| dbpedia-owl:abstract
|
- Rötel gehört zu den Mineralfarben und besteht aus einer weichen Mischung von Ton und Hämatit, (Fe2O3), einem Eisenoxidmineral. Der rote Farbstoff Rötel wurde zur Färbung der Verstorbenen und ihrer Gräber in der Bandkeramik- und in der Jamnaja- oder Ockergrabkultur verwendet. Daneben benutzte man die unterschiedlichsten Mineralien, nachgewiesen sind Ocker in Rixheim, Hämatit in Elsloo, Mangan in thüringischen Gräbern und eventuell Eisenhydroxid in Halle. Die Germanen benutzten Rötel, um Runen zu färben und ihnen damit für magische Zwecke Leben einzuhauchen. Die Griechen verwendeten Rötel als Farbe zum wasserfesten Anstrich von Schiffen. Die Römer verschönerten Häuser, Türpfosten und Deckenbalken mit Rötel. Rötel wurde seit der Renaissance als Stift zum Zeichnen, vor allem für Skizzen und Entwürfe, verwendet, aber auch schon in der Höhle von Altamira bei Höhlenmalereien verarbeitet. Auch im Barock und Rokoko schätzten Künstler den rötlichen Farbstich. Die Rötelzeichnung ist nicht wischfest und muss fixiert werden. Heute ist sie weniger gebräuchlich. Der Abbau von Rötel gehört zu den frühen Bergbauaktivitäten der Menschheit. So sind paläolithische Rötelgruben von der griechischen Insel Thasos, aus Polen, Tschechien und Ungarn bekannt. Rötel eignet sich besonders für feine Strichzeichnungen, Porträts, Aktzeichnungen und figürliche Darstellungen. Das heute in der Kunst verwendete Rötel ist ein feinkörniges Mineralgemenge aus Tonblättchen, Quarz- und Feldspatkörnchen sowie Hämatit als Farbpigment. Im Handel wird Rötel in der Form von Vierkantstäbchen, als Mine für Klemmstifte und als Holzstift mit einem runden Kern aus Rötel angeboten.
- La sanguina es una técnica pictórica basada en una variedad de óxido férrico llamada hematites, que se presenta bajo la forma de polvo, barra o placa. Puede tener distintas tonalidades, todas ellas en la gama del rojo -de ahí su nombre, ya que recuerda a la sangre-, desde el rojo anaranjado hasta el rojo pardovioláceo. Llamada antiguamente sinopia –por la ciudad turca de Sinope, de donde procedía la hematites-, fue utilizada en principio para dibujos preparatorios del fresco: el trazado de sanguina era aplicado directamente sobre el revestimiento del muro que se iba a pintar. La sanguina se convirtió en técnica de dibujo propiamente dicha a finales del siglo XIV: fue empleada entonces sobre un soporte de papel, bien bajo su forma sólida –trazo dejado por la barra de sanguina-, bien bajo su forma líquida –agua aplicada con el pincel-, y mezclada a menudo con otras técnicas: plumilla, piedra negra o tiza blanca. Las cualidades esenciales de este material son la luminosidad y el poder ilusionista en el acabado de las encarnaciones, que hacen de esta técnica la ideal para dos tipos de estudio: el retrato y el desnudo. La sanguina ha sido utilizada por numerosos pintores, especialmente Leonardo, Miguel Ángel, Pontormo, Lorrain, Le Brun, Fragonard y los impresionistas franceses –Manet, Renoir, Morisot, etc-.
- Sanguine refers to a reddish, often tending to brown, color of chalk used in drawing. The word may also refer to a drawing done in sanguine.
- Punaliitu eli punakivi eli bolus on väriltään lämpimän ruskeanpunaista liitumaista ainetta, rautaoksidia, jossa seassa on savea. Se on paksua ja öljyistä. Se peittää hyvin ja on kestävää, ja sitä käytetään kaikenlaisissa maalausmenetelmissä. Punaliitua on käytetty paitsi väriaineena myös astianvalmistukseen. Sitä on käytetty myös lääkeaineena käärmeenpuremaan ja ajoksiin ja paiseisiin. Taiteilijoiden käyttöön punaliitu tuli 1400-luvulta alkaen, ja sitä on käyttänyt muun muassa luonnospiirustuksissa, mutta esimerkiksi Leonardo da Vincin ja Vittore Carpaccion töitä pidetään tunnustettuna taiteena. Myöhemmin sitä käytettiin myös öljymaalausten värillisessä pohjustamisessa, ja luonnosten teossa sen syrjäytti lyijykynä, mutta sitä käytetään edelleen piirustusvälineenä. Piirustuksiin käytetään yleensä viimeistelynä fiksatiivia.
- La sanguigna, che nella tradizione artistica definisce una particolare tecnica grafica, è uno strumento da disegno tra i più antichi. Essa è costituita da ematite, un minerale ferroso, ridotto in bastoncini e opportunamente appuntito, materiale al cui si possono aggiungere delle quantità di ocra, con il quale si possono tracciare sulla carta segni dal caratteristico colore rossastro che ricorda il sangue (da cui il nome di sanguigna). Per tutto il Rinascimento questo strumento da disegno fu diffusissimo e con il termine "matita" (che per l'appunto deriva da ematite) si soleva comunemente indicare proprio la sanguigna. A quell'epoca la sanguigna veniva utilizzata montandone piccoli pezzi su cannucce portamine e poi appuntita. Solo in età più moderna compaiono sanguigne fatte in foggia delle nostre comuni matite a grafite, ove l'ematite è inserita in un legno che viene appuntito insieme alla mina. La sanguigna, nelle tecniche grafiche, può essere utilizzata come una comune matita di grafite, impiegando il tratteggio per simulare le parti in ombra d'un modello e lasciando pulita la superficie del foglio per quelle in luce. Oppure può essere utilizzata la tecnica a spolvero in cui, servendosi d'uno straccio, l'artista spande i segni polverosi lasciati sul foglio dalla sanguigna fino ad abbassare il tono dell'intera superficie, per poi riprendere il lavoro asportando la polvere sui punti luce; per questa operazione si utilizza mollica di pane o gomma tenera. Spesso le due tecniche, tratteggio e spolvero, vengono usate combinate. In molti antichi disegni la sanguigna la si trova utilizzata insieme a carboncini o a pietra nera, ovvero: veniva eseguito un primo abbozzo a sanguigna, il quale era poi ripreso coi segni più scuri del carbone o della pietra nera. Il tono di colore più chiaro della sanguigna evitava che a lavoro finito i primi segni, spesso soggetti a ripensamenti, potessero intralciare la visione d'insieme della versione definitiva. Nel XVII secolo la sanguigna fu sovente adoperata su fogli tinti e in combinazione con la biacca (con cui s'ottenevano le luci) o, a volte, era usata insieme all'acquarello. Oggigiorno la sanguigna continua ad essere usata dagli artisti per disegnare benché, in virtù dell'industrializzazione dei materiali per belle arti, si chiamino spesso 'sanguigne' non disegni realmente eseguiti con l'ematite bensì con sue imitazioni create a partire da miscele di terre calcinate e di cere.
- Sangwina – czerwono-brunatna kredka używana do tworzenia szkiców lub rysunków. Nazwa pochodzi od łacińskiego określenia krwi (sanguis, -inis). Mianem tym określa się również technikę rysunkową jak i rysunek wykonany tą techniką. Sangwiny używano już w renesansie (korzystał z niej m. in. Leonardo da Vinci przy tworzeniu szkiców do Ostatniej Wieczerzy). Technikę rysunku, korzystającą z sangwiny oraz czerni i bieli nazywa się trois crayons.
- Sanguínea é uma espécie de "giz vermelho", mistura de caulino e hematita e tem um tom castanho-avermelhado escuro, semelhante à terracota e existe numa só dureza. Usada por Leonardo da Vinci, Rafael e Rubens. Empregam efeito de "sfumato". A sanguínea, tal como o carvão e o pastel seco, deve ser fixada, embora neste caso apenas com uma camada suave de fixador apropriado, porque normalmente escurece e perde a luminosidade inicial.
- Файл:Anatomy of a Male Nude. jpg Анатомический рисунок Леонардо да Винчи сангиной Сангина — материал для рисования, изготовляемый преимущественно в виде палочек из каолина и оксидов железа. Цветовая гамма сангины колеблется от коричневого до близкого к красному. С её помощью хорошо передаются тона обнажённого человеческого тела, поэтому выполненные сангиной портреты выглядят очень естественно. Во время работы сангину можно смачивать и тем самым разнообразить толщину и плотность штриха, а неудачные линии легко удалять. Сангину можно растирать ваткой по бумаге для получения более тонких и прозрачных слоёв. Сангина хороша при технике «гризайль» (выполнение работы в различных оттенках одного цвета). Техника рисунка с натуры с помощью сангины известна начиная с эпохи Возрождения. В это время в Европе употреблялась натуральная сангина минерального происхождения («красный мел»). Современная сангина — искусственная. Особенно широко сангина была распространена в XVII—XVIII вв. в рисунках с натуры и портретах. Интерес к сангине сохраняется и в последующее время. Но особенно часто к ней обращались художники начала XX в. В это время складывается даже своеобразный тип портрета, где тщательно выполнены лишь голова и руки портретируемого (как правило, сидящего). Остальная фигура намечена лишь несколькими штрихами. Известны портреты работы К. Сомова, М. Добужинского, В. Шухаева, А. Яковлева. Нередко сангину сочетают с углём или итальянским карандашом. Рисунки сангиной недолговечны, поскольку она может осыпаться с бумаги, поэтому они обязательно должны экспонироваться под стеклом.
- La sanguine désigne une famille de pigments de couleur rouge terre (d'où vient son nom). La sanguine se décline également en orange, ocre, marron, beige. On trouve des craies, des crayons et des pastels de couleur sanguine. La couleur sanguine est produite historiquement à partir d'une roche contenant de l'oxyde de fer. Par extension, une œuvre exécutée avec de la sanguine porte le nom de sanguine.
|
| rdfs:comment
|
- Sanguine refers to a reddish, often tending to brown, color of chalk used in drawing. The word may also refer to a drawing done in sanguine.
- Sangwina – czerwono-brunatna kredka używana do tworzenia szkiców lub rysunków. Nazwa pochodzi od łacińskiego określenia krwi (sanguis, -inis). Mianem tym określa się również technikę rysunkową jak i rysunek wykonany tą techniką. Sangwiny używano już w renesansie (korzystał z niej m. in. Leonardo da Vinci przy tworzeniu szkiców do Ostatniej Wieczerzy). Technikę rysunku, korzystającą z sangwiny oraz czerni i bieli nazywa się trois crayons.
- Sanguínea é uma espécie de "giz vermelho", mistura de caulino e hematita e tem um tom castanho-avermelhado escuro, semelhante à terracota e existe numa só dureza. Usada por Leonardo da Vinci, Rafael e Rubens. Empregam efeito de "sfumato". A sanguínea, tal como o carvão e o pastel seco, deve ser fixada, embora neste caso apenas com uma camada suave de fixador apropriado, porque normalmente escurece e perde a luminosidade inicial.
- Rötel gehört zu den Mineralfarben und besteht aus einer weichen Mischung von Ton und Hämatit, (Fe2O3), einem Eisenoxidmineral. Der rote Farbstoff Rötel wurde zur Färbung der Verstorbenen und ihrer Gräber in der Bandkeramik- und in der Jamnaja- oder Ockergrabkultur verwendet. Daneben benutzte man die unterschiedlichsten Mineralien, nachgewiesen sind Ocker in Rixheim, Hämatit in Elsloo, Mangan in thüringischen Gräbern und eventuell Eisenhydroxid in Halle.
- La sanguina es una técnica pictórica basada en una variedad de óxido férrico llamada hematites, que se presenta bajo la forma de polvo, barra o placa. Puede tener distintas tonalidades, todas ellas en la gama del rojo -de ahí su nombre, ya que recuerda a la sangre-, desde el rojo anaranjado hasta el rojo pardovioláceo.
- Punaliitu eli punakivi eli bolus on väriltään lämpimän ruskeanpunaista liitumaista ainetta, rautaoksidia, jossa seassa on savea. Se on paksua ja öljyistä. Se peittää hyvin ja on kestävää, ja sitä käytetään kaikenlaisissa maalausmenetelmissä. Punaliitua on käytetty paitsi väriaineena myös astianvalmistukseen. Sitä on käytetty myös lääkeaineena käärmeenpuremaan ja ajoksiin ja paiseisiin.
- La sanguigna, che nella tradizione artistica definisce una particolare tecnica grafica, è uno strumento da disegno tra i più antichi. Essa è costituita da ematite, un minerale ferroso, ridotto in bastoncini e opportunamente appuntito, materiale al cui si possono aggiungere delle quantità di ocra, con il quale si possono tracciare sulla carta segni dal caratteristico colore rossastro che ricorda il sangue (da cui il nome di sanguigna).
- Файл:Anatomy of a Male Nude. jpg Анатомический рисунок Леонардо да Винчи сангиной Сангина — материал для рисования, изготовляемый преимущественно в виде палочек из каолина и оксидов железа. Цветовая гамма сангины колеблется от коричневого до близкого к красному. С её помощью хорошо передаются тона обнажённого человеческого тела, поэтому выполненные сангиной портреты выглядят очень естественно.
- La sanguine désigne une famille de pigments de couleur rouge terre (d'où vient son nom). La sanguine se décline également en orange, ocre, marron, beige. On trouve des craies, des crayons et des pastels de couleur sanguine. La couleur sanguine est produite historiquement à partir d'une roche contenant de l'oxyde de fer. Par extension, une œuvre exécutée avec de la sanguine porte le nom de sanguine.
|
