| dbpprop:abstract
|
- In Greek mythology, satyrs are a troop of male companions of Pan and Dionysus — "satyresses" were a late invention of poets — that roamed the woods and mountains. In mythology they are often associated with sex drive and vase-painters often portrayed them with perpetual erections.
- Satyrn, in der griechischen Mythologie Waldgeister im Gefolge des Dionysos, nach einigen Söhne des Hermes und der Iphthime oder des Silenos, sind wollüstige Wesen von kräftiger, ungeschlachter Gestalt, mit struppigem Haar, stumpfer, aufgeworfener Nase, zugespitzten Ohren und einem Ziegenschwänzchen oder kleinen Pferdeschweif. Auf antiken griechischen Vasen sind sie oft mit Phallus dargestellt. Manchmal wurden aber auch Lustgreise als Satyrn bezeichnet. bild:Satyr. jpg|Satyr Bild:William-Adolphe Bouguereau (1825-1905) - Nymphs and Satyr (1873). jpg|Bouguereau, Satyr mit Nymphen Image:Satyr playing flute Louvre MR187. jpg|Jugendlicher Satyr mit Flöte, Louvre Als Genossen des Dionysos lieben sie den übermäßigen Genuss des Weins und erscheinen bald mit dem Pokal, bald in bacchantischem Taumel mit dem Thyrsos, bald dem Schlaf ergeben, bald kelternd, auch auf der Flöte spielend oder das Cymbalum schlagend, oft auch mit den Nymphen zu raschen Tänzen vereinigt oder diese lüstern verfolgend. Kurz: Ein Satyr zeichnet sich durch seine besondere animalische Lüsternheit aus. Sie zeigen sich als den Menschen feindliche, Schrecken erregende Dämonen. Die älteren Satyrn werden vorzugsweise Silene genannt und haben meist Glatzen und Bärte; die jüngeren heißen Satyrisken. Ihrem Wesen nach sind sie die Repräsentanten des üppigen und ausgelassenen Naturlebens, die rohere Seite dessen, was bei Dionysos veredelt und verklärt erscheint. In späterer Zeit sind Satyrn und Satyrisken oft mit den Panen und Panisken verwechselt und infolge davon mit Hörnern und Bocksfüßen dargestellt, von römischen Dichtern auch mit den Faunen identifiziert worden. Die griechische Kunst kennt in der älteren Zeit nur bärtige Silene, in welchen das tierische Element oft zum hässlich Grotesken ausgeprägt ist. Im Lauf der Zeit gewinnt dann daneben eine jugendlichere Form der Satyrn Geltung, in der das Tierische nur leicht angedeutet auftritt, und deren schadhafte Anmut den Satyr als würdigen Gespielen des Weingottes erscheinen lässt.
- En la mitologia grega, els sàtirs eren divinitats dels boscos i de les muntanyes. Encarnaven a la força vital de la Naturalesa. Els noms dels sàtirs més coneguts són: Silè, Maró, Leneu, Astreu i Màrsias. Normalment són imaginats com homes amb potes de cabra, orelles punxegudes, banyes i una llarga cua. A vegades però, són representats com homes amb potes de cavall. Solien acompanyar al déu Dionís i participaven en totes les seves festes ballant i bevent. Les nimfes i les mènades o nàiades estaven permanentment alerta a la seva presència, preparades per fugir d'aquests éssers sempre sexualment insatisfets. També se'ls coneix amb el nom de silens (encara que aquests eren només una classe de sàtirs, els sàtirs majors; per contra dels sàtirs menors o simplement sàtirs). Els romans els van identificar amb els faunes.
- Satyr je v řecké mytologii synem boha Herma nebo Siléna. Satyrové jsou zařazováni mezi polobohy, spíše však mezi horské a lesní démony. Byli průvodci boha vína Dionýsa, také bývali v družinách boha Pana. Zobrazováni jsou většinou jako napůl člověk a napůl kozel, s kučeravými vlasy, špičatýma ušima, tupým nosem, s růžky, oháňkou a kozlíma nohama. V pozdější době se tato podoba zjemňuje. Byla to nezvedená veselá cháska, pohybovali se ve skupinách, milovali víno i všelijaké jiné požitky, byli prostopášní, pronásledovali nymfy, tančili a provozovali hudbu, zejména na flétnu, sýrinx, dokonce i dudy. Uvádí se, že byli v podstatě zbabělí. V mytologii jsou většinou ztotožňováni s mužskou sexuální silou, v řeckém a římském umění jsou často zobrazováni s erekcí. Bývali viděni i jako pastýři stád. K lidem nebyli právě vstřícní, přepadali pastýře a strašili poutníky. Podobali se jiným lesním polobohům - Silénům, se kterými se dobře snášeli. Pojmenování satyrů je původem řecké, s latinskými satura či satira určitě nijak nesouvisí, takže slova satira a satyr příbuzná nejsou. Ale to je vše, co se o výrazu satyr dá vyčíst v etymologických knihách. Původ tohoto řeckého slova je nejasný. Jisté ale je, že takříkajíc kozí zjev těchto řeckých mytologických bytostí, s jejich růžky, kopyty i ocasy, dal vzniknout představě našich předků o čertech. Čeští čerti i v současných filmech vypadají vlastně stejně jako řečtí satyrové. Satyr je v Českém etymologickém slovníku definován jako „prostopášná mytologická bytost v lidské podobě se zvířecími znaky“ a jak dodává Slovník spisovného jazyka českého obrazně také „velmi smyslný člověk“.
- Los sátiros (en griego Σάτυροι, Satyroi) son criaturas masculinas —las sátiras son una invención posterior de los poetas— que en la mitología griega acompañaban a Pan y Dioniso, vagando por bosques y montaña. En la mitología son a menudo relacionados con el apetito sexual y los pintores de vasijas solían representarlos con erecciones perpetuas.
- Satyyrit ovat kreikkalaisessa mytologiassa miespuolisia luonnonhenkiä, jotka vaeltavat metsissä ja vuoristossa. Heidät usein liitetään Dionysoksen seuralaisiksi kantaen tällöin viinimaljoja ja thyrsos-sauvoja. Sanan satyros alkuperäksi arvellaan sanaa tityros, joka tarkoittaa oinasta. Vanhempia satyyrejä kutsuttiin yleensä sileeneiksi, kun taas nuoremmat tunnettiin nimellä satyriskoi. Satyyrien suvun kantaisänä pidetään Silenosta, ja heidän sanotaan olevan Hermeen poikia. Homeros ei mainitse satyyreita lainkaan, mutta Hesiodos viittaa heihin monikossa ja kuvaa heitä kelvottomiksi ja hyödyttömiksi.
- Le satyre (en grec ancien σάτυρος / sáturos, en latin satyrus) est une créature de la mythologie grecque. Les satyres, associés aux ménades, forment le « cortège dionysiaque », qui accompagne le dieu Dionysos. Ils peuvent aussi s'associer au dieu Pan.
- Il satiro (in Greco, Σάτυροι — Sátyroi) è una figura mitica maschile, compagna di Pan e Dioniso, che abita boschi e montagne. È personificazione della fertilità e della forza vitale della natura, connessa con il culto dionisiaco. I satiri sono generalmente raffigurati come esseri umani barbuti con caratteristiche animali, come le corna, la coda e le zampe di capra. Il loro aspetto perse gradualmente, con il passare del tempo, qualche attributo animale. Vengono rappresentati come esseri lascivi, spesso dediti al vino, a danzare con le ninfe ed a suonare il flauto. Talvolta hanno un vistoso fallo in erezione. Il loro principale esponente era Sileno, una divinità minore associata alla fertilità. I satiri vengono soprattutto visti e ricordati nei riti, che i celebranti di Dionisio dedicavano ad esso. Essi, vengono raffigurati, come esseri più vicini al dio, in quanto capaci di far baldoria, in quelle feste dedicate al dio, che solevano mutare in sfrenate orgie. I riti, solitamente erano fatti in segreto. Il satiro, da altri, però, viene anche visto come maestro, soprattutto nell'antichità era associato al lancio di giavellotti. (tratto sia dal libro di Valerio Massimo Manfredi Alexadros * che da Age of Empire Mithology) Alcune leggende persiane, invece, narrano che i satiri erano capaci solo a suonare il flauto. Uno di essi, un giorno, cosciente di essere capace di fare una musica "divina", sfidò Apollo, il quale gli promise di farlo salire con sè sull'Olimpo, in caso la sua musica fosse stata migliore di quella del dio, in caso di sconfitta, però, l'avrebbe scuoiato vivo, appendendone la pelle nella caverna che abitava. Così avvenne infatti, il satiro perse il duello con Apollo, il quale rispettò la promessa fatta, e lo scuoiò, alla presenza delle ninfe che erano accorse per decretare il vincitore. In seguito la sua pelle venne appesa nella grotta, e venerata dalle miriadi di pellegrini che passavano dalla città Persiana. (Leggenda tratta dal libro e romanzo di Valerio Massimo Manfredi, L'armata Perduta)
- サテュロス（Σάτυροι ? - Satyri?） はギリシア神話に登場する半人半獣の自然の精霊である。ローマ神話にも現れ、ローマの森の精霊ファウヌスやギリシアの牧羊神パーンとしばしば同一視された。
- Een satyr (Gr. σάτυρος - satyros) of sater is een figuur uit de Griekse mythologie. Het is een vrolijk en ondeugend boswezen, behorend tot het gevolg van de god Dionysos. Bokkenstaart, -oren en ithyphallos (erecte penis) behoren tot zijn fysieke kenmerken. Satyrs zijn doorgaans sterk behaard en dragen een baard. Een bekend attribuut is de fluit. Bekende satyrs zijn Marsyas en Aristaios. Ook de god Pan heeft veel kenmerken van een satyr. De satyr staat bekend om zijn lust voor wijn en het verleiden van nimfen en efeben. De satyr lieten instinct boven rede gaan, anarchie boven orde, extase boven ascese, overvloed boven matigheid. Zij symboliseerden, net als de vrouwelijke volgelingen van Dionysos, wellust en vervoering.
- En Satyr er sammen med silénen det mannlige motstykket til nymfen i gresk mytologi. Satyren er en bukkeaktig skapning i menneskeskikkelse. Satyrer var skogsguder, som bodde i skog og daler. De hadde horn og klauver. Satyrene ledsaget skogsguden Pan. Satyrer er halv guddommelige vesner ifølge gresk mytologi, og de er opprinnelig natur-demoner med trekk fra mennesker og dyr (både menneskelig og dyrisk) Satyr i sosialt henseende: En mann med ualminnelig stort sexbehov, som benytter enhver mulighet for å erobre en hvilken som helst kvinne, uansett alder og utseende, da det er det seksuelle begjær som styrer atferden. En satyr er også dominerene og meget viljesterk.
- Satyr – bóg grecki; demon leśny; bóstwo płodności; według niektórych ojcem satyrów był Hermes, matką Iphtime; choć nie wymieniane przez Homera, u Hezjoda określane są mianem braci nimf górskich i Kuretów. Fakt, że kojarzono satyrów z nimfami, kultem dionizyjskim oraz płodnością natury wskazuje na pierwotnie chtoniczną naturę tego bóstwa. Satyrowie wchodzili w skład orszaku Dionizosa i – jak on – kojarzeni byli z męskim popędem seksualnym; miano "satyrów" nosili też mężczyźni uczestniczący w orszakach dionizyjskich (analogicznie, kobiety, które brały udział w tych pochodach, znane były jako menady). Na wazach greckich przedstawiano ich zatem z wyeksponowanym, często wyolbrzymionym członkiem w stanie erekcji. Satyrów wyobrażano sobie jako istoty silnej budowy; górną połowę ciała miały ludzką, dolną – zwierzęcą; przedstawiano je ze zmierzwionymi włosami, płaskim nosem, spiczastymi uszami; później dodano im kozi czy koński ogon. Głównym satyrem był Sylen – pomniejsze bóstwo kojarzone z płodnością. Satyry, bóstwa naturalne, uchodziły za istoty nieprzyjazne człowiekowi, choć nie bezpośrednio mu wrogie; satyry, w przeciwieństwie do bogów większych, zantropomorfizowanych, nie zdradzały chęci do nawiązywania związków ze światem ludzkim, unikały go i nie życzyły sobie, by ludzie ingerowali w ich świat. Jako uczestnicy orszaku dionizyjskiego satyrowie, tak jak Dionizos, uwielbiali muzykę, wino, taniec i rozkosz, które wprawiały ich w stan upojenia; grali na fletni, cymbałach i kastanietach; tańczyli z nimfami, które lubili wprawiać w przerażenie (stąd paniczny strach) i które prześladowali, by w końcu je zniewolić. Uprawiali specyficzną formę tańca znana jako sikinnis. Ze względu na umiłowanie wina, często przedstawiani są w towarzystwie winorośli, z pucharami w dłoniach. Satyrowie jako bogowie mniejsi (dii minorum gentium) nie byli nieśmiertelni, uważano jednak, że dożywają późnego wieku. Na wazach greckich występują w formach odpowiadających trzech stadiom życia ludzkiego. Satyrowie starsi znani byli jako sileni, a młodsi znani byli jako satyrisci. Ze względu na swój chtoniczny, nieprzyjazny człowiekowi charakter, a także w związku z faktem, że satyrowie wchodzili w skład orszaku dionizyjskiego, w chrześcijańskim Średniowieczu postać satyra stała się archetypem – nieznanego wcześniej – wyobrażenia diabła, choć raczej w jego ludowej, rubasznej postaci. W kulturze polskiej również podejrzewa się wiarę w te leśne stworzenia, nazywane u nas po prostu diabłami (Rokita, Boruta).
- Sátiros (em grego, Σάτυροι — Sátyroi), na mitologia helênica, eram entidades naturais metade humanas e metade com corpo de bodes. Segundo a mitologia greco-romana, o Fauno é um deus romano cultuado no monte Palatino, sendo o deus protetor dos pastores e rebanhos, porém com o tempo acabou por perder tal caráter divino e passou a ser tido como divindades do campo, que protegiam as culturas de trigo e cuidavam dos rebanhos. Normalmente eram-lhes consagrados o pinho e a oliveira e apesar de serem divinos, não eram imortais.
- În mitologia greacă, satirii, numiţi şi "sileni", sunt demoni ai naturii şi aparţineau cortegiului lui Dionis. Ei erau reprezentaţi în diferite feluri: uneori partea de jos era un cal, iar cea de sus un om. Adeseori, partea de jos era un ţap. În acest caz, satirii aveau şi o coadă lungă, groasă şi stufoasă. Erau închipuiţi dansând pe câmpie, bând împreună cu Dionis şi fugărind menadele şi nimfele. Treptat, trăsăturile lor animaliere se diminuează, membrele inferioare devin omeneşti (aveau picioare şi nu copite). Un rol în legendele greceşti îl are satirul Marsias. De asemenea mai îl mai întâlnim şi pe zeul Pan sub înfăţişarea unui satir.
- Сати́ры — в греческой мифологии лесные божества, демоны плодородия, жизнерадостные козлоногие существа, населявшие греческие острова. По гипотезе А. А. Молчанова, *Satur- - древний минойский теоним. Происходит от корня *tur «владыка» и приставки «Са-». Встречается в минойской (линейного письма А) надписи перв. пол. 17 в. до н. э. ro-we-sa-ze-ro . Об их происхождении рассказывает Гесиод . Они впервые приготовили вино . Славились пристрастием к алкоголю и избыточной сексуальной активностью. Сатиры составляли свиту Диониса — всегда веселящуюся и поющую. Легенда гласит, что именно сатиры спасли принцессу Крита Ариадну, когда её афинский возлюбленный Тесей оставил её спящей на берегу Наксоса. Были известны статуи сатира работы Праксителя и Фимила . По рационалистической интерпретации, это люди, которые жили в горах и не мылись, отчего и считалось, что они покрыты козьим мехом .
- I grekisk mytologi är satyrerna manliga naturväsen, hälften människor, hälften djur, som hemsöker skogar och berg som följeslagare till Pan och framför allt Dionysos. Deras kvinnliga motsvarigheter är menaderna. Satyrerna har små utväxter i pannan som på en get skulle kallas horn. På vaser från Attika framträder de som kraftigt byggda med platt näsa, stora spetsiga öron, långt lockigt hår, helskägg och med svansar som hos hästen eller geten. Satyrerna omtalas aldrig av Homeros, men Hesiodos omnämner dem som bröder till bergnymferna och kureterna och kallar dem lättjefulla och värdelösa. De är starkt bundna till kulten kring Dionysos.
- Satir, Eski Yunan mitolojisinde yer alan yarı keçi yarı insan kır ve orman iyesi. Roma mitolojisindeki karşılığı faundur. Çoğunlukla gövdelerinin belden üstü insan, belden aşağısı ise teke biçimindedir. Satirleri tasvir eden eserlerde ortak özellik, keçi boynuzlu, sivri ve uzun kulaklı, atınkine benzeyen uzun kuyruklu ve göze çarpan penisidir. Satirler çoğunlukla da ellerindeki flüt ve ardından koştukları nemfler ve mainadlar ile birlikte tasvir edilir. Şarap tanrısı Dionysos ile birlikte şarap içerler, kırlarda dans ederler. Yaşlanan satirlere silenos denir. Özel olarak Dionysos'u yetiştiren yaratığın adı da Silenos'tur. Yunan heykel ustası Praksiteles, satirleri bedenlerindeki hayvan özelliklerini en aza indirerek yakışıklı ve genç bir erkek olarak göstererek yeni bir satir tipi yaratmıştır. Aynı zamanda çoğu filme konu olmuşlardır. Örneğin Narnia Günlükleri Aslan Cadı Ve Dolap adlı filmde Satir adlı yaratığa yer verilmiştir.
- Сати́ри — у давньогрецькій міфології — лісові й гірські божества нижчого рангу, які уособлювали первісну, грубу силу природи, що знаходить вияв у тваринних атрибутах їхнього зовнішнього вигляду; демони родючості, постійні супутники Діоніса. За Гесіодом, вони мають спільне походження з гірськими німфами й куретами. Стародавні вірили, що існують старші і молодші сатири. Торс і голова в них людські, вони відзначаються міцною будовою, мають тупий ніс, гострі цапині вуха, щетинисту шерсть і невеликий козячий або кінський хвіст. У деяких з них є на голові роги, як у Пана. Сатири населяють ліси й гори, люблять полювання, танці, музику, вино, жінок. У лісах бавляться з німфами, заводять людей на манівці вигуками або вогнями, крадуть у пастухів кіз та овець, лякають селян біля їхніх хат. Від IV ст. до н. е. тваринні риси в сатирів починають зникати, залишаються тільки короткі хвости й короткі роги. Беручи участь у хорах на Діоніс ові свята, сатири дали початок розвиткові грецької трагедії та сатирівської драми.
- 薩堤爾（拉丁文：Satyrus ；希臘文：Σάτυροι）又譯薩特，一班被視為是希臘神話裡的潘與戴奧尼索斯的複合體的精靈。
|
| rdfs:comment
|
- In Greek mythology, satyrs are a troop of male companions of Pan and Dionysus — "satyresses" were a late invention of poets — that roamed the woods and mountains. In mythology they are often associated with sex drive and vase-painters often portrayed them with perpetual erections.
- Satyrn, in der griechischen Mythologie Waldgeister im Gefolge des Dionysos, nach einigen Söhne des Hermes und der Iphthime oder des Silenos, sind wollüstige Wesen von kräftiger, ungeschlachter Gestalt, mit struppigem Haar, stumpfer, aufgeworfener Nase, zugespitzten Ohren und einem Ziegenschwänzchen oder kleinen Pferdeschweif. Auf antiken griechischen Vasen sind sie oft mit Phallus dargestellt. Manchmal wurden aber auch Lustgreise als Satyrn bezeichnet. bild:Satyr.
- En la mitologia grega, els sàtirs eren divinitats dels boscos i de les muntanyes. Encarnaven a la força vital de la Naturalesa. Els noms dels sàtirs més coneguts són: Silè, Maró, Leneu, Astreu i Màrsias. Normalment són imaginats com homes amb potes de cabra, orelles punxegudes, banyes i una llarga cua. A vegades però, són representats com homes amb potes de cavall. Solien acompanyar al déu Dionís i participaven en totes les seves festes ballant i bevent.
- Satyr je v řecké mytologii synem boha Herma nebo Siléna. Satyrové jsou zařazováni mezi polobohy, spíše však mezi horské a lesní démony. Byli průvodci boha vína Dionýsa, také bývali v družinách boha Pana. Zobrazováni jsou většinou jako napůl člověk a napůl kozel, s kučeravými vlasy, špičatýma ušima, tupým nosem, s růžky, oháňkou a kozlíma nohama. V pozdější době se tato podoba zjemňuje.
- Los sátiros (en griego Σάτυροι, Satyroi) son criaturas masculinas —las sátiras son una invención posterior de los poetas— que en la mitología griega acompañaban a Pan y Dioniso, vagando por bosques y montaña. En la mitología son a menudo relacionados con el apetito sexual y los pintores de vasijas solían representarlos con erecciones perpetuas.
- Satyyrit ovat kreikkalaisessa mytologiassa miespuolisia luonnonhenkiä, jotka vaeltavat metsissä ja vuoristossa. Heidät usein liitetään Dionysoksen seuralaisiksi kantaen tällöin viinimaljoja ja thyrsos-sauvoja. Sanan satyros alkuperäksi arvellaan sanaa tityros, joka tarkoittaa oinasta. Vanhempia satyyrejä kutsuttiin yleensä sileeneiksi, kun taas nuoremmat tunnettiin nimellä satyriskoi. Satyyrien suvun kantaisänä pidetään Silenosta, ja heidän sanotaan olevan Hermeen poikia.
- Le satyre (en grec ancien σάτυρος / sáturos, en latin satyrus) est une créature de la mythologie grecque. Les satyres, associés aux ménades, forment le « cortège dionysiaque », qui accompagne le dieu Dionysos. Ils peuvent aussi s'associer au dieu Pan.
- Il satiro (in Greco, Σάτυροι — Sátyroi) è una figura mitica maschile, compagna di Pan e Dioniso, che abita boschi e montagne. È personificazione della fertilità e della forza vitale della natura, connessa con il culto dionisiaco. I satiri sono generalmente raffigurati come esseri umani barbuti con caratteristiche animali, come le corna, la coda e le zampe di capra. Il loro aspetto perse gradualmente, con il passare del tempo, qualche attributo animale.
- サテュロス（Σάτυροι ? - Satyri?） はギリシア神話に登場する半人半獣の自然の精霊である。ローマ神話にも現れ、ローマの森の精霊ファウヌスやギリシアの牧羊神パーンとしばしば同一視された。
- Een satyr (Gr. σάτυρος - satyros) of sater is een figuur uit de Griekse mythologie. Het is een vrolijk en ondeugend boswezen, behorend tot het gevolg van de god Dionysos. Bokkenstaart, -oren en ithyphallos (erecte penis) behoren tot zijn fysieke kenmerken. Satyrs zijn doorgaans sterk behaard en dragen een baard. Een bekend attribuut is de fluit. Bekende satyrs zijn Marsyas en Aristaios. Ook de god Pan heeft veel kenmerken van een satyr.
- En Satyr er sammen med silénen det mannlige motstykket til nymfen i gresk mytologi. Satyren er en bukkeaktig skapning i menneskeskikkelse. Satyrer var skogsguder, som bodde i skog og daler. De hadde horn og klauver. Satyrene ledsaget skogsguden Pan.
- Satyr – bóg grecki; demon leśny; bóstwo płodności; według niektórych ojcem satyrów był Hermes, matką Iphtime; choć nie wymieniane przez Homera, u Hezjoda określane są mianem braci nimf górskich i Kuretów. Fakt, że kojarzono satyrów z nimfami, kultem dionizyjskim oraz płodnością natury wskazuje na pierwotnie chtoniczną naturę tego bóstwa.
- Sátiros (em grego, Σάτυροι — Sátyroi), na mitologia helênica, eram entidades naturais metade humanas e metade com corpo de bodes. Segundo a mitologia greco-romana, o Fauno é um deus romano cultuado no monte Palatino, sendo o deus protetor dos pastores e rebanhos, porém com o tempo acabou por perder tal caráter divino e passou a ser tido como divindades do campo, que protegiam as culturas de trigo e cuidavam dos rebanhos.
- În mitologia greacă, satirii, numiţi şi "sileni", sunt demoni ai naturii şi aparţineau cortegiului lui Dionis. Ei erau reprezentaţi în diferite feluri: uneori partea de jos era un cal, iar cea de sus un om. Adeseori, partea de jos era un ţap. În acest caz, satirii aveau şi o coadă lungă, groasă şi stufoasă. Erau închipuiţi dansând pe câmpie, bând împreună cu Dionis şi fugărind menadele şi nimfele.
- Сати́ры — в греческой мифологии лесные божества, демоны плодородия, жизнерадостные козлоногие существа, населявшие греческие острова. По гипотезе А. А. Молчанова, *Satur- - древний минойский теоним. Происходит от корня *tur «владыка» и приставки «Са-».
- I grekisk mytologi är satyrerna manliga naturväsen, hälften människor, hälften djur, som hemsöker skogar och berg som följeslagare till Pan och framför allt Dionysos. Deras kvinnliga motsvarigheter är menaderna. Satyrerna har små utväxter i pannan som på en get skulle kallas horn. På vaser från Attika framträder de som kraftigt byggda med platt näsa, stora spetsiga öron, långt lockigt hår, helskägg och med svansar som hos hästen eller geten.
- Satir, Eski Yunan mitolojisinde yer alan yarı keçi yarı insan kır ve orman iyesi. Roma mitolojisindeki karşılığı faundur. Çoğunlukla gövdelerinin belden üstü insan, belden aşağısı ise teke biçimindedir. Satirleri tasvir eden eserlerde ortak özellik, keçi boynuzlu, sivri ve uzun kulaklı, atınkine benzeyen uzun kuyruklu ve göze çarpan penisidir. Satirler çoğunlukla da ellerindeki flüt ve ardından koştukları nemfler ve mainadlar ile birlikte tasvir edilir.
- Сати́ри — у давньогрецькій міфології — лісові й гірські божества нижчого рангу, які уособлювали первісну, грубу силу природи, що знаходить вияв у тваринних атрибутах їхнього зовнішнього вигляду; демони родючості, постійні супутники Діоніса.
- 薩堤爾（拉丁文：Satyrus ；希臘文：Σάτυροι）又譯薩特，一班被視為是希臘神話裡的潘與戴奧尼索斯的複合體的精靈。
|
![[RDF Data]](/statics/sw-cube.png)
