi més diners i la mateixa quantitat de béns no suposa un increment de la demanda real.
- En economía, la Ley de Say es un principio atribuido a Jean-Baptiste Say que indica que no puede haber demanda sin oferta. Un elemento central de la Ley de Say es que la recesión no ocurre por un fallo en la demanda o por carencia de dinero. Cuantos más bienes (para los que hay demanda) se produzcan, más bienes existirán (oferta) que constituirán una demanda para otros bienes. Por esta razón, la prosperidad debe ser aumentada estimulando la producción, no el consumo. En la opinión de Say, la creación de más dinero da lugar simplemente a la inflación; más dinero demandando los mismos bienes no implica un incremento real en la demanda. Expresado en palabras del mismo Say “[... ] Un producto terminado ofrece, desde ese preciso instante, un mercado a otros productos por todo el monto de su valor. En efecto, cuando un productor termina un producto, su mayor deseo es venderlo, para que el valor de dicho producto no permanezca improductivo en sus manos. Pero no está menos apresurado por deshacerse del dinero que le provee su venta, para que el valor del dinero tampoco quede improductivo. Ahora bien, no podemos deshacernos del dinero más que motivados por el deseo de comprar un producto cualquiera. Vemos entonces que el simple hecho de la formación de un producto abre, desde ese preciso instante, un mercado a otros productos. (J.B. Say, 1803) La ley de Say también es conocida como la ley de los mercados. Esta propone que la producción total de bienes en una sociedad o sistema económico determinado implica una demanda agregada que es suficiente para comprar todos los bienes que se ofrecen. Es decir hay una continuidad en el dinero circulante. Dado que el precio de venta de cada producto genera ingresos o beneficios suficientes para comprar otro producto sigue que nunca se puede dar una insuficiencia de la demanda puesto que aunque las personas ahorren en el presente deberán usar ese dinero más adelante. Incluso en el caso en que muchos guarden su dinero, la situación no se modificara en lo substancial: los precios bajarán y se adaptarán al menor flujo de ingresos, sin afectar mayormente el empleo de recursos económicos. De acuerdo a von Mises es importante entender el contexto más general de la proposición de Say. Ese contexto seria el debate iniciado por Malthus acerca de la crisis que se derivaría producto del incremento de la población. (lo que llevaría no solo a crecientes demandas sobre los recusos naturales sino también, eventualmente, a un "exceso" de población, exceso que no se podría emplear productivamente) Es en relación a eso que el argumento de Say adquiere su significado: "El dinero es solamente el medio de intercambio generalmente empleado; juega sólo el papel de intermediario. Lo que, en definitiva, el vendedor quiere recibir a cambio de las mercancías vendidas son otras mercancías", es decir, agrega von Mises "Las mercancías se pagan en última instancia no con dinero, sino con otras mercancías" (op cit). En otras palabras, la ley de Say se puede resumir en la proposición que la oferta crea su propia demanda, En parte su intención es explicar la imposibilidad de una situación de sobreproducción y/o desempleo de recursos productivos. Adam Smith sugiere esto pensando que por el simple hecho de sacar un producto al mercado este ya tenía su venta garantizada, no en el sentido que el productor podía entonces ignorar lo que quiere el consumidor sino de que “los recursos productivos no permanecerán indefinidamente ociosos por falta de demanda agregada”. Para el, eso produce una situación en la cual todos están interesados que el sistema funcione tan bien como es posible, una en la cual el uso de los recursos económicos tiende al máximo. Es decir, no puede haber una situación de "exceso de población". Estos fueron los primeros esbozos de solución al problema del equilibrio económico. Este es también el primer paso en las teorías clásicas (tanto de Smith como de Marx, etc) del valor. En efecto, si el proceso de producción de un bien crea riqueza o valor, vale preguntarse exactamente que es lo que ha sucedido, en qué momento o a consecuencia de cuál acción específica ese valor aparece.
- Sayn laki oli eräs klassisen taloustieteiden perusteista. Sen mukaan makrotaloudenkin perustana on tuotanto, eikä tavallaan edes ole mitään erillistä kysyntää. Kaikki taloudellinen toimeliaisuus on tuotettujen tuotteiden ja palveluiden vaihtamista, eikä vaihtokauppaa eli taloudellista toimeliaisuutta tapahdu, ellei molemmilla osapuolilla ole jotain tuotettua vaihdettavana - tuotannon pitää syntyä, ennen kuin syntyy kysyntää. Raha toimii taloudessa vain hyödyllisenä vaihtovälineenä eikä sillä ole mitään sen yliluonnollisempaa arvoa. Yksinkertaistettuna Sayn laki on puhtaan tuotantokeskeinen näkemys markkinoihin. Tästä voidaan johtaa, että kaikenlainen talouskasvu ja lisääntynyt tuotteiden ja palveluiden määrä voi syntyä vain, kun ihmiset ovat halukkaita ja kyvykkäitä tuottamaan enemmän. Henkilön ommellessa vaikkapa villasukat ja myydessä ne hän saa niitä vastaavan summan rahaa, jonka hän myöhemmin käyttää talouteen luoden tuotteiden hintaa vastaavan kysynnän. Tuotantoa määrittää tuotettujen tuotteiden määrä, ei kysyntä. Maan, työvoiman tai tuotannontekijöiden käyttämättömyys (tai työttömyys) on mahdollista Sayn lain mukaan vain vapaaehtoisesti. Sayn laki ei tietenkään oleta kaiken tuotannon maksavan itsensä. Myytävien tuotteiden hinta muodostuu asiakkaiden rajahyödyn perusteella, joka on laskeva. Niinpä tiettyjen tuotteiden ylituotanto ei sulje Sayn lakia pois, koska ylituotantoa tietyillä aloilla voi vastata vain alituotanto toisilla aloilla.
- En économie, la loi de Say (ou loi des débouchés) est un principe attribué à l'industriel et économiste français Jean-Baptiste Say énonçant que la création d'un bien trouverait toujours un débouché, dans la mesure où le bien est de qualité. Cette « loi » est souvent résumée par « l'offre crée sa propre demande ».
- A Say-dogmát vagy Say-törvényt Jean-Baptiste Say francia klasszikus közgazdász fogalmazta meg 1803-ban, Értekezés a politikai gazdaságtanról (Traité d'Économie Politique) című művében. A közgazdaságtan más „törvényeihez” hasonlóan egy meghatározott feltételek mellett teljesülő összefüggésről van szó, amely sok közgazdász véleménye szerint „megközelítőleg” a valóságban is fennáll. A Say-dogma pontos megfogalmazása így szól: „Mivel a javak előállítói azok eladása révén pénzt, jövedelmet szereznek, és ezt más javak vásárlására fordítják, összgazdasági szinten az áruk (ide értve a termelési tényezőket, köztük a munkaerőt is) kereslete és kínálata egyenlő kell hogy legyen. ” Egyszerűbben: „minden kínálat megteremti a maga keresletét”.
- La legge di Say, detta anche legge degli sbocchi, fu enunciata dall'economista francese Jean-Baptiste Say e riguarda il fenomeno delle crisi economiche. Egli sosteneva in tale legge che in regime di libero scambio non sono possibili le crisi prolungate, poiché i prodotti si pagano con i prodotti e non con il denaro, che è solamente merce rappresentativa. L'offerta è sempre in grado di creare la propria domanda: ogni venditore è anche compratore. Il rimedio delle crisi non doveva perciò, secondo Say, ricercarsi tanto in misure restrittive dell'importazione, quanto nell'incremento di quelle produzioni che servissero all'esportazione. In ogni caso, poi, il libero scambio fungerebbe di per sé da rimedio, portando di necessità alla formazione di un nuovo equilibrio economico. Questa legge è detta pure legge degli sbocchi, poiché ogni produzione troverebbe sempre un naturale sbocco sul mercato. Say quindi era convinto che il mercato lasciato a se stesso tende a raggiungere l'equilibrio di piena occupazione. Ci sono due corollari della legge: ogni produzione genera un reddito di importo equivalente tutto il reddito viene sempre interamente speso (direttamente o indirettamente).
- セイの法則(セイ法則)とは、「供給はそれ自身の需要を創造する」と要約される古典派経済学の仮説。古典派経済学理論のフレームワークを形成していたが、現代では好況等で十分に潜在需要がある場合や、戦争等で市場供給が過小な場合に成り立つ限定的なものと考えられており、また一般に多数の耐久財･資本財がある経済を想定していないことが指摘されている。
- De Wet van Say is een economisch principe dat wordt toegeschreven aan de Franse zakenman en econoom Jean-Baptiste Say (1767-1832). De wet stelt dat er geen vraag kan zijn zonder aanbod omdat de totale vraag en het totale aanbod (productie) per definitie gelijk moeten zijn. Een onjuiste, maar vaak genoemde samenvatting van de Wet van Say is dat “elk aanbod zijn eigen vraag schept”. Een centraal element binnen de Wet is dat een recessie niet kan ontstaan door een gebrek aan vraag of aan geld. Hoe meer goederen (waar vraag naar is) er worden geproduceerd, hoe meer diezelfde goederen (aanbod) de vraag vormen naar andere goederen. Voorspoed zou dan ook vergroot moeten worden door de productie te stimuleren, niet de consumptie. Vanuit Say's standpunt leidt het vergroten van de geldhoeveelheid simpelweg tot inflatie; meer geld om dezelfde hoeveelheid goederen te kopen representeert geen echte vergroting van de vraag.
- Says lov er en lov utarbeidet av den franske økonomen Jean-Baptiste Say som sier at «tilbudet skaper sin egen etterspørsel». Altså en generell overproduksjon er ikke mulig på grunn av at folket selger noe fordi de ønsker å kjøpe noe annet. Ifølge denne loven bør man få økonomisk vekst ved å stimulere produksjonen og ikke etterspørselen.
- Sformułowanie pierwszego prawa rynków przypisywane jest Jean-Baptiste Say, francuskiemu ekonomiście. Stąd też często dla uproszczenia nazywane jest Prawem Say'a. Zarówno Say, jak i dwaj pozostali wielcy ekonomiści klasyczni - James Mill i David Ricardo, dowodzili, że na rynku istnieje dostateczny zasób siły nabywczej, aby opróżnić rynek z dóbr po zadowalających cenach. W ten sposób stali w opozycji wobec malthusiańskiego przekonania o możliwym niedopasowaniu nadprodukcji na rynku. U podstaw Prawa Rynków Say'a leży założenie, że produkcja pociąga za sobą wynagrodzenie za pracę, kapitał i ziemię. Dodatkowo, Say traktuje każdą pracę za produkcyjną (w przeciwieństwie do Adama Smitha), stąd każda przynosi dochód jej wykonawcy. Człowiek u Say'a jest niewolnikiem konsumpcji i zawsze będzie wolał nabyć więcej, niż mniej. Nigdy nie ma dosyć dóbr. Wszelkie formy oszczędzania nie są oznakami tezauryzacji, a jedynie odroczeniem momentu konsumpcji w czasie i w końcu zostaną spożytkowane. Say twierdzi, że w całej gospodarce, w świetle powyższych założeń, nie może wystąpić nierównowaga. Wszelkie niedopasowania i drobne kryzysy nadprodukcji możliwe są tylko w pojedynczych sektorach i mają charakter przejściowy, krótkookresowy. W długim okresie jednak zapewnione jest pełne wykorzystanie zasobów. Skąd to przekonanie o możliwościach oczyszczających rynku? Say dowodził, że oszczędzanie ma na celu przyszłą konsumpcję. Idąc tym tropem możemy zrozumieć, że poprzez odroczoną w czasie konsumpcję spodziewamy się większych zasobów pieniądza w przyszłości. Czyli - inwestujemy. Każda decyzja o oszczędzaniu jest zatem swego rodzaju inwestowaniem, a więcej powrotem środka płatniczego na rynek, co umożliwia zakup dóbr. W ten sposób każda potencjalna siła nabywcza wraca na rynek. Prawo Rynków nadaje się idealnie do wyjaśniania mechanizmów rynkowych, w szczególności Wielkiego Kryzysu w USA pod koniec lat '20 XX wieku i w latach '30. W latach 1921-29 podaż pieniądza w USA wzrosła ok. 60% wskutek decyzji Rezerwy Federalnej Stanów Zjednoczonych. Przyrost pieniądza bez pokrycia w produkcji dawał złudzenie bogactwa. Innymi słowy ludziom, którzy otrzymywali pusty pieniądz wydawało się, że ich produkcja jest więcej warta i że za ten pieniądz mogą otrzymać więcej produktów wytwarzanych przez innych. Skutkiem tego był nienaturalny wzrost konsumpcji i spadek realnych oszczędności. Po stronie przedsiębiorstw pojawiła się z kolei fala nieracjonalnych inwestycji opartych na rachunku ekonomicznym zniekształconym przez obecność pustego pieniądza. Okres "Wielkiego kryzysu" stanowił powrót do równowagi między konsumpcją a gromadzeniem oszczędności. literatura: H. Landreth, D. C. Colander, Historia Myśli Ekonomicznej Rothbard, Murray N. "America's Great Depression" Fifth Edition, 2000 The Ludwig von Mises Institute
- A Lei de Say é uma norma economica neoclassica, de autoria do economista frances Jean Baptiste Say que estabelece que a Oferta Agregada da Economia é que determina o nível de Produção desta Economia. Segundo este princípio, quando um produtor vende seu produto, o dinheiro que obtém com essa venda está sendo gasto com a mesma vontade da venda de seu produto, sinteticamente: a oferta de um produto sempre gera demanda por outros produtos. Pela teoria de Say, não existem as chamadas crises de "superprodução geral", uma vez que tudo o que é produzido pode ser consumido já que a demanda de um bem é determinada pela oferta de outros bens, de forma que a oferta agregada é sempre igual a demanda agregada. Say aceitava ser possível que certos sectores da economia tivessem relativa superprodução em relação aos outros setores, que sofressem de relativa subprodução.
- Закон Сэя — экономический закон, по которому совокупный спрос автоматически поглощает весь объём продукции, произведенный в соответствии с существующей технологией и ресурсами в условиях экономики с гибкими ценами. Согласно закону Сэя, спрос и предложение всегда уравновешиваются. Из закона Сэя следует невозможность кризисов перепроизводства в рыночной экономике. Назван по имени французского экономиста Жана Батиста Сэя (1767—1832).
- Says lag är en ekonomisk sats av Jean-Baptiste Say (1767-1832). 1803 publicerade Say sitt främsta verk, Traite’ d’Economie Politique. I ett kort kapitel i den engelska översättningen (A Treatise on Political Economy, Book I, Chapter XV - Of the Demand or Market for Products) beskriver Say hur ”det är produktion som öppnar en efterfrågan på varor”, vilket senare fick benämningen Says lag. I allmänna ordalag säger Says lag att ”produktion skapar sin egen efterfrågan” eller mer populärt att ”utbudet skapar sin egen efterfrågan”. Says lag avser den aggregerade reala efterfrågan, vilket inte bör blandas ihop med den monetära efterfrågan. Says lag säger att en ökad produktion och ett ökat utbud av varor och tjänster på en aggregerad nivå skapar en ökad aggregerad real efterfrågan genom att prisnivån sjunker.
- Say Kanunu, Jean Baptiste Say (1767–1832) tarafından ortaya koyulmuş olup, “arz kendi talebini oluşturur” düşüncesi üzerine kuruludur. Özellikle takas yapılan ekonomilerde bir ürün ya hizmet arz etmek başka bir ürün ya da hizmet talep etmektir. Ayrıca bir ekonomide ürün ve hizmet arzı artırılırsa ekonomiler tam istihdama ulaşır demektir.
- Закон Сея або Закон ринку Сея — економічний принцип, що приписується французькому економісту та підприємцю Жану Батисту Сею, та який стверджує, що пропозиція породжує попит на продукти виробництва. Важливим наслідком закону Сея є висновок, що рецесії не виникають через невідповідність попиту або недостатність грошей. Відповідно до нього, виробництво надає виробникам необхідні ресурси щоб споживати те, що вироблено, а відтак, споживання зростатиме коли зростатиме виробництво. З цієї причини, добробут має підвищуватись стимуляцією виробництва, а не споживання. Іншим наслідком закону Сея є те, що збільшення кількості грошей лише породжує інфляцію, адже більший об'єм грошової маси на той самий об'єм продукції не збільшує споживання. Починаючи з робіт Джона Мейнарда Кейнса, сучасні макроекономісти (особливо прихильники «нового Кейнсіанства») широко погоджуються на думці, що закон Сея застосовний лише у випадку, коли ціни цілком гнучкі. Однак у коротких часових проміжках, коли цінам властива певна міра жорсткості, рецесія може бути породжена спадом сукупного попиту. Формулювання: Кожен виробник діє не заради того, щоб проявити свою активність, а з метою придбати ті блага, які задовольняють його потреби, тому кожен виробник, у відповідному розумінні, є покупцем власного продукту або пропозиція породжує свій власний попит.
- 薩伊定律（英語：Say's Law），也稱作薩伊市場定律（英語：Say's Law Of Market），一種自19世紀初流行至今的經濟思想。薩伊定律主要說明，在資本主義的經濟社會一般不會發生任何生產過剩的危機，更不可能出現就業不足。定律得名自19世紀的法國經濟學家——讓·巴蒂斯特·薩伊（Jean-Baptiste Say），不過薩伊並非最早提出定律內容的人，真正提出相關概念的是英國的經濟學家，歷史學家詹姆斯·穆勒（James Mill）。雖然當今經濟學教科書已將其內容刪去，然而還有不少微觀或宏觀經濟理論還是依據薩伊定律而作出結論的。
|
| rdfs:comment
|
- Say's law, or the law of markets, is an economic proposition attributed to French businessman and economist Jean-Baptiste Say (1767–1832), which states that in a free market economy goods and services are produced for exchange with other goods and services, and in the process a precisely sufficient level of real income is created in order to purchase the economy's entire output.
- Das saysche Theorem (auch saysches Gesetz) wurde 1803 von Jean-Baptiste Say aufgestellt. Es behauptet einen Kausalzusammenhang zwischen den volkswirtschaftlichen Größen Angebot und Nachfrage. Das Theorem zählt zu den klassischen bzw. neoklassischen Theoremen und ist ein entscheidender Baustein zum Verständnis der modernen angebotsorientierten Wirtschaftspolitik.
- En economia, la llei de Say o llei dels mercats de Say és un principi atribuït a l'empresari i economista francès Jean-Baptiste Say (1767-1832) que diu que no hi pot haver demanda sense oferta. Un element central de la llei de Say és que la recessió no s'esdevé a causa d'una baixada de la demanda o de la falta de diner. Com més béns (per als quals hi hagi demanda) es produeixin, més béns existiran (oferta) que es convertiran en demanda de nous béns.
- En economía, la Ley de Say es un principio atribuido a Jean-Baptiste Say que indica que no puede haber demanda sin oferta. Un elemento central de la Ley de Say es que la recesión no ocurre por un fallo en la demanda o por carencia de dinero. Cuantos más bienes (para los que hay demanda) se produzcan, más bienes existirán (oferta) que constituirán una demanda para otros bienes. Por esta razón, la prosperidad debe ser aumentada estimulando la producción, no el consumo.
- Sayn laki oli eräs klassisen taloustieteiden perusteista. Sen mukaan makrotaloudenkin perustana on tuotanto, eikä tavallaan edes ole mitään erillistä kysyntää. Kaikki taloudellinen toimeliaisuus on tuotettujen tuotteiden ja palveluiden vaihtamista, eikä vaihtokauppaa eli taloudellista toimeliaisuutta tapahdu, ellei molemmilla osapuolilla ole jotain tuotettua vaihdettavana - tuotannon pitää syntyä, ennen kuin syntyy kysyntää.
- En économie, la loi de Say (ou loi des débouchés) est un principe attribué à l'industriel et économiste français Jean-Baptiste Say énonçant que la création d'un bien trouverait toujours un débouché, dans la mesure où le bien est de qualité. Cette « loi » est souvent résumée par « l'offre crée sa propre demande ».
- A Say-dogmát vagy Say-törvényt Jean-Baptiste Say francia klasszikus közgazdász fogalmazta meg 1803-ban, Értekezés a politikai gazdaságtanról (Traité d'Économie Politique) című művében. A közgazdaságtan más „törvényeihez” hasonlóan egy meghatározott feltételek mellett teljesülő összefüggésről van szó, amely sok közgazdász véleménye szerint „megközelítőleg” a valóságban is fennáll.
- La legge di Say, detta anche legge degli sbocchi, fu enunciata dall'economista francese Jean-Baptiste Say e riguarda il fenomeno delle crisi economiche. Egli sosteneva in tale legge che in regime di libero scambio non sono possibili le crisi prolungate, poiché i prodotti si pagano con i prodotti e non con il denaro, che è solamente merce rappresentativa. L'offerta è sempre in grado di creare la propria domanda: ogni venditore è anche compratore.
- セイの法則(セイ法則)とは、「供給はそれ自身の需要を創造する」と要約される古典派経済学の仮説。古典派経済学理論のフレームワークを形成していたが、現代では好況等で十分に潜在需要がある場合や、戦争等で市場供給が過小な場合に成り立つ限定的なものと考えられており、また一般に多数の耐久財･資本財がある経済を想定していないことが指摘されている。
- De Wet van Say is een economisch principe dat wordt toegeschreven aan de Franse zakenman en econoom Jean-Baptiste Say (1767-1832). De wet stelt dat er geen vraag kan zijn zonder aanbod omdat de totale vraag en het totale aanbod (productie) per definitie gelijk moeten zijn. Een onjuiste, maar vaak genoemde samenvatting van de Wet van Say is dat “elk aanbod zijn eigen vraag schept”. Een centraal element binnen de Wet is dat een recessie niet kan ontstaan door een gebrek aan vraag of aan geld.
- Says lov er en lov utarbeidet av den franske økonomen Jean-Baptiste Say som sier at «tilbudet skaper sin egen etterspørsel». Altså en generell overproduksjon er ikke mulig på grunn av at folket selger noe fordi de ønsker å kjøpe noe annet. Ifølge denne loven bør man få økonomisk vekst ved å stimulere produksjonen og ikke etterspørselen.
- Sformułowanie pierwszego prawa rynków przypisywane jest Jean-Baptiste Say, francuskiemu ekonomiście. Stąd też często dla uproszczenia nazywane jest Prawem Say'a. Zarówno Say, jak i dwaj pozostali wielcy ekonomiści klasyczni - James Mill i David Ricardo, dowodzili, że na rynku istnieje dostateczny zasób siły nabywczej, aby opróżnić rynek z dóbr po zadowalających cenach.
- A Lei de Say é uma norma economica neoclassica, de autoria do economista frances Jean Baptiste Say que estabelece que a Oferta Agregada da Economia é que determina o nível de Produção desta Economia. Segundo este princípio, quando um produtor vende seu produto, o dinheiro que obtém com essa venda está sendo gasto com a mesma vontade da venda de seu produto, sinteticamente: a oferta de um produto sempre gera demanda por outros produtos.
- Закон Сэя — экономический закон, по которому совокупный спрос автоматически поглощает весь объём продукции, произведенный в соответствии с существующей технологией и ресурсами в условиях экономики с гибкими ценами.
- Says lag är en ekonomisk sats av Jean-Baptiste Say (1767-1832). 1803 publicerade Say sitt främsta verk, Traite’ d’Economie Politique. I ett kort kapitel i den engelska översättningen (A Treatise on Political Economy, Book I, Chapter XV - Of the Demand or Market for Products) beskriver Say hur ”det är produktion som öppnar en efterfrågan på varor”, vilket senare fick benämningen Says lag.
- Say Kanunu, Jean Baptiste Say (1767–1832) tarafından ortaya koyulmuş olup, “arz kendi talebini oluşturur” düşüncesi üzerine kuruludur. Özellikle takas yapılan ekonomilerde bir ürün ya hizmet arz etmek başka bir ürün ya da hizmet talep etmektir. Ayrıca bir ekonomide ürün ve hizmet arzı artırılırsa ekonomiler tam istihdama ulaşır demektir.
- Закон Сея або Закон ринку Сея — економічний принцип, що приписується французькому економісту та підприємцю Жану Батисту Сею, та який стверджує, що пропозиція породжує попит на продукти виробництва.
|
![[RDF Data]](/statics/sw-cube.png)
