Runes are the letters in a set of related alphabets known as runic alphabets, which were used to write various Germanic languages before the adoption of the Latin alphabet and for specialized purposes thereafter. The Scandinavian variants are also known as futhark or fuþark; the Anglo-Saxon variant is futhorc or fuþorc (due to sound changes undergone in Old English by the same six letters). Runology is the study of the runic alphabets, runic inscriptions, runestones, and their history.

PropertyValue
dbpedia-owl:abstract
  • Runy (alfabet runiczny) – alfabet używany do zapisu przez ludy germańskie. Niekiedy nazwę "runy" odnosi się także do systemów piśmienniczych stosowanych przez ludy tureckie oraz Madziarów. Używany również w obrzędach magicznych. Staronordyckie słowo *run oznacza tajemnicę.
  • ルーン文字(ルーンもじ、Runic alphabet)とは、ゲルマン語の表記に用いられた文字体系。スカンジナビア語やゴート語が源で「神秘」「儀」などを意味する。音素文字である。
  • 盧恩字母又稱為如尼字母,是一类已灭绝的字母,在中世纪的歐洲用来书写某些北欧日耳曼语族的语言,特别在斯堪的纳维亚半岛与不列颠群岛通用。斯堪的纳维亚半岛所用的盧恩文字被称作Futhark,不列颠岛所用的如尼文字被称作Futhorc。
  • L’alphabet runique ou Futhark — terme formé à partir du nom des six premières lettres de cet alphabet — était l’alphabet utilisé par les anciens peuples de langue germanique, tels que les Anglo-Saxons (pour écrire le vieil anglais) ou les Scandinaves (pour écrire le vieux norrois). Au contraire des lettres de l’alphabet latin, les runes ont des noms dotés d’un sens intrinsèque. Le fait est, cependant, que l’alphabet latin est le fruit d’une longue et lente évolution, héritage des Étrusques, dont l’alphabet était lui-même issu de l’héritage des Phéniciens ; tout alphabet ayant lui-même pour origine les pictogrammes, qui avaient, eux, une signification symbolique. Il est assez improbable que les peuples germaniques aient pu inventer un alphabet à partir de rien quelques millénaires après la naissance des premiers alphabets. Une pièce de monnaie étrusque représentant les attributs d’Athéna retrouvée en Valais en Suisse retrace assez bien le chemin qu’a dû parcourir l’alphabet vers le nord avant que les peuples germaniques ne l’adaptent à leurs propres langues. La racine indo-européenne du mot « rune », *rūn, dénote le mystère et le secret, ce qui se retrouve dans l'allemand raunen qui signifie murmurer ou chuchoter. D'autres systèmes d'écriture apparentés aux runes existent : les runes hongroises et l'alphabet turc dit alphabet de l'Orkhon.
  • | |- | |- | |- | |- | |} Het runenschrift (kortweg runen) is het oudst bekende schrift gebruikt door de Germaanse volkeren van Noord-Europa, Groot-Brittannië, Scandinavië en IJsland vanaf ongeveer de 3e eeuw tot de 16e of 17e eeuw. Het bestaat uit letters samengesteld uit meestal rechte en hoekige lijnen die gemakkelijk in bijvoorbeeld steen of hout kunnen worden gekrast. Bij gebruik op metaal werden ook wel ronde vormen gebruikt. Het aanbrengen van runen werd destijds ook wel "ritsen" genoemd. Futhark is de benaming voor verscheidene Oudgermaanse runenalfabetten. De term voor de wetenschappelijke bestudering van runenalfabetten, runeninscripties en hun geschiedenis, is runologie of runenkunde. Runeninscripties zijn bekend van ca. 150 tot 1200 na Chr. en in Scandinavië nog een paar eeuwen langer. Na 800 na Chr. verloor het schrift op het Europese continent geleidelijk de concurrentiestrijd met het Latijns alfabet dat op scholen werd onderwezen. Het schrift werd voor allerlei boodschappen gebruikt, maar is vooral bekend van de runenstenen, die als herdenkingsmonumenten dienen. In bijna alle gebieden waar Germaanse volkeren zijn geweest, kunnen runeninscripties aangetroffen worden. Met name in Scandinavië zijn runeninscripties te zien. Veel inscripties staan op runenstenen, herdenkingsstenen die werden opgericht langs belangrijke handelswegen. De Einangstein bij het Slidrefjord in Noorwegen is de oudst bekende runeninscriptie die nog op de oorspronkelijke plaats staat. De steen staat in de nabijheid van grafheuvels en restanten van moerasijzerwinning. De twee Runenstenen van Jelling zijn wellicht de bekendste stenen. In de buurt van Sleeswijk, nabij het oude Haithabu, zijn vijf runenstenen te vinden. Dit zijn reconstructies, de originele stenen bevinden zich in het museum van de stad.
  • Los alfabetos rúnicos son un grupo de alfabetos que comparten el uso de unas letras llamadas runas, que se emplearon para escribir en las lenguas germánicas principalmente en Escandinavia y las islas Británicas, aunque también se usaron en Europa central y oriental, durante la Antigüedad y la Edad Media, antes y también durante la cristianización de la región. Las variantes escandinavas del alfabeto se conocen también como futhark o fuþark, término que deriva de las seis primeras runas:         que se transliteran como F, U, Þ, A, R y K. La variante anglosajona se conoce como futhorc, debido a los cambios producidos en la pronunciación de estas mismas seis letras en el inglés antiguo. Las inscripciones rúnicas más antiguas encontradas datan de alrededor del año 150, y a grandes rasgos, el alfabeto fue reemplazándose por el latino con la cristianización, alrededor del año 700 en la Europa central y al finalizar la época vikinga, alrededor de 1100, en Escandinavia. Sin embargo, el empleo de runas persistió en Escandinavia hasta entrado el siglo XX, especialmente en la Suecia rural, empleándose especialmente en la decoración con runas y en los calendarios rúnicos. Los tres alfabetos rúnicos más conocidos son: El futhark antiguo (c. 150-800) El futhorc anglosajón (400-1100) El futhark joven o futhark escandinavo (800-1100) A su vez existen varias versiones del futhark joven: Las runas de rama larga también llamadas danesas Las runas de rama corta o runas de Rök, también llamadas sueco-noruegas Las runas de Helsingia (sin poste o eje vertical) Las runas islandesas Con el paso del tiempo, el futhark joven derivó en: Las runas marcomanas Las runas medievales (1100-1500) Las runas dalecarlianas (c. 1500-c. 1800) Los orígenes de la escritura rúnica son inciertos. Muchos de los caracteres del futhark antiguo se asemejan considerablemente a caracteres del alfabeto latino. Otros candidatos para ser sus ancestros son los alfabetos del norte de Italia que datan de los siglos V a I a.  C. — lepóntico, rético y venético — todos ellos muy cercanos y descendientes del alfabeto etrusco. La comparación de las grafías muestra similitudes en muchos aspectos.
  • haraltr:kunukʀ:baþ:kaurua « Harald Re fece fare » kubl:þausi:aft:kurm faþur sin « stele codesta per Gorm padre suo » auk aft:þąurui:muþur:sina:sa « e per Thyra madre sua, questo » haraltr ias:s<ą>ʀ·uan·tanmaurk « Harald che conquistò la Danimarca » ala·auk·nuruiak « intera e la Norvegia » ·auk·tani·<karþi·>kristną « ed i danesi fece cristiani.  »]] L'alfabeto runico, detto "fuþark" (dove il segno þ corrisponde al suono th dell'inglese think), dalla sequenza dei primi 6 segni che lo compongono (*Fehu, *Uruz, *Þurisaz, *Ansuz, *Raido, *Kaunan), era l'alfabeto segnico usato dalle antiche popolazioni germaniche.
  • Ру́ны — письменность древних германцев. Употреблялась с I—II по XII век на территории современных Дании, Швеции и Норвегии, по X—XIII век в Исландии и Гренландии, а в шведской провинции Даларна вплоть до XIX века. После принятия христианства в странах Северной Европы руны как письменность были вытеснены латиницей. Сам термин «руны» имеет связь с древнегерманским корнем run («тайна»). Всего известно около 5000 рунических надписей, большая часть была найдена в Швеции. Кроме того, в средневековой Европе существовали рунические календари.
  • Als Runen bezeichnet man die alten Schriftzeichen der Germanen. Der Sammelbegriff umfasst Zeichen unterschiedlicher Alphabete in zeitlich und regional abweichender Verwendung. Runen können einerseits als Zeichen für jeweils einen Laut geschrieben werden, andererseits als Zeichen stehen für die jeweiligen Begriffe, deren Namen sie tragen. Daneben können sie Zahlen darstellen oder als magisches Zeichen verwendet werden. Abgesehen von einer kurzen Phase im hochmittelalterlichen Skandinavien wurde die Runenschrift nicht zur Alltagskommunikation verwendet und die Zeichenformen entwickelten sich nicht ausgerichtet auf eine flüssige Gebrauchsschriftlichkeit.
  • Runes are the letters in a set of related alphabets known as runic alphabets, which were used to write various Germanic languages before the adoption of the Latin alphabet and for specialized purposes thereafter. The Scandinavian variants are also known as futhark or fuþark; the Anglo-Saxon variant is futhorc or fuþorc (due to sound changes undergone in Old English by the same six letters). Runology is the study of the runic alphabets, runic inscriptions, runestones, and their history. Runology forms a specialized branch of Germanic linguistics. The earliest runic inscriptions date from around AD 150. The characters were generally replaced by the Latin alphabet as the cultures that had used runes underwent Christianization, by approximately AD 700 in central Europe and AD 1100 in Northern Europe. However, the use of runes persisted for specialized purposes in Northern Europe. Until the early 20th century, runes were used in rural Sweden for decorative purposes in Dalarna and on Runic calendars. The three best-known runic alphabets are the Elder Futhark (around AD 150–800), the Anglo-Saxon Futhorc (AD 400–1100), and the Younger Futhark (AD 800–1100). The Younger Futhark is divided further into the long-branch runes (also called Danish, although they also were used in Norway and Sweden); short-branch or Rök runes (also called Swedish-Norwegian, although they also were used in Denmark); and the stavesyle or Hälsinge runes. The Younger Futhark developed further into the Marcomannic runes, the Medieval runes (AD 1100–1500), and the Dalecarlian runes (around AD 1500–1800). Historically, the runic alphabet is a derivation of the Old Italic alphabets of antiquity, with the addition of some innovations. Which variant of the Old Italic family in particular gave rise to the runes is uncertain. Suggestions include Raetic, Etruscan, or Old Latin as candidates. At the time, all of these scripts had the same angular letter shapes suited for epigraphy, which would become characteristic of the runes. The process of transmission of the script is unknown. The oldest inscriptions are found in Denmark and Northern Germany, not near Italy. A "West Germanic hypothesis" suggests transmission via Elbe Germanic groups, while a "Gothic hypothesis" presumes transmission via East Germanic expansion.
  • As runas são um conjunto de letras s relacionados que usam letras características (também chamadas de runas), usadas para escrever nas línguas germânicas, principalmente na Escandinávia e nas ilhas Britânicas. Estes caracteres têm sido encontrados em pedras rúnicas, e em menor número em ossos e peças de madeira, assim como em pergaminhos e placas metálicas. Em todas as suas variedades, as runas podem ser consideradas como uma antiga forma de escrita da Europa do Norte. A versão escandinava que também é conhecida como Futhark, e a versão Anglo-saxónica conhecida como Futhorc (o nome também tem origem nas primeiras letras deste alfabeto). As inscrições rúnicas mais antigas datam de cerca do ano 150, e o alfabeto foi substituído pelo alfabeto latino com a cristianização, por volta do século VI na Europa central e no século XI na Escandinávia. Contudo, o uso de runas persistiu para propósitos especializados, principalmente na Escadinávia, na área rural da Suécia até ao início do século XX (usado principalmente para decoração e em calendários Rúnicos). Além do alfabeto, a cultura germânica antiga possuía um calendário, cujo ano se iniciava no dia 29 de Junho, representado pela runa Feob.
  • Runor är den uppsättning skrivtecken som uppstod århundradena efter Kristi födelse och brukades av germaner. "Runraden" kallas futhark på grund av de sex första runornas ordningsföljd: ᚠᚢᚦᚮᚱᚴ . De äldsta runfynden härrör från det sena 100-talet e. Kr. Runorna ersattes allteftersom, i Norden på 1000-1200-talet, av det latinska alfabetet även om runskriften länge levde kvar på sina håll. I Dalarna skrevs det exempelvis runor ända in på 1800-talet. Runorna fick också en renässans på 1600-talet genom Johannes Bureus som bland annat tryckte en lärobok med runor för skolbruk. Samtliga runinskrifter, såväl inom Norden som utanför, men än så länge med undantag för dalruneinskrifterna, samlas i Samnordisk runtextdatabas. Runfynd har gjorts från Sydeuropa ända upp till Lappland och Ryssland, men förekommer rikast inom Mälardalens runstenar. Ett par ytterst tveksamma fall har upptäckts i Nordamerika, däribland den uppmärksammade Kensingtonstenen och några också i Finland, nära den svenskspråkiga byn Vörå i Österbotten. Runor finns främst bevarade som inskrifter på stenar men också på ben och trä samt på runbleck som är små metallbleck av koppar, brons eller bly med inristade runor. Runliknande skrivtecken har använts bland de uraliska folken men med undantag för ungerska runor brukar dessa inte kallas för eller klassas som runor.
dbpedia-owl:thumbnail
dbpedia-owl:wikiPageExternalLink
dbpedia-owl:wikiPageID
  • 822093 (xsd:integer)
dbpedia-owl:wikiPageInLinkCount
  • 667 (xsd:integer)
dbpedia-owl:wikiPageOutLinkCount
  • 306 (xsd:integer)
dbpedia-owl:wikiPageRevisionID
  • 547713081 (xsd:integer)
dbpprop:children
dbpprop:date
  • March 2013
dbpprop:fam
dbpprop:hasPhotoCollection
dbpprop:imagesize
  • 150 (xsd:integer)
dbpprop:iso
  • Runr
dbpprop:languages
dbpprop:name
  • Runic
dbpprop:nativename
  • ᚱᚢᚾᛟ
dbpprop:needed
  • yes
dbpprop:sample
  • CodexRunicus.jpeg
dbpprop:time
  • Elder Futhark from the 2nd century AD
dbpprop:type
  • Alphabet
dbpprop:unicode
  • U+16A0&ndash;U+16FF
dcterms:subject
rdfs:comment
  • | |- | |- | |- | |- | |} Het runenschrift (kortweg runen) is het oudst bekende schrift gebruikt door de Germaanse volkeren van Noord-Europa, Groot-Brittannië, Scandinavië en IJsland vanaf ongeveer de 3e eeuw tot de 16e of 17e eeuw. Het bestaat uit letters samengesteld uit meestal rechte en hoekige lijnen die gemakkelijk in bijvoorbeeld steen of hout kunnen worden gekrast. Bij gebruik op metaal werden ook wel ronde vormen gebruikt. Het aanbrengen van runen werd destijds ook wel "ritsen" genoemd.
  • L’alphabet runique ou Futhark — terme formé à partir du nom des six premières lettres de cet alphabet — était l’alphabet utilisé par les anciens peuples de langue germanique, tels que les Anglo-Saxons (pour écrire le vieil anglais) ou les Scandinaves (pour écrire le vieux norrois). Au contraire des lettres de l’alphabet latin, les runes ont des noms dotés d’un sens intrinsèque.
  • Runy (alfabet runiczny) – alfabet używany do zapisu przez ludy germańskie. Niekiedy nazwę "runy" odnosi się także do systemów piśmienniczych stosowanych przez ludy tureckie oraz Madziarów. Używany również w obrzędach magicznych. Staronordyckie słowo *run oznacza tajemnicę.
  • haraltr:kunukʀ:baþ:kaurua « Harald Re fece fare » kubl:þausi:aft:kurm faþur sin « stele codesta per Gorm padre suo » auk aft:þąurui:muþur:sina:sa « e per Thyra madre sua, questo » haraltr ias:s<ą>ʀ·uan·tanmaurk « Harald che conquistò la Danimarca » ala·auk·nuruiak « intera e la Norvegia » ·auk·tani·<karþi·>kristną « ed i danesi fece cristiani.
  • ルーン文字(ルーンもじ、Runic alphabet)とは、ゲルマン語の表記に用いられた文字体系。スカンジナビア語やゴート語が源で「神秘」「儀」などを意味する。音素文字である。
  • Ру́ны — письменность древних германцев. Употреблялась с I—II по XII век на территории современных Дании, Швеции и Норвегии, по X—XIII век в Исландии и Гренландии, а в шведской провинции Даларна вплоть до XIX века. После принятия христианства в странах Северной Европы руны как письменность были вытеснены латиницей. Сам термин «руны» имеет связь с древнегерманским корнем run («тайна»). Всего известно около 5000 рунических надписей, большая часть была найдена в Швеции.
  • Los alfabetos rúnicos son un grupo de alfabetos que comparten el uso de unas letras llamadas runas, que se emplearon para escribir en las lenguas germánicas principalmente en Escandinavia y las islas Británicas, aunque también se usaron en Europa central y oriental, durante la Antigüedad y la Edad Media, antes y también durante la cristianización de la región.
  • 盧恩字母又稱為如尼字母,是一类已灭绝的字母,在中世纪的歐洲用来书写某些北欧日耳曼语族的语言,特别在斯堪的纳维亚半岛与不列颠群岛通用。斯堪的纳维亚半岛所用的盧恩文字被称作Futhark,不列颠岛所用的如尼文字被称作Futhorc。
  • Als Runen bezeichnet man die alten Schriftzeichen der Germanen. Der Sammelbegriff umfasst Zeichen unterschiedlicher Alphabete in zeitlich und regional abweichender Verwendung. Runen können einerseits als Zeichen für jeweils einen Laut geschrieben werden, andererseits als Zeichen stehen für die jeweiligen Begriffe, deren Namen sie tragen. Daneben können sie Zahlen darstellen oder als magisches Zeichen verwendet werden.
  • Runes are the letters in a set of related alphabets known as runic alphabets, which were used to write various Germanic languages before the adoption of the Latin alphabet and for specialized purposes thereafter. The Scandinavian variants are also known as futhark or fuþark; the Anglo-Saxon variant is futhorc or fuþorc (due to sound changes undergone in Old English by the same six letters). Runology is the study of the runic alphabets, runic inscriptions, runestones, and their history.
  • As runas são um conjunto de letras s relacionados que usam letras características (também chamadas de runas), usadas para escrever nas línguas germânicas, principalmente na Escandinávia e nas ilhas Britânicas. Estes caracteres têm sido encontrados em pedras rúnicas, e em menor número em ossos e peças de madeira, assim como em pergaminhos e placas metálicas. Em todas as suas variedades, as runas podem ser consideradas como uma antiga forma de escrita da Europa do Norte.
  • Runor är den uppsättning skrivtecken som uppstod århundradena efter Kristi födelse och brukades av germaner. "Runraden" kallas futhark på grund av de sex första runornas ordningsföljd: ᚠᚢᚦᚮᚱᚴ . De äldsta runfynden härrör från det sena 100-talet e. Kr. Runorna ersattes allteftersom, i Norden på 1000-1200-talet, av det latinska alfabetet även om runskriften länge levde kvar på sina håll. I Dalarna skrevs det exempelvis runor ända in på 1800-talet.
rdfs:label
  • 盧恩字母
  • Runes
  • Runen
  • Alfabeto rúnico
  • Rune
  • Alfabeto runico
  • ルーン文字
  • Runen
  • Runy
  • Runas
  • Руны
  • Runor
owl:sameAs
http://www.w3.org/ns/prov#wasDerivedFrom
foaf:depiction
foaf:isPrimaryTopicOf
is dbpedia-owl:series of
is dbpedia-owl:wikiPageDisambiguates of
is dbpedia-owl:wikiPageRedirects of
is dbpprop:children of
is dbpprop:script of
is dbpprop:series of
is dbpprop:sisters of
is dbpprop:writing of
is owl:sameAs of
is foaf:primaryTopic of