| dbpprop:abstract
|
- The Romance languages (sometimes referred to as Romanic languages, Latin languages, Neolatin languages or Neo-Latin languages) are a branch of the Indo-European language family comprising all the languages that descend from Latin, the language of ancient Rome. There are more than 600 million native speakers worldwide, mainly in the Americas, Europe, and Africa, as well as many smaller regions scattered throughout the world. Today, there are 25 surviving Latin languages; but perhaps many more were previously in existence which evolved from local vernaculars of Latin. The six most widely spoken Romance languages are Spanish, Portuguese, French, Italian, Romanian and Catalan. Among numerous other Romance languages are Corsican, Leonese, Occitan, Aromanian, Sardinian, Venetian and Galician.
- Die romanischen Sprachen bilden einen Zweig der [[Indogermanische Sprachfamilie|indogermanischen Sprachen. Es gibt etwa 15 romanische Sprachen mit rund 700 Mio. Muttersprachlern, 850 Mio. inklusive Zweitsprechern. Die sprecherreichsten romanischen Sprachen sind [[Spanische Sprache|Spanisch (330 Mio. Sprecher, 415 Mio. inklusive Zweitsprecher), [[Portugiesische Sprache|Portugiesisch (216 Mio. ), [[Französische Sprache|Französisch (80 Mio. , 265 Mio. inklusive Zweitsprecher), [[Italienische Sprache|Italienisch (62 Mio. ) und [[Rumänische Sprache|Rumänisch (28 Mio.). Im Gegensatz zu den meisten anderen Sprachgruppen ist die [[Protosprache|Ursprache des Romanischen gut bezeugt es handelt sich um das gesprochene [[Lateinische Sprache|Latein der Spätantike (Volkslatein oder [[Vulgärlatein). Das Lateinische selbst gilt nicht als romanische Sprache, sondern wird zu den [[Italische Sprachen|italischen Sprachen gerechnet, von denen mit den romanischen Sprachen nur das Lateinische heute noch "Nachkommen" hat. [[BildMap-Romance_Language_World. png|350px|thumb|Die romanischen Weltsprachen. Dunkle Farbtöne stellen offiziellen Sprachstatus dar, helle eine inoffizielle weite Verbreitung.
- Les llengües romàniques o neollatines són llengües que procedeixen del llatí vulgar (entés en el sentit etimològic de "popular", 'parlat pel poble', com oposat al llatí clàssic i literari). Formen un subgrup dins de les llengües itàliques, branca de les llengües indoeuropees. Aquestes llengües es parlaven o es continuen parlant en un territori que rep el nom de Romània, i que actualment cobreix majoritàriament el sud europeu de l'antic imperi Romà; els termes "romà/na" i "Romània" procedeixen efectivament de l'adjectiu llatí romanus: es considerava que els seus parlants empraven una llengua presa de la dels romans, per oposició a altres llengües presents en els territoris de l'antic Imperi, com el fràncic a França, llengua dels francs pertanyent a la família de les llengües germàniques. El primer escrit en què es troba el terme romà, d'una forma o una altra, referit a una llengua romànica es remunta al concili de Tours, l'any 813. És a partir d'aqueix concili que es considera que la primera llengua vulgar es distingeix del llatí, i es designa en efecte com una llengua a banda. Es tracta d'una forma de protofrancès, que rep el nom de rustica romana lingua o roman. No obstant això, en els Cartularis de Valpuesta, hi ha un text anterior que data de l'any 804, escrit en un castellà molt primitiu. L'evolució del llatí vulgar cap a les llengües romàniques es data grosso modo de la manera següent: entre 200 aC i 400 aproximadament: diferents formes de llatí vulgar. entre 500 i 600: aquestes formes comencen a distingir-se entre si. a partir de 800: es reconeix l'existència de les llengües romàniques.
- Románské jazyky je rodina jazyků, které se vyvinuly z latiny. Stejně jako latina náleží do skupiny indoevropských jazyků. Někdy se označují také jako novolatinské. Tyto jazyky vznikly především tam, kde se kdysi rozkládala (západo) římská říše, v níž latina byla úředním jazykem. Každá oblast byla přitom ovlivněna původními jazyky obsazených území a národů. Často tedy vznikaly různé pidžiny nebo kreolské jazyky.
- Las lenguas romances (también denominadas lenguas románicas o neolatinas) son una rama indoeuropea de lenguas estrechamente relacionadas entre sí y que históricamente aparecieron como evolución del latín vulgar (entendido en su sentido etimológico de ‘hablado por el pueblo’ y como opuesto al latín clásico). La lengua romance más hablada es el español, hablado por más de 400 millones de personas.
- Romaaniset kielet ovat latinasta kehittyneitä indoeurooppalaisia kieliä ja muodostavat itaalisten kielten alaluokan. Latinalla tässä tarkoitetaan nimenomaan jokapäiväistä arkikieltä, vulgaarilatinaa, ei kirjallisuuden klassista latinaa. Nykyään puhutuimmat romaaniset kielet ovat espanja, portugali, ranska, italia ja romania.
- On nomme langue romane toute langue issue essentiellement du latin vulgaire (au sens étymologique de « populaire »), c'est-à-dire la forme de latin vernaculaire utilisée pour la communication de tous les jours, par opposition au latin classique et littéraire. Ce sont des langues indo-européennes basées sur le latin. 250px|thumb|left|Pays européens où une ou plusieurs langues romanes sont parlées. Ces langues ont été parlées ou le sont encore dans un ensemble géographique désigné par le terme de Romania, désignant le Nord-Ouest européen de l'ancien Empire romain d'occident et l'Empire Romain d'Orient, resté debout, où les Valaques parlaient latin (mais où la langue grecque est rapidement devenue officielle en Europe et Anatolie, tandis que la Syrie, la Palestine et l'Égypte passèrent à l'arabe après la conquête musulmane). Les mots roman(e) et Romania remontent bien sûr à des dérivés de l'adjectif latin romanus l'on considérait en effet que leurs locuteurs utilisaient une langue issue de celle des Romains, par opposition à d'autres introduites ultérieurement dans les territoires de l'Empire, comme le francique au nord de la France, langue des Francs appartenant à la famille des langues germaniques. La première attestation du terme de roman, sous une forme ou une autre, remonte au concile de Tours. C'est lors de ce concile – l'un des cinq réunis cette même année à l'initiative de Charlemagne – qu'une distinction est faite entre une langue de type roman et une langue germanique. Il s'agit d'une forme évoluée d'une des langues gallo-romanes, ancêtre des langues actuelles parlées sur le territoire français et nommée rustica romana lingua, ou encore roman. Cette écriture encore largement latinisée, est, dans l'état actuel des connaissances, la première source écrite romane attestée (ce qui ne signifie pas que ce soit la première langue à être apparue comme clairement différente du latin). Le premier ouvrage théorique sur les langues romanes est, en latin, le De Vulgari Eloquentia (« De l'éloquence vulgaire ») de Dante, où apparaissent les dénominations de langue d'oïl, langue d'oc et de langue de si. Ces noms sont donnés subjectivement en fonction de la forme respective de la particule affirmative invariable oui dans les différents groupes linguistiques mais les délimitations géographiques que le poète florentin a voulu exprimer restent toutefois difficiles à percevoir aujourd'hui. On date grosso modo l'évolution du latin vulgaire vers les langues romanes ainsi entre -200 et 400 environ différentes formes de latin vulgaire; entre 500 et 600 ces formes commencent à se différencier plus ou moins nettement; En 813, au concile de Tours, l'existence de langues romanes est reconnue, puisque le concile demande que désormais les sermons soient prononcés en « rusticam Romanam linguam » (langue romane rurale) et non plus en latin afin d'être compris par tous. Après 842 premier texte complet rédigé en une langue romane (peut-être le prémice de la langue d'oïl), les Serments de Strasbourg. Les langues romanes partagent un ensemble de traits communs donnant une bonne cohérence à cette famille de langues, parmi lesquels les plus importants sont un lexique principalement issu du latin vulgaire avec divers substrats dont des langues celtes, comme les parlers gaulois de Gaule cisalpine et de Gaule transalpine ou le celtibère, pour toutes les langues romanes sauf le roumain et le sarde; une réorganisation du système vocalique latin; des phénomènes importants de palatalisation des consonnes; la disparition quasi complète du neutre, à l'exception du roumain; une réorganisation importante du système verbal, par le développement, notamment, de verbes auxiliaires, la suppression du futur latin, la création d'un futur périphrastique formé à partir du verbe avoir (chanter-as → chanteras), celle d'un conditionnel; le développement des articles, inconnus du latin.
- Az újlatin nyelvek vagy román nyelvek egymással igen közeli rokonságban álló modern nyelvek, amelyek az indoeurópai nyelvek italikus (itáliai) csoportjába tartozó latin nyelv beszélt változataiból alakultak ki. Napjainkban hozzávetőlegesen 850 millió anyanyelvi beszélője van e nyelveknek világszerte, főleg Amerikában, Európában és Afrikában. Az újlatin nyelvű európai országokat összefoglaló néven Romaniának is nevezik. Az összes újlatin nyelv az ún. vulgáris latinól származik, ami Róma valóságos, tehát beszélt nyelve volt, és melynek változásait az irodalmi nyelv jóval kevésbé, vagy egyáltalán nem követte (azaz már igen korán kétféle nyelvállapotról beszélhetünk), és a különbség utóbb egyre nagyobb lett (bár az irodalmi nyelv, melyből aztán a középkor nemzetközi nyelve lett, maga is sokat változott közben). Tekintve, hogy az oktatásban mindenkor mutatkozott egy igény, hogy a beszélt nyelvet újra és újra közelítsék az ideálisnak elképzelt aranykori állapotokhoz (a legnagyobb presztízsű szövegek és a latin Biblia nyelvéhez), a folyamatos átalakulás egy bonyolult kölcsönhatás volt az írott és beszélt nyelvváltozatok között. Az i. e. 3. század és i. sz. 2. század között a latin vált az uralkodó nyelvvé a Földközi-tenger térségében az Ibériai-félszigettől a Balkánig. A latin volt a birodalom nyugati felében az érvényesülés, a kereskedelem, a jog (utóbb pedig a kereszténység) nyelve, az áttérésre tehát sokféle erőteljes motiváció hatott. A provinciákban változatos tendenciák érvényesültek, annyit mindenesetre lehet mondani összefoglalóan, hogy meglepő gyorsasággal merült feledésbe számos helybeli nyelv, és a kulturális asszimilálódás is igen erőteljes volt annak ellenére is (vagy talán éppen azért), hogy a birodalomnak nem volt sem közös nyelvi, sem közös kultúrpolitikája. Az idő múltával a vulgáris latin területi változatai folyamatosan elkezdtek helyi nyelvjárásokká, majd dialektusokká fejlődni. Ez a változás az 5. században a Római Birodalom felbomlása után tovább gyorsult, és elvezetett a ma ismert újlatin nyelvekhez, úgymint: portugál, spanyol, katalán, francia, olasz és román. A 15. századra az újlatin nyelvek túllépték Európa határait és a spanyol, portugál és francia terjeszkedés során eljutottak Amerikába és Afrikába. Napjainkban már az újlatin nyelvek anyanyelvi beszélőinek kétharmada Európán kívül él. Az újlatin nyelvek pontos besorolása mindamellett nem túl egyszerű, mivel (összevetve az egyéb indoeurópai rokon nyelvekkel) még mai állapotukban is igen közel állnak egymáshoz, ún. dialektális kontinuumot alkotva. Így az egyszerűbb szövegkörnyezetekben valamennyiük között – legalább írásban – elég jó a kölcsönös érthetőség: például egy elegendő nyelvérzékkel rendelkező spanyolul beszélő szóban alapvetően meg fogja érteni a galíciai portugált, a katalánt és az olaszt, írásban a portugált, a franciát és a románt is.
- Le lingue romanze o lingue latine o lingue neolatine sono le lingue derivate dal latino, che hanno nel mondo circa 700 milioni di parlanti. Esse sono l'evoluzione diretta non del latino classico ma del latino volgare a seguito dell’espansione dell’impero romano. Tali varietà linguistiche vennero dunque inizialmente definite come volgare, ossia popolare nel senso etimologico del termine (da vulgus, "popolo" in latino). La parola volgare non va dunque intesa come dispregiativa, ma semplicemente come riferimento alla lingua vernacolare, quella cioè impiegata - nella sua forma prevalentemente orale - nella vita quotidiana, in distinzione a quella della tradizione letteraria e ufficiale dello stato romano. Il termine “romanzo” deriva dall’avverbio latino ROMANICE riferito al parlare vernacolo (romanice loqui) rispetto al parlare in latino (latine loqui). Da ROMANICE deriva la forma francese romanz, da cui l’italiano romanzo. Tali parlate formano quello che in dialettologia viene chiamato continuum romanzo. L’area in cui si sono sviluppate - e sono ancora parlate nelle loro versioni contemporanee - tali lingue viene chiamata Romània e corrisponde in linea di massima alla parte europea occidentale dell’impero romano, esclusa la Britannia, con l’aggiunta del territorio corrispondente alla Dacia e di altre isole linguistiche neolatine minori diffuse nei Balcani. Nel Nordafrica l'invasione araba ha cancellato ogni volgare latino che vi si era sviluppato, mentre la persistenza dell'impero nella sua porzione orientale, con l'impiego prevalente della lingua greca a livello ufficiale, ha impedito la diffusione popolare del latino, prevenendo sviluppi linguistici analoghi a quelli occorsi nella porzione occidentale. I latini volgari, come del resto il latino classico e le lingue romanze, vengono classificati nelle ramificazioni delle lingue italiche, nell'albero delle lingue indoeuropee.
- ロマンス諸語は[[インド・ヨーロッパ語族[[イタリック語派[[ラテン・ファリスキ語群に属する言語のうち、[[ラテン語の口語である[[俗ラテン語に起源をもつ[[言語の総称である。ロマン諸語、ロマンス語、ロマン語とも言う。 通常、[[西ローマ帝国崩壊のころ以降の言語を指し、俗ラテン語自身は含まれない。そのため、ロマンス語派、ロマンス語群などと呼ぶのは、適切ではない。ただし、俗ラテン語を含めることもあり、その場合、ロマンス語群とも呼ぶ。また、ラテン・ファリスキ語群のことをロマンス語群、イタリック語派のことをロマンス語派と言うこともある。 主に複数形の形態の違いによって、東西に分けられる（東: 母音交代（ラテン語の主格形から）、西: -(e)s（ラテン語の対格形から））。[[サルデーニャ語は複数形が-sとなるが、イタリア語に近いため東に分けられる。 [[方言連続体についての論議の際、しばしばロマンス系諸語の近似性について言及される。これは近代言語学の父・[[フェルディナン・ド・ソシュールが[[一般言語学講義の中で[[フランス語と[[イタリア語は一つの方言連続体であり、「明確な境界線を引くことは難しい」と記している事からも伺える。ロマンス諸語は個々の言語である前に[[ラテン語の[[方言であり、その差異は[[日本語の方言程度にしか存在していないが、政治的理由から明確に異なる存在とされている。故に少ない違いでも独立言語と称する余地があり、方言を尊重する流れにある近年の欧州では多くの地方言語がその存在感を深めつつある。
- [[Bestand:Map-Romance Language World. png|thumb|right|400px|Romaanse talen wereldwijd:██ Frans De Romaanse talen zijn een voornamelijk Zuid-Europese tak van de Indo-Europese taalfamilie. Tegenwoordig worden deze talen door emigratie en kolonisatie echter ook gesproken in veel andere delen van de wereld, met name Latijns-Amerika.
- Romanske språk er språkene som stammer fra latin. De utgjør en språkgruppe innenfor de indoeuropeiske språkene. Da Romerriket vokste, ble latin innført i de okkuperte områdene. Språket utviklet seg imidlertid i mange forskjellige retninger, og det er disse dialektene som har blitt til dagens romanske språk. De levende romanske språkene er: portugisisk galisisk spansk aragonesisk asturiansk katalansk oksitansk fransk frankoprovençalsk italiensk normansk retoromansk ladinsk mirandesisk friulisk rumensk Språkene som er nevnt i parentes blir delvis sett på som dialekter. De romanske språk sammenfattes ofte etter lingvistiske og historiske kriterier i grupper. Grensene mellom gruppene er imidlertid flytende, siden det nesten alltid fins dialekter som formidler mellom to romanske språk, selv på tvers av gruppene. Iberoromanske språk omfatter portugisisk, galisisk, spansk, aragonesisk og asturiansk. Galloromanske språk omfatter oksitansk, fransk og frankoprovençalsk. Katalansk står i en mellomstilling mellom de ibero- og galloromanske språk (spesielt oksitansk). Retoromanske språk har blitt brukt for å sammenfatte retoromansk, ladinsk og friulisk, men det er svært omstridt hvorvidt denne sammenfatningen er berettiget.
- Języki romańskie to podrodzina języków indoeuropejskich, którymi posługuje się jako językami ojczystymi około 750 mln osób, zamieszkujących przede wszystkim południowo-zachodnią Europę, Amerykę Łacińską. Języki te rozwinęły się w okresie preromańskim z łaciny ludowej, którą posługiwano się na znacznych obszarach imperium rzymskiego. Okres od 800 roku uznaje się za okres romański. Najstarsze zabytki języków romańskich pochodzą z X wieku. Najpowszechniej używanymi językami z tej grupy są: hiszpański, portugalski, francuski, włoski i rumuński. Bogatą tradycję literacką posiadają również języki prowansalski i kataloński. Na bazie języków romańskich powstały języki sztuczne, z których najbardziej znane to esperanto, ido, interlingua, lingua franca nova i wenedyk.
- As línguas românicas (também designadas por línguas latinas, línguas neo-latinas, línguas novilatinas, romances ou romanços) são um grupo de idiomas proveniente da família mais vasta das línguas indo-europeias, que se originaram a partir da evolução do latim (especificamente, do latim vulgar falado pelas classes populares). Atualmente, são constituídas pelos seguintes idiomas principais, também conhecidos como línguas neolatinas: português, espanhol, italiano, francês, romeno e catalão. Há também uma grande quantidade de idiomas usados por um menor número de falantes, como o galego, o vêneto, o siciliano, o piemontês, o corsa, o napolitano, o sardo, o occitano, o romanche; o aragonês, o asturiano, valenciano (dialetos do catalão).
- Limbile romanice sau neolatine sunt toate limbile derivate din latina vulgară. Fac parte din subfamilia italică a limbilor indo-europene. Au mai mult ca 700 de milioane de vorbitori nativi răspândiţi în întreaga lume, mai ales în Europa, America de Sud şi Africa. Limbile romanice şi-au rădăcinile în aşa-numita latină vulgară, sociolectul popular al limbii latine vorbit de legionişti, colonizatori şi comercianţi ai Imperiului Roman, deosebit de limba clasică folosită de clasele superioare ale societăţii. Între aniile 350 î. Hr şi 150, expanisunea Imperiului a cauzat că latina a devenit limba dominantă a Europei de Vest şi de Sud continentale, influenţând de asemenea dialectele folosite în Marea Britanie, Africa de Nord şi partea de nord a Balcanilor. În timpul căderii Imperiului şi după împărţirea lui în secolul V, dialectele latine au început să se diferenţieze ducând la apariţia limbilor noi. Imperii de peste mări create de Portugalia, Spania şi Franţa au dus la răspândirea limbilor romanice în lume. Acum peste 70% de vorbitori ai limbilor neolatine trăiesc în afară Europei. În ciuda influenţelor din limbile germanice şi cele preromane, iar în cazul limbii române – cele slave – fonologia, morfologia, lexica şi sintaxa tuturor limbii romanice au evoluat în cea mai mare parte din latina vulgară. Toate au pierdut sistemul de declinare al limbii latine (totuşi româna şi-a dezvoltat unul prin punerea pronumelor demonstrative latine la sfârşitul cuvintelor) şi prin urmare folosesc mai multe prepoziţii.
- Романские языки — группа языков и [[диалектов, входящих в [[индоевропейские языки|индоевропейскую языковую семью и генетически восходящих к общему предку — [[латинский язык|латыни. Название романский происходит от латинского слова romanus (римский). [[Наука, изучающая романские языки, их происхождение, развитие, классификацию и т. д. называется [[романистика и является одним из подразделов языкознания ([[лингвистика).
- Romanska språk är en grupp av indoeuropeiska språk som utvecklats från latinet. Eftersom de utvecklades ur talspråksvarianten skiljer de sig kraftigt från det klassiska latinska skriftspråket.
- Roman dilleri, Hint-Avrupa dillerinin alt birimi, kökeni Roma İmparatorluğu'nun dili Latince olan bütün dilleri kapsar. Dünya çapında Romans dillerini anadili gibi bilen insan sayısı 600 milyondan fazladır. Bu diller Amerika, Avrupa ve Afrika kıtalarında daha sık rastlanılan dillerdir, ama genel olarak dünyanın her yerine dağılmış oldukları söylenebilir. Bütün Roman dilleri (kimi zaman Romanik diye de geçer) Genel Latince'den gelir. Roma edebiyatında kullanılan Klasik Latince'den daha farklı olan Genel Latince'yi Roma İmparatorluğu'nun tebasında olan askerler, seyyahlar ve köleler kullanırdı. M. Ö. 200 ve M.S. 100 yılları arasında, imparatorluğun genişlemesi, devletin eğitim ve yönetim politikalarıyla birleşince, Genel Latince İber Yarımadası'ndan başlayarak Karadeniz'in doğu kıyılarına kadar olan geniş bir alanda ilk dil olarak kullanılır oldu. İmparatorluğun beşinci yüzyıldaki gerilemesi ve çöküşüyle birlikte, Genel Latince yerelleşti ve bu dilden onlarca farklı yerel dil ve lehçe oluştu. Fransız, Portekiz ve İspanyol denizaşırı sömürge imparatorlukları onbeşinci yüzyıldan sonra bu dilleri başka kıtalara da yaymaya başladılar - öyle ki bütün Roman dillerini kullananların 2/3'ü artık Avrupa dışındaydı. Roma öncesi diller ve sonraki işgallere rağmen, Roman dillerinin fonetik, morfolojik özellikleri, sözcükleri ve sözdizimi aslen Genel Latince'ye dayanmaktadır. Bu dillerin, grup olarak, bu gibi dilbilgisi özellikleri, onları Hint-Avrupa dillerinin diğer altbirimlerinden ayırır. Genel olarak, bir iki istisna hariç, Romans dilleri Klasik Latince'nin çekim yapısını kaybetmiştir. Bunun sonucunda Romans dilleri ÖFN (Özne-Fiil-Nesne) cümle yapısını ve edatların geniş anlamda kullanımını zorunlu hale getiren bir yapı geliştirmişlerdir.
- Файл:Romance 20c en. png Розповсюдження романських мов у Європі Файл:Map-Romance Language World. png Розповсюдження романських мов у світі Романські мови - група мов індоєвропейської родини, пов'язана спільним походженням від латини, закономірностями розвитку і помітними рисами структурної спільності. Термін "романські" походить від лат. romanus. Це латинське слово в ранньому Середньовіччі означало народне мовлення, відмінне як від класичної латини, так і від германських та інших діалектів. Мовців у світі близько 600 млн. Романські мови як державні чи офіційні вживають 66 країн (у т. ч. французьку - 30 країн, іспанську - 23 країни, португальську - 7, італійську - 4, румунську - 2 країни). Французька та іспанська, крім того, є офіційними та робочими мовами Генеральної Асамблеї ООН. Ще декілька романських мов мають статус парціальної ("часткової") мови у відповідних країнах: галісійська, каталанська та окситанська у формі аранської говірки в Іспанії, ретороманська у Швейцарії. Решта романських мов є мовами хатнього вжитку без особливого соціального статусу: окситанська у Франції, сард(ин)ська в Італії, аромунська - поза Румунією на Балканах. Ядром формування романських мов є колишні землі Римської імперії навколо Середземного моря, де збереглося романське мовлення - це т. зв. "Стара Романія". Внаслідок колоніальної експансії у 16-19 ст. романські мови зазнали світового поширення ("Нова Романія" або Латинська Америка та численні країни Африки). Романські мови пов'язані поступовими переходами, що утруднює їхню класифікацію. Виділяють мови "суцільної Романії" (від португальської до італійської), які найповніше продовжують спільнороманський мовний тип (А. Алонсо, В. фон Вартбург). Їм протистоять, з одного боку, "внутрішня" мова - сардська з численними архаїчними рисами, а з іншого - "зовнішні" мови - французька, ретороманська, балкано-романські із значними інноваціями та більшими впливами субстрату, адстрату, суперстрату (В. Гак). Спільні риси звукової системи - 7 голосних, найповніше збережених в італійській мові (в окремих мовах є ще носові голосні, передні огублені та середні); групи латинських приголосних зазнали в них спрощення і перетворення. Романські мови - флективні з сильною тенденцією до аналітизму. Морфологічне вираження нерегулярне. Іменник має 2 числа, 2 роди, у балк. -романських 2 відмінки; є різноманітні форми артиклів. Займенники зберігають елементи відмінкової системи. Прикметник в цілому узгоджується з іменником. Дієслово має систему розвинених форм (бл. 50 простих і складні); є 4 способи і 16 часів, 2 стани, своєрідні неособові форми, з якими утворюються перифрази зі становим значенням. Порядок слів у реченні переважно SPO. Прикметник-означення звичайно іде після означеного. Словник успадкував в основному народний лексичний фонд, є чимало запозичень з кельтських, германських, у новіші часи з класичної латини та давньогрецької (через латину); в балкано-романських - зі слов'янських мов. Письмо на латинській основі, письмові пам'ятки - від 10 ст.
- 罗曼语族（羅馬語族、拉丁语族），属印欧语系，是从意大利语族衍生出来的现代语族，主要包括从拉丁语演化而来的现代诸语言。操罗曼语族语言的人主要包括传统意义上的“欧洲拉丁人”。纪元前后的古罗马帝国瓦解之后，原本统一的拉丁语也随地域的不同而产生各类方言。这些方言就是今日罗曼诸语言的雏形。 尽管如此，现代罗曼语族诸语言和古老的拉丁文之间已经存在很大不同了。比如，现代罗曼语多以冠词和介词来替代拉丁文复杂的格变化；现代罗曼语用助动词来构成复合时态，这也是拉丁文不具备的。 尽管都是从拉丁语演化而来的，罗曼诸语言之间仍存在比较显著的差别。造成这些差别的原因包括：历史传统的彼此隔绝、古罗马帝国治前的地域性古语的影响、罗马帝国覆灭后频繁的战争和社会变迁，以及文艺复兴时期各种地域文化之间的冲突和共融，等等。
|
| rdfs:comment
|
- The Romance languages (sometimes referred to as Romanic languages, Latin languages, Neolatin languages or Neo-Latin languages) are a branch of the Indo-European language family comprising all the languages that descend from Latin, the language of ancient Rome. There are more than 600 million native speakers worldwide, mainly in the Americas, Europe, and Africa, as well as many smaller regions scattered throughout the world.
- Die romanischen Sprachen bilden einen Zweig der [[Indogermanische Sprachfamilie|indogermanischen Sprachen. Es gibt etwa 15 romanische Sprachen mit rund 700 Mio. Muttersprachlern, 850 Mio. inklusive Zweitsprechern. Die sprecherreichsten romanischen Sprachen sind [[Spanische Sprache|Spanisch (330 Mio. Sprecher, 415 Mio. inklusive Zweitsprecher), [[Portugiesische Sprache|Portugiesisch (216 Mio. ), [[Französische Sprache|Französisch (80 Mio. , 265 Mio.
- Les llengües romàniques o neollatines són llengües que procedeixen del llatí vulgar (entés en el sentit etimològic de "popular", 'parlat pel poble', com oposat al llatí clàssic i literari). Formen un subgrup dins de les llengües itàliques, branca de les llengües indoeuropees.
- Románské jazyky je rodina jazyků, které se vyvinuly z latiny. Stejně jako latina náleží do skupiny indoevropských jazyků. Někdy se označují také jako novolatinské. Tyto jazyky vznikly především tam, kde se kdysi rozkládala (západo) římská říše, v níž latina byla úředním jazykem. Každá oblast byla přitom ovlivněna původními jazyky obsazených území a národů. Často tedy vznikaly různé pidžiny nebo kreolské jazyky.
- Las lenguas romances (también denominadas lenguas románicas o neolatinas) son una rama indoeuropea de lenguas estrechamente relacionadas entre sí y que históricamente aparecieron como evolución del latín vulgar (entendido en su sentido etimológico de ‘hablado por el pueblo’ y como opuesto al latín clásico). La lengua romance más hablada es el español, hablado por más de 400 millones de personas.
- Romaaniset kielet ovat latinasta kehittyneitä indoeurooppalaisia kieliä ja muodostavat itaalisten kielten alaluokan. Latinalla tässä tarkoitetaan nimenomaan jokapäiväistä arkikieltä, vulgaarilatinaa, ei kirjallisuuden klassista latinaa. Nykyään puhutuimmat romaaniset kielet ovat espanja, portugali, ranska, italia ja romania.
- On nomme langue romane toute langue issue essentiellement du latin vulgaire (au sens étymologique de « populaire »), c'est-à-dire la forme de latin vernaculaire utilisée pour la communication de tous les jours, par opposition au latin classique et littéraire. Ce sont des langues indo-européennes basées sur le latin. 250px|thumb|left|Pays européens où une ou plusieurs langues romanes sont parlées.
- Az újlatin nyelvek vagy román nyelvek egymással igen közeli rokonságban álló modern nyelvek, amelyek az indoeurópai nyelvek italikus (itáliai) csoportjába tartozó latin nyelv beszélt változataiból alakultak ki. Napjainkban hozzávetőlegesen 850 millió anyanyelvi beszélője van e nyelveknek világszerte, főleg Amerikában, Európában és Afrikában. Az újlatin nyelvű európai országokat összefoglaló néven Romaniának is nevezik. Az összes újlatin nyelv az ún.
- Le lingue romanze o lingue latine o lingue neolatine sono le lingue derivate dal latino, che hanno nel mondo circa 700 milioni di parlanti. Esse sono l'evoluzione diretta non del latino classico ma del latino volgare a seguito dell’espansione dell’impero romano. Tali varietà linguistiche vennero dunque inizialmente definite come volgare, ossia popolare nel senso etimologico del termine (da vulgus, "popolo" in latino).
- [[Bestand:Map-Romance Language World. png|thumb|right|400px|Romaanse talen wereldwijd:██ Frans De Romaanse talen zijn een voornamelijk Zuid-Europese tak van de Indo-Europese taalfamilie. Tegenwoordig worden deze talen door emigratie en kolonisatie echter ook gesproken in veel andere delen van de wereld, met name Latijns-Amerika.
- Romanske språk er språkene som stammer fra latin. De utgjør en språkgruppe innenfor de indoeuropeiske språkene. Da Romerriket vokste, ble latin innført i de okkuperte områdene. Språket utviklet seg imidlertid i mange forskjellige retninger, og det er disse dialektene som har blitt til dagens romanske språk.
- Języki romańskie to podrodzina języków indoeuropejskich, którymi posługuje się jako językami ojczystymi około 750 mln osób, zamieszkujących przede wszystkim południowo-zachodnią Europę, Amerykę Łacińską. Języki te rozwinęły się w okresie preromańskim z łaciny ludowej, którą posługiwano się na znacznych obszarach imperium rzymskiego. Okres od 800 roku uznaje się za okres romański. Najstarsze zabytki języków romańskich pochodzą z X wieku.
- As línguas românicas (também designadas por línguas latinas, línguas neo-latinas, línguas novilatinas, romances ou romanços) são um grupo de idiomas proveniente da família mais vasta das línguas indo-europeias, que se originaram a partir da evolução do latim (especificamente, do latim vulgar falado pelas classes populares).
- Limbile romanice sau neolatine sunt toate limbile derivate din latina vulgară. Fac parte din subfamilia italică a limbilor indo-europene. Au mai mult ca 700 de milioane de vorbitori nativi răspândiţi în întreaga lume, mai ales în Europa, America de Sud şi Africa.
- Романские языки — группа языков и [[диалектов, входящих в [[индоевропейские языки|индоевропейскую языковую семью и генетически восходящих к общему предку — [[латинский язык|латыни. Название романский происходит от латинского слова romanus (римский).
- Romanska språk är en grupp av indoeuropeiska språk som utvecklats från latinet. Eftersom de utvecklades ur talspråksvarianten skiljer de sig kraftigt från det klassiska latinska skriftspråket.
- Roman dilleri, Hint-Avrupa dillerinin alt birimi, kökeni Roma İmparatorluğu'nun dili Latince olan bütün dilleri kapsar. Dünya çapında Romans dillerini anadili gibi bilen insan sayısı 600 milyondan fazladır. Bu diller Amerika, Avrupa ve Afrika kıtalarında daha sık rastlanılan dillerdir, ama genel olarak dünyanın her yerine dağılmış oldukları söylenebilir. Bütün Roman dilleri (kimi zaman Romanik diye de geçer) Genel Latince'den gelir.
- Файл:Romance 20c en. png Розповсюдження романських мов у Європі Файл:Map-Romance Language World.
|
![[RDF Data]](/statics/sw-cube.png)
