| dbpprop:abstract
|
- Über Jahrhunderte stellten das Römische bzw. Oströmische Reich und das neupersische Sassanidenreich die beiden vorherrschenden Staatengebilde im Mittelmeerraum und im Vorderen Orient dar. Obwohl es zwischen den beiden spätantiken Großmächten durchaus Phasen friedlicher Koexistenz gab, besonders im 5. Jahrhundert, waren ihre zwischenstaatlichen Beziehungen maßgeblich von militärischen Konflikten geprägt, die bisweilen in der Forschung als römisch-persische Kriege bezeichnet werden. Die militärischen Auseinandersetzungen begannen mit der Formierung des Sassanidenreichs im 3. Jahrhundert n. Chr. und fanden erst mit dem Sieg des oströmischen Kaisers Herakleios 628/30 einen Abschluss. Besonders intensiv waren die Kampfhandlungen zu Zeiten Schapurs I. (240/242–272), Schapurs II. (309–379), Chosroes’ I. (531–579) und Chosroes’ II (590–628). Dabei gingen die Angriffe sowohl von römischer wie von persischer Seite aus. Nach dem letzten und größten römisch-persischen Krieg (603–628) wurden die beiden erschöpften Großreiche ein Opfer der Expansion der Araber. Diese vernichteten das Sassanidenreich und eroberten die römischen Orientprovinzen. Dieses Ereignis wird von mehreren Historikern als das endgültige Ende der Antike angesehen.
- Las Guerras Romano-Sasánidas fueron una serie de conflictos militares que enfrentaron al Imperio Romano (y luego a su heredero, el Imperio Romano de Oriente) con el Imperio Sasánida entre los siglos III y VII. Las dos potencias más importantes de la Antigüedad tardía en el Mediterráneo y el Próximo Oriente combatieron casi continuamente durante este período, aunque hubo también largos períodos de coexistencia pacífica (sobre todo durante el siglo V). Los conflictos se iniciaron en el siglo III, con la fundación del Imperio Sasánida, y concluyeron con la victoriosa campaña del emperador Heraclio, en 628-630. Las operaciones militares fueron especialmente intensas en tiempos de Sapor I, Sapor II, Cosroes I y Cosroes II. Las agresiones provinieron tanto del lado romano como del persa. Después de la última y mayor de las guerras entre Roma y Persia, ambas potencias, agotadas, fueron víctimas de la expansión del Islam, que destruyó por completo al Imperio Sasánida y se apoderó de las provincias orientales del Imperio Romano. Este acontecimiento marca el final definitivo de la Edad Antigua.
- Rooman–Persian sodat olivat sarja sotia, jotka Rooman valtakunta ja Persian valtakunta kävivät toisiaan vastaan. Ensimmäinen sota alkoi Rooman tasavallan ja parthialaisten välillä 50-luvulla eaa. Viimeinen sota käytiin Bysantin valtakunnan eli Itä-Rooman ja sassanidien Persian välillä vuosina 602 - 627 jaa.
- La longue série de conflits entre le monde méditerranéen et le monde Perse forme une des plus longues séries d'affrontements régionaux de l'histoire. Aucune partie n'étant capable de dominer l'autre. Ils ne prirent fin qu'avec les conquêtes musulmanes. L'empire Perse lutte depuis le début du V siècle av. J. -C. contre les Grecs, puis est vaincu par les Macédoniens d'Alexandre le Grand, dont la dynastie des Séleucides prend la suite. Les guerres reprennent lorsque les Romains, après avoir conquis la Grèce, envahissent l'Asie mineure. En 64 avant notre ère, l'empire Séleucide s'éteint avec Antiochos XIII Asiaticus, détrôné par Pompée qui réduit la Syrie, dernier reliquat du royaume Séleucide, en province romaine. Les Parthes, occupant les territoires séleucides plus à l'est, deviennent le « concurrent » de l'empire romain dans l’est de la Méditerranée. La civilisation et la culture des Parthes semblent reprendre celles des Achéménides, particulièrement dans leur système religieux. Elle est aussi marquée par la présence d'importantes cités grecques en Mésopotamie. L’empire Parthe, organisé de manière peu autoritaire, a pris fin en 224 ap. J. -C. Il laisse la place aux sassanides qui continuent leur guerre avec les Romains. La guerre perdura avec l'Empire byzantin. L'est de la Syrie romaine, le nord-ouest de la Mésopotamie et le contrôle indirect de l'Arménie furent les principaux enjeux de ces affrontements, mais ils pouvaient aussi surgir du désir de gloire du souverain de l'un ou l'autre empire. Malgré la récurrence des conflits d'assez longues périodes de paix existèrent et les deux empires eurent aussi des échanges pacifiques propices au développement d'un commerce à longue distance le long des routes de la soie en direction de l'Extrême-Orient.
- Per guerre romano-persiane si intende quel complesso di ostilità a bassa o alta intensità che oppose l'Impero romano ai Persiani, Parti prima, Sasanidi poi. Per quasi sette secoli dopo la prima battaglia avvenuta tra i due imperi a Carre nel 53 a.C. , Roma non perse l'occasione per combattere in una lotta lungo il fiume Eufrate, dalle sue sorgenti fino in Mesopotamia ed al deserto palmireno. Alla fine i due antagonisti, indebolitisi reciprocamente, furono entrambi sconfitti o totalmente inglobati dal nascente impero arabo.
- De Romeins-Perzische oorlogen waren de oorlogen plaatsvonden tussen het Romeinse Rijk (en haar opvolgers het Byzantijnse Rijk) enerzijds en het Perzische Rijk van de Sassaniden anderzijds. De oorlogen vonden plaats in het Midden-Oosten, de Levant en Klein-Azië. De oorlogen werden afgewisseld met periodes van vrede. Met de opkomst van de Sassaniden in de 3e eeuw begonnen de oorlogen. De laatste oorlog vond plaats in 628. Hierna kwam het Arabische Rijk op en werd het Byzantijnse rijk verdreven uit het Midden-Oosten en werden de Sassaniden zelfs volledig verslagen.
- Wojny rzymsko-sasanidzkie - seria wojen między cesarstwem rzymskim (od 395 - wschodniorzymskim) i Imperium Sasanidów (państwem nowoperskim), trwających od III do VI wieku. W 224 roku n.e. król Persji Ardzaszir V pod Hormizdeganem pokonał swojego zwierzchnika, Króla Królów Artabana V, ostatniego z Arsakidów, i objął tron suzerena Iranu jako Ardaszir I. Partów zastąpiła dynastia Sasanidów. Na dworze w Ktezyfoncie skończył się filhellenizm, zapanował perski nacjonalizm i mazdaistyczny fanatyzm. Otoczeni przez zaratustranistyczny kler królowie sasanidzcy ideą swego panowania uczynili rozszerzenie swojego imperium kosztem Rzymu, aby dorównać osiągnięciom Achemenidów. Już w roku 230 zaatakowali oni kontrolowaną przez Rzym zachodnią Mezopotamię. Cesarz Sewer Aleksander podszedł pod Ktezyfon, gdzie poniósł klęskę. Ardaszir nie umiał jednak, czy też nie mógł wykorzystać zwycięstwa. Sukces przyszedł kilka lat później, gdy wykorzystali chaos w rzymskim cesarstwie i opanowali zachodnią Mezopotamię. W 243 r. Wielki Król Szapur I zajął Nisibis i Carrhae. Gordian III i prefekt pretoriański Tyneziteusz zadali wojskom Szapura klęskę pod Reshainą i wyparli je za granice Cesarstwa. W 244 roku nowy prefekt, Filip Arab, zamordował Gordiana i ogłosił się cesarzem. Został pokonany przez Persów pod Ktezyfonem i musiał zapłacić kontrybucję, zrzec się pretensji do Armenii Wielkiej i nie popierać dążeń armeńskich Arsakidów do obalenia Sasanidów. Zachodnia Mezopotamia pozostała jednak przy Rzymianach. Dwie dekady później, w roku 256, wojska Króla Królów Szapura I zdobyły Antiochię oraz leżącą nad Eufratem twierdzę Dura Europos, którą Rzymianie odebrali Partom w roku 165. Szapur najechał Armenię i osadził tam swojego syna, Hormizda. Cztery lata później pod Edessą do sasanidzkiej niewoli został wzięty, wraz z wieloma żołnierzami, rzymski cesarz Walerian. Na szczęście dla Rzymu marsz Sasanidów na zachód zatrzymały wojska króla Palmyry Odeantusa, cesarskiego wasala, które stały się jedynymi obrońcami wschodnich granic Rzymu. Odenatus zdobył nawet Ktezyfont i otrzymał od cesarza Galiena tytuł corrector Orientis. W 283 roku cesarz Karus wyruszył z wielką wyprawą na Iran, jakiej nie widziano od czasów wojny Karakalli z Partami. Wojska rzymskie zdobyły Ktezyfon, ale dowodzący kampanią cesarz Karus zginął w niewyjaśnionych okolicznościach we własnym obozie. W roku 284 zachodnia Mezopotamia pozostała przy Rzymianach, tymczasem Persowie podporządkowali sobie kaukaskie królestwo Iberii. W roku 296 król Persji Narses wypędził z Armenii króla Tiridatesa V i zaatakował cesarstwo rzymskie. Pokonał legiony w okolicach Cahrrae. Cesarz Galeriusz przybył na Wschód i przeniósł działania do Armenii, gdzie trudniej powodziło się perskiej jeździe i legiony, którym walczyło się tam lepiej, mogły to wyzyskać. W dolinie Araksesu w centrum kraju wojska Persów zostaly pobite a obóz perski wraz z rodziną królewską wpadł w ręce rzymskie. Galeriusz wtargnął do Mezopotamii i zajął Ktezyfon. Mimo zniszczenia sasanidzkiej armii cesarz Dioklecjan nie anektował podbitych ziem, gdyż z trudem utrzymywał porządek na dotychczasowym obszarze cesarstwa. Zmieniono tylko granicę w Mezopotamii na korzyść Rzymian. W 359 r. Król Królów Szapur II zajął wiele miast w północno - zachodniej Mezopotamii. W roku 363 cesarz Julian Apostata, marzący być może o podboju Persji, wyprawił się na wojnę na wschód. Wdarł się daleko w głąb Mezopotamii, ale wyprawa nie potoczyła się najlepiej dla rzymskich wojsk. Wprawdzie doszły do Ktezyfontu, jednak nie zdołały go zdobyć. Julian Apostata wycofał się do Armenii. Stamtąd Persowie wciągnęli go w głąb Iranu i nękali wojną podjazdową. Cesarz zginął, a armia stanęła przed widmem całkowitej zagłady. Następca Juliana Apostaty, Jowian, uratował armię i uzyskał z Sasanidami trzydziestoletni pokój w zamian za oddanie większej części zachodniej Mezopotamii. Po podziale rzymskiego imperium wojny trwały dalej. W 383 r. cesarz Teodozjusz I bezskutecznie próbował odebrać Persom ich część Armenii. W 428 r. Wielki Król Bahram V anektował wschodnią Armenię, ok. 440 r. cesarz Teodozjusz II uczynił to samo z zachodnią. Król Jazdagird II wtargnął w granice cesarstwa, jednak szybko przyjął propozycje pokojowe. W 522 r. cesarz Justyn I objął rzymskim protektoratem Lazykę i Iberię leżące w perskiej strefie wpływów. Król Krajów Chosrow I odpowiedział wojną, ale jego wojska uległy rzymskim pod Daras. Przechodzące wówczas kryzy państwo irańskie potrzebowało pokoju, Chosrow zrezygnował więc z dalszej walki. Sasanidzi zawierali ze wschodnim cesarstwem traktaty pokojowe w latach 532 (zwany wieczystym, jednak wojna wybuchła już w 540 roku) i 562. W roku 607 perski Król Królów Chosroes II rozpoczął wielką wojną ze swoim zachodnim sąsiadem. Opanował Syrię, Palestynę i Egipt, a jego wojska dotarły do stolicy wschodniego cesarstwa. Wydawało się, że wielkie marzenie Partów i Sasanidów spełni się i po 9 wiekach imperium perskie odrodzi się w granicach sprzed wyprawy Aleksandra Wielkiego. Wojna ta zakończyła się jednak po myśli Bizancjum. Wojska cesarza Herakliusza dzięki zastosowaniu nowej strategii wyparły Persów do Mezopotamii i w roku 627 pokonały pod Niniwą armię Chosroesa II, złupiły Ktezyfon i później wdarły się w głąb państwa Sasanidów. Wojowniczy władca Persji został zamordowany rok później i Persja pogrążyła się w walkach wewnętrznych, co przyniosło kres wojnie, która straszliwie wyniszczyła obu adwersarzy. Dekadę później spadło na nich uderzenie arabskich armii. Bizancjum utraciło Palestynę, Syrię oraz posiadłości w północnej Afryce, a imperium Sasanidów przestało istnieć.
- Über Jahrhunderte stellten das Römische bzw. Oströmische Reich und das neupersische Sassanidenreich die beiden vorherrschenden Staatengebilde im Mittelmeerraum und im Vorderen Orient dar. Obwohl es zwischen den beiden spätantiken Großmächten durchaus Phasen friedlicher Koexistenz gab, besonders im 5. Jahrhundert, waren ihre zwischenstaatlichen Beziehungen maßgeblich von militärischen Konflikten geprägt, die bisweilen in der Forschung als römisch-persische Kriege bezeichnet werden. Die militärischen Auseinandersetzungen begannen mit der Formierung des Sassanidenreichs im 3. Jahrhundert n. Chr. und fanden erst mit dem Sieg des oströmischen Kaisers Herakleios 628/30 einen Abschluss. Besonders intensiv waren die Kampfhandlungen zu Zeiten Schapurs I. (240/242–272), Schapurs II. (309–379), Chosroes’ I. (531–579) und Chosroes’ II (590–628). Dabei gingen die Angriffe sowohl von römischer wie von persischer Seite aus. Nach dem letzten und größten römisch-persischen Krieg (603–628) wurden die beiden erschöpften Großreiche ein Opfer der Expansion der Araber. Diese vernichteten das Sassanidenreich und eroberten die römischen Orientprovinzen. Dieses Ereignis wird von mehreren Historikern als das endgültige Ende der Antike angesehen.
- Las Guerras Romano-Sasánidas fueron una serie de conflictos militares que enfrentaron al Imperio Romano (y luego a su heredero, el Imperio Romano de Oriente) con el Imperio Sasánida entre los siglos III y VII. Las dos potencias más importantes de la Antigüedad tardía en el Mediterráneo y el Próximo Oriente combatieron casi continuamente durante este período, aunque hubo también largos períodos de coexistencia pacífica (sobre todo durante el siglo V). Los conflictos se iniciaron en el siglo III, con la fundación del Imperio Sasánida, y concluyeron con la victoriosa campaña del emperador Heraclio, en 628-630. Las operaciones militares fueron especialmente intensas en tiempos de Sapor I, Sapor II, Cosroes I y Cosroes II. Las agresiones provinieron tanto del lado romano como del persa. Después de la última y mayor de las guerras entre Roma y Persia, ambas potencias, agotadas, fueron víctimas de la expansión del Islam, que destruyó por completo al Imperio Sasánida y se apoderó de las provincias orientales del Imperio Romano. Este acontecimiento marca el final definitivo de la Edad Antigua.
- Rooman–Persian sodat olivat sarja sotia, jotka Rooman valtakunta ja Persian valtakunta kävivät toisiaan vastaan. Ensimmäinen sota alkoi Rooman tasavallan ja parthialaisten välillä 50-luvulla eaa. Viimeinen sota käytiin Bysantin valtakunnan eli Itä-Rooman ja sassanidien Persian välillä vuosina 602 - 627 jaa.
- La longue série de conflits entre le monde méditerranéen et le monde Perse forme une des plus longues séries d'affrontements régionaux de l'histoire. Aucune partie n'étant capable de dominer l'autre. Ils ne prirent fin qu'avec les conquêtes musulmanes. L'empire Perse lutte depuis le début du V siècle av. J. -C. contre les Grecs, puis est vaincu par les Macédoniens d'Alexandre le Grand, dont la dynastie des Séleucides prend la suite. Les guerres reprennent lorsque les Romains, après avoir conquis la Grèce, envahissent l'Asie mineure. En 64 avant notre ère, l'empire Séleucide s'éteint avec Antiochos XIII Asiaticus, détrôné par Pompée qui réduit la Syrie, dernier reliquat du royaume Séleucide, en province romaine. Les Parthes, occupant les territoires séleucides plus à l'est, deviennent le « concurrent » de l'empire romain dans l’est de la Méditerranée. La civilisation et la culture des Parthes semblent reprendre celles des Achéménides, particulièrement dans leur système religieux. Elle est aussi marquée par la présence d'importantes cités grecques en Mésopotamie. L’empire Parthe, organisé de manière peu autoritaire, a pris fin en 224 ap. J. -C. Il laisse la place aux sassanides qui continuent leur guerre avec les Romains. La guerre perdura avec l'Empire byzantin. L'est de la Syrie romaine, le nord-ouest de la Mésopotamie et le contrôle indirect de l'Arménie furent les principaux enjeux de ces affrontements, mais ils pouvaient aussi surgir du désir de gloire du souverain de l'un ou l'autre empire. Malgré la récurrence des conflits d'assez longues périodes de paix existèrent et les deux empires eurent aussi des échanges pacifiques propices au développement d'un commerce à longue distance le long des routes de la soie en direction de l'Extrême-Orient.
- Per guerre romano-persiane si intende quel complesso di ostilità a bassa o alta intensità che oppose l'Impero romano ai Persiani, Parti prima, Sasanidi poi. Per quasi sette secoli dopo la prima battaglia avvenuta tra i due imperi a Carre nel 53 a.C. , Roma non perse l'occasione per combattere in una lotta lungo il fiume Eufrate, dalle sue sorgenti fino in Mesopotamia ed al deserto palmireno. Alla fine i due antagonisti, indebolitisi reciprocamente, furono entrambi sconfitti o totalmente inglobati dal nascente impero arabo.
- De Romeins-Perzische oorlogen waren de oorlogen plaatsvonden tussen het Romeinse Rijk (en haar opvolgers het Byzantijnse Rijk) enerzijds en het Perzische Rijk van de Sassaniden anderzijds. De oorlogen vonden plaats in het Midden-Oosten, de Levant en Klein-Azië. De oorlogen werden afgewisseld met periodes van vrede. Met de opkomst van de Sassaniden in de 3e eeuw begonnen de oorlogen. De laatste oorlog vond plaats in 628. Hierna kwam het Arabische Rijk op en werd het Byzantijnse rijk verdreven uit het Midden-Oosten en werden de Sassaniden zelfs volledig verslagen.
- Wojny rzymsko-sasanidzkie - seria wojen między cesarstwem rzymskim (od 395 - wschodniorzymskim) i Imperium Sasanidów (państwem nowoperskim), trwających od III do VI wieku. W 224 roku n.e. król Persji Ardzaszir V pod Hormizdeganem pokonał swojego zwierzchnika, Króla Królów Artabana V, ostatniego z Arsakidów, i objął tron suzerena Iranu jako Ardaszir I. Partów zastąpiła dynastia Sasanidów. Na dworze w Ktezyfoncie skończył się filhellenizm, zapanował perski nacjonalizm i mazdaistyczny fanatyzm. Otoczeni przez zaratustranistyczny kler królowie sasanidzcy ideą swego panowania uczynili rozszerzenie swojego imperium kosztem Rzymu, aby dorównać osiągnięciom Achemenidów. Już w roku 230 zaatakowali oni kontrolowaną przez Rzym zachodnią Mezopotamię. Cesarz Sewer Aleksander podszedł pod Ktezyfon, gdzie poniósł klęskę. Ardaszir nie umiał jednak, czy też nie mógł wykorzystać zwycięstwa. Sukces przyszedł kilka lat później, gdy wykorzystali chaos w rzymskim cesarstwie i opanowali zachodnią Mezopotamię. W 243 r. Wielki Król Szapur I zajął Nisibis i Carrhae. Gordian III i prefekt pretoriański Tyneziteusz zadali wojskom Szapura klęskę pod Reshainą i wyparli je za granice Cesarstwa. W 244 roku nowy prefekt, Filip Arab, zamordował Gordiana i ogłosił się cesarzem. Został pokonany przez Persów pod Ktezyfonem i musiał zapłacić kontrybucję, zrzec się pretensji do Armenii Wielkiej i nie popierać dążeń armeńskich Arsakidów do obalenia Sasanidów. Zachodnia Mezopotamia pozostała jednak przy Rzymianach. Dwie dekady później, w roku 256, wojska Króla Królów Szapura I zdobyły Antiochię oraz leżącą nad Eufratem twierdzę Dura Europos, którą Rzymianie odebrali Partom w roku 165. Szapur najechał Armenię i osadził tam swojego syna, Hormizda. Cztery lata później pod Edessą do sasanidzkiej niewoli został wzięty, wraz z wieloma żołnierzami, rzymski cesarz Walerian. Na szczęście dla Rzymu marsz Sasanidów na zachód zatrzymały wojska króla Palmyry Odeantusa, cesarskiego wasala, które stały się jedynymi obrońcami wschodnich granic Rzymu. Odenatus zdobył nawet Ktezyfont i otrzymał od cesarza Galiena tytuł corrector Orientis. W 283 roku cesarz Karus wyruszył z wielką wyprawą na Iran, jakiej nie widziano od czasów wojny Karakalli z Partami. Wojska rzymskie zdobyły Ktezyfon, ale dowodzący kampanią cesarz Karus zginął w niewyjaśnionych okolicznościach we własnym obozie. W roku 284 zachodnia Mezopotamia pozostała przy Rzymianach, tymczasem Persowie podporządkowali sobie kaukaskie królestwo Iberii. W roku 296 król Persji Narses wypędził z Armenii króla Tiridatesa V i zaatakował cesarstwo rzymskie. Pokonał legiony w okolicach Cahrrae. Cesarz Galeriusz przybył na Wschód i przeniósł działania do Armenii, gdzie trudniej powodziło się perskiej jeździe i legiony, którym walczyło się tam lepiej, mogły to wyzyskać. W dolinie Araksesu w centrum kraju wojska Persów zostaly pobite a obóz perski wraz z rodziną królewską wpadł w ręce rzymskie. Galeriusz wtargnął do Mezopotamii i zajął Ktezyfon. Mimo zniszczenia sasanidzkiej armii cesarz Dioklecjan nie anektował podbitych ziem, gdyż z trudem utrzymywał porządek na dotychczasowym obszarze cesarstwa. Zmieniono tylko granicę w Mezopotamii na korzyść Rzymian. W 359 r. Król Królów Szapur II zajął wiele miast w północno - zachodniej Mezopotamii. W roku 363 cesarz Julian Apostata, marzący być może o podboju Persji, wyprawił się na wojnę na wschód. Wdarł się daleko w głąb Mezopotamii, ale wyprawa nie potoczyła się najlepiej dla rzymskich wojsk. Wprawdzie doszły do Ktezyfontu, jednak nie zdołały go zdobyć. Julian Apostata wycofał się do Armenii. Stamtąd Persowie wciągnęli go w głąb Iranu i nękali wojną podjazdową. Cesarz zginął, a armia stanęła przed widmem całkowitej zagłady. Następca Juliana Apostaty, Jowian, uratował armię i uzyskał z Sasanidami trzydziestoletni pokój w zamian za oddanie większej części zachodniej Mezopotamii. Po podziale rzymskiego imperium wojny trwały dalej. W 383 r. cesarz Teodozjusz I bezskutecznie próbował odebrać Persom ich część Armenii. W 428 r. Wielki Król Bahram V anektował wschodnią Armenię, ok. 440 r. cesarz Teodozjusz II uczynił to samo z zachodnią. Król Jazdagird II wtargnął w granice cesarstwa, jednak szybko przyjął propozycje pokojowe. W 522 r. cesarz Justyn I objął rzymskim protektoratem Lazykę i Iberię leżące w perskiej strefie wpływów. Król Krajów Chosrow I odpowiedział wojną, ale jego wojska uległy rzymskim pod Daras. Przechodzące wówczas kryzy państwo irańskie potrzebowało pokoju, Chosrow zrezygnował więc z dalszej walki. Sasanidzi zawierali ze wschodnim cesarstwem traktaty pokojowe w latach 532 (zwany wieczystym, jednak wojna wybuchła już w 540 roku) i 562. W roku 607 perski Król Królów Chosroes II rozpoczął wielką wojną ze swoim zachodnim sąsiadem. Opanował Syrię, Palestynę i Egipt, a jego wojska dotarły do stolicy wschodniego cesarstwa. Wydawało się, że wielkie marzenie Partów i Sasanidów spełni się i po 9 wiekach imperium perskie odrodzi się w granicach sprzed wyprawy Aleksandra Wielkiego. Wojna ta zakończyła się jednak po myśli Bizancjum. Wojska cesarza Herakliusza dzięki zastosowaniu nowej strategii wyparły Persów do Mezopotamii i w roku 627 pokonały pod Niniwą armię Chosroesa II, złupiły Ktezyfon i później wdarły się w głąb państwa Sasanidów. Wojowniczy władca Persji został zamordowany rok później i Persja pogrążyła się w walkach wewnętrznych, co przyniosło kres wojnie, która straszliwie wyniszczyła obu adwersarzy. Dekadę później spadło na nich uderzenie arabskich armii. Bizancjum utraciło Palestynę, Syrię oraz posiadłości w północnej Afryce, a imperium Sasanidów przestało istnieć.
|
| rdfs:comment
|
- Über Jahrhunderte stellten das Römische bzw. Oströmische Reich und das neupersische Sassanidenreich die beiden vorherrschenden Staatengebilde im Mittelmeerraum und im Vorderen Orient dar. Obwohl es zwischen den beiden spätantiken Großmächten durchaus Phasen friedlicher Koexistenz gab, besonders im 5. Jahrhundert, waren ihre zwischenstaatlichen Beziehungen maßgeblich von militärischen Konflikten geprägt, die bisweilen in der Forschung als römisch-persische Kriege bezeichnet werden.
- Las Guerras Romano-Sasánidas fueron una serie de conflictos militares que enfrentaron al Imperio Romano (y luego a su heredero, el Imperio Romano de Oriente) con el Imperio Sasánida entre los siglos III y VII. Las dos potencias más importantes de la Antigüedad tardía en el Mediterráneo y el Próximo Oriente combatieron casi continuamente durante este período, aunque hubo también largos períodos de coexistencia pacífica (sobre todo durante el siglo V).
- Rooman–Persian sodat olivat sarja sotia, jotka Rooman valtakunta ja Persian valtakunta kävivät toisiaan vastaan. Ensimmäinen sota alkoi Rooman tasavallan ja parthialaisten välillä 50-luvulla eaa. Viimeinen sota käytiin Bysantin valtakunnan eli Itä-Rooman ja sassanidien Persian välillä vuosina 602 - 627 jaa.
- La longue série de conflits entre le monde méditerranéen et le monde Perse forme une des plus longues séries d'affrontements régionaux de l'histoire. Aucune partie n'étant capable de dominer l'autre. Ils ne prirent fin qu'avec les conquêtes musulmanes. L'empire Perse lutte depuis le début du V siècle av. J. -C. contre les Grecs, puis est vaincu par les Macédoniens d'Alexandre le Grand, dont la dynastie des Séleucides prend la suite.
- Per guerre romano-persiane si intende quel complesso di ostilità a bassa o alta intensità che oppose l'Impero romano ai Persiani, Parti prima, Sasanidi poi. Per quasi sette secoli dopo la prima battaglia avvenuta tra i due imperi a Carre nel 53 a.C. , Roma non perse l'occasione per combattere in una lotta lungo il fiume Eufrate, dalle sue sorgenti fino in Mesopotamia ed al deserto palmireno.
- De Romeins-Perzische oorlogen waren de oorlogen plaatsvonden tussen het Romeinse Rijk (en haar opvolgers het Byzantijnse Rijk) enerzijds en het Perzische Rijk van de Sassaniden anderzijds. De oorlogen vonden plaats in het Midden-Oosten, de Levant en Klein-Azië. De oorlogen werden afgewisseld met periodes van vrede. Met de opkomst van de Sassaniden in de 3e eeuw begonnen de oorlogen. De laatste oorlog vond plaats in 628.
- Wojny rzymsko-sasanidzkie - seria wojen między cesarstwem rzymskim (od 395 - wschodniorzymskim) i Imperium Sasanidów (państwem nowoperskim), trwających od III do VI wieku. W 224 roku n.e. król Persji Ardzaszir V pod Hormizdeganem pokonał swojego zwierzchnika, Króla Królów Artabana V, ostatniego z Arsakidów, i objął tron suzerena Iranu jako Ardaszir I. Partów zastąpiła dynastia Sasanidów.
- Über Jahrhunderte stellten das Römische bzw. Oströmische Reich und das neupersische Sassanidenreich die beiden vorherrschenden Staatengebilde im Mittelmeerraum und im Vorderen Orient dar. Obwohl es zwischen den beiden spätantiken Großmächten durchaus Phasen friedlicher Koexistenz gab, besonders im 5. Jahrhundert, waren ihre zwischenstaatlichen Beziehungen maßgeblich von militärischen Konflikten geprägt, die bisweilen in der Forschung als römisch-persische Kriege bezeichnet werden.
- Las Guerras Romano-Sasánidas fueron una serie de conflictos militares que enfrentaron al Imperio Romano (y luego a su heredero, el Imperio Romano de Oriente) con el Imperio Sasánida entre los siglos III y VII. Las dos potencias más importantes de la Antigüedad tardía en el Mediterráneo y el Próximo Oriente combatieron casi continuamente durante este período, aunque hubo también largos períodos de coexistencia pacífica (sobre todo durante el siglo V).
- Rooman–Persian sodat olivat sarja sotia, jotka Rooman valtakunta ja Persian valtakunta kävivät toisiaan vastaan. Ensimmäinen sota alkoi Rooman tasavallan ja parthialaisten välillä 50-luvulla eaa. Viimeinen sota käytiin Bysantin valtakunnan eli Itä-Rooman ja sassanidien Persian välillä vuosina 602 - 627 jaa.
- La longue série de conflits entre le monde méditerranéen et le monde Perse forme une des plus longues séries d'affrontements régionaux de l'histoire. Aucune partie n'étant capable de dominer l'autre. Ils ne prirent fin qu'avec les conquêtes musulmanes. L'empire Perse lutte depuis le début du V siècle av. J. -C. contre les Grecs, puis est vaincu par les Macédoniens d'Alexandre le Grand, dont la dynastie des Séleucides prend la suite.
- Per guerre romano-persiane si intende quel complesso di ostilità a bassa o alta intensità che oppose l'Impero romano ai Persiani, Parti prima, Sasanidi poi. Per quasi sette secoli dopo la prima battaglia avvenuta tra i due imperi a Carre nel 53 a.C. , Roma non perse l'occasione per combattere in una lotta lungo il fiume Eufrate, dalle sue sorgenti fino in Mesopotamia ed al deserto palmireno.
- De Romeins-Perzische oorlogen waren de oorlogen plaatsvonden tussen het Romeinse Rijk (en haar opvolgers het Byzantijnse Rijk) enerzijds en het Perzische Rijk van de Sassaniden anderzijds. De oorlogen vonden plaats in het Midden-Oosten, de Levant en Klein-Azië. De oorlogen werden afgewisseld met periodes van vrede. Met de opkomst van de Sassaniden in de 3e eeuw begonnen de oorlogen. De laatste oorlog vond plaats in 628.
- Wojny rzymsko-sasanidzkie - seria wojen między cesarstwem rzymskim (od 395 - wschodniorzymskim) i Imperium Sasanidów (państwem nowoperskim), trwających od III do VI wieku. W 224 roku n.e. król Persji Ardzaszir V pod Hormizdeganem pokonał swojego zwierzchnika, Króla Królów Artabana V, ostatniego z Arsakidów, i objął tron suzerena Iranu jako Ardaszir I. Partów zastąpiła dynastia Sasanidów.
|
![[RDF Data]](/statics/sw-cube.png)
