| dbpprop:abstract
|
- Roger de Flor, also known as Rutger von Blum, was a military adventurer active in Sicily, Italy and the Byzantine Empire. He held the title Count of Malta for a year.
- Roger de Flor, eigentlich Rutger von Blum,, war ein militärischer Abenteurer, der in Italien, Sizilien und dem Byzantinischen Reich kämpfte.
- Rutger von Blum (conegut pels catalans com a Roger de Flor) (pels bizantins, Rontzerius); d'origen italo-germànic, va ser monjo templer i capità de la nau templera "el Falco", vice-almirall de la flota de Sicília, almirall de la flota de Bizanci, i comandant en cap de la Companyia Catalana d'Orient. Havent deixat l'Orde del Temple es convertí en mercenari de fortuna i lluità al mar a les ordres de Frederic II de Sicília. Finalitzada la Guerra de Sicília creà la Companyia Catalana d'Orient per servir a l'emperador bizantí i de la qual en fou comandant en cap fins que fou assassinat en un complot ordit per Xor Miquel Paleòleg, fill de l'emperador bizantí Andrònic II Paleòleg, i Girgon, comandant en cap de la Companyia de mercenaris alans.
- Roger de Flor, también conocido como Rutger Blume o Roger von Blume, fue un caballero templario y caudillo al servicio de la corona de Aragón, uno de los capitanes de los almogávares.
- Roger de Flor oli seikkailija ja sotilas. Kahdeksanvuotiaana hänet lähetettiin temppeliherrain ritarikunnalle kuuluvalle laivalle. Roger liittyi temppeliherroihin ja päätyi lopulta laivan päälliköksi. Akkon piirityksen yhteydessä vuonna 1291 Rogeria syytettiin paavin kutsumisesta varkaaksi ja uskostaan luopuneeksi. Häneltä riistettiin sotilasarvonsa ja hän joutui pakenemaan Genovaan jossa hän aloitti uuden uran merirosvona. Roger pestautui Sisilian kuninkaan Frederik II:n palvelukseen joka antoi hänelle vara-amiraalin arvon. Kun sota loppui vuonna 1302 halusi Frederik päästä eroon maassa olleista palkkasotilaista, Almogavareista, joille hän ei enää pystynyt maksamaan palkkaa. Roger sai palkkasotilaat lähtemään mukaansa itään sotimaan turkkilaisia vastaan. Bysantin keisari Andronikos II Palaiologos otti sotilaat avosylin vastaan kun he saapuivat Konstantinopoliin vuonna 1303. Roger adoptoitiin keisarilliseen perheeseen ja hän meni naimisiin keisarin lapsenlapsen kanssa. Hänestä tehtiin myös laivaston komentaja megas duks (suur-ruhtinas) ja armeijan ylipäällikkö megas domestikos. Roger lähetettiin armeijansa, ns. katalonialainen komppanian, kanssa sotimaan turkkilaisia vastaan Vähään-Aasiaan. Vuonna 1304 Rogerin joukot pelastivat piiritetyn Filadelfian kaupungin. Roger päätti nyt perustaa oman ruhtinaskuntansa, mutta hän epäonnistui kun hän yritti vallata Magnesian. Kun Roger vaati keisarilta joukoilleen palkkaa, mutta kun sitä ei herunut tarpeeksi, hän päätti ryövätä Konstantinopolia ympäröivän maaseudun. Keisari antoi Rogerille caesarin arvonimen, mutta pian tämän jälkeen keisarin poika Mikael teki lopun Rogerin suunnitelmista. Mikael kutsui Rogerin luokseen Adrianopoliin jossa hän antoi murhata vieraansa. Rogerin joukot kostivat johtajansa murhan taistelemalla sinnikkäästi bysanttilaisia vastaan vielä monen vuoden ajan.
- Rutger von Blum, connu sous le nom de Roger de Flor est un chevalier d’origine allemande et le chef des Almogavres.
- Roger de Flor, właśc. Rutger von Blum – średniowieczny awanturnik niemiecko-włoskiego pochodzenia, organizator i pierwszy przywódca Kompanii Katalońskiej w Bizancjum, cezar u boku Andronika II Paleologa oraz pogromca Turków w Azji Mniejszej. Sława wielkiego wodza i śmiałe czyny wyniosły go błyskawicznie na czwartą pozycję w bizantyńskiej hierarchii władzy i pozwoliły mu zdobyć rękę cesarskiej siostrzenicy, Marii Aseniny. Krótki i burzliwy żywot Rogera dostarcza przykładu bujnej rycerskiej kariery pełnego średniowiecza. Roger de Flor był młodszym synem Richarda von Blum, sokolnika na dworze Fryderyka II i nieznanej z imienia patrycjuszki z Brindisi. Drugim owocem tego związku był Jakob/Giacomo. Ojciec Rogera cieszył się szczególnymi łaskami cesarza, amatora polowań z sokołem. Zawdzięczał mu między innymi zaaranżowanie swego mariażu. Po śmierci Fryderyka osiadł w Brindisi, z dala od dworu Hohenstaufów. Powrócił jednak do boku dynastii, by walczyć w szeregach wojsk Konradyna w przegranej bitwie pod Tagliacozzo, gdzie poległ. Zwycięski Karol I Andegaweński skonfiskował dobra popleczników straconego Hohenstaufa - wdowa po Richardzie straciła cały majątek poza własnym wianem i popadła w ubóstwo. W tej sytuacji życiową szansą dla dorastającego Rogera stała się zawarta w porcie znajomość z sierżantem zakonu templariuszy Vassallem, który zaoferował jego matce przejęcie opieki nad chłopcem, dostrzegając w nim materiał na świetnego żeglarza. Ośmioletni Roger zaokrętował się na galerę templariuszy; dziesięć lat później został przyjęty w poczet członków zakonu. Jako kapitan "Sokoła" (nazwa ku czci ojca) pływał z misjami zaopatrzeniowymi do portów Królestwa Jerozolimskiego i polował na muzułmańskie jednostki. Czas istnienia łacińskiego państwa krzyżowego w Palestynie był już wówczas policzony. Gdy mury Akki, ostatniej twierdzy chrześcijan w Ziemi Świętej, w połowie maja 1291 r. uległy szturmowi sułtana Egiptu Al-Ašrafa Halila, Roger ewakuował z przystani część ludności cywilnej. Uchodźców wysadził na ląd na Cyprze, przywłaszczając sobie ich mienie, czym ściągnął na siebie gniew wielkiego mistrza Thibauta Gaudina. Ścigany z jego rozkazu Roger-banita kontynuował żywot korsarza, operując prawdopodobnie na wschodnich wodach Morza Śródziemnego z pokładu "Olivetty", nowej galery zakupionej z pożyczki uzyskanej od genueńskiego potentata Ticino Dorii. W 1299 r. zaproponował swe usługi księciu Kalabrii Robertowi d'Anjou, okupującemu Catanię. Wobec odmowy wstąpił na służbę wyklętego katalońskiego władcy Sycylii Fryderyka II. Wynagrodzony tytułem wiceadmirała, zamkami Tripi i Alicata oraz dochodami z Malty, należał do najskuteczniejszych dowódców Fryderyka. Terroryzował zachodnie wody Morza Śródziemnego, łupiąc również wybrzeża Katalonii - ówczesny władca Korony Aragonu, Jakub II Sprawiedliwy, zrezygnował bowiem z popierania swego brata przeciw Andegawenom, doprowadzając do bratobójczych walk. W toku wojny o Sycylię Roger de Flor zdobył sobie wdzięczność wielu żołnierzy i oficerów Fryderyka III pieniężnymi darami i niezawodnym zaopatrzeniem. Zorganizował odsiecz Messiny i innych miast sycylijskich. Po pokoju w Caltabellotcie, kiedy Fryderyk II zawarł ugodę z Andegawenami, Roger musiał poszukać sobie nowego chlebodawcy. Odświeżając kontakty zdobyte podczas rejsów na wschód Morza Śródziemnego, nawiązał negocjacje z Andronikiem II. Cena usług Rogera była dość wygórowana - oprócz sowitego żołdu awanturnik zażądał ręki cesarskiej siostrzenicy, szesnastoletniej Marii Asen, córki ex-cara Bułgarii Iwana Asena III oraz godności megaduksa (μεγας δoυξ). Jeśli jednak zważyć, że Roger cieszył się na Sycylii rangą wiceadmirała i należał do najbliższego otoczenia Fryderyka II, jego apetyty nie wydają się tak nieprzyzwoicie wielkie. W każdym razie desperacko poszukujący substytutu dla własnej tchórzliwej i niewiernej armii Andronik zaakceptował warunki Rogera bez targów. Pozytywna odpowiedź basileusa poniesiona przez posłów na Sycylię uruchomiła proces formowania Kompanii Katalońskiej. Wokół charyzmatycznego Rogera, autora śmiałego planu eskapady na bajecznie bogaty Wschód, skupili się weterani obu stron świeżo zakończonego konfliktu o Sycylię. Przeważali naturalnie wśród nich Katalończycy, co znalazło odbicie w nazwie utworzonej przez Rogera siły zbrojnej. W sierpniu 1303 r. na 36 jednostkach morskich Kompania wypłynęła z Messiny, by przez Monemwazję dotrzeć we wrześniu do Konstantynopola.
- Roger de Flor, também conhecido por Rutger von Blum, nasceu em, era um Cavaleiro de origem alemã e ganhou fama por ter liderado os Almogávares. Era filho de Ricardo de Flor, falcoeiro do imperador romano-germânico Frederico II de Hohenstaufen, que morreu em combate contra Carlos I da Sicília na batalha de Tagliacozzo e de uma jovem de Brindisi, onde nasceu e cresceu na companhia de um seu irmão. Tornou-se cavaleiro da Ordem do Templo e participou na última cruzada; distinguiu-se na defesa de São João de Acre, na Palestina, e na evacuação da cidade depois da tomada desta pelos Muçulmanos, em 1291. Pouco depois, os Templários acusaram-no de ter desviado parte dos seus tesouros e Roger foi expulso da ordem. Tirando partido da sua longa experiência militar, Roger tornou-se mercenário e colocou-se ao serviço do rei Frederico III da Sicília, filho de Pedro III, o Grande, de Aragão. Frederico nomeou-o capitão das companhias de Almogávares, mercenários catalães e aragoneses que tinham participado na conquista de Valência e de Maiorca por conta do reino de Aragão e que tinham também ajudado a consolidar a presença aragonesa na Sicília na luta contra a casa de Anjou pelo domínio da ilha (defesa de Messina, 1301). No ano seguinte, na decorrência das Vésperas Sicilianas, e da paz de Caltabellota (1302) entre Carlos II de Anjou e Frederico III da Sicília, Roger de Flor ofereceu os seus serviços ao imperador bizantino Andrónico II Paleólogo, para participar na sua guerra contra os Turcos, que avançavam pelos territórios gregos e ameaçavam mesmo Constantinopla. O imperador aceitou os seus préstimos e o capitão chegou a Constantinopla à cabeça de 4.000 Almogávares e de 39 navios, constituindo com eles a Companhia Catalã. Roger entrou imediatamente em acção, aniquilando os Genoveses em Constantinopla, o que agradou grandemente ao imperador, cada vez mais irritado com a tutela que aqueles exerciam não só no domínio comercial e financeiro do Império mas também, e crescentemente, político. Em 1304 a Companhia passou a actuar na Anatólia e tomou as cidades de Filadélfia, Magnésia e Éfeso, fazendo os Turcos recuar até à Cilícia, em direcção à cadeia montanhosa do Tauro. Em recompensa destes serviços, Andrónico, apesar de alguns abusos cometidos pelos catalães contra os gregos, nomeou Roger de Flor de Megas Doux (Almirante da Armada Imperial) e deu-lhe a mão da sua sobrinha Maria, filha da sua irmã Irene e do rei destronado João III Asen da Bulgária. O imperador, porém, amedrontou-se perante a perspectiva de Roger fazer-se soberano dos territórios reconquistados na Ásia Menor. Ao fim de negociações, Andrónico II concedeu-lhe o título de César e o senhorio do território bizantino na Anatólia, com excepção das cidades. A crescente ambição de Roger de Flor acabou por indispôr Miguel IX Paleólogo, co-imperador e filho de Andrónico II. Miguel atraiu Roger a Andrinopla e fê-lo assassinar durante um banquete, juntamente com 130 comandantes almogávares, a 5 de Abril de 1305, com a intenção de atacar em seguida as tropas. Os Almogávares, no entanto, nomearam novos comandantes e lançaram violentas represálias. Sob o comando de Berenguer de Entença, dirigiram-se para Constantinopla e arrasaram tudo aquilo que encontraram no seu trajecto pela Trácia e pela Macedónia - aquilo a que se chamou a Vingança Catalã. Envolveram-se então nas lutas intestinas do Império e acabaram por conquistar os ducados de Atenas e de Neopátria em nome de Aragão, os quais conservaram até 1390. Roger de Flor tornou-se muito popular entre os seus contemporâneos graças à Crónica de Ramon Muntaner, na qual este relata a extraordinária expedição, na qual o autor participou. Roger de Flor converteu-se numa figura mítica para os catalães e serviu de modelo ao herói de Joanot Martorell no seu Tirant o Branco.
- Roger de Flor, başta Sicilya ve Bizans İmparatorluğu olmak üzere Akdeniz kıyılarında ve Anadolu topraklarında faaliyetlerde bulunmuş olan askeri kişilik. 1 yıl boyunca Malta Kontluğu yapmıştır. Avrupa'da Tapınak Şövalyeleri'ne üye olarak yükselen Roger de Flor, daha sonraları kişisel çıkarlarını ön planda tutması nedeniyle üyelikten atılmış ve denizcilik alanındaki hünerlerini bundan sonra korsanlık yaparak göstermeye başlamıştır. Bizans İmparatoru II. Andronikos Palaiologos, Avrupa topraklarındaki Osmanlı ilerleyişine karşı Roger de Flor'dan yardım istemiştir. Bunun sonucunda Roger de Flor Katalan Şirketi adlı bir paralı asker ordusuyla İstanbul'a gelmiş ve imparator tarafından karşılanmıştır. Ancak, küçük başarılar elde eden Katalan Şirketi'nin askerleri İstanbul'da ve diğer Bizans topraklarında bazı yağma ve talan faaliyetlerinde bulunmuştur. Bunun üzerine imparator, Roger de Flor'u öldürtmüş, paralarını alamayan ve lidersiz kalan Katalan askerler de Rumeli topraklarını yağma ve talan ederek Avrupa'ya kaçmışlardır.
|
| rdfs:comment
|
- Roger de Flor, also known as Rutger von Blum, was a military adventurer active in Sicily, Italy and the Byzantine Empire. He held the title Count of Malta for a year.
- Roger de Flor, eigentlich Rutger von Blum,, war ein militärischer Abenteurer, der in Italien, Sizilien und dem Byzantinischen Reich kämpfte.
- Rutger von Blum (conegut pels catalans com a Roger de Flor) (pels bizantins, Rontzerius); d'origen italo-germànic, va ser monjo templer i capità de la nau templera "el Falco", vice-almirall de la flota de Sicília, almirall de la flota de Bizanci, i comandant en cap de la Companyia Catalana d'Orient. Havent deixat l'Orde del Temple es convertí en mercenari de fortuna i lluità al mar a les ordres de Frederic II de Sicília.
- Roger de Flor, también conocido como Rutger Blume o Roger von Blume, fue un caballero templario y caudillo al servicio de la corona de Aragón, uno de los capitanes de los almogávares.
- Roger de Flor oli seikkailija ja sotilas. Kahdeksanvuotiaana hänet lähetettiin temppeliherrain ritarikunnalle kuuluvalle laivalle. Roger liittyi temppeliherroihin ja päätyi lopulta laivan päälliköksi. Akkon piirityksen yhteydessä vuonna 1291 Rogeria syytettiin paavin kutsumisesta varkaaksi ja uskostaan luopuneeksi. Häneltä riistettiin sotilasarvonsa ja hän joutui pakenemaan Genovaan jossa hän aloitti uuden uran merirosvona.
- Rutger von Blum, connu sous le nom de Roger de Flor est un chevalier d’origine allemande et le chef des Almogavres.
- Roger de Flor, właśc. Rutger von Blum – średniowieczny awanturnik niemiecko-włoskiego pochodzenia, organizator i pierwszy przywódca Kompanii Katalońskiej w Bizancjum, cezar u boku Andronika II Paleologa oraz pogromca Turków w Azji Mniejszej. Sława wielkiego wodza i śmiałe czyny wyniosły go błyskawicznie na czwartą pozycję w bizantyńskiej hierarchii władzy i pozwoliły mu zdobyć rękę cesarskiej siostrzenicy, Marii Aseniny.
- Roger de Flor, também conhecido por Rutger von Blum, nasceu em, era um Cavaleiro de origem alemã e ganhou fama por ter liderado os Almogávares. Era filho de Ricardo de Flor, falcoeiro do imperador romano-germânico Frederico II de Hohenstaufen, que morreu em combate contra Carlos I da Sicília na batalha de Tagliacozzo e de uma jovem de Brindisi, onde nasceu e cresceu na companhia de um seu irmão.
- Roger de Flor, başta Sicilya ve Bizans İmparatorluğu olmak üzere Akdeniz kıyılarında ve Anadolu topraklarında faaliyetlerde bulunmuş olan askeri kişilik. 1 yıl boyunca Malta Kontluğu yapmıştır. Avrupa'da Tapınak Şövalyeleri'ne üye olarak yükselen Roger de Flor, daha sonraları kişisel çıkarlarını ön planda tutması nedeniyle üyelikten atılmış ve denizcilik alanındaki hünerlerini bundan sonra korsanlık yaparak göstermeye başlamıştır. Bizans İmparatoru II.
|
![[RDF Data]](/statics/sw-cube.png)
