| dbpprop:abstract
|
- As a literary genre of high culture, romance or chivalric romance is a style of heroic prose and verse narrative that was popular in the aristocratic circles of High Medieval and Early Modern Europe. They were fantastic stories about the marvelous adventures of a chivalrous, heroic knight errant, often of super-human ability, who often goes on a quest. Popular literature also drew on themes of romance, but with ironic, satiric or burlesque intent. Romances reworked legends, fairy tales, and history to suit tastes, but by c.1600 they were out of fashion and Miguel de Cervantes famously satirised them in his novel Don Quixote. Originally, romance literature was written in Old French, Anglo-Norman and Occitan, later, in English and German. During the early 13th century romances were increasingly written as prose. In later romances, particularly those of French origin, there is a marked tendency to emphasize themes of courtly love, such as faithfulness in adversity. From ca. 1800 the connotations of "romance" moved from the magical and fantastic to somewhat eerie "Gothic" adventure narratives.
- Der höfische Roman ist die epische Großform (Gattung) der höfischen Dichtung. Er verwendet alte Sagenstoffe, die der durch die Kreuzzüge geweiteten höfischen Kultur entsprechend aus keltischen, antiken und orientalischen Quellen genommen wurden. Das Thema dieser Dichtung des Hochmittelalters sind die an den Fürstenhöfen lebenden Ritter. Über die Autoren dieser Dichtung gibt es unterschiedliche Ansätze, die ausgehend vom Schreibstil und dem formellen, sprachlichen Aufbau entweder Spielleute oder Geistliche oder die Ritter selbst als Verfasser benennen. Zentralbegriffe der höfischen Dichtung sind die Minne (das dienende Liebesverhältnis des Ritters zu einer Dame der Gesellschaft) und das von der ganzen Gesellschaft getragene freudige Lebensgefühl (der „hôhe muot“). Die höfische Epik gibt ein idealisiertes Bild der höfischen Lebenswelt. Der Inhalt ist meist eine Reihe von Abenteuern, die der Ritter zur Ehre der geliebten Dame vollbringt (oder zur Ehre des Hofes); die Form des Romans ist in der Regel das vierhebige Reimpaar. Die Entwicklung des höfischen Romans begann in Frankreich mit den Antikenromanen. Der Meister des französischen Ritterepos war Chrétien de Troyes. Aus deutschsprachigem Gebiet stammt der erste höfische Roman von Heinrich von Veldeke (Eneasroman, entstanden zwischen 1170 und 1190 nach einer französischen Bearbeitung von Vergils Aeneis). Neben Hartmann von Aue und Gottfried von Straßburg (Tristan, zwischen 1200 und 1210) steht Wolfram von Eschenbach mit seinem Gralsepos Parzival (um 1200–1210).
- Les novel·les de cavalleries són epopeies medievals europees redactades en vers o prosa que narren incidents llegendaris, sovint basats en fets reals, amb cavallers errants que viuen aventures extraordinàries. En general, les cançons de gesta les recitaven intèrprets professionals, mentre que les novel·les de cavalleries s'associen amb la lectura privada. La novel·la de cavalleries no s'ha de confondre amb la novel·la cavalleresca. El llibre de cavalleria és un gènere literari en prosa, de gran èxit i popularitat a Espanya i Portugal en el segle XVI, que va ser víctima de la paròdia de Miguel de Cervantes Saavedra en el llibre El Quixot de la Manxa. S'escriuen des de fins del segle XV fins a 1602 i comencen a perdre la seva popularitat cap a 1550. L'últim llibre original, Policisne de Boecia, es publica en 1602, però molts dels llibres de cavalleries segueixen reeditant-se durant tot el segle XVII. Les "novel·les de cavalleria" són les que es van escriure al s. XII i es caracteritzen per la presència d'elements meravellosos i fenòmens màgics (influència de les llegendes cèltiques), de tradició francesa i amb uns personatges sobrehumans. Un exemple d'aquest tipus és El cavaller del lleó, de Chrétien de Troyes.
- Rytířský román (také se používá termín dvorský román či romance) je epický literární žánr, pěstovaný především v západní Evropě ve středověku a za renesance v poezii a později (přibližně na konci středověku) i v próze. Žánr se vyvinul z francouzské tradice rytířských eposů (tzv. chanson de geste - píseň o činech), pěstovaných trubadúry, rozdíl mezi rytířským eposem a rytířským románem je velmi malý a často téměř nepostihnutelný. Označení román zde nesouvisí s moderním románem, znamená, že jde o literaturu psanou „románským“ jazykem, oproti latinsky psané církevní literatuře. Podobně jako u chanson de geste, hlavní postavou rytířského románu je rytíř, zažívající různá dobrodružství ve jménu milované dámy. Rytířské romány jsou psány na tradiční témata, často jsou propojeny. Existují v zásadě tři tematické okruhy rytířských románů: za prvé, tzv. římská látka (zabývá se především životem a činy Alexandra Velikého, který platil za vzor rytířských ctností, sem patří i jeden z mála rytířských románů, napsaných v českých zemích, totiž Alexandreis, sem spadá i tematika trojské války apod. ), tzv. francouzská látka (zabývá se Karlem Velikým a Rolandem, jeho hlavním paladinem, válkami proti Maurům a Saracénům), a tzv. britská látka. Postavy jsou většinou idealizované, objevují se milostné i náboženské motivy. Tradice podobná rytířskému románu existovala i v soudobé severoevropské litaratuře. Obecné označení pro tento literární směr neexistuje. Podobně jako v romancích se zde hojně vyskytují nadpřirozené motivy, jako bohové, trpaslíci, elfové, draci, obři a kouzelné meče. Hrdinové podobně jako v rytířských románech podstupují náročné úkoly, bojují proti drakům, čarodějnicím, zachraňují ctnostné dívky. Děj je umístěn většinou do Skandinávie. Příkladem takovýchto děl mohou být například ságy, zejména pozdější, Beowulf, Píseň o Nibelunzích, hrdinské písně Poetické Eddy. Většina z těchto příběhů je volně založena na skutečných historických událostech. Pozdější rytířské romány se vyznačují především vyšším počtem nadpřirozených motivů. Typickým anglickým rytířským románem je Artušova smrt Thomase Maloryho, typickým španělským rytířským románem je Amadís Waleský (1508, Amadís de Gaula) od Garcíi Ordóneze de Montalva. Typickou postavou je v nich potulný rytíř, který putuje po světě ve jménu své vyvolené dámy a koná hrdinské skutky (bojuje s draky, obry, čarodějnicemi a jinými rytíři). Dalšími typickými romány jsou francouzský Román o růži, staroanglický Král Horn, Sir Gawain a Zelený rytíř či Povídka rytířova z Canterburských povídek Geoffreyho Chaucera. Tyto pozdější romance byly často parodovány, zejména ale až v renesančním období, viz článek směšnohrdinská epika, typickou takovou renesanční parodií středověkých rytířských románů je například román Miguela Cervantese Don Quijote.
- El libro de caballería es un género literario en prosa, de gran éxito y popularidad en España y Portugal en el siglo XVI, que fue víctima de la parodia de Miguel de Cervantes en el libro Don Quijote de la Mancha. Se escriben desde fines del siglo XV hasta 1602 y empiezan a perder su popularidad hacia 1550. El último libro original, Policisne de Boecia, se publica en 1602, pero muchos de los libros de caballerías siguen reeditándose durante todo el siglo XVII.
- Ritariromaanit olivat kansankielellä kirjoitettuja ritareista kertovia runo- tai proosateoksia, joiden kukoistuskausi oli 1100–1300-luvulla. Lajityyppi kehittyi Ranskassa ja levisi sieltä muualle Eurooppaan. Suosittuja aiheita olivat kuningas Arthuriin ja pyöreän pöydän ritareihin liittyvät tarinat sekä kertomukset Tristanin ja Isolden rakkaudesta. Ritariromaanit kuvasivat ritareiden elämää romantisoidulla ja liioittelevalla tavalla. Tärkeitä teemoja olivat keskiaikaiset ritari-ihanteet, rohkeus, jalous ja vasallin uskollisuus herraansa kohtaan. Keskeinen aihe oli myös ritarin ylevä ja palvova rakkaus ylhäiseen naiseen, esimerkiksi Lancelotin rakkaus Guinevereen. Kelttiläiseen taruperinteeseen pohjautuva kuningas Arthur tuli hyvin suosituksi hahmoksi ritariromaaneissa, ja hänen ympärilleen punoutuvaa tarustoa kehittivät Chrétien de Troyes ja Geoffrey Monmouthilainen. Arthurista kasvoi ritariromaaneissa legendaarinen kuningas ja pyöreän pöydän ritareiden keskushahmo, mihin ovat saattaneet vaikuttaa Kaarle Suuren hovia kuvanneet chanson de geste -runoelmat. Vähitellen uskonnollinen mystiikka tuli ritariromaaneissa keskeisemmälle sijalle. Chrétien de Troyes esimerkiksi kirjoitti ihmeitä tekevästä Graalin maljasta, josta tuli pysyvä teema Arthur-tarinoissa. Saksassa Wolfram von Eschenbach puolestaan loi Parzival-eepoksen, jossa hän syvensi Graal-mystiikkaa. Ritari-ihanne alkoi myös kehittyä uskonnollisempaan ja hyveellisempään suuntaan, eroottissävyisen rakkauden väistyessä taka-alalle ritariromaaneissa. Myöhäiskeskiajalla ritariromaanit alkoivat menettää suosiotaan, ja mm. Cervantes parodioi romaanissaan Don Quijote aiempia ritariromaaneja.
- Nom donné aux œuvres narratives en vers qui reprenaient les aventures des chansons de geste et des romans courtois des XI-XIII siècles. Ce genre littéraire bénéficia d'une grande popularité en Espagne et au Portugal au XVI siècle, et fut pour Miguel de Cervantes l'objet d'une parodie dans Don Quichotte de la Manche. Le dernier livre du genre fut Policisne de Boecia, publié en 1602, cependant beaucoup furent réédités pendant le XVII siècle. Le chevalier de la charrette ainsi que Yvain ou le chevalier au lion ont été les premiers romans de chevalerie...
- Lovagi epika: a lovagi irodalomba tartozó epikus művek, melyek a korábbi hősénekek, epikus énekek hagyományait követik, de nem szóban terjedtek, hanem írásban rögzítették alkotásait. Kezdetben, a XI. - XII. században elterjedt műfaja az eposz volt. Cselekményének középpontjában a főhős, a lovag kalandjai, harci cselekedetei állnak. Az egyes történetek elbeszélései lazán kapcsolódnak egymáshoz, az eposznak nincs szigorú szerkezete. A lovag cselekedeteinek bemutatása tanító célzatú: az olvasó megtudhatja, hogy a keresztes hadjáratokban, a pogányok elleni harcokban résztvevő katonák helytállásukkal, vitézségükkel, becsületükkel, hősiességükkel kitűnő lovagokká válnak, dicsőség az osztályrészük, hírnevet szereznek maguknak. A főhős az eszményi lovag megtestesülése, egyszerre a legkiválóbb harcos, a leghívebb alattvaló, a legkeresztényibb keresztény, a legodaadóbb szerelmes. Az eposzok témáikat az antik hagyományból (trójai háború, Nagy Sándor hadjáratai) és a nyugat-európai mondavilágból (Arthur király mondája) kölcsönzik. Nem szűkölködnek a misztikus és csodás, fantasztikus (mesei) motívumokban. Ezek az elemek, valamint a kedvelt, részben már ismert témák szerepeltetése, a látványos jelenetekben bővelkedő fordulatos cselekmény is hozzájárult a lovageposzok népszerűségéhez. Számos nyelvre fordították őket. Anonymus Gesta Hungarorumának utalásai alapján feltételezhető, hogy magyar nyelvű fordítások is léteztek. A lovageposzok őrizték meg az európai epikus hagyomány, mondavilág egy részét, s történeteiket a későbbi századok folyamán többször feldolgozták. A XIII. században a lovageposzokat egyre inkább felváltották a lovagregények, örökölve témáit és motívumkincsét. A prózában előadott lovagi történetek még nagyobb népszerűségnek örvendtek, már nemcsak a nemesség, hanem a kialakulóban lévő városi polgárság körében is.
- La letteratura cavalleresca è un insieme di narrazioni e di poemi che trattano tematiche inerenti le gesta dei cavalieri medievali. Si distingue dalla letteratura epica in quanto alterna i toni tipici dell'epica con quelli satirici o grotteschi, per la presenza di interventi soggettivi dell'autore e per la grande varietà delle azioni descritte.
- 騎士道物語（きしどうものがたり、フランス語：Roman courtois or Roman de chevalerie, 英語：Romance or chivalric romance, スペイン語：Libros de caballerías or Romance）とは中世ヨーロッパに発展した文学のジャンルで騎士道をテーマとする韻文および散文の物語。ロマンス、騎士道ロマンス、騎士文学、騎士道小説ともいわれる。騎士の武勲や恋愛を取上げている。 11世紀頃からフランスを中心に発達し、吟遊詩人により歌われた。 それまでのラテン語ではなくフランス語、スペイン語などのロマンス諸語で書かれたという点も重要である。つまり重々しさのない言葉で語られた。後に恋愛小説を意味することになる「ロマンス」のはしりとなる。 本来は騎士の武者修業について書かれた物語であるが、 典型的なストーリは、騎士が見知らぬ土地を冒険し、美しい貴婦人の為に住民達を苦しめる強大な敵を倒し王に認められるというもので、ヒロイック・ファンタジーや恋愛小説の原型といえる。 騎士道物語は16世紀までが最盛となるが、その後下火となる。 17世紀、セルバンテスによる、騎士道物語をパロディにした小説『ドン・キホーテ』がその画期と見なされている。 現在では騎士道及び騎士というテーマ性から扱われる事が多く題材にした様々な形での作品が作り上げられている。
- Ridderroman eller middelalderens romanser er betegnelser på en av middelalderens skjønnlitterære genrer, fortellinger på vers med edle riddere som hovedpersoner. Det internasjonale begrepet oppsto i Frankrike på 1100-tallet, og pekte på litteratur skrevet på romansk folkespråk, roman eller romanse, med høviske motiv, vanligvis med riddere og opphøyde damer. Det var i hovedsak tre genrer: roman breton roman d'antique roman d'adventure Roman breton var inspirert av keltiske legender og kong Arthur var et motiv som ble gjentatt. Roman d'antique hendtet sitt materiale fra den klassiske epikken. Roman d'adventure hadde sin handling i eksotiske miljøer. Felles for dem alle var at de handlet om riddere, at ridderen stilles overfor vanskelige oppgaver eller prøvelser som han overvinner, og at han ved romanens slutt fremstår som en helt. Karakterene var svært statiske og ridderromanser hadde antagelig en rolle som dannelsesideal, og viste hvordan en god ridder burde handle og være. Sentralt motiv er motsetningen mellom den høviske sublimiteten og den uhøviske naturligheten. En fremstående forfatter var hoffdikteren Chrétien de Troyes som også ble oversatt gjentatte ganger til norrønt ved det norske hoffet under kong Håkon Håkonsson. Tristan og Isolde er en berømt roman breton, som også ble oversatt til norrønt under tittelen Trístrams saga ok Ísondar på første halvdel av 1200-tallet. En annen var Robin og Marion av Adam de la Halle. De fleste forfatterne synes å ha vært hoffdiktere. Den norske dronningen Eufemia av Arnstein, gift med Håkon Magnusson, fikk oversatt en del ridderfortellinger til svensk, de såkalte Eufemiavisene. Blant de første skjønnlitterære påvirkningene i Sverige kom altså via Norge fra det kontinentale Europa på begynnelsen av 1300-tallet. De nordiske ridderromanene skilte dog fra de kontinentale ved at kjønnsrollene ble framstilt noe annerledes.
- Romans – jeden z gatunków literackich. Jest to dłuższy utwór narracyjny, pisany prozą lub wierszem, najczęściej jednowątkowy, obfitujący w zawikłania sytuacyjne, intrygi, nieprawdopodobne wydarzenia i zbiegi okoliczności. Tematyka najczęściej ma charakter awanturniczo-miłosny. Rodzaje romansu: historyczny, dydaktyczny, błazeński, religijny, dworski, heroiczno-miłosny, wychowawczy, historii sekretnych. Romans należy do literatury popularnej, choć istniał także w wersji rycerskiej. Podejmował różne tematy, od życia codziennego po bohaterskie czyny i perypetie kochanków, na ogół w tonie dalekim od heroicznego patosu i powagi - pełnym humoru, groteski, a nawet błazenady, wykorzystując wielowiekowe wzorce i schematy przekształcane i dostosowywane do nowych okoliczności. Początki romansu przypadają na ostatni okres epoki hellenistycznej (III-I w. p.n.e.). W starożytnej Grecji były to utwory prozaiczne, miłosne i fantastyczno-podróżnicze, posługujące się z reguły motywem rozłąki kochanków, którzy na koniec spotykają się i żyją długo i szczęśliwie. Romans był popularny również w starożytnym Rzymie – m. in. Satyryki Petroniusza i Metamorfozy albo Złoty osioł Apulejusza z Madaury (II w. p.n.e.). Rozkwit przeżył w literaturze bizantyjskiej i w późnym średniowieczu, kiedy to obok nawiązań do antyku sięgano po wątki biblijne, apokryficzne i hagiograficzne (żywoty świętych), orientalne, zaczerpnięte ze starofrancuskiej pieśni bohaterskiej (chanson de geste) i zbiorów anegdot biograficznych. Był jednym z najpopularniejszych gatunków okresu baroku, zwłaszcza w wersji sentymentalno-przygodowej, ale pod koniec XVIII w. stawał się zjawiskiem coraz bardziej marginalnym. Zwalczany i ośmieszany przez publicystów i literatów oświeceniowych, w XIX w. przeszedł do "niskiego" obiegu literackiego – jarmarcznego, straganowego. W Polsce pierwsze romanse w postaci przekładów i adaptacji utworów zagranicznych pojawiły się na początku XVI w. Romanse dzieli się na: pseudohistoryczne (m. in. pseudoantyczne) utwory anonimowe, jak Historia o żywocie i znamienitych sprawach Aleksandra Wielkiego (polski przekład 1510), Historia trojańska (polski przekład-kompilacja 1563). dydaktyczne (moralistyczne), m. in. przekłady Poncjan, który ma w sobie rozmaite powieści... (1540), Historia o patriarsze (1530). błazeńskie, jak Żywot Ezopa Fryga Biernata z Lublina (1522), Sowizrzał (autor nieznany, lata 30. XVI w. ) rycerskie, głównie tłumaczone i adaptowane, np. Historia [... ] o Othonie, cesarzu rzymskim, Historia o Meluzynie (1569), Historia o Magielonie (1570). religijne, m. in. Żywot Adama (1551). dworskie, w wersji sentymentalnej lub heroiczno-miłosnej, jak Historia etiopska... Heliodora (III w. , polski przekład ok. 1590), Fabuła o księciu Adolfie Elżbiety Drużbackiej (1752). Współcześnie nazwą romansu określa się utwory prozatorskie, głównie o tematyce miłosnej i przygodowej, niekiedy świadomie stylizowane na wzory z przeszłości.
- Os romances ou novelas de cavalaria são de origem medieval, e constituem uma das manifestações literárias de ficção em prosa mais ricas da literatura peninsular. Podemos considerá-las, sobretudo as da matéria da Bretanha (ligadas às aventuras da corte do rei Artur e da Távola Redonda), verdadeiros códigos de conduta medieval e cavaleiresca. Costumam agrupar-se em ciclos, isto é, conjuntos de novelas que giram à volta do mesmo assunto e movimentam as mesmas personagens. De carácter místico e simbólico, relatam aventuras penetradas de espiritualidade cristã e subordinam-se a um ideal místico, que sublima o amor profano. Na Península Ibérica, surge no século XIV o Amadis de Gaula, atribuído a Vasco de Lobeira, mas cuja autoria é ainda incerta, dado que a primeira versão publicada, mais tardia, é em castelhano. Este romance oferece-nos o paradigma do perfeito cavaleiro, destruidor de monstros e malvados, amador constante e tímido de uma donzela, Oriana, a Sem Par, que se deixa possuir antes do casamento, e está na origem do chamado ciclo dos Amadises, um dos de maior sucesso na literatura peninsular. Este novo desenvolvimento da matéria da Bretanha foi o ponto de partida para uma frondosa ramificação do romance de cavalaria no século XVI, ridicularizada por Miguel de Cervantes em Dom Quixote.
- Рыцарский роман — повествовательный жанр европейской средневековой литературы, преимущественно стихотворный (написан попарно рифмующимся восьмисложником, впервые примененным в англо-нормандских хрониках). Называется также «куртуазный роман». Рыцарский роман в целом знаменует начало осознанного художественного вымысла и индивидуального творчества. Он составляет вершину средневековой повествовательной литературы. «Роман воплощает мечту о счастье, ощущение силы, волю к победе над злом. Именно в этом, вне всякого сомнения, состояла его первичная социальная функция: она на многие века пережила условия, которые вызвали ее к жизни. » Сами средневековые французы понимали термин «роман» широко, включая переложения разнообразных героических и любовных историй на «романском», то есть старофранцузском, языке, но не на темы французской национальной истории. Таким образом, «роман» противостоял, с одной стороны, литературе на латинском языке, включая и латинские источники античного цикла, а с другой — французскому героическому эпосу, жестам, «песням о подвигах»: Такова жеста о бретонцах и о поколениях баронов, что были потомками Брута и долго владели Англией. В год от рождества господа нашего и спасителя тысяча сто пятьдесят пятый закончил мэтр Вас этот роман. (заключительные слова романа Васа «Брут») Рыцарский роман охотно прибегает к атмосфере сказочности и прямому использованию сказочных мотивов и фантастики. Он равнодушен к национальному прошлому и резко порывает с французской исторической тематикой.
- Riddarroman, riddarepos, är beteckning på en medeltida skönlitterär berättelse på vers med riddare som huvudperson. Den internationella termen uppstod i Frankrike på 1100-talet och avsåg litteratur skriven på romanskt folkspråk, 'roman' eller 'romans', med höviska motiv, vanligen med riddare och damer. Det förekommer i huvudsak tre genrer, roman breton, roman d’antique och roman d’adventure. Roman breton var inspirerad av keltiska legender. Kung Arthur var ett återkommande motiv. Roman d'antique hämtade stoff från den klassiska epiken. Roman d'adventure utspelade sig i exotiska miljöer. De har det gemensamt att de handlar om riddare som ställs inför en svår prövning som han övervinner och att han vid romanens slut framstår som den borne hjälten. Karaktärerna var mycket statiska och riddarromanerna anses ha spelat en fostrande roll och visat hur en god riddare bör handla och vara. Centralt motiv är motsättningen mellan den höviska sublimiteten och den ohöviska naturligheten. En framstående författare var hovdiktaren Chrestien de Troyes som bland annat skrev Parsifal och Riddaren med kärran. Tristan och Isolde är en berömd roman breton liksom Robin och Marion av Adam de la Halle. De flesta författarna synes ha varit hovskalder. De första riddarromanerna i Sverige var Eufemiavisorna, Herr Ivan, Hertig Fredrik av Normandie och Flores och Blancheflor. De nordiska riddarromanerna skilde sig från de kontinentala, framför allt vad beträffar de könsroller som förmedlades.
- Романс — невеликий за обсягом вірш та музичний твір для сольного співу з інструментальним акомпанементом. Так називалися пісні народною мовою в Іспанії, на противагу пісням латиною, які пов'язувалися спочатку з боротьбою против маврів. Пізніше вони поширились і в інших країнах, набувши відмінного змісту, ставши піснями про кохання. У Росії вже в 19 століття існував як авторська пісня, тут до його поширення прилучалися й українські поети. На межі 19-20 століття романс поширився в українській ліриці, маючи спорадичні прояви і в попередні роки. Так, у поетичній спадщині Спиридон Черкасенка знаходимо чимало романсів («К. К-вій», «Ви не забули», «Не проклинай», «З квіток рожевих», «Хвилини щастя» та інші). В українській музиці також вживається термін «солоспів».
|
| rdfs:comment
|
- As a literary genre of high culture, romance or chivalric romance is a style of heroic prose and verse narrative that was popular in the aristocratic circles of High Medieval and Early Modern Europe. They were fantastic stories about the marvelous adventures of a chivalrous, heroic knight errant, often of super-human ability, who often goes on a quest. Popular literature also drew on themes of romance, but with ironic, satiric or burlesque intent.
- Der höfische Roman ist die epische Großform (Gattung) der höfischen Dichtung. Er verwendet alte Sagenstoffe, die der durch die Kreuzzüge geweiteten höfischen Kultur entsprechend aus keltischen, antiken und orientalischen Quellen genommen wurden. Das Thema dieser Dichtung des Hochmittelalters sind die an den Fürstenhöfen lebenden Ritter.
- Les novel·les de cavalleries són epopeies medievals europees redactades en vers o prosa que narren incidents llegendaris, sovint basats en fets reals, amb cavallers errants que viuen aventures extraordinàries. En general, les cançons de gesta les recitaven intèrprets professionals, mentre que les novel·les de cavalleries s'associen amb la lectura privada. La novel·la de cavalleries no s'ha de confondre amb la novel·la cavalleresca.
- Rytířský román (také se používá termín dvorský román či romance) je epický literární žánr, pěstovaný především v západní Evropě ve středověku a za renesance v poezii a později (přibližně na konci středověku) i v próze. Žánr se vyvinul z francouzské tradice rytířských eposů (tzv. chanson de geste - píseň o činech), pěstovaných trubadúry, rozdíl mezi rytířským eposem a rytířským románem je velmi malý a často téměř nepostihnutelný.
- El libro de caballería es un género literario en prosa, de gran éxito y popularidad en España y Portugal en el siglo XVI, que fue víctima de la parodia de Miguel de Cervantes en el libro Don Quijote de la Mancha. Se escriben desde fines del siglo XV hasta 1602 y empiezan a perder su popularidad hacia 1550. El último libro original, Policisne de Boecia, se publica en 1602, pero muchos de los libros de caballerías siguen reeditándose durante todo el siglo XVII.
- Ritariromaanit olivat kansankielellä kirjoitettuja ritareista kertovia runo- tai proosateoksia, joiden kukoistuskausi oli 1100–1300-luvulla. Lajityyppi kehittyi Ranskassa ja levisi sieltä muualle Eurooppaan. Suosittuja aiheita olivat kuningas Arthuriin ja pyöreän pöydän ritareihin liittyvät tarinat sekä kertomukset Tristanin ja Isolden rakkaudesta. Ritariromaanit kuvasivat ritareiden elämää romantisoidulla ja liioittelevalla tavalla.
- Nom donné aux œuvres narratives en vers qui reprenaient les aventures des chansons de geste et des romans courtois des XI-XIII siècles. Ce genre littéraire bénéficia d'une grande popularité en Espagne et au Portugal au XVI siècle, et fut pour Miguel de Cervantes l'objet d'une parodie dans Don Quichotte de la Manche. Le dernier livre du genre fut Policisne de Boecia, publié en 1602, cependant beaucoup furent réédités pendant le XVII siècle.
- Lovagi epika: a lovagi irodalomba tartozó epikus művek, melyek a korábbi hősénekek, epikus énekek hagyományait követik, de nem szóban terjedtek, hanem írásban rögzítették alkotásait. Kezdetben, a XI. - XII. században elterjedt műfaja az eposz volt. Cselekményének középpontjában a főhős, a lovag kalandjai, harci cselekedetei állnak. Az egyes történetek elbeszélései lazán kapcsolódnak egymáshoz, az eposznak nincs szigorú szerkezete.
- La letteratura cavalleresca è un insieme di narrazioni e di poemi che trattano tematiche inerenti le gesta dei cavalieri medievali. Si distingue dalla letteratura epica in quanto alterna i toni tipici dell'epica con quelli satirici o grotteschi, per la presenza di interventi soggettivi dell'autore e per la grande varietà delle azioni descritte.
- Ridderroman eller middelalderens romanser er betegnelser på en av middelalderens skjønnlitterære genrer, fortellinger på vers med edle riddere som hovedpersoner. Det internasjonale begrepet oppsto i Frankrike på 1100-tallet, og pekte på litteratur skrevet på romansk folkespråk, roman eller romanse, med høviske motiv, vanligvis med riddere og opphøyde damer.
- Romans – jeden z gatunków literackich. Jest to dłuższy utwór narracyjny, pisany prozą lub wierszem, najczęściej jednowątkowy, obfitujący w zawikłania sytuacyjne, intrygi, nieprawdopodobne wydarzenia i zbiegi okoliczności. Tematyka najczęściej ma charakter awanturniczo-miłosny. Rodzaje romansu: historyczny, dydaktyczny, błazeński, religijny, dworski, heroiczno-miłosny, wychowawczy, historii sekretnych.
- Os romances ou novelas de cavalaria são de origem medieval, e constituem uma das manifestações literárias de ficção em prosa mais ricas da literatura peninsular. Podemos considerá-las, sobretudo as da matéria da Bretanha (ligadas às aventuras da corte do rei Artur e da Távola Redonda), verdadeiros códigos de conduta medieval e cavaleiresca. Costumam agrupar-se em ciclos, isto é, conjuntos de novelas que giram à volta do mesmo assunto e movimentam as mesmas personagens.
- Рыцарский роман — повествовательный жанр европейской средневековой литературы, преимущественно стихотворный (написан попарно рифмующимся восьмисложником, впервые примененным в англо-нормандских хрониках). Называется также «куртуазный роман».
- Riddarroman, riddarepos, är beteckning på en medeltida skönlitterär berättelse på vers med riddare som huvudperson. Den internationella termen uppstod i Frankrike på 1100-talet och avsåg litteratur skriven på romanskt folkspråk, 'roman' eller 'romans', med höviska motiv, vanligen med riddare och damer. Det förekommer i huvudsak tre genrer, roman breton, roman d’antique och roman d’adventure. Roman breton var inspirerad av keltiska legender.
- Романс — невеликий за обсягом вірш та музичний твір для сольного співу з інструментальним акомпанементом. Так називалися пісні народною мовою в Іспанії, на противагу пісням латиною, які пов'язувалися спочатку з боротьбою против маврів.
|
![[RDF Data]](/statics/sw-cube.png)
