The Romanian occupation of Pokuttya took place in early 1919, when, as a result of alliances concluded between Romania and Poland, the former entered the southeastern corner of the former Austro-Hungarian ruled province of Galicia. During the interwar period, Romania was Poland's main ally in Eastern Europe (see Polish-Romanian Alliance). Both nations were bound by several treaties and history of this alliance dates back to the end of World War I and the Treaty of Versailles. However, to actively cooperate, governments in Bucharest and Warsaw emphasized the necessity of a shared border. Discussions about the border started in Paris some time at the beginning of 1919 and continued during the following months.

Property Value
dbo:abstract
  • Okupacja Pokucia przez Rumunię − zajęcie przez Rumunię Pokucia w maju 1919. Po ukraińskiej deklaracji przyłączenia do Zachodnioukraińskiej Republiki Ludowej Bukowiny, ogłoszonej 3 listopada 1918, w dniu 11 listopada wkroczyła tam armia rumuńska, opanowując cały obszar bez oporu. Sekretariat Państwowy ZURL zakazał w dniu 14 listopada wojskom ukraińskim podejmowania jakichkolwiek akcji militarnych, ograniczył się tylko do wysłania not protestacyjnych. W tej sytuacji, w czasie wojny polsko-ukraińskiej, strona polska roszcząca sobie historyczne i kulturalne prawo do dawnych ziem polskich na Pokuciu, dążyło do utworzenia wspólnej granicy z Rumunią. Zablokowałoby to m.in. eksport ropy naftowej z Borysławsko-Drohobyckiego Zagłębia Naftowego, w zamian za który ZURL otrzymywała dostawy żywności, broni i amunicji. W kwietniu 1919 szef Sztabu Generalnego Wojska Polskiego zwrócił się do Polskiej Misji Wojskowej w Bukareszcie z poleceniem podjęcia rozmów z dowództwem rumuńskim na temat udziału Rumunii w wojnie z ZURL. Proponowano atak w kierunku Stanisławowa i później na Lwów. Władze rumuńskie potraktowały wspólne działania życzliwie, ale uzależniły swoją decyzję od stanowiska Francuskiej Misji Wojskowej. Stanowisko Misji było początkowo negatywne, jednak zmieniło się po odwołaniu do Francji szefa Misji - gen. Henri Berthelota. Jednocześnie starano się o przemieszczenie na Bukowinę m.in. 4 Dywizji Strzelców Polskich. Strona polska liczyła także na otwarcie możliwości transportu zaopatrzenia przez Rumunię. 22 maja rozpoczęło się wycofywanie części wojsk polskich z frontu polsko-ukraińskiego. Było to podyktowane ostrym sprzeciwem Rady Najwyższej państw Ententy, która obradując 21 maja pod przewodnictwem Davida Lloyda George'a zażądała przerwania ofensywy polskiej w na obszarze wschodniogalicyjskim. Drugim powodem było zagrożenie wybuchem konfliktu polsko-niemieckiego. Chcąc zapewnić sobie choćby częściowe związanie sił ukraińskich, i odciążenie frontu polskiego, zintensyfikowano kontakty polsko-rumuńskie. W tym samym dniu Rumunia zaoferowała Polsce pomoc, wydzielając do walk na południe od Dniestru 10 tysięcy żołnierzy. 25 maja 1919 armia rumuńska wkroczyła na Pokucie, kierując się bez przeszkód w kierunku Kołomyi. Nie napotkała żadnego oporu. Wojska rumuńskie składały się z niepełnej i słabo uzbrojonej jednej dywizji piechoty gen. Iacoba Zadika, oraz grupy jazdy. Rumuni byli wspierani przez lokalne placówki polskiej konspiracji. Rumuński Sztab Generalny ogłosił, że wojska rumuńskie wkraczają, aby chronić miejscową ludność, niezależnie od narodowości i wyznania, przed inwazją bolszewicką, jak również tłumaczył inwazję działaniami militarnymi na Zakarpaciu, prowadzonymi przeciw Węgierskiej Republice Rad. 25 maja oddziały POW pod dowództwem inż. Antoniego Deblessema opanowały Stanisławów. Po kilku godzinach przybyły wojska polskie, które maszerując dalej na południe spotkały się w Otyni z oddziałami rumuńskimi. Na początku czerwca armia rumuńska zajęła powołaną przez miejscową ludność huculską tzw. Republikę Huculską. Wskutek akcji rumuńskiej część oddziałów ukraińskich (1 Brygada Górska UHA i Grupa "Hłyboka") utraciły styczność z głównymi siłami, i zmuszone były przejść na Zakarpacie, gdzie zostały internowane przez władze czechosłowackie. 2 czerwca rząd ZURL skierował do rządu Rumunii oficjalny protest, jednak, z braku sił, nie podjął żadnej akcji militarnej. Dlatego też do połowy czerwca 1919 wycofano większość sił rumuńskich na front węgierski, pozostawiając tylko 2 tysiące żołnierzy. Okupacja rumuńska trwała do początku sierpnia 1919. (pl)
  • The Romanian occupation of Pokuttya took place in early 1919, when, as a result of alliances concluded between Romania and Poland, the former entered the southeastern corner of the former Austro-Hungarian ruled province of Galicia. During the interwar period, Romania was Poland's main ally in Eastern Europe (see Polish-Romanian Alliance). Both nations were bound by several treaties and history of this alliance dates back to the end of World War I and the Treaty of Versailles. However, to actively cooperate, governments in Bucharest and Warsaw emphasized the necessity of a shared border. Discussions about the border started in Paris some time at the beginning of 1919 and continued during the following months. The proposal for occupation was first advanced by the Romanian government of Ion I. C. Brătianu on May 8, 1919. Brătianu suggested this as a means to separate both Czechoslovakia and Hungary from Soviet influences, thus consolidating the position of both Greater Romania and the Second Polish Republic, as well as help the Poles get in touch with their Romanian ally. The proposal was accepted by the Polish leader, Marshal Józef Piłsudski and on May 24, 1919, the Romanian Army 7. Infantry Division, led by General Iacob Zadik, entered Pokuttya. After three days, the Romanians met the Poles in the area of Kalusz. As Polish Army was involved in other conflicts (chiefly with the Soviets), the Romanians stayed in Pokuttya until late August 1919. Their units were stationed in such towns as Ivano-Frankivsk, and Kolomyia. In late summer of 1919 Polish troops entered Pokuttya (see Polish-Ukrainian War) and the Romanians withdrew to their country. Also, the mutual cooperation resulted in Romanian permit for the free passage of the 4th Riflemen Division (under General Lucjan Żeligowski). This unit was kept in Romanian province of Bukovina for political purposes, and on June 17, 1919 the Romanians allowed it to enter Poland. (en)
dbo:causalties
  • Unknown
dbo:combatant
  • Romania
dbo:commander
dbo:isPartOfMilitaryConflict
dbo:place
dbo:result
  • Romanian victory
dbo:strength
  • Unknown
  • 7th Infantry division
dbo:thumbnail
dbo:wikiPageExternalLink
dbo:wikiPageID
  • 12483441 (xsd:integer)
dbo:wikiPageRevisionID
  • 699622939 (xsd:integer)
dbp:casualties
  • Unknown
dbp:commander
  • Unknown
dbp:date
  • May–August 1919
dct:subject
rdf:type
rdfs:comment
  • The Romanian occupation of Pokuttya took place in early 1919, when, as a result of alliances concluded between Romania and Poland, the former entered the southeastern corner of the former Austro-Hungarian ruled province of Galicia. During the interwar period, Romania was Poland's main ally in Eastern Europe (see Polish-Romanian Alliance). Both nations were bound by several treaties and history of this alliance dates back to the end of World War I and the Treaty of Versailles. However, to actively cooperate, governments in Bucharest and Warsaw emphasized the necessity of a shared border. Discussions about the border started in Paris some time at the beginning of 1919 and continued during the following months. (en)
  • Okupacja Pokucia przez Rumunię − zajęcie przez Rumunię Pokucia w maju 1919. Po ukraińskiej deklaracji przyłączenia do Zachodnioukraińskiej Republiki Ludowej Bukowiny, ogłoszonej 3 listopada 1918, w dniu 11 listopada wkroczyła tam armia rumuńska, opanowując cały obszar bez oporu. Sekretariat Państwowy ZURL zakazał w dniu 14 listopada wojskom ukraińskim podejmowania jakichkolwiek akcji militarnych, ograniczył się tylko do wysłania not protestacyjnych. Okupacja rumuńska trwała do początku sierpnia 1919. (pl)
rdfs:label
  • Romanian occupation of Pokuttya (en)
  • Okupacja Pokucia przez Rumunię (pl)
owl:sameAs
prov:wasDerivedFrom
foaf:depiction
foaf:isPrimaryTopicOf
foaf:name
  • Romanian occupation of Pokuttya (en)
is dbo:wikiPageRedirects of
is foaf:primaryTopic of