| dbpprop:abstract
|
- Robert de Craon (died January 13, 1147) was the second Grand Master of the Knights Templar, from June 1136 until his death. He was born around the turn of the 12th century, the youngest of the three sons of Renaud de Craon. He settled in Aquitaine and was engaged to the daughter of the lord of Angoumois, but gave up his fiancée and travelled to Palestine after learning of the foundation of the Templar Order by Hughes de Payens. He soon showed his military valour and his piety, and in 1136, after the death of Hughes, he was chosen as the new Grand Master. He proved to be a brilliant organizer and legislator, and turned the Order into a major force in the Crusader states. On March 29, 1139, Pope Innocent II issued the bull Omne Datum Optimum, which exempted the order from tithes and made them independent of any ecclesiastical jurisdiction. The Templars were also granted the habit of a red cross over a white tunic, which has since become the popular image of any crusader. He was less fortunate as a military leader. As soon as he had been elected, he defeated Zengi, the emir of Aleppo and let his knights plunder the enemy camp; Zengi returned and destroyed the unorganized pillagers. Robert authorized the Spanish Templars to lead a naval expedition of about 70 ships against Lisbon, but this also ended in defeat. In 1140 the Templars resisted a numerically superior Turkish army at the Battle of Tecua. In 1143, after protracted negotiations between Raymond Berenguer IV (the Count of Barcelona and a Templar) the order's mission on the Iberian peninsula was defined. According to William of Tyre, Robert participated in the Council of Acre during the Second Crusade in 1148, but according to the Obituary of Reims, he died in January of 1147, and was succeeded by Everard des Barres in April of that year.
- Robert de Craon war der zweite Großmeister des Templerordens (1136/37-1147) und folgte Hugues de Payns in seinem Amt.
- Robert de Craon, señor de Craon. Desde junio de 1136 hasta el 13 de enero de 1147 ocupó el cargo de Gran Maestre de la Orden del Temple. No se conoce con exactitud la fecha de su nacimiento; pero se sabe que fue hijo de Renaud de Craon, siendo el segundón de la familia. Se instala en Aquitania, donde mantiene relaciones con la hija del señor del Angoumois y cuando le llega la noticia de la fundación de la Orden del Temple por Hugo de Payens, deja a su novia y marcha hacia Palestina para convertirse en templario. Tanto por su valor militar como por su piedad se impone rápidamente en el seno de la Orden, al punto de que es designado Gran Maestre en junio de 1136, a la muerte de su fundador. Destaca como un brillante organizador y hace de la Orden del Temple la auténtica promotora de los Estados Latinos de Oriente. Su papel legislativo interno es muy importante y consigue que el 29 de marzo de 1139 el papa Inocencio II, mediante la bula «Omne datum optimum» conceda a la Orden numerosos privilegios. Así, los Templarios son excluidos del pago del diezmo, no están sometidos a la jurisdicción episcopal (lo que significa que la Orden cuenta con sus propios eclesiásticos) y son autorizados a llevar la cruz roja sobre sus mantos blancos. Robert de Craon no tuvo tanto éxito en el terreno militar. Apenas elegido, derrota al emir de Alepo; pero permite a sus caballeros entregarse al pillaje, facilitando que las tropas del emir se vuelvan contra ellos y los descuarticen. Robert de Craon autoriza a los templarios de España a lanzar una importante expedición (cerca de 70 naves) contra Lisboa, pero resulta también un fracaso. En 1140, los templarios se enfrentan heroicamente a un ejército turco mucho más numeroso en la batalla de Técua. Aunque el cronista Guillermo de Tiro le cita como participante en 1148 en la Segunda Cruzada, parece que Robert de Craon falleció el 13 de enero de 1147. En efecto, el registro de defunciones de la parroquia de Reims señala su muerte el día de los idus de enero, o sea el día 13, y su sucesor, Evrard des Barrès, toma posesión de su cargo en abril de 1147.
- Robert de Craon oli temppeliherrain ritarikunnan toinen suurmestari. Hänet valittiin Hugo Paynsilaisen seuraajaksi vuonna 1136, ja hän toimi ritarikunnan johtajana kuolemaansa asti. De Craon asui alun perin Akvitaniassa, mutta päätti muuttaa Palestiinaan kuultuaan Hugo Paynsilaiselta temppeliherrojen perustamisesta. De Craon tuli nopeasti tunnetuksi rohkeudestaan taistelukentällä ja hurskaudestaan uskonasioissa. Hugo Paynsilaisen kuoltua hänet valittiinkin ritarikunnan toiseksi suurmestariksi. De Craon osoittautui erinomaiseksi organisaattoriksi, ja hänen aikanaan temppeliherroista tuli Lähi-Idän huomattava valtatekijä. Paavi Innocentius II hyväksyi vuonna 1139 ritarikunnan säännöt, otti järjestön suojelukseensa ja vapautti heidät veroista.. Temppeliherroille annettiin myös lupa käyttää punaista ristiä valkeassa kaavussa. Sotilasjohtajana De Craon ei ollut yhtä menestyksekäs kuin hallintoasioissa. Hän onnistui lyömään Aleppon emiirin, mutta emiirin joukot iskivät pian takaisin ja tuhosivat osan temppeliherrojen joukoista. De Craon myös salli espanjalaisten temppeliherrojen laivaston hyökätä Lissaboniin, mutta tämäkin hanke päättyi tappioon. De Craon kuoli tammikuussa 1147, ja huhtikuussa seuraavaksi suurmestariksi valittiin Everard des Barres.
- Robert de Craon dit Le Bourguignon, sire de Craon Il est le second maître de l'Ordre du Temple de 1136/1137 jusqu'en janvier 1149. Né sans doute à la fin du XI siècle ou au début du XII, d'origine angevine, il est le fils de Renaud de Craon, et le cadet de trois frères. Il s'installe en Aquitaine et est fiancé à la fille d'un seigneur de l'Angoumois. Peut-être suite à une déception amoureuse, il quitte l'Occident en 1125 et part en Terre Sainte. Il y devient rapidement templier. Robert n'est pas présent au Concile de Troyes. Toutefois, il est de retour en Occident en 1132. A ce moment, il est sénéchal du Temple, ce qui permet d'attester que déjà à l'époque, une hiérarchie était en place. On remarque que le sénéchal était un titre qui fut ensuite réservé au Temple en Orient : on pourrait en déduire qu'alors l'ordre n'était pas assez implanté en Occident pour distinguer les hiérarchies. Or donc, Robert est en occident en 1132, probablement pour faire connaître l'ordre. Il y retourne en 1136. Il s'impose à la fois par sa valeur militaire, mais aussi par sa piété. Aussi est-il désigné maître, sans doute en juin 1136, à la mort du fondateur de l'ordre, Hugues de Payns. Il se révèle un brillant organisateur et fait de l'Ordre du Temple un acteur majeur des États Latins d'Orient. Son rôle législatif interne est considérable et le 29 mars 1139 le pape Innocent II, par sa bulle «Omne datum optimum» accorde à l'Ordre un certain nombre de privilèges. Ainsi, les templiers sont exemptés de la dîme, de la juridiction épiscopale (ce qui signifie que l'Ordre possède ses propres ecclésiastiques qui ne relèvent pas des évêques) et sont habilités à porter la croix rouge sur fond blanc. Robert de Craon est moins heureux sur le plan militaire. À peine élu, il bat l'émir d'Alep mais laisse ses chevaliers se livrer aux pillages. L'émir se retourne alors contre eux et les taille en pièces. Robert de Craon autorise les templiers d'Espagne à lancer une expédition importante (près de 70 vaisseaux) contre Lisbonne, mais c'est aussi un échec. En 1140, les templiers résistent avec héroïsme à une armée de turcs bien plus nombreuse lors de la bataille de Técua. Le chroniqueur Guillaume de Tyr le cite comme participant en 1148 à la seconde croisade, notamment au cours du siège de Damas. Il semble que Robert de Craon soit mort le 13 janvier 1149. L'obituaire de Reims en effet signale sa mort le jour des ides de janvier, soit le 13 et son successeur, Evrard des Barrès, est déjà en place en avril 1149.
- Nato intorno alla fine del XI secolo, era il minore dei figli di Renaud de Craon. Prese sede in Aquitania e venne promesso alla figlia del Signore di Angoumois, ma abbandonò la fidanzata per viaggiare in Palestina dopo aver appreso la fondazione dell'Ordine dei Templari da parte di Hugues de Payns. Egli mostrò subito il suo valore militare, ma anche la sua pietà e nel 1136, alla morte di Hughes, venne prescelto come nuovo Gran Maestro. Egli dette prova di essere un valente organizzatore e legislatore, e portò l'Ordine a maggior forza negli stati crociati. Il 29 marzo 1139, il Papa Innocenzo II promulgò la bolla papale Omne Datum Optimum, che esentava l'ordine dal pagamento delle tasse e lo rendeva indipendente dalla giurisdizione ecclesiastica. Ai templari venne inoltre garantito il diritto di portare una croce rossa sopra l'abito bianco, che identificò presto l'immagine popolare dei templari. Egli fu meno fortunato come capo militare: poco dopo la sua elezione, egli sconfisse Zengi, l'Emiro di Aleppo e lasciò che i propri cavalieri saccheggiassero il campo di battaglia; Zengi ritornò poi con una nuova armata e distrusse i cavalieri, ora disorganizzati. Robert autorizzò i Templari spagnoli a guidare una spedizione navale di circa 70 navi contro Lisbona, ma anche questa operazione fu un disastro. Nel 1140 i Templari resistettero eroicamente ai ben più superiori turchi nella Battaglia di Teuca. Nel 1143, dopo aver protratto i negoziati tra il Conte Rimondo Berengario IV di Barcelona e i Templari, l'ordine della missione nella penisola Iberica venne definito. Secondo Guglielmo di Tiro, Robert partecipò al Concilio di Acri nel corso della Seconda Crociata nel 1148, ma secondo un'altra cronaca, il Mortuario di Reims, egli morì nel gennaio del 1147, e venne succeduto da Everard des Barres nell'aprile di quell'anno.
- Robert de Craon was de tweede Grootmeester van de Orde der Tempeliers, van juni 1136 tot zijn dood. Hij werd geboren omstreeks het begin van de 12e eeuw, als de jongste van drie zonen van Renaud de Craon. Hij vestigde zich in Aquitanië en was verloofd met de dochter van de heer van Angoumois, maar gaf zijn verloofde op en reisde naar naar Palestina nadat hij hoorde van het oprichten van de order der Tempeliers door Hugues de Payns (Hugo van Payens). Hij toonde al snel zijn militaire heldhaftigheid en vroomheid en in 1136, na de dood van Hugues, werd hij gekozen als de nieuwe Grootmeester. Hij bleek een briljante organisator en wetgever en maakte van de orde een belangrijke kracht in de Kruisvaardersstaten. Op 29 maart 1139 vaardigde Paus Innocentius II de bul Omne Datum Optimum uit, waarin de orde werd vrijgesteld van tienden en onafhankelijk werd gemaakt van kerkelijk recht. De Tempeliers kregen ook het habijt, een rood kruis op een witte tuniek, toegekend die sindsdien het populaire beeld is van elke kruisvaarder. Hij was minder fortuinlijk als militaire leider. Direct na zijn verkiezing versloeg hij Zengi, de emir van Aleppo, en liet zijn ridders het vijandelijke kamp plunderen: Zengi keerde terug en vernietigde de ongeorganiseerde plunderaars. Robert stond de Spaanse Tempeliers toe een marine expeditie van ongeveer 70 schepen te leiden tegen Lissabon, maar ook dit eindigde in een nederlaag. In 1140 weerstonden de Tempeliers een numerieke Turkse overmacht bij de slag van Tecua. In 1143, na langdurige onderhandelingen met Raymond Berengar IV (de Graaf van Barcelona en een Tempelier) werd de missie van de orde op het Iberisch schiereiland gedefinieerd. Volgens Willem van Tyrus, nam Robert deel in het concilie van Accra tijdens de tweede kruistocht in 1148, maar volgens de necrologie van Reims stierf hij in 1147 en werd opgevolgd door Evrard des Barres in april van dat jaar.
- Robert de Craon – drugi wielki mistrz zakonu templariuszy, w latach 1136-1147. Pochodził z Andegawenii lub Burgundii. Przed wyborem na wielkiego mistrza znany był również jako Robert Seneszal lub Robert z Burgundii. Należał do grupy pierwszych dziewięciu rycerzy-współorganizatorów nowego zakonu. Bezpośrednim powodem jego wstąpienia do zgromadzenia było doznanie zawodu miłosnego. Jako wielki mistrz wykazał się walecznością oraz zdolnościami organizacyjnymi i dyplomatycznymi. Prawdopodobnie pod jego dowództwem templariusze stoczyli pierwszą ważniejszą swoją bitwę w Ziemi Świętej pod Tekoa, zakończoną jednak ich porażką. Dzięki jego zabiegom doszło w 1139 r. do ogłoszenia przez papieża Innocentego II słynnej bulli Omne datum optimum, kładącej podwaliny pod przyszłą potęgę zakonu – zapewniającą niezależność zakonu od lokalnych władz kościelnych, podległość jedynie papieżowi, zwolnienie z dziesięcin oraz wprowadzającą instytucję braci-kapelanów.
- Файл:Armoiries Robert de Craon. svg 150px Робер де Краон (Robert de Craon) (10xx, замок Краон, Бургундия - 13 января 1149). 2-й Великий магистр ордена Храма с июня 1136 по 13 январь 1149. Робер де Краон, сын Рено де Краон (Renaud de Craon), сеньора Краона и Эннаген де Витре (Enagen de Vitre), правнук Рено Неверского и Аделаиды Французской, дочери Гуго Капета. Робер был третьим сыном, что подразумевало его посвящение в духовный сан.
|
| rdfs:comment
|
- Robert de Craon (died January 13, 1147) was the second Grand Master of the Knights Templar, from June 1136 until his death. He was born around the turn of the 12th century, the youngest of the three sons of Renaud de Craon. He settled in Aquitaine and was engaged to the daughter of the lord of Angoumois, but gave up his fiancée and travelled to Palestine after learning of the foundation of the Templar Order by Hughes de Payens.
- Robert de Craon war der zweite Großmeister des Templerordens (1136/37-1147) und folgte Hugues de Payns in seinem Amt.
- Robert de Craon, señor de Craon. Desde junio de 1136 hasta el 13 de enero de 1147 ocupó el cargo de Gran Maestre de la Orden del Temple. No se conoce con exactitud la fecha de su nacimiento; pero se sabe que fue hijo de Renaud de Craon, siendo el segundón de la familia.
- Robert de Craon oli temppeliherrain ritarikunnan toinen suurmestari. Hänet valittiin Hugo Paynsilaisen seuraajaksi vuonna 1136, ja hän toimi ritarikunnan johtajana kuolemaansa asti. De Craon asui alun perin Akvitaniassa, mutta päätti muuttaa Palestiinaan kuultuaan Hugo Paynsilaiselta temppeliherrojen perustamisesta. De Craon tuli nopeasti tunnetuksi rohkeudestaan taistelukentällä ja hurskaudestaan uskonasioissa.
- Robert de Craon dit Le Bourguignon, sire de Craon Il est le second maître de l'Ordre du Temple de 1136/1137 jusqu'en janvier 1149. Né sans doute à la fin du XI siècle ou au début du XII, d'origine angevine, il est le fils de Renaud de Craon, et le cadet de trois frères. Il s'installe en Aquitaine et est fiancé à la fille d'un seigneur de l'Angoumois. Peut-être suite à une déception amoureuse, il quitte l'Occident en 1125 et part en Terre Sainte. Il y devient rapidement templier.
- Nato intorno alla fine del XI secolo, era il minore dei figli di Renaud de Craon. Prese sede in Aquitania e venne promesso alla figlia del Signore di Angoumois, ma abbandonò la fidanzata per viaggiare in Palestina dopo aver appreso la fondazione dell'Ordine dei Templari da parte di Hugues de Payns. Egli mostrò subito il suo valore militare, ma anche la sua pietà e nel 1136, alla morte di Hughes, venne prescelto come nuovo Gran Maestro.
- Robert de Craon was de tweede Grootmeester van de Orde der Tempeliers, van juni 1136 tot zijn dood. Hij werd geboren omstreeks het begin van de 12e eeuw, als de jongste van drie zonen van Renaud de Craon. Hij vestigde zich in Aquitanië en was verloofd met de dochter van de heer van Angoumois, maar gaf zijn verloofde op en reisde naar naar Palestina nadat hij hoorde van het oprichten van de order der Tempeliers door Hugues de Payns (Hugo van Payens).
- Robert de Craon – drugi wielki mistrz zakonu templariuszy, w latach 1136-1147. Pochodził z Andegawenii lub Burgundii. Przed wyborem na wielkiego mistrza znany był również jako Robert Seneszal lub Robert z Burgundii. Należał do grupy pierwszych dziewięciu rycerzy-współorganizatorów nowego zakonu. Bezpośrednim powodem jego wstąpienia do zgromadzenia było doznanie zawodu miłosnego. Jako wielki mistrz wykazał się walecznością oraz zdolnościami organizacyjnymi i dyplomatycznymi.
- Файл:Armoiries Robert de Craon. svg 150px Робер де Краон (Robert de Craon) (10xx, замок Краон, Бургундия - 13 января 1149). 2-й Великий магистр ордена Храма с июня 1136 по 13 январь 1149.
|
![[RDF Data]](/statics/sw-cube.png)
