Roman numerals are a numeral system of ancient Rome based on letters of the alphabet, which are combined to signify the sum of their values. The first ten Roman numerals are: <math>\mathrm{I,\;II,\;III,\;IV,\;V,\;VI,\;VII,\;VIII,\;IX,\;X}</math> The Roman numeral system is decimal but not directly positional and does not include a zero.

PropertyValue
dbpedia-owl:thumbnail
dbpprop:abstract
  • Roman numerals are a numeral system of ancient Rome based on letters of the alphabet, which are combined to signify the sum of their values. The first ten Roman numerals are: <math>\mathrm{I,\;II,\;III,\;IV,\;V,\;VI,\;VII,\;VIII,\;IX,\;X}</math> The Roman numeral system is decimal but not directly positional and does not include a zero. It is a cousin of the Etruscan numerals, and the letters derive from earlier non-alphabetical symbols; over time the Romans came to identify the symbols with letters of their Latin alphabet. The system was modified slightly during the Middle Ages to produce the system used today. Roman numerals are commonly used in numbered lists (such as the outline format of an article), clock faces, pages preceding the main body of a book, chord triads in music analysis, the numbering of movie publication dates, months of the year, successive political leaders or children with identical names, and the numbering of annual events. See modern usage below. For arithmetic involving Roman numerals, see Roman arithmetic and Roman abacus.
  • Die römischen Zahlen haben ihren Ursprung im antiken Römischen Reich. Das auf den römischen Ziffern beruhende Zahlensystem stellt natürliche Zahlen in einem Additionssystem zur Basis 10 mit der Hilfsbasis 5 dar. Ein Zeichen für die Null ist nicht gebräuchlich.
  • El sistema de numeració romana s'utilitza encara avui en determinats aspectes de la vida quotidiana. El sistema de símbols per a representar els nombres creat pels romans va tenir el mèrit de ser capaç d'expressar tots els nombres de l'1 a l'1000000 utilitzant només set lletres: I per l'1, V pel 5, X pel 10, L pel 50, C pel 100, D pel 500 i M pel 1000. En aquest sistema, per obtenir el nombre representat, se sumen el valor dels símbols, excepte els símbols situats a l'esquerra d'un símbol de valor més gran, que es resten. No es posen més de tres símbols iguals seguits, i en posició de restar només es fan servir els símbols que representem potències de deu (I, X, C), i col·locant-ne només un davant de la potència de deu següent (IX=9, XC=90, CM=900). Així, 4 ha de ser IV i no IIII (tot i que de vegades es fa servir en rellotgeria) i 80 és LXXX i no XXC. Per nombres superiors al MMMCMXCIX (3999) calen símbols de valor més gran, que són els mateixos símbols bàsics amb un ratlla horitzontal a sobre, representant el mateix valor multiplicat per 1000. Així X=10.000 i CXXDXCV=120.595. En un principi es van utilitzar signes d'origen etrusc, que van ser substituïts posteriorment per les set lletres de l'alfabet llatí. La civilització etrusca va néixer i es va desenvolupar durant el primer mil·lenni aC. L'any 753 aC (segle VI aC), és el que s'assenyala com el de la fundació de l'antiga Roma i és de suposar que el sistema de numeració romana va ser adoptat molt aviat. A Europa occidental aquest sistema va ser substituït per la numeració aràbiga al segle XIV per als usos generals.
  • Římské číslice je způsob zápisu čísel pomocí písmen abecedy. Dnes se tento způsob zápisu čísel používá jen výjimečně. Pro snazší zapamatování se dají používat mnemotechnické pomůcky jako např. Ivan Vedl Xénii Lesní Cestou Do Města, kde první písmena určují jak jdou římské číslice po sobě.
  • El sistema de numeración romana se desarrolló en la antigua Roma y se utilizó en todo su imperio. Es un sistema de numeración no posicional, en el que se usan algunas letras mayúsculas como símbolos para representar los números.
  • Roomalaiset numerot on etruskien numeroista muokattu antiikin Roomassa yleistynyt ja pitkään käytetty numerojärjestelmä. Roomalaiset numerot perustuvat kirjaimiin I, V, X, L, C, D ja M, joista jokaista vastaa tietty arvo, ja niitä yhdistelemällä voidaan muodostaa kaikki eri luvut. Roomalaiset numerot ovat edelleen jossain määrin käytössä, tosin niiden merkintätapaa on muunneltu hieman keskiajalla ja sen jälkeen ymmärrettävyyden parantamiseksi. Roomalaisia numeroita käytetään nykyään yleensä vain järjestyslukujen merkitsemiseen. Aikaisemmin Suomessa oli yleistä kirjoittaa päivämäärissä kuukauden järjestysnumero roomalaisilla numeroilla, esim. 1/VII = 1. heinäkuuta. Myös vuosiluvut merkitään joskus roomalaisilla numeroilla esimerkiksi patsaisiin, siltoihin tai muihin rakennelmiin; tällöin esimerkiksi 1997 on MCMXCVII. Hallitsijanimissä olevat järjestysnumerot merkitään myös perinteisesti roomalaisin numeroin. Roomalaisia numeroita käytetään myös vaikkapa urheilukilpailuissa, kellotaulujen tunteina, teossarjojen osissa ja elektroniikassa vaihtoehtojen merkinnöissä (esimerkiksi kytkinasennot 0, I, II). Myös lääkeresepteissä käytetään roomalaisia numeroita.
  • Les chiffres romains étaient un système de numération utilisé par les Romains de l'Antiquité pour, à partir de seulement sept lettres, écrire des nombres entiers (mais pas le zéro, qu’ils ne connaissaient pas; ou plus exactement qu’ils ne considéraient pas comme un nombre). La numérotation a été normalisée dans l’usage actuel et repose sur quatre principes : Toute lettre placée à la droite d’une autre figurant une valeur supérieure ou égale à la sienne s’ajoute à celle-ci. Toute lettre d’unité placée immédiatement à la gauche d’une lettre plus forte qu’elle, indique que le nombre qui lui correspond doit être retranché au nombre qui suit. Les valeurs sont groupées en ordre décroissant, sauf pour les valeurs à retrancher selon la règle précédente. La même lettre ne peut pas être employée quatre fois consécutivement sauf M. Lettre d’unité : I est une unité pour V et X, X est une unité pour L et C, C est une unité pour D et M.
  • A római számok az ókori Rómából származó számjelölési rendszer. Elvei szerint néhány kiválasztott betűnek számértéket adnak, és ezek kombinációival írják le a számokat. A római számrendszer additív számrendszer, amely azt jelenti, hogy egy szám értékét a számrendszer jeleinek összevonásából lehet létrehozni. A felhasznált betűk a latin ábécéből származnak: I vagy i = 1, V vagy v = 5, X vagy x = 10, L vagy l = 50, C vagy c = 100, D vagy d = 500, M vagy m = 1000. Nagyobb számok helyes leírása a következő módon történik: először az ezresek, aztán a százasok, aztán a tízesek aztán az egyesek. Például: 1988 = M + CM + LXXX + VIII = MCMLXXXVIII A rövidítés nagy számoknál nem megengedett, mégis használatos: 1998 = M + CM + XC + VIII = MCMXCVIII de e helyett használatos az MIIM és az IIMM forma is… Az I csak V illetve X előtt állhat! A korai időszakban a fenti betűket használták, de a többszörözésre 4 ezer felett az I és egy fordított C szimbólumot használtak. Később ezt megváltoztatták: egy vízszintes vonal a betű felett ezerszerest jelölt, a betű mindkét oldalán szereplő függőleges vonal pedig százszorost jelölt. Példák: I = 1000 V = 5000 |I| = 100 000 |V| = 500 000 Ugyanezt a felülvonást más értelemben is használták, ezzel jelezték, hogy az adott betű számként értelmezendő. Az idők folyamán egyes számértékek jelölése eltérő lehetett. Így találhatunk 4 értékben IIII-t és IV-t is, hasonlóan 8 értékben VIII-t és IIX-et is – még furcsább eset a 99 jelölésére az XCIX helyett az IC –, előfordult, hogy ugyanabban a dokumentumban ugyanazokat a számértékeket más-más formában jegyezték le. A római számokat a 14. században elkezdték kiszorítani az arab számok. Napjainkban leginkább sorszámozásra, fejezetszámozásra, valamint dinasztiák neveiben használatosak a római számok. Ezen kívül épületeken az építés évének jelölésére is használatosak. A „modern” római számok a következők: Az Unicode rendelkezik speciális karakterekkel a római számok írásához, ezek az U2160-U2183-as intervallumban helyezkednek el. Ez a sorozat lefedi mind a nagybetűs, mind a kisbetűs számokat, valamint 12-ig a számkombinációkat. Lehetőség szerint inkább ezeket használjuk a római számok írására. Így tehát a MCMLXXXVIII leírható ⅯⅭⅯⅬⅩⅩⅩⅧ-ként vagy ⅯⅭⅯⅬⅩⅩⅩⅤⅠⅠⅠ (ajánlott). Természetesen ezek megjelenítéséhez szükség van speciális fontra (például).
  • Con il termine numeri romani si intende il sistema di numerazione che fu introdotto nell'antica Roma.
  • ローマ数字（ローマすうじ）とは数を表す記号の一種である。1はI、2はII、3はIII、4はIV、5はVのように表す。なお、ローマ数字のことをギリシャ数字と呼ぶ例が多く見られるが、これは誤りである。
  • Romeinse cijfers vormen een talstelsel voor het weergeven van natuurlijke getallen, dat afkomstig is uit het oude Rome. Het stelsel is geen positiestelsel, maar een additief stelsel waarin de waarde van het voorgestelde getal bepaald wordt door het totaal van de samentellende symbolen. Het stelsel is gebaseerd op de getallen 5 en 10. Er is geen symbool voor het getal 0. Romeinse cijfers worden samensgesteld uit de volgende letters als basissymbolen: I = 1 V = 5 X = 10 L = 50 C = 100 D = 500 M = 1000 V. M = 5.000 X. M = 10.000 L. M = 50.000 De letters V, L en D zijn afgeleid van X, C en M door ze in twee delen door te snijden. De bovenhelft van een X is een V, de onderhelft van een (hoekige) C is een L en de linkerhelft van M is (in gesloten vorm) een D. Hoewel het stelsel geen positiestelsel is, speelt de relatieve positie van een cijfer wel een belangrijke rol voor de getalswaarde. Staat een cijfer met een lagere waarde vóór die met een grotere waarde, dan betekent het dat de lagere waarde van de hogere waarde wordt afgetrokken. Daarom is bijvoorbeeld IV dus 4. Dat heeft tot gevolg dat er voor sommige getallen meer dan een mogelijkheid is. Meestal schrijft men niet een 'te kleine' eenheid direct voor een grote. Bijvoorbeeld voor 1999 zou men MIM (1000 +) kunnen schrijven, maar er geldt een beperking voor subtractieve combinaties. Alleen de volgende combinaties zijn toegestaan: IV, IX, XL, XC, CD en CM en daarom is MCMXCIX (1000 + + +) de gebruikelijke weergave van het getal 1999. Deze restrictie is in de Middeleeuwen ontstaan, de Romeinen hadden deze restrictie niet. Zo werd 8 bijvoorbeeld wel geschreven als IIX. Vanaf 5000 verandert er het een en ander. Naast optelling wordt er ook vermenigvuldigd. Zo is V. M vijfduizend (5 x 1000). Daarachter komt een spatie en de rest van het getal. Het getal 5555 wordt als volgt weergegeven: V. M DLV. N.B. : In de volgende alinea komen tekens voor die in uw browser niet correct kunnen worden weergegeven! Een alternatief voor grote getallen is de schrijfwijze met een horizontale streep (in het Latijn Vinculum of Titulus genoemd) boven de letters: deze duidt dan een vermenigvuldiging met 1000 aan: V voor 5000 X voor 10.000 L voor 50.000 C voor 100.000 D voor 500.000 M voor 1.000.000 Voor nog grotere getallen kan eventueel nog een tweede lijn geplaatst worden. Zo wordt 10 miljoen dan geschreven als X. Deze methode werd echter niet door de Romeinen gebruikt, maar kwam pas veel later in zwang. Overigens moet deze methode met een horizontale streep boven de letters niet verward worden met de methode om Romeinse letters van Romeinse cijfers te onderscheiden. Op plaatsen waar dit niet meteen duidelijk was werden de "gewone" Romeinse cijfers ook wel eens van een horizontale streep voorzien om duidelijk te maken dat ze gelezen moesten worden als cijfers, niet als letters. De 'oude Romeinen' vermeden vaak de combinatie IV voor 4, en gebruikten in plaats daarvan IIII. Waarschijnlijk is dit omdat de letter IV de beginletters van de Romeinse oppergod IVPITER vormen. Dit gebruik is voortgezet tot enkele eeuwen geleden, en komt onder andere voor op monumenten en klokken. Een andere reden dat IIII boven IV verkozen werd op klokken is dat er dan een even aantal tekens op de klok wordt gebruikt: 20 I's, 4 V's, en 4 X'en. Dit was veel goedkoper te smelten met een mal dan wanneer er IV werd gebruikt: 17 I's, 5 V's, 4 X'en. Een derde reden is dat de IV ondersteboven (zoals op een klok gebruikelijk is) sterk lijkt op VI (6), daarom koos en kiest men voor de duidelijkheid voor IIII. Als laatste geldt nog dat IIII een zekere symmetrie vertoont ten opzichte van de VIII (8) en XII (12). Op sommige gebouwen in Nederland, bijvoorbeeld op de hervormde kerk aan de Binnenweg in Bennebroek, wordt het bouwjaar met alternatieve Romeinse cijfers afgebeeld. De D wordt dan gevormd als IƆ, een I en een omgedraaide C, en een M als CIƆ, een C, een I en een omgedraaide C: 1600 is dan CIƆIƆC.
  • Romertall er et tallsystem som stammer fra etruskerne, og som ble adoptert og videreført av romerne. Tallsystemet har også dannet grunnlaget for flere latinske bokstaver. Tallsystemet er eldre enn det romerske alfabet. Tallsystemet blir dannet ved hjelp av følgende symboler (i det «lille romerske systemet» fra middelalderen), med tilhørende verdier: I= 1 V= 5 X= 10 L= 50 C= 100 D= 500 M= 1000 Følgende regler gjelder: 1 - Verdien av symbolene blir addert, hvor de blir sortert fra store til små: MDCCXVII = 1000 +500+100+100 +10 +5+1+1 = 1717 2 - Ett symbol, som står til venstre for ett symbol med høyere verdi, blir trukket fra: IV = 5-1 = 4 IX = 10-1 = 9 XL = 50-10 = 40 XC = 100-10 = 90 CD = 500-100 = 400 CM = 1000-100 = 900 3 - Grupper i «tiergrupper» (X * 10, hvor n og X er heltall): XIX (X=10, IX=9) = 19 (ikke IXX) XLIX (XL=40, IX=9) = 49 (ikke IL, LXVIV) XCIX (XC=90, IX=9) = 99 (ikke IC, LXLIX, LXLVIV) XCV (XC=90, V=5) = 95 (ikke VC) MCDL (M=1000, CD=400, L=50) = 1450 (ikke MLD) MCMXCIX (M=1000, CM=900, XC=90, IX=9) = 1999 (ikke MCMIC, MIM) 4 - Skriv kort. (Bruk symboler med så høy verdi som mulig. Kan man bruke X istedenfor VV eller IX istedenfor VIV og VIIII så er det mer korrekt. ) 4.1 - Maksimalt tre like symboler med verdi 10 (I, X, C, M) kan stå etter hverandre: IX = 9 (ikke VIIII, IIIIIIIII) XXX = 30 (ikke VVVVVV) XL = 40 (ikke XXXX) 4.2 - Andre symboler (V, L, D) kan ikke følge et likedan symbol. (Dvs. at ikke man kan bruke verken D, L eller V, mer enn en gang i hvert tall. ) IX = 9 (ikke VIV) X = 10 (ikke VV) XC = 90 (ikke LXL) C = 100 (ikke LL) CM = 900 (ikke DCD) M = 1000 (ikke DD) Romerne hadde ikke så mye standardisering innen romertall. VIIII ble ofte foretrukket fremfor IX og IIII for IV. Romerne unngikk i stor grad subtraksjon, og XL, XC ser ut til å være de mest brukte subtraksjoner fra den tiden. Overgangen har vært gradvis, og det forekommer IIII blant annet i tekster som også inneholder IX. Det har også blitt registrert: IIX for 8; IIM [eg. II(I)] for 998, IIXX for 18 og IXX for 19. Fra en veistein fra ca. 130 f. vt. stod det XXCIIII for 84, og fra Colosseum kan man lese XLIIII og XXVIIII over inngangene. Ved den italienske kirken Sant'Agnese fuori le Mura kan man lese MCCCCCCVI på en tekst fra 1606. Fra perioden 1492-1503 (eller muligens noe senere) kan man lese MCCCCLXXXXV på et av tårnene ved Sant Angelo. I Vatikanmuseet kan man lese XXXX → XXXXIX. Standardisering med formelle regler ser ut til å ha skjedd i middelalderen (og fremdeles brukes forskjellige varianter, f. eks. IIII i klokker). Romerne brukte heller ikke M, de brukte (I). For romerne ville det antagelig vært mer naturlig å skrive 999: a. (X((((LXXXXVIIII; og ikke CMXCIX slik vi vil i dag. Blant annet på grunn av denne utviklingen av romertallene har det oppståtte diverse uvisshet om hvordan man bør skrive større tall som f. eks. 1999 eller 1995 . Subtraksjonens store utbredelse har først kommet i middelalderen, men romerne brukte det også. For små tall, 9 og i særdeleshet 4, brukte romerne ikke subtraksjon, mens det ble brukt endel for større tall. Fra den tidlige middelalder finnes det også eksempler der man trekker fra med mer enn et tall. F. eks. IIC for 98. Tallene skulle bare bli forstått av leserene og det var ingen som laget standarder for hvordan man skrev tallene så en rekke diverse utgaver kan finnes i eldre tekster. Utbredelsen til mange av disse formene har vært veldig liten og kan ha vært forkortelser som en forfatter har benyttet noen få ganger. I dag regner en med at subtraksjonen kun gjelder i følgende tilfeller : IV, IX, XL, XC, CD og CM. I gamle skrifter kan man finne VM der det står for V*M altså 5000 og tilsvarende for VIC for VI*C, altså 600. Man kan også se i St. Pauls Katedral CCIIIIXXI for 281, og tilsvarende i et fransk skriv fra 1388 som skrev IIIIXX for 88. I en engelsk bok fra 1400-tallet står det vixx vxx og xM . Ofte må man se utifra sammenhengen hva som skal ganges, iicl alene vil ikke entydig gi 250 om man ikke overholder "tiergruppe"-regelen . I slike skrifter brukes også relativt ofte «j» istedenfor «i» i slutten av et tall, f. eks. xviij istedenfor XVIII. Istedenfor V finner man ofte U i eldre tekster. I slike tekster kan man også finne xm, der det menes XIII, tilsvarende trykkefeil finner man også endel der det står II istedenfor V. Relativt sjelden har slike skrifter xvI med stor «i» på slutten, denne brukes da etter en latinsk konvensjon om å skrive to i'er etterhverandre med en stor «I». Dvs. at xvI da betyr XVII. For store tall ser det ut til å ha vært i bruk flere beslektede varianter: en er å gange tallet med 1000 eller 100 000; en annen er skrive I for 1000; en strek over tallet kunne også bety at det skulle ganges med 1000; en sammenhengende strek over og på begge sider av tallet har også vært brukt isteden for å gange med 100 000; og følgende system har vært i utstrakt bruk: 100 = C = C 500 = IƆ = D 1 000 = CIƆ = M 5 000 = IƆƆ 10 000 = CCIƆƆ 50 000 = IƆƆƆ 100 000 = CCCIƆƆƆ C blir da det samme i begge systemer, med verdien hundre . D kommer av IƆ og tilsvarende for M med CIƆ. . Det er endel usikkerhet om opprinnelsen til endel av symbolene og det finnes forskjellige teorier. Man kan uansett se likheten mellom romertall, etruskiske tall og hittitiske tall. Etruskerene leste fra høyre mot venstre, så deres tall må ses i det lys. IƆ er halvparten av CIƆ, og det samme er mulig at er tilfelle for V vs. X . I 1850 foreslo Theodor Mommsen, en tysk historiker at V kunne være kommet fra en hånd, ved å trekke en linje fra lillefinger til håndledd og derfra opp til tommelen.
  • Rzymski (łaciński) system zapisywania liczb - addytywny system liczbowy, używa 7 znaków.
  • O sistema de numeração romana (ou números romanos) desenvolveu-se na Roma Antiga e utilizou-se em todo o seu Império. Neste sistema as cifras escrevem-se com determinadas letras, que representam os números. As letras são sempre maiúsculas, já que no alfabeto romano não existem as minúsculas, as letras são I, V, X, L, C, D e M. As equivalências dos numerais romanos com o sistema decimal são as seguintes: No sistema de numeração romano as letras devem situar-se da ordem de maior valor para a de menor valor. Não se deve escrever mais de três I, ou três X, ou três C em qualquer número. Se estas letras se situam antes (à esquerda) de um V, um L, ou um D, subtrai-se o seu valor à cifra das ditas letras. Exemplo: IX, XC ou XL, que significam, 9, 90, 40 respectivamente. Os romanos desconheciam o zero, introduzido posteriormente pelos árabes, de forma que não existia nenhuma forma de representação deste valor. Para cifras elevadas os romanos utilizavam um travessão colocado por cima da letra correspondente. O travessão multiplicava o valor da letra por 1.000. Por exemplo, um C correspondia ao valor 100.000 (100 x 1.000), e um M correspondia ao valor 1.000.000 (1.000 x 1.000). Apresentam-se vários exemplos de números romanos, com as suas equivalências decimais:
  • Римские цифры — цифры, использовавшиеся древними римлянами в своей непозиционной системе счисления. Натуральные числа записываются при помощи повторения этих цифр. При этом, если большая цифра стоит перед меньшей, то они складываются (принцип сложения), если же меньшая — перед большей, то меньшая вычитается из большей (принцип вычитания). Последнее правило применяется только во избежание четырёхкратного повторения одной и той же цифры. Римские цифры появились около 500 лет до нашей эры у этрусков. Файл:Spasskaya Tower clock. jpg Часы-куранты Спасской башни
  • Romerska siffror är ett talsystem bestående av vanligtvis sju grundsiffror I (1), V (5), X (10), L (50), C (100), D (500) och M (1000). Ytterligare tecken brukades i ett utökat system, som romarna införde under 200-talet f. Kr. enligt tabellen nedan, men också för att beteckna större tal samt fraktioner. Romarna inkluderade aldrig noll i sitt talsystem och kunde aldrig hantera noll i sin aritmetik.
  • Roma rakamları (romen rakamı)
  • Римські цифри використовувалися стародавніми римлянами. Сьогодні такі цифри використовуються для позначення розділів і частин законів, томів видань, століть, інколи років, а також із естетичною метою. Дана система числення є непозиційною і базується на використанні особливих знаків для десяткових розрядів I = 1, Х =10, С = 100, М = 1000 та їх половин V = 5, L = 50, D = 500. Натуральні числа записуються за допомогою повторення цих цифр. При цьому, якщо більша цифра стоїть перед меншою, то вони додаються (принцип додавання), якщо ж менша - перед більшою, то менша віднімається від більшої (принцип віднімання). Останнє правило застосовується тільки для уникнення чотириразового повторення однієї цифри. Наприклад, I, Х, С ставляться відповідно перед Х, С, М для позначення 9, 90, 900 або перед V, L, D для позначення 4, 40, 400. Наприклад, VI = 5+1 = 6, IV = 5 - 1 = 4 (замість IIII). XIX = 10 + 10 - 1 = 19 (замість XVIIII), XL = 50 - 10 =40 (замість XXXX), XXXIII = 10 + 10 + 10 + 1 + 1 + 1 = 33 і т. п. Виконання арифметичних дій над багатозначними числами в цій системі дуже незручне. Ця система числення на сьогодні майже не застосовується. Інколи позначають століття (XV ст. ), роки н. е. (MCMLXXVII) та місяці в датах (1. V.1975), порядкові числівники, а також похідних невеликих ступенів більших за три (y, y). I 1 II 2 III 3 IV 4 V 5 VI 6 VII 7 VIII 8 IX 9 X 10 XVIII 18 XXXI 31 XLVI 46 L 50 LXXV 75 XCII 92 XCIX 99 C 100 CCCII 302 CDXLI 441 CDXCIX 499 D 500 DCXCV 695 DCCIL 749 M 1000 MCMIX 1909 MCMLXXXIV 1984 MCMXCIX 1999
  • 羅馬數字是古羅馬使用的數字系統,現今仍很常見。
dbpprop:hasPhotoCollection
dbpprop:reference
dbpprop:wikiPageUsesTemplate
dbpprop:wiktionaryProperty
  • Appendix:Roman numerals
  • roman numeral
rdf:type
rdfs:comment
  • Roman numerals are a numeral system of ancient Rome based on letters of the alphabet, which are combined to signify the sum of their values. The first ten Roman numerals are: <math>\mathrm{I,\;II,\;III,\;IV,\;V,\;VI,\;VII,\;VIII,\;IX,\;X}</math> The Roman numeral system is decimal but not directly positional and does not include a zero.
  • Die römischen Zahlen haben ihren Ursprung im antiken Römischen Reich. Das auf den römischen Ziffern beruhende Zahlensystem stellt natürliche Zahlen in einem Additionssystem zur Basis 10 mit der Hilfsbasis 5 dar. Ein Zeichen für die Null ist nicht gebräuchlich.
  • El sistema de numeració romana s'utilitza encara avui en determinats aspectes de la vida quotidiana. El sistema de símbols per a representar els nombres creat pels romans va tenir el mèrit de ser capaç d'expressar tots els nombres de l'1 a l'1000000 utilitzant només set lletres: I per l'1, V pel 5, X pel 10, L pel 50, C pel 100, D pel 500 i M pel 1000.
  • Římské číslice je způsob zápisu čísel pomocí písmen abecedy. Dnes se tento způsob zápisu čísel používá jen výjimečně. Pro snazší zapamatování se dají používat mnemotechnické pomůcky jako např. Ivan Vedl Xénii Lesní Cestou Do Města, kde první písmena určují jak jdou římské číslice po sobě.
  • El sistema de numeración romana se desarrolló en la antigua Roma y se utilizó en todo su imperio. Es un sistema de numeración no posicional, en el que se usan algunas letras mayúsculas como símbolos para representar los números.
  • Roomalaiset numerot on etruskien numeroista muokattu antiikin Roomassa yleistynyt ja pitkään käytetty numerojärjestelmä. Roomalaiset numerot perustuvat kirjaimiin I, V, X, L, C, D ja M, joista jokaista vastaa tietty arvo, ja niitä yhdistelemällä voidaan muodostaa kaikki eri luvut. Roomalaiset numerot ovat edelleen jossain määrin käytössä, tosin niiden merkintätapaa on muunneltu hieman keskiajalla ja sen jälkeen ymmärrettävyyden parantamiseksi.
  • Les chiffres romains étaient un système de numération utilisé par les Romains de l'Antiquité pour, à partir de seulement sept lettres, écrire des nombres entiers (mais pas le zéro, qu’ils ne connaissaient pas; ou plus exactement qu’ils ne considéraient pas comme un nombre).
  • A római számok az ókori Rómából származó számjelölési rendszer. Elvei szerint néhány kiválasztott betűnek számértéket adnak, és ezek kombinációival írják le a számokat. A római számrendszer additív számrendszer, amely azt jelenti, hogy egy szám értékét a számrendszer jeleinek összevonásából lehet létrehozni.
  • Con il termine numeri romani si intende il sistema di numerazione che fu introdotto nell'antica Roma.
  • ローマ数字（ローマすうじ）とは数を表す記号の一種である。1はI、2はII、3はIII、4はIV、5はVのように表す。なお、ローマ数字のことをギリシャ数字と呼ぶ例が多く見られるが、これは誤りである。
  • Romeinse cijfers vormen een talstelsel voor het weergeven van natuurlijke getallen, dat afkomstig is uit het oude Rome. Het stelsel is geen positiestelsel, maar een additief stelsel waarin de waarde van het voorgestelde getal bepaald wordt door het totaal van de samentellende symbolen. Het stelsel is gebaseerd op de getallen 5 en 10. Er is geen symbool voor het getal 0.
  • Romertall er et tallsystem som stammer fra etruskerne, og som ble adoptert og videreført av romerne. Tallsystemet har også dannet grunnlaget for flere latinske bokstaver. Tallsystemet er eldre enn det romerske alfabet.
  • Rzymski (łaciński) system zapisywania liczb - addytywny system liczbowy, używa 7 znaków.
  • O sistema de numeração romana (ou números romanos) desenvolveu-se na Roma Antiga e utilizou-se em todo o seu Império. Neste sistema as cifras escrevem-se com determinadas letras, que representam os números. As letras são sempre maiúsculas, já que no alfabeto romano não existem as minúsculas, as letras são I, V, X, L, C, D e M.
  • Римские цифры — цифры, использовавшиеся древними римлянами в своей непозиционной системе счисления. Натуральные числа записываются при помощи повторения этих цифр.
  • Romerska siffror är ett talsystem bestående av vanligtvis sju grundsiffror I (1), V (5), X (10), L (50), C (100), D (500) och M (1000). Ytterligare tecken brukades i ett utökat system, som romarna införde under 200-talet f. Kr. enligt tabellen nedan, men också för att beteckna större tal samt fraktioner. Romarna inkluderade aldrig noll i sitt talsystem och kunde aldrig hantera noll i sin aritmetik.
  • Roma rakamları (romen rakamı)
  • Римські цифри використовувалися стародавніми римлянами. Сьогодні такі цифри використовуються для позначення розділів і частин законів, томів видань, століть, інколи років, а також із естетичною метою.
  • 羅馬數字是古羅馬使用的數字系統,現今仍很常見。
rdfs:label
  • Roman numerals
  • Römische Zahlen
  • Numeració romana
  • Římské číslice
  • Numeración romana
  • Roomalaiset numerot
  • Numération romaine
  • Római szám
  • Sistema di numerazione romano
  • ローマ数字
  • Romeinse cijfers
  • Romertall
  • Rzymski system zapisywania liczb
  • Numeração romana
  • Римские цифры
  • Romerska siffror
  • Roma rakamları
  • Римська система цифр
  • 罗马数字
owl:sameAs
skos:subject
foaf:depiction
foaf:page
is dbpprop:callsignMeaning of
is dbpprop:disambiguates of
is dbpprop:redirect of
is owl:sameAs of