| dbpprop:abstract
|
- Literature Major forms Novel · Poem · Drama Short story · Novella Genres Epic · Lyric · Drama Romance · Satire Tragedy · Comedy Tragicomedy Media Performance · Book Techniques Prose · Verse History and lists Basic topics · Literary terms History · Modern history Books · Writers Literary awards · Poetry awards Discussion Criticism · Theory · Magazines Performing arts Major forms Dance · Music · Opera · Theatre · Circus Arts Minor forms Magic · Puppetry Genres Drama · Tragedy · Comedy · Tragicomedy · Romance · Satire · Epic · Lyric Satire is often strictly defined as a literary genre or form; although in practice it is also found in the graphic and performing arts. In satire, human or individual vices, follies, abuses, or shortcomings are held up to censure by means of ridicule, derision, burlesque, irony, or other methods, ideally with the intent to bring about improvement. Although satire is usually meant to be funny, the purpose of satire is not primarily humour in itself so much as an attack on something of which the author strongly disapproves, using the weapon of wit. A very common, almost defining feature of satire is its strong vein of irony or sarcasm, but parody, burlesque, exaggeration, juxtaposition, comparison, analogy, and double entendre are all frequently used in satirical speech and writing. The essential point, however, is that "in satire, irony is militant". This "militant irony" (or sarcasm) often professes to approve (or at least accept as natural) the very things the satirist actually wishes to attack.
- Satire ist eine Spottdichtung, die mangelhafte Tugend oder gesellschaftliche Missstände anklagt. Historische Bezeichnungen sind im Deutschen auch Spottschrift, Stachelschrift und Pasquill (gegen Personen gerichtete satirische Schmähschrift).
- Sàtira és definida, amb freqüència de manera estricta, com un gènere o forma literària, encara que, en la pràctica, sigui també trobada en els arts gràfiques i arts escènics. En la sàtira, addiccions, ximpleries, abusos o defectes individuals o humans són exposats a la censura a través del ridícul, derisió, paròdia, ironia o altres mètodes, idealment amb la intenció de produir millorances. Encara que generalment es pensi que tota sàtira hagi de ser divertida, l'objectiu principal de la sàtira no és l'humor en si mateixa, però l'atac a alguna cosa que l'autor fortament desaprova, usant el enginy com arma. Una característica molt comuna, gairebé específica de la sàtira, és l'èmfasi en l'ús de la ironia o sarcasme, però la paròdia, l'exageració, la juxtaposició, la comparació, l'analogia i el doble sentit són tots freqüentment utilitzats en parles i escrits satírics. El punt essencial, no obstant això, és que «en la sàtira, la ironia és militant». Aquesta «ironia militant» (o sarcasme) freqüentment afirma aprovar les mateixes coses que el satíric desitja atacar.
- Satira je označení pro umělecký, zejména literární žánr, využívající komičnosti, výsměchu, karikatury a ironie ke kritice nedostatků a záporných jevů. Využívá se zejména v aforismech, epigramech, parodiích, pamfletech, komediích a fraškách. Satira se objevuje např. v humoristické literatuře (Zdeněk Jirotka - Saturnin) Satiru např. používá Zuzana Bubílková ve svém pořadu Politické harašení, kde ironií zkomičťuje politiky a uvádí na pravou míru jejich chování. Známé jsou také Americké pořady Simpsonovi a South Park.
- La sátira es un subgénero lírico que expresa indignación hacia alguien o algo, con propósito moralizador, lúdico o meramente burlesco. Se escribe en prosa o verso o alternando ambas formas (sátira menipea). Estrictamente la sátira es un género literario, pero también la encontramos en las artes gráficas y escénicas. En la sátira los vicios individuales o colectivos, las locuras, los abusos o las deficiencias se ponen de manifiesto por medio de la ridiculización, la farsa, la ironía y otros métodos; ideados todos ellos para lograr una mejora de la sociedad. Aunque en principio la sátira está pensada para la diversión, su propósito principal no es el humor en sí mismo, sino un ataque a una realidad que desaprueba el autor, usando para este cometido el arma de la inteligencia. Es muy común, casi definiendo su esencia, que la sátira esté fuertemente impregnada de ironía y sarcasmo; además la parodia, la burla, la exageración, las comparaciones, las yuxtaposiciones, la analogía y las dobleces son usados de manera frecuente en el discurso y la escritura satírica. Lo esencial, sin embargo, es que "en la sátira la ironía sea militante". La ironía militante a menudo declara abiertamente que acepta las situaciones que son blanco del ataque de la sátira.
- Satiiri on kirjallinen tyylikeino, joka tarkoittaa jonkin aiheen käsittelyä niin, että se näyttää naurettavalta. Satiirissa voidaan käyttää samantapaista tekniikkaa kuin parodiassa, mutta satiiri on yleensä hienovaraisempaa. Satiiri ei välttämättä ole aina hauskaa, sillä satiiri pyrkii pelkän huvittamisen sijasta esittämään myös kritiikkiä ja ottamaan kantaa. Satiirin päätarkoitus onkin koomisen sijaan pikemminkin poliittinen, sosiaalinen tai moraalinen. Esimerkki satiirisesta kirjallisuudesta on Jonathan Swiftin Gulliverin retket, missä Swift ottaa satiirin keinoin kantaa muun muassa uskonsotiin ja ajan tieteeseen. Uskonkiistaa esittää kansaa jakava riita siitä, pitääkö kananmuna murtaa suiposta vai tylpästä päästä. Tämä riita laajentuu täysimittaiseksi sodaksi, joka vertautuu protestanttien ja katolisten sotaan Swiftin aikana. Toinen satiirisen kirjallisuuden klassikko on Voltairen Candide. Siinä Voltaire kritisoi sodan ja kuoleman keinoin leibniziläistä optimismia, jonka mukaan ihmiskunta elää parhaassa mahdollisessa maailmassa.
- Une satire est une œuvre dont l'objectif est une critique moqueuse de son sujet (des individus, des organisations, des États, etc. ), souvent dans l'intention de provoquer ou prévenir un changement. On attribue généralement la paternité de ce genre littéraire (satura, c'est-à-dire « pot-pourri ») au poète archaïque latin Lucilius II siècle av. J. -C.
- A szatíra (a görög szatürosz, azaz „szatír” vagy latin satira, azaz „gyümölcsöstál” kifejezésből) két jelentésben is használatos: Szűkebb értelemben költői szatíra. Egy ókor óta használt lírai műfaj. Jellemzője, hogy a valóság komikus-ironikus ábrázolására törekszik. Ábrázolási módszerei között szerepel az arányok megváltoztatása, a kicsinyítés, a nagyítás, a túlzás. Tágabb értelemben szatirikus ábrázolásmódú mű. A költői műfaj nevéből született a szatirikusság fogalma, amely mindenféle művészeti ágban, műfajban megtalálható ábrázolási módszer. A bemutatott helyzet vagy ember látszólag komoly, a történet, illetve a körülmények összessége viszont groteszk vagy abszurd, és ez a kettősség komikus-ironikus hatást eredményez. Az ilyen ábrázolási módot alkalmazó műalkotást tágabb értelemben szintén szatírának nevezzük, ezek között lehetnek regények, drámák, filmek stb.
- La satira (dal latino satura lanx, nome di una pietanza mista e colorata) è una forma libera e assoluta del teatro, un genere della letteratura e di altre arti caratterizzato dall'attenzione critica alla politica e alla società, mostrandone le contraddizioni e promuovendo il cambiamento. Sin dall'Antica Grecia la satira è sempre stata fortemente politica, occupandosi degli eventi di stretta attualità per la città (la polis), ed avendo una notevole influenza sull'opinione pubblica Ateniese, proprio a ridosso delle elezioni. Per questo motivo è sempre stata soggetta a violenti attacchi da parte dei potenti dell'epoca, come nel caso del demagogo Cleone contro il poeta comico Aristofane. La satira, storicamente e culturalmente, risponde ad un'esigenza dello spirito umano: l'oscillazione fra sacro e profano. La satira si occupa da sempre di temi rilevanti, principalmente la politica, la religione, il sesso e la morte (come afferma Daniele Luttazzi), e su questi propone punti di vista alternativi, e attraverso la risata veicola delle piccole verità, semina dubbi, smaschera ipocrisie, attacca i pregiudizi e mette in discussione le convinzioni. «La satira -scrive Daniele Luttazzi- è un punto di vista e un po' di memoria». Questo, assieme ai temi rilevanti che affronta, la distingue dalla comicità e dallo sfottò (la presa in giro bonaria), nei quali l'autore non ricorda fatti rilevanti e non propone un punto di vista ma fa solo del "colore".
- 風刺（ふうし、諷刺とも）とは、 多くの場合、変化を誘発あるいは阻止する意図をもって、主題（人物、組織、国家など）の愚かしさを暴きだし嘲弄する、文章・絵画・劇・映像等さまざまな文化的領域で使われる表現技法である。ケルト人の社会において、吟遊詩人の風刺は呪いと同様の物理的な効果をもたらしえると考えられていた。 技法としてパロディと似ている面もあるが、同義ではない。パロディは滑稽な効果をもたらすために、誇張された方法で他の芸術作品を模倣するユーモアの一形式である。それゆえにパロディは何らかの模倣による表現であるが、風刺は必ずしも模倣ではない。また、ほぼ全てのパロディは必然的にユーモラスな調子を帯びているのだが、風刺はユーモラスである必要はなく、事実多くの風刺作品は悲劇に含まれる。風刺の主要な目的は政治的・社会的・倫理的な変化の誘発（もしくは抑止）であり、ユーモアは二次的な目的となる。ユーモアを含んだ風刺は、巧妙かつ偽装的であり、いわゆる「笑えない」要素を含んでいる。 風刺を導入するバーレスクの形式も、2つの異なるカテゴリーへ分類することができる。自然からそのままに採用された主題を高尚な形式で扱うハイ・バーレスクと、叙事詩や詩の様式で伝統的に扱われる主題を採用し、それを貶めるロウ・バーレスクである。
- Satire of hekeldicht is de benaming voor een type culturele uitingen waarin op directe of minder directe wijze kritiek wordt geleverd op bepaalde personen, instituties of kwesties die een zeker maatschappelijk en/of politiek belang hebben. Het kan daarbij gaan om zo uiteenlopende zaken als staatshoofden, politici, de kerk en het huwelijk. Het leveren van de kritiek gebeurt door middel van stijlmiddelen als parodie, pastiche en karikatuur. Satire wordt vaak geassocieerd met humor, maar niet alle satirische cultuuruitingen zijn als humoristisch te beschouwen. Soms is een satire bijzonder scherp en bijtend. Dit geldt bijvoorbeeld voor de klassieke satiren van Juvenalis, maar ook voor hedendaagse antisemitische cartoons die in de Arabische wereld circuleren. In andere gevallen neemt satire een vriendelijker gezicht aan, en gaat het eerder om een subtiele kritiek op maatschappelijke toestanden. Hierbij valt te denken aan de Lof der zotheid van Erasmus. Satire manifesteert zich al minstens tweeduizend jaar in de Westerse cultuur. In eerste instantie werd het vooral met het specifieke genre van de formele verssatire geassocieerd. Hiervan zijn Juvenalis en Horatius de twee belangrijkste vertegenwoordigers. In de loop der eeuwen zijn er vele andere (tekstuele én visuele) uitingsvormen bijgekomen, zoals de prent, de roman, het tijdschrift, de cartoon, en, sinds enkele decennia, het tv-programma. In Nederland kennen we satire tegenwoordig vooral via de twee laatstgenoemde wegen. In internationaal opzicht is satire nog altijd een hot item. In 2006 was er de affaire van de Deense Mohammed-cartoons. Regelmatig worden satirische uitingen van overheidswege verboden. Dit geeft aan dat satire vaak als een bedreiging wordt gezien door mensen die een zekere macht bezitten binnen een samenleving. Die dreiging zit hem natuurlijk in de geuite kritiek, maar ook in de sterke populariteit die satirische uitingen kunnen genieten. Een schoolvoorbeeld hiervan is de Amerikaanse televisieserie South Park, die door miljoenen mensen over de wereld wordt bekeken. Het woord satire is, hoewel dit vaak wordt gedacht, niet afgeleid van de klassieke satyr, maar van de lanx satura, wat staat voor een schaal met gemengde vruchten erop. Dit verwijst naar de eeuwenoude associatie van satire met het consumeren van voedsel (voor de geest) en met het vermengen van verschillende genres en stijlen. Een andere veel voorkomende associatie is die van satire met de geneeskunde, waarbij de satiricus optreedt als een arts die door middel van scherpe kritiek de maatschappij of een bepaalde maatschappelijke figuur te 'genezen'. Op satirische cultuuruitingen is vaak moeilijk vat te krijgen. Hierbij speelt een rol dat veelvuldig van het stijlmiddel ironie gebruik gemaakt wordt. Daardoor is de precieze betekenis en inhoud van datgene wat uitgedrukt wordt (in woord en/of beeld) niet goed te achterhalen. Vaak wordt satire ook gekoppeld aan spot, maar die laatste term heeft als nadeel dat hij een negatieve bijklank heeft en bovendien geen recht doet aan de veelzijdigheid van de gemiddelde satire.
- Satire er vittig spott, det vil si en forteller- eller kunstform som kritiserer eller kommenterer mennesker, samfunn, politikk, fenomener og tanker i samtida på en humoristisk og poengtert måte. Satiren bruker gjerne ironi, grove overdrivelser og karikaturer for å latterliggjøre og synliggjøre svakheter ved systemene eller gjøre narr av menneskenes laster og skrøpeligheter. Satire kan være reint underholdende eller brukes som politisk kampmiddel og omfatter alt fra spydige kommentarer og vitser til refsende pamfletter og store diktverk. En god satire kan derfor ha en viktig frigjørende funksjon i samfunnets regulering av makt.
- Satyra – gatunek literacki lub publicystyczny łączący w sobie epikę i lirykę (także inne formy wypowiedzi) wywodzący się ze starożytności (pisał je m. in. Horacy), ośmiesza i piętnuje ukazywane w niej zjawiska, obyczaje, stosunki społeczne. Prezentuje świat poprzez komiczne wyolbrzymienie, ale nie proponuje żadnych rozwiązań pozytywnych. Cechą charakterystyczną satyry jest karykaturalne ukazanie postaci. Istotą satyry jest krytyczna postawa autora wobec rzeczywistości, ukazywanie jej w krzywym zwierciadle.
- A sátira é uma técnica literária ou artística que ridiculariza um determinado tema (indivíduos, organizações, estados), geralmente como forma de intervenção política ou outra, com o objectivo de provocar ou evitar uma mudança. O adjectivo satírico refer-se ao autor da sátira. A paródia pode estar relacionada com a sátira. A paródia imita outra forma de arte, de uma forma exagerada, para criar um efeito cómico, ridicularizando, geralmente, o tema e estilo da obra parodiada. Ainda que por vezes as técnicas próprias da sátira e da paródia se sobreponham, não são sinónimas. A sátira nem sempre é humorística - por vezes chega a ser trágica. A paródia é, inevitavelmente de carácter cómico. A paródia é imitativa por definição - a sátira não tem de o ser. O humor satírico tenta, muitas vezes, obter um efeito cómico pela justaposição da sátira com a realidade. O principal objectivo da sátira é político, social ou moral - e não cómico... O humor satírico tende, pois, para a sutileza, ironia e uso do efeito cómico do deadpan (impassibilidade do humorista, como se não percebesse o ridículo das situações que apresenta). Nas sociedades célticas, cria-se que uma sátira composta por um bardo tinha efeitos físicos, semelhantes a uma maldição. Hoje ainda podemos falar de sátiras e paródias audiovisuais, que nada mais são do que as reproduções da sátira ou da paródia como as conhecemos através de meios audiovisuais, como a televisão, o cinema e mais recentemente a internet. A sátira e a paródia aqui ganham elementos novos, pois passa-se a trabalhar com o jogo de imagens e sons, sendo esses dois os principais elementos com que se irá criar o efeito cômico ou o efeito crítica-ironia, e não mais através somente do texto e de sua interpretação. O leitor da sátira e da paródia passa ao espectador desses estilos que em última análise podem se manifestar em qualquer linguagem. Uma das características da sátira antiga é a apropriação paródica dos mais diversos gêneros literários da Antiguidade, incluindo uma heterogeneidade estilística em que prosa e verso encontravam misturados no mesmo texto. Mas outra etimologia, ligada à língua grega, associa a sátira à figura mítica do sátiro, lembrando uma de suas características mais importantes, já encontrada na comédia antiga e transmitida ao romance: a irreverência. O que caracteriza a irreverência satírica é o seu caráter denunciador e moralizador. De fato, o objetivo da sátira é atacar os males da sociedade, o que deu origem à expressão latina: castigat ridendo moris, que se pode traduzir livremente como "castigar os costumes pelo riso". Por seu caráter denunciador, a sátira é essencialmente paródica, pois constrói-se através do rebaixamento de personalidades (reais ou fictícias), instituições e temas que, segundo as convenções clássicas, deveriam ser tratados em estilo elevado. Ou seja: a sátira ri de assuntos e pessoas "sérias", para denunciar o que há de podre por trás da fachada nobre impingida à sociedade. Portanto o riso satírico é diametralmente oposto à idealização épica. Sendo o riso satírico em geral extremamente sarcástico, o grotesco é um dos procedimentos favoritos do satirista, que costuma mostrar a deformação grotesca do corpo do personagem satirizado como uma alegoria dos seus defeitos morais. Um poeta muito conhecido por suas sátiras foi Gregório de Matos e Guerra, poeta de estilo barroco.
- Satira este o formă literară de critică a slăbiciunilor individuale, sociale sau general omeneşti, adesea într-un mod acuzator. Caracteristicile stilistice ale satirei sunt ironia, exagerarea caricaturală a unor aspecte particulare şi construirea unor relaţii neobişnuite de aparenţă absurdă. Conţinutul unei satire reflectă condiţiile sociale ale momentului istoric şi variază cu acestea în forme diverse de exprimare. Etimologic, termenul provine din cuvântul latin satura, iniţial cu sensul de "dezordine" sau "harababură", mai târziu desenând forma literară curentă. Sintagma satura lanx desemna un taler conţinând un amestec fructe şi alte alimente, oferite ca ofrandă zeiţei Ceres. Cu semnificaţia de "amestec", termenul este folosit de Ennius, între secolele al III-lea şi al II-lea a. Chr. , ca titlu al culegerii sale de poeme variate şi în metri diferiţi, "Saturae".
- Сатира — проявление комического в искусстве, представляющее собой поэтическое унизительное обличение явлений при помощи различных комических средств: сарказма, иронии, гиперболы, гротеска, аллегории, пародии и др. Осмеиваются те явления жизни, которые представляются автору порочными. Сатирическими могут быть и целое произведение, и отдельные образы, ситуации, эпизоды. Несмотря на то, что сатира это литературный жанр, она может проявляться в изобразительном искусстве и исполнительном искусстве. В сатире социальные или индивидуальные сумасбродства, злоупотребления критикуются при помощи бурлеска, ироничности или других методов для того, чтобы вызвать улучшение. Хотя сатира намеревается быть смешной, ее целью не является главным образом юмор, в действительности сатира — это нападение на какое-либо явление. Сходными с сатирой приёмами являются ирония, сарказм, пародийность, бурлеск, противопоставление, сравнение и аналогия. Впрочем, ирония и сарказм порою одобряют некоторые явления, в то время как сатира лишь атакует. Термин «сатира» происходит от латинского lanx satura и означает «тарелка фруктов» (оно не имеет никакого отношения к греко-римским полубогам, полуживотным сатирам). Родоначальниками римской сатиры являются Энний и Луцилий, но наибольших успехов в ней достигли Гораций, Персий и в особенности Ювенал, который определил ее позднейшую форму для европейского классицизма. На жанр политической сатиры повлияли произведения поэта Аристофана об афинском народовластии. Юмор в сатире используется для того, чтобы разбавить прямую критику, иначе сатира может выглядеть как проповедь. Это характерно уже для первых сатирических произведений. Юмор в определенных вопросах не может считаться сатирой, так как направлен на сам предмет, а не на его социальные последствия.
- Satir är en skrivteknik där man påvisar brister hos subjektet (till exempel en individ, en organisation eller en stat) för att förlöjliga, ofta menat som en provokation eller för att få i stånd en förändring. Humor i satir tenderar att vara subtil, med ett fritt användande av ironi och skruvad humor. Termen användes i romersk litteratur om en kåserande diktart som introducerades av Lucilius, som förbättrades av Horatius och som erhöll polemisk skärpa hos Juvenalis. Först efter fransk-klassicismen upphörde termen satir att beteckna en särskild diktart och blev ett begrepp använt för att karakterisera litterära verk som i kritiskt syfte gycklar med (det offentliga livets) missförhållanden. Satir finns i form av prosa, dikter, teckningar, dramatik, revyer, filmer, TV-serier eller radioprogram Den svenska satirens fader anses vara Olof von Dalin som 1740 utkommer med sin allegorisk berättelse Sagan om hästen som skildrar Sveriges historia från Gustav Vasa till Karl XII. Under senare delen av 1700-talet märks särskilt Anna-Maria Lenngrens "Porträtterna".
- Hiciv, edebiyatta bir yazı türü. Bir kişi, olay, durum, iğneleyici sözlerle, alaylı ifadelerle manzum yolla eleştirilmesine hiciv ya da, yergi adı verilir. Eski Yunan ve Lâtin edebiyatında ilk örneklerine rastlanan tarz, Batı edebiyatında bir şiir türü olarak gelişmiştir. Eleştirici bir anlatımı olan şiirler Divan edebiyatında hiciv, Halk edebiyatında taşlama, yeni edebiyatımızda ise yergi olarak anılmaktadır. Bu tür şiirlerde didaktik özellikler içerdiğinden didaktik şiir içinde değerlendirilmesi mümkündür. Ancak açık bir eleştiri sözkonusu olduğundan ayrı bir sınıfında ele alınması tercih edilir. Divan edebiyatında Bağdatlı Ruhi ve Nef'î, Tanzimat edebiyatında Ziya Paşa, Abdülhamit devrinde Eşref, Milli Edebiyat döneminde ise Neyzen Tevfik Kolaylı, Halit Nihat Boztepe, İhsan Hamami hiciv dalında önemli eserler vermişlerdir.
- Сатира — гостра критика окремих осіб, людських груп чи суспільства з висміюванням, а то й гнівним засудженням вад і негативних явищ у різних ділянках індивідуального, суспільного й політичного життя, суперечних з загальнообов'язковими принципами чи встановленими ідеалами. Художні засоби сатири — гіпербола, гротеск, пародія, іронія в різних літературних жанрах — поезії, прозі, драматичній творчості. В образотворчому мистецтві сатирі притаманні гумористично-сатиричний малюнок, карикатура.
- 讽刺是一种文学手法，用于暴露对象的缺点和可笑之处，常采用夸张或反讽（irony）等方式，从而产生幽默的效果。当然也可以用拙劣模仿、作戏、毗邻、并置、并列、对比、类似、类推等也经常用于讽刺手法种。如果说反话（反讽）就是讽刺的话，是一个很大的错误。严格来说，讽刺（satire）是一种俗称类型；而反讽（irony）则是一种比较具体的修饰手法。 中文的「讽刺」一词在唐代所写的《隋书》中即已经出现，收录于《全唐诗》的高骈《途次内黄马病，寄僧舍呈诸友人》一诗中也提到了该词。諷刺在日文漢字中寫作「風刺」或「諷刺」。 西方諷刺（風刺）小說，大概可以上推到古羅馬帝國希臘語作家路吉阿諾斯（常見的譯名是從英語音譯的琉善或盧其安；盧奇安，路吉阿諾斯是周作人根據希臘語發音翻的）的「真實的故事」。作者以第一人稱，寫一群人到月亮上面、極樂世界（周作人譯「福人島」）等好幾個地方遊歷的經過，標題「真實的故事」就是極大的反諷。 後世傑出的諷刺小說：法國拉伯雷的《巨人傳》、英國斯威夫特的《格列佛遊記》，都受到路吉阿諾斯小說很深的影響，有很濃的奇幻色彩。 也有漢文譯本的法國勒薩日《吉爾·布拉斯》、西班牙塞萬提斯《堂吉訶德》，諷刺性非常強烈，但已經是寫實，不比前面幾種是虛實交錯，以虛為主。 吉爾·布拉斯和吉訶德先生都是遊走四方的人物，這與西方的流浪漢小說傳統有關。 流浪漢小說以主角遊走四方的見聞閱歷反映作者要表達的內容，在西班牙尤其盛行，現存最古的西班牙流浪漢小說是《小癩子》（《托美思河的小拉撒路》），著名作品有克維多的《騙子外傳》等。 《堂吉訶德》是西班牙文學的曠世巨著，奠定了現代西班牙語文的基礎，而且，賽萬提斯的寫作手法非常新穎，對現代小說有極深遠的影響。 捷克的《好兵帥克》也是諷刺小說的名作。 現代中國諷刺小說名篇有魯迅《阿Q正傳》、《故事新編》；老舍《趙子曰》、《二馬》、《馬褲先生》、《駱駝祥子》；沈從文《阿麗思中國遊記》；錢鍾書《圍城》等。
|
| rdfs:comment
|
- Satire ist eine Spottdichtung, die mangelhafte Tugend oder gesellschaftliche Missstände anklagt. Historische Bezeichnungen sind im Deutschen auch Spottschrift, Stachelschrift und Pasquill (gegen Personen gerichtete satirische Schmähschrift).
- Sàtira és definida, amb freqüència de manera estricta, com un gènere o forma literària, encara que, en la pràctica, sigui també trobada en els arts gràfiques i arts escènics. En la sàtira, addiccions, ximpleries, abusos o defectes individuals o humans són exposats a la censura a través del ridícul, derisió, paròdia, ironia o altres mètodes, idealment amb la intenció de produir millorances.
- Satira je označení pro umělecký, zejména literární žánr, využívající komičnosti, výsměchu, karikatury a ironie ke kritice nedostatků a záporných jevů. Využívá se zejména v aforismech, epigramech, parodiích, pamfletech, komediích a fraškách. Satira se objevuje např. v humoristické literatuře (Zdeněk Jirotka - Saturnin) Satiru např.
- La sátira es un subgénero lírico que expresa indignación hacia alguien o algo, con propósito moralizador, lúdico o meramente burlesco. Se escribe en prosa o verso o alternando ambas formas (sátira menipea). Estrictamente la sátira es un género literario, pero también la encontramos en las artes gráficas y escénicas.
- Satiiri on kirjallinen tyylikeino, joka tarkoittaa jonkin aiheen käsittelyä niin, että se näyttää naurettavalta. Satiirissa voidaan käyttää samantapaista tekniikkaa kuin parodiassa, mutta satiiri on yleensä hienovaraisempaa. Satiiri ei välttämättä ole aina hauskaa, sillä satiiri pyrkii pelkän huvittamisen sijasta esittämään myös kritiikkiä ja ottamaan kantaa. Satiirin päätarkoitus onkin koomisen sijaan pikemminkin poliittinen, sosiaalinen tai moraalinen.
- Une satire est une œuvre dont l'objectif est une critique moqueuse de son sujet (des individus, des organisations, des États, etc. ), souvent dans l'intention de provoquer ou prévenir un changement. On attribue généralement la paternité de ce genre littéraire (satura, c'est-à-dire « pot-pourri ») au poète archaïque latin Lucilius II siècle av. J. -C.
- A szatíra (a görög szatürosz, azaz „szatír” vagy latin satira, azaz „gyümölcsöstál” kifejezésből) két jelentésben is használatos: Szűkebb értelemben költői szatíra. Egy ókor óta használt lírai műfaj. Jellemzője, hogy a valóság komikus-ironikus ábrázolására törekszik. Ábrázolási módszerei között szerepel az arányok megváltoztatása, a kicsinyítés, a nagyítás, a túlzás. Tágabb értelemben szatirikus ábrázolásmódú mű.
- La satira (dal latino satura lanx, nome di una pietanza mista e colorata) è una forma libera e assoluta del teatro, un genere della letteratura e di altre arti caratterizzato dall'attenzione critica alla politica e alla società, mostrandone le contraddizioni e promuovendo il cambiamento.
- Satire of hekeldicht is de benaming voor een type culturele uitingen waarin op directe of minder directe wijze kritiek wordt geleverd op bepaalde personen, instituties of kwesties die een zeker maatschappelijk en/of politiek belang hebben. Het kan daarbij gaan om zo uiteenlopende zaken als staatshoofden, politici, de kerk en het huwelijk. Het leveren van de kritiek gebeurt door middel van stijlmiddelen als parodie, pastiche en karikatuur.
- Satire er vittig spott, det vil si en forteller- eller kunstform som kritiserer eller kommenterer mennesker, samfunn, politikk, fenomener og tanker i samtida på en humoristisk og poengtert måte. Satiren bruker gjerne ironi, grove overdrivelser og karikaturer for å latterliggjøre og synliggjøre svakheter ved systemene eller gjøre narr av menneskenes laster og skrøpeligheter.
- Satyra – gatunek literacki lub publicystyczny łączący w sobie epikę i lirykę (także inne formy wypowiedzi) wywodzący się ze starożytności (pisał je m. in. Horacy), ośmiesza i piętnuje ukazywane w niej zjawiska, obyczaje, stosunki społeczne. Prezentuje świat poprzez komiczne wyolbrzymienie, ale nie proponuje żadnych rozwiązań pozytywnych. Cechą charakterystyczną satyry jest karykaturalne ukazanie postaci.
- A sátira é uma técnica literária ou artística que ridiculariza um determinado tema (indivíduos, organizações, estados), geralmente como forma de intervenção política ou outra, com o objectivo de provocar ou evitar uma mudança. O adjectivo satírico refer-se ao autor da sátira. A paródia pode estar relacionada com a sátira. A paródia imita outra forma de arte, de uma forma exagerada, para criar um efeito cómico, ridicularizando, geralmente, o tema e estilo da obra parodiada.
- Satira este o formă literară de critică a slăbiciunilor individuale, sociale sau general omeneşti, adesea într-un mod acuzator. Caracteristicile stilistice ale satirei sunt ironia, exagerarea caricaturală a unor aspecte particulare şi construirea unor relaţii neobişnuite de aparenţă absurdă. Conţinutul unei satire reflectă condiţiile sociale ale momentului istoric şi variază cu acestea în forme diverse de exprimare.
- Сатира — проявление комического в искусстве, представляющее собой поэтическое унизительное обличение явлений при помощи различных комических средств: сарказма, иронии, гиперболы, гротеска, аллегории, пародии и др.
- Satir är en skrivteknik där man påvisar brister hos subjektet (till exempel en individ, en organisation eller en stat) för att förlöjliga, ofta menat som en provokation eller för att få i stånd en förändring. Humor i satir tenderar att vara subtil, med ett fritt användande av ironi och skruvad humor. Termen användes i romersk litteratur om en kåserande diktart som introducerades av Lucilius, som förbättrades av Horatius och som erhöll polemisk skärpa hos Juvenalis.
- Hiciv, edebiyatta bir yazı türü. Bir kişi, olay, durum, iğneleyici sözlerle, alaylı ifadelerle manzum yolla eleştirilmesine hiciv ya da, yergi adı verilir. Eski Yunan ve Lâtin edebiyatında ilk örneklerine rastlanan tarz, Batı edebiyatında bir şiir türü olarak gelişmiştir. Eleştirici bir anlatımı olan şiirler Divan edebiyatında hiciv, Halk edebiyatında taşlama, yeni edebiyatımızda ise yergi olarak anılmaktadır.
|
![[RDF Data]](/statics/sw-cube.png)
