Robert I, King of Scots (11 July 1274 – 7 June 1329) usually known in modern English as Robert the Bruce was King of the Scots from 1306 until his death in 1329. His paternal ancestors were of Scoto-Norman heritage, and his maternal of Franco-Gaelic. He became one of Scotland's greatest kings, as well as one of the most famous warriors of his generation, eventually leading Scotland during the Wars of Scottish Independence against the Kingdom of England.

PropertyValue
dbpedia-owl:Monarch/placeOfBurial
dbpedia-owl:Person/activeYearsEndDate
  • 1306-01-01 00:00:00 (xsd:date)
dbpedia-owl:Person/activeYearsStartDate
  • 1306-01-01 00:00:00 (xsd:date)
dbpedia-owl:Person/birthDate
  • 1274-07-11 (xsd:date)
dbpedia-owl:Person/deathDate
  • 1329-06-07 (xsd:date)
dbpedia-owl:Person/deathPlace
dbpedia-owl:Person/father
dbpedia-owl:Person/individualisedPnd
  • 118789090
dbpedia-owl:Person/mother
dbpedia-owl:Person/otherName
  • Earl of Carrick (ca 1292—1314), Lord of Annandale (1304—1312)
dbpedia-owl:Person/predecessor
dbpedia-owl:Person/successor
dbpedia-owl:Person/title
  • King of Scots
dbpedia-owl:activeYearsEndDate
  • 1306-01-01 00:00:00 (xsd:date)
dbpedia-owl:activeYearsStartDate
  • 1306-01-01 00:00:00 (xsd:date)
dbpedia-owl:birthDate
  • 1274-07-11 (xsd:date)
dbpedia-owl:deathDate
  • 1329-06-07 (xsd:date)
dbpedia-owl:deathPlace
dbpedia-owl:father
dbpedia-owl:mother
dbpedia-owl:otherName
  • Earl of Carrick (ca 1292—1314), Lord of Annandale (1304—1312)
dbpedia-owl:placeOfBurial
dbpedia-owl:predecessor
dbpedia-owl:successor
dbpedia-owl:thumbnail
dbpedia-owl:title
  • King of Scots
dbpprop:_1
  • 1. Robert I of Scotland
dbpprop:_10
dbpprop:_102
  • 102 (xsd:integer)
dbpprop:_103
  • 103. Ada or Adeline
dbpprop:_11
dbpprop:_12
  • 12 Cailean (Nicol) mac Donnchaidh
dbpprop:_126
dbpprop:_127
dbpprop:_13
  • 13. daughter
dbpprop:_14
dbpprop:_15
  • 15. Bethóc of Angus
dbpprop:_16
dbpprop:_17
  • 17. Christina
dbpprop:_18
dbpprop:_19
dbpprop:_2
dbpprop:_20
dbpprop:_21
dbpprop:_22
dbpprop:_23
dbpprop:_24
dbpprop:_26
  • 26. Niall Ruadh Ó Néill
dbpprop:_28
dbpprop:_29
  • 29. Alesta of Morggán
dbpprop:_3
dbpprop:_30
dbpprop:_31
dbpprop:_32
dbpprop:_33
dbpprop:_36
dbpprop:_37
dbpprop:_38
dbpprop:_39
  • 39. Bertrade de Montfort of Evreux
dbpprop:_4
dbpprop:_40
dbpprop:_41
  • 41. Maud de St. Hilary
dbpprop:_44
dbpprop:_45
  • 45. Sibyl of Salisbury
dbpprop:_46
dbpprop:_47
dbpprop:_48
dbpprop:_5
dbpprop:_56
dbpprop:_57
  • 57. Eschyna de Londoniis
dbpprop:_6
dbpprop:_60
dbpprop:_62
dbpprop:_63
dbpprop:_64
dbpprop:_65
  • 65. Agnes
dbpprop:_66
dbpprop:_67
  • 67. Cicely, Lady of Skipton
dbpprop:_7
dbpprop:_72
dbpprop:_73
dbpprop:_76
dbpprop:_77
  • 77. Maud of Gloucester
dbpprop:_8
dbpprop:_80
dbpprop:_81
  • 81. Alice de Gernon
dbpprop:_9
dbpprop:_92
dbpprop:_93
  • 93. Isabel de Beaumont
dbpprop:_94
dbpprop:_95
  • 95. More O'Toole
dbpprop:abstract
  • Robert I, King of Scots (11 July 1274 – 7 June 1329) usually known in modern English as Robert the Bruce was King of the Scots from 1306 until his death in 1329. His paternal ancestors were of Scoto-Norman heritage, and his maternal of Franco-Gaelic. He became one of Scotland's greatest kings, as well as one of the most famous warriors of his generation, eventually leading Scotland during the Wars of Scottish Independence against the Kingdom of England. He claimed the Scottish throne as a four-greats-grandson of David I of Scotland. His body is buried in Dunfermline Abbey, while his heart is buried in Melrose Abbey. His embalmed heart was to be taken on crusade by his lieutenant and friend Sir James Douglas to the Holy Land, but only reached Moorish Granada, where it acted as a talisman for the Scottish contingent at the Battle of Teba.
  • Robert I. war von 1306 bis zu seinem Tod König von Schottland. Im modernen Englisch ist er heute besser bekannt als Robert (the) Bruce, die normannisch-französische Schreibweise war Robert de Brus, die mittelalterliche gälische Schreibweise Roibert a Briuis. Er gilt als einer der bedeutendsten Herrscher Schottlands. Als einer der berühmtesten Krieger seiner Zeit war er während der Schottischen Unabhängigkeitskriege gegen England Anführer der aufständischen Schotten. Er war ein Ur-Ur-Ur-Ur-Enkel von König David I. und begründete damit seinen Anspruch auf den Thron.
  • Robert I d'Escòcia fou rei d'Escòcia, d'ascèndència normanda (la seva família era originària de Brieux però es barrejaren amb gaèlics), fundador de la Casa de Bruce. El 1291, en qualitat de lord d’Annandale i fill de la segona filla de David I d'Escòcia i net d'Alexandre III, va presentar la seva candidatura al tron escocès davant Eduard I d'Anglaterra, però aquest va preferir Joan Balliol. Quan el 1296 el rei anglès envaí Escòcia l'obligà a signar, juntament amb altres nobles, un tractat de submissió anomenat la nòmina dels drapaires. El 1297 va donar suport la revolta de William Wallace, però el va abandonar el 1302 quan es va unir al Consell de Regència dirigit per John Comyn "el roig", senyor de Badenoch i nebot de Joan Balliol, i el 1304 es va sotmetre a Eduard I d'Anglaterra, qui el 1306 el va nomenar confident reial. Tanmateix, aprofità el càrrec per a organitzar una conjura d'aristòcrates, conxorxat amb el bisbe de Saint Andrews, William Lamberton, per tal de proclamar-se rei. Farà assassinar John Comyn a Dunfries, cridà a la revolta i marxa cap a Glasgow, de manera que el 25 de març del 1306 serà coronat rei a Scone. Se li uniran molts nobles, però Eduard I el declarà rebel i traïdor i el papa Climent V el va excomunicar. El juny de 1306 fou vençut a Methuen i haurà de fugir a Irlanda. Pel maig del 1307 tornà a Escòcia i vencé dos cops als lloctinents anglesos a Loundon Hill. El juliol moriria Eduard I a Burgon Sands, i el seu fill Eduard II abandonà la lluita, cosa que li facilitaria el camí cap el tron. El 1310 expulsarà del país als membres de les famílies Balliol i Comyn, i tant els nobles com els clergues reconegueren la seva autoritat. Va fer correries pel nord d’Anglaterra, va desfer una invasió anglesa el 1311 i cap el 1314 recuperà Stirling, Roxburgh i Edimburg. L'èxit fou complet després de la desfeta de l'exèrcit anglès a Bannockburn el 24 de juny del 1314, des d'aleshores diada nacional escocesa. El 1315, per tal de distraure l'atenció dels anglesos, va enviar Edward Bruce a Irlanda, on intentà proclamar-se rei, i James Douglas a la costa anglesa. El 1318 repetiren la victòria a Berwick, cosa que els permeté atacar Preston i Pontefraid, a territori anglès. El 1320 els barons escocesos enviaren al papa Joan XXII la Declaració d'Arbroath, per la qual proclamaven el dret a gaudir d'un estat propi, la qual cosa equival a una declaració d'independència. El 1322 derrotaren definitivament les tropes angleses i el 1328 els obligaren a signar el tractat de Northampton, pel qual reconeixien la independència d'Escòcia. No va aconseguir que els anglesos li retornessin la pedra de Scone, tot i que els la reclamà. Robert I Bruce va regnar fins a la seva mort el 1329. Reorganitzà l'exèrcit, creà un nou sistema administratiu, fundà una nova aristocràcia sobre les noves terres adquirides als enemics, i el 1326 concedí als burgs representació plena al parlament escocès, on la presència de cavallers i propietaris petits era important.
  • Robert VIII. de Bruce, 9. lord z Annandale, hrabě z Carricku a v letech 1306–1329 skotský král jako Robert I. Skotský z dynastie Bruce. Skotskou nezávislost pojistil vítězstvím v bitvě u Bannockburnu roku 1314.
  • Roberto I Bruce (Robert the Bruce), fue rey de Escocia de 1306 a 1329.
  • Robert I, oli Skotlannin kuningas 1306–1329. Hän on yksi Skotlannin merkittävimmistä kuninkaista ja yksi sukupolvensa kuuluisimmista sotureista. Bruce johti Skotlantia sen itsenäisyystaistelussa Englantia vastaan. Robert Bruce oli isän puolelta Englannista siirtynyttä normannisukua, jolle oli läänitety strategisesti tärkeä raja-alue Annandale. Hänen äitinsä oli kelttiläinen perijätär. Häneltä Robert Bruce peri 1292 Carrickin jaarlin arvon ja maat. Sen jälkeen, kun Canmoren hallitsijasuku oli vuonna 1290 sammunut, Robert Brucen samanniminen isoisä vaati itselleen Skotlannin kruunua. Kruununperimyskiistan ratkaisijaksi kutsuttu Englannin kuningas Edvard I valitsi kuitenkin kuninkaaksi John Balliolin. Molemmat polveutuivat David I:n pojanpojan tyttäristä. Brucen suku ei tunnustanut ratkaisua. Kun Englannin ja Skotlannin välille puhkesi vuonna 1295 sota, Brucen isä kieltäytyi tuomasta miehiään kansalliseen armeijaan. Suku karkotettiin Skotlannista ja siltä riistettiin sen maat, mutta se sai niistä korvausta Edvardilta. Suvulla oli ennestään maita myös Englannissa. Robert Bruce liittyi William Wallacen kapinaan englantilaisia vastaan. Falkirkin tappion jälkeen 1298 Wallace syrjäytettiin johtoasemasta mutta jatkoi sissisotaa. Valtakunnan suojelijoiksi tulivat kilpailevat ylimykset Robert Bruce ja Balliolin lanko Badenochin jaarli John Comyn sekä arkkipiispa William Lamberton, mutta kahden edellisen riitojen takia liitto kesti vain pari vuotta. Bruce teki ensimmäisenä sovinnon Edvardin kanssa 1302. Sitoakseen Brucen itseensä Edvard naitti hänelle irlantilaisen suosikkinsa Ulsterin jaarlin tyttären Elisabeth de Burghin. Myös Comyn siirtyi Edvardin alamaiseksi 1304. Bruce ja Comyn tapasivat 10. helmikuuta 1306 Greyfriarsin kirkossa ilmeisesti neuvotellakseen kapinasta. Bruce menetti malttinsa ja surmasi Comynin. Tällöin hän oli pakkotilanteessa aloittaa kapina heti. Murhan johdosta Brucella oli odotettavissa paavin kirkonkirous, mutta Skotlannin kirkko asettui tukemaan Brucea ja hänet kruunattiin kuninkaaksi palmusunnuntaina 1306 Sconessa. Edvard lähetti Skotlantiin armeijan, joka löi Brucen joukot Methvenin taistelussa. Brucen vaimo Elisabeth de Burgh ja ainoa lapsi, ensimmäisestä avioliitosta oleva tytär Marjorie, sekä muita perheen naisia joutui englantilaisten vangiksi. Bruce joutui pakenemaan englantilaisia Hebrideille, josta hän kuitenkin palasi seuraavana vuonna. Jälleen hänen hankkeensa epäonistuivat ja hänen veljensä joutuivat englantilaisten vangeiksi ja hirtettiin. Vasta kun Bruce alkoi käyttää samaa sissitaktiikkaa kuin Wallace, hän alkoi saavuttaa menestystä ja yhä useammat siirtyivät hänen puolelleen. Heidän joukossaan oli Brucen sisarenpoika Thomas Randolph. Edvard I:n kuolema 1307 helpotti Brucen tilannetta, sillä Edvard II oli heikko hallitsija. Hänkään ei suostunut rauhaan. Sen takia Bruce järjesti hävitysretkiä Pohjois-Englantiin. Hänen alipäälliköitään olivat hänen veljensä Edward Bruce, sisarenpoikansa Morayn jaarli James Randolph ja "Hyvä" Sir James Douglas. Vuonna 1309 Bruce saattoi kutsua koolle ensimmäisen parlamenttinsa. Seuraavina vuosina useimmat linnat (Edinburgh, Roxburgh) joutuivat Brucen valtaan. Piirittäessään Stirlingin linnaa Edward Bruce teki sopimuksen linnan komentajan kanssa, että jolleivat englantilaiset seuraavaan vuoden 1314 juhannukseen mennessä lähettäisi apuvoimia, linna antautuu. Sopimuksen mukaisesti Englannin Edvard II saapui Skotlantiin 19 000 miehen vahvuisen armeijan kanssa, mutta Bruce onnistui lyömään englantilaiset Bannockburnin taistelussa, vaikka hänellä oli vain 7 000 miestä. Tämä voitto vahvisti sekä Skotlannin itsenäisyyden että Brucen vallan. Bruce sai myös perheensä takaisin Englannin vankeudesta. Englanti ei kuitenkaan suostunut solmimaan rauhaa, ja skotlantilaiset vetosivat paaviin kuuluisalla Arbroathin julistuksella 1320. Vasta kun Edvard II oli murhattu ja nuori Edvard III noussut valtaan, Englanti suostui solmimaan rauhan ja samalla tunnustamaan Brucen Skotlannin kuninkaaksi vasta 17. maaliskuuta 1328 Edinburghissa. Silloin sovittiin, ettei skotlantilainen ylimys voinut omistaa maata Englannissa tai päinvastoin. Bruce oli aina haaveillut lähtevänsä ristiretkelle, luultavasti sovittaakseen Comynin murhan, muttei voinut sitä tehdä. Niinpä hän pyysi, että hänen kuoltuaan sydän irrotettaisiin hänen ruumiistaan ja joku lähtisi se mukanaan ristiretkelle. Tehtävän sai Sir James Douglas, joka lähtikin vuonna 1330 Espanjaan taistelemaan maureja vastaan ja sai siellä surmansa. Bruce kuoli rauhallisesti Cardrossissa 7. kesäkuuta 1329, ja hänet haudattiin (sydäntä lukuun ottamatta) Dumfermlinen luostariin, jonne hänen toinen vaimonsa oli haudattu kaksi vuotta aiemmin.
  • Robert I d'Écosse, Robert de Brus, Roibert a Briuis, Robert the Bruce ou Robert Bruce, comte de Carrick, est roi d'Écosse de 1306 à 1329. Il appartient à la maison Bruce.
  • Bruce era il primo figlio di 'Robert de Brus, sesto signore di Annandale (m. 1304) e di Marjorie, contessa di Carrick (m. 1292), figlia di Niall, conte di Carrick. Sua madre era da tutti considerata una donna formidabile, leggenda vuole che, il padre di Roberto I la tenesse prigioniera fino a che non acconsentì a sposarlo. Da sua madre ereditò la Contea gaelica di Carrick ed attraverso suo padre una casata reale che gli consentì di reclamare il trono scozzese. Anche se la sua data di nascita è sicuramente conosciuta, il suo luogo di nascita è meno determinato: era probabilmente castello di Turnberry in Ayrshire, anche se Lochmaben nel Dumfriesshire e Writtle in Inghilterra sono altre possibilità. Potrebbe essere stato mandato per essere educato da una famiglia locale, come d'abitudine. Possiamo presumere che Bruce è stato cresciuto per parlare tutte le lingue della sua casata e della nazione e quasi certamente parlava correttamente in gaelico, in franco-normanno, e in latino. Anche se non c'è una prova diretta, è perfettamente plausibile che inoltre abbia conosciuto l'inglese. La prima apparizione di Robert nella storia è su una lista di testimoni di una lettera pubblicata da Alasdair MacDomhnaill, signore di Islay. Il suo nome compare insieme a quello del vescovo di Argyll, del vicario di Arran, di un impiegato di Kintyre, di suo padre e di una miriade di notai gaelici di Carrick. Ha visto il risultato della competizione per il trono di Scozia del 1292, che diede la corona di Scozia al suo lontano parente, John Balliol (Giovanni I di Scozia), anche se ingiustamente. Appena vide il risultato, impedì che quel ramo della sua famiglia prendesse il loro legittimo posto sul trono scozzese. In seguito, suo nonno, Robert de Brus, quinto signore di Annandale-l'infruttuoso rivendicatore-lasciò il suo posto a Robert de Brus, padre di Robert Bruce. Robert de Brus già si era dimesso da conte di Carrick, passando il titolo al figlio Robert Bruce, il giorno della morte della moglie in 1292. Sia il padre che il figlio parteggiarono per Edoardo I d'Inghilterra contro Balliol. Nel mese di aprile del 1294, il giovane Bruce ebbe il permesso di visitare l'Irlanda per un anno e mezzo e, come segno ulteriore del favore di re Edoardo, ricevette una tregua sul pagamento di tutti i debiti che doveva al ministero delle finanze inglese. Nel 1295, Roberto sposò la sua prima moglie, Isabella di Mar (morta prima del 1302), figlia di Donald, decimo conte di Mar (morto prima del luglio 1297), e dalla moglie Helen (1246-1295). Alcune fonti sostengono che Helen era la figlia del governatore Llywelyn ap Iorwerth, principe del Galles del nord, detto Llywelyn 'il grande'(1173-1240) e la sua sposa Joan, la signora del Galles. Tuttavia, poiché sia Llywelyn che Joan morirono entro il 1246, questa teoria sarebbe molto probabilmente errata.
  • ロバート1世（Robert I）またはロバート・（ドゥ・）ブルース（Robert I of Scotland、アングロ＝ノルマン語:Robert de Brus, 1274年7月11日 - 1329年6月7日）は、ブルース朝（House of Bruce）を創始したスコットランド国王（在位：1306年 - 1329年）。 ロバート・ブルースはスコットランドの名門貴族の家に生まれた。同名の祖父はマーガレット女王が亡くなりアサル王家（ダンケルド家：House of Dunkeld）の直系が絶えた際、ジョン・ベイリャルら12人の候補者と王位を争っている。 1296年にスコットランド王ジョン・ベイリャルとイングランド王エドワード1世が戦った際には、父とともにエドワード1世に従った。しかし、1297年にウィリアム・ウォレスによるスコットランドの反乱が始まると、彼は叛旗を翻す。いったん和睦したが、スターリングブリッジの戦い（Battle of Stirling Bridge）でスコットランド軍が勝利すると再び反乱軍に加わり、イングランドと戦う。しかし、フォルカークの戦いで敗れると再び曖昧な態度を取るようになる。 1298年にウィリアム・ウォレスが「スコットランド王国の守護者」（Guardian of Scotland）の地位を辞任するとジョン・カミン（John III Comyn）と共にこの地位に就くが、お互いに争い、1300年にはその職を辞任した。 1301年にエドワード1世が再び侵攻してくるが、成果を挙げられず、1302年には休戦している。しかし、反乱の指導者達がジョン・ベイリャルを呼び戻して王位に復帰させることを計画したため、ロバート・ブルースは再び、エドワード1世に降った。エドワード1世の侵攻は進み、1304年には、ほぼスコットランド全土を掌握した。1305年にはウィリアム・ウォレスが捕らえられ処刑された。 この間、ロバート・ブルースは密かに反乱を計画していたが、ライバルであるカミンがこれを密告したため、1306年3月、彼を教会で殺し、自らロバート1世として王位を宣言した。しかし、その年の内に敗れて、北アイルランド沖のラスリン島に身を隠すことになる。 このどん底のときに、洞窟の中で「蜘蛛が巣を破られても、何度も張りなおす」のを見て、再起への希望を持ち、ゲリラ戦の展開を思いついたと言う伝説がある。 ロバート1世は所領を全て奪われ、教会での殺人の咎により破門までされたが、1307年7月にエドワード1世が亡くなると、再び風向きは変わった。後を継いだエドワード2世が貴族達と争いを繰り広げている間、粘り強いゲリラ戦を展開し、イングランドの要衝を1つ1つ奪い返していった。　1309年8月には、テイ川（River Tay）以北のスコットランドを掌握し、1310年にはスコットランドの司教によりスコットランド王として認められた。 1314年、相次ぐ領土喪失に堪えきれず、イングランドは君臣一致して派兵したが、バノックバーンの戦いで1/3に満たないスコットランド軍に大敗した。勢いに乗ったロバート1世は、イングランド北部、アイルランド（弟エドワード・ブルースが国王に選ばれた）に侵攻してイングランドを苦しめた。1320年には、アーブロース宣言によって王としての地位を得、ローマ教皇ヨハネス22世から破門を解かれ、正式に王として承認された。1328年にエドワード2世に代わったエドワード3世との間に正式に和睦が成立し、彼の王権が確立することになった。1329年にハンセン病で没し、息子のデイヴィッド2世がわずか5歳で後を継いだ。
  • Robert I was koning van Schotland van 25 maart 1306 tot zijn dood in 1329. Hij staat beter bekend als Robert the Bruce.
  • Robert I eller Robert Bruce, (Robert de Brus i normanner-fransk og Roibert a Briuis i middelalder-gælisk), blir på moderne engelsk oftest kjent som Robert the Bruce. Robert Bruce var konge av Skottland i tiden 1306-1329, født 11. juli 1274 og døde 7. juni 1329. Robert Bruce var en av de mest berømte krigerne i sin generasjon, og han ledet Skottland gjennom Den skotske uavhengighetskrig mot England. Hans krav til kronen var å være tipp-tipp-tipp-oldebarn av kong David I av Skottland. Robert Bruce regnes som en av de store kongene i Skottlands historie, en heltekonge som beseiret England i det berømte slaget ved Bannockburn. Minnesmerker over Robert Bruce finnes over hele Skottland og portrettet av ham er på landets pengesedler.
  • Robert I, Robert VIII de Bruce, (średniowieczny gael. Roibert a Briuis; współczesny gael. Raibeart Bruis – król Szkocji 1306 – 1329. Najstarszy syn Roberta de Bruce'a, 8 lorda Annandale i Marjorie z Carrick; ojciec pochodził z rodziny normańskiej, a matka z celtyckiej. Jego młodszymi braćmi byli: Edward de Bruce - wielki król Irlandii, Aleksander, Tomasz i Niall, jego młodszymi siostrami były: Krystyna, Małgorzata, Matylda, Maria i Izabela de Bruce - królowa Norwegii. Pretensje do tronu rodu Bruce'ów opierały się na pochodzeniu po kądzieli od króla Dawida I, zwanego Świętym. Robert I znany był pod przydomkiem "Waleczne Serce", który ostatnio jest przypisywany Williamowi Wallace'owi. W 1296 podpisał Szmatławy rejestr, uznając tym samym rządy króla angielskiego. Po podboju Szkocji przez Anglię, wybuchło powstanie narodowe, któremu przewodził William Wallace. Bruce nie popierał powstania. Według niektórych przekazów walczył nawet po stronie angielskiej. Przez cały zresztą okres powstania nie mógł się do końca zdecydować kogo poprzeć i prowadził podwójną grę razem z Williamem Lambertonem, biskupem St. Andrews. W 1304 objął hrabstwo Carnick. Dopiero 27 marca 1306 jawnie wystąpił przeciw Anglikom, koronując się . Robert I został ekskomunikowany przez papieża za zabicie 10 lutego 1306 swojego głównego rywala do tronu szkockiego, Johna Comyn, w pojedynku w kościele franciszkanów w Dumfries. 19 czerwca 1306 został pokonany przez głównodowodzącego angielskiego w Szkocji, Aymera de Valence, Earla Pembroke, w bitwie pod Methven koło Perth. 11 sierpnia pod Dalry poniósł klęskę z rąk earla Alexandra Argylla, stojącego na czele klanu MacDougallów. Kilka następnych miesięcy spędził na wygnaniu, z którego powrócił w lutym 1307 by rozpocząć kolejne powstanie. Okresu wygnania dotyczy legenda, iż ukrywając się przed Anglikami w nadmorskiej jaskini Robert Bruce, bliski załamania, poważnie rozważający rezygnację z walki, dostrzegł pająka usiłującego przeciągnąć nić przez całe wejście do groty. Kolejne próby kończyły się niepowodzeniami i upadkami, jednak pająk ostatecznie zdołał swą nić przeciągnąć. Wówczas Bruce miał podjąć decyzję, że będzie prowadził walkę z Anglią do skutku. Po powrocie dowiedział się, że Anglicy zdobyli zamek Kildrummy i schwytali i zabili brata Roberta, Nigela. Zrozpaczony napadł na najbliższy garnizon angielski w Turnberry Castle i wyciął część zaskoczonej załogi, ale samej warowni nie zdołał zdobyć. W tym samym czasie dwaj inni jego bracia, Thomas i Alexander, wylądowali w Galloway i wpadli w ręce wrogiego klanu MacDougallów, którzy wydali ich na śmierć Anglikom. W kwietniu 1307 Robert wygrał bitwę pod Glen Troll. 10 maja 1307 pokonał Valence'a pod Loudon Hill. Ani te zwycięstwa, ani nawet śmierć Edwarda "Młota na Szkotów 7 lipca 1307, nie oznaczały uzyskania niepodległości Szkocji. Przyszło o nią Robertowi I wytrwale walczyć, ale jego sytuacja, wobec objęcia rządów w Anglii przez słabego Edwarda II, była znacznie lepsza niż na początku wojny. Do 1309 opanował większość Szkocji, przeganiając garnizony angielskie. Na początku 1308 pokonał klan Comynów pod Inverurie, a latem tego roku wyprawił się przeciwko MacDougallom, których pokonał na przełęczy Brander pod szczytem Ben Cruachan. W 1309 zwołał swój pierwszy parlament. Roberta poparło w 1310 całe duchowieństwo szkockie, które w lutym wydało deklarację lojalności wobec króla. W tym samym roku, na wieść o przygotowaniach Edwarda II do wojny, uprzedził najazd angielski, niszcząc tereny przygraniczne, przez które miały przejść wojska Edwarda II. W 1311 przekroczył rzekę Solway i opanował Tynedale. Później najechał Northumberland, paląc Corbridge i okolicę. W 1312 złupił Hexham, wysyłając Jamesa Douglasa aż po Hartlepool. W Inverness zawarł traktat sojuszniczy z królem Norwegii Haakonem V Magnussonem. Z pomocą Norwegów zajął wyspę Man. Kolejno, w latach 1310-1313, padały ostatnie twierdze pozostające w rękach Anglików, jak Linlightgow, Dumbarton, Penth, Roxburgh i Edynburg . Ostatnim punktem oporu był zamek Stirling, który wiosną 1313 Robert polecił oblec swemu bratu Edwardowi. Po rocznym oblężeniu Edward uzyskał wiosną 1314 od jego komendanta, Sir Philipa de Mowbray'a, obietnicę, że po roku opuści on zamek i przekaże go Szkotom. Fakt ten postanowił wykorzystać Edward II dla przeprowadzenia rozstrzygającej kampanii przeciwko Szkocji. 24 czerwca 1314 roku Robert odniósł świetne zwycięstwo pod Bannockburn. Z niewoli angielskiej powróciła żona Elżbieta oraz Isabella MacDuff. Panowanie angielskie było definitywnie skończone. Dla utrwalenia niepodległości Robert przedsięwziął kilka wypraw na Anglię, ale przede wszystkim wsparł powstańców w Irlandii. Irlandczycy, podobnie jak Szkoci, mieli dość panowania angielskiego. W 1316 królem Irlandii został Edward de Bruce, brat Roberta, co znacznie osłabiło pozycję Anglii. 6 kwietnia 1320 została opracowana deklaracja niepodległości, słynna Deklaracja z Arbroath. W 1326 parlament szkocki w Cambuskenneth uznał syna Roberta, Dawida, za prawowitego następcę tronu. Starania podjęte w Awinionie spowodowały, że wreszcie w 1328 papież Jan XXII zdjął ekskomunikę z Roberta I, którego w roku 1328 Edward III formalnie uznał za króla Szkocji. Wcześniej za króla uznał go papież Jan XXII. W 1328 przeprowadzono w Edynburgu ostateczne rokowania pokojowe z Anglią, które przyniosły formalne uznanie niepodległości Szkocji, ale i obowiązek wypłaty 20 tysięcy funtów szterlingów na rzecz króla Anglii. Układ został przypieczętowany umową o małżeństwie między Dawidem, następcą tronu Szkocji, a Joanną, siostrą Edwarda III. 4 maja 1329 Edward III potwierdził w Northampton układ pokojowy ze Szkocją. Nie miał on szczerych intencji wobec Roberta I, gdyż od razu wsparł zarówno Edwarda Balliola, syna Johna Balliola, w jego pretensjach do tronu Szkocji, jak również udzielił obietnic panom angielskim w ich dążeniach do odzyskania utraconych w Szkocji majątków. Robert I zmarł w zamku Cardross. Został pochowany w kościele w Dunfernline, a jego serce spoczęło w opactwie w Melrose. Robert Bruce przejął tron jako potomek Dawida I, króla Szkocji. W ostatnich latach życia zmagał się z trądem, którego nabawił się w czasie swych licznych podróży.
  • Roberto I (Roibert a Briuis, em gaélico medieval; Raibeart Bruis, em gaélico escocês; Robert de Brus ou Robert de Bruys em francês normando; Robert the Bruce em inglês moderno) foi rei da Escócia de 1306 a 1329. Está sepultado na abadia de Dumfermline.
  • Роберт I Брюс — король Шотландии, один из величайших шотландских монархов, организатор обороны страны в начальный период войны за независимость против Англии, основатель королевской династии Брюсов.
  • Robert I av Skottland eller Robert I Bruce, född 11 juli 1274, död 7 juni 1329. Först earl av Carrick, sedermera kung av Skottland. Sonson till Robert Bruce av Annandale och morfar till Robert II Stewart. Robert blev av de stora enhälligt vald till kung, varefter han fördrev de engelska tjänstemännen i Skottland och lät kröna sig 1306 i Scone. Till en början förmådde han emellertid inte hålla stånd mot engelsmännen, utan måste fly till Hebriderna. Han återvände snart och tillfogade fienden stor skada, men måste likväl upprepade gånger fly till Carrickbergen. Så småningom fick han krigslyckan med sig, och 1310 tvingade han Edvard II sluta stillestånd med skottarna. Då Robert gjorde ett härjningståg i norra England, återkom Edvard med 30 000 man till Skottland, men de blev besegrade vid Bannockburn, 1314, trots att Robert inte hade mer än 9 000 man. Genom denna seger tryggades både Skottlands självständighet och Roberts makt. År 1315 antogs, av skotska parlamentet, en tronföljdslag för riket, enligt vilken kronan efter utslocknandet av Roberts manliga arvingar skulle tillfalla hans dotter Marjorie, och hennes avkomlingar. Denne gifte sig kort därpå med Walter Stewart, den sjätte ärftlige rikshovmästaren av Skottland, och deras son, Robert II, blev den förste kungen av Skottland av huset Stewart. 1322 återvände Edvard II åter med en stor här till Skottland, men blev än en gång tvungen att dra sig tillbaka med oförrättat ärende. 1323 ingick Robert ett stillestånd med engelsmännen som varade i tretton år, men 1327 flammade striderna upp på nytt. Slutligen blev, 1328, en fred sluten, genom vilken Skottlands sjävständighet erkändes. Robert lyckades aldrig grunda en fast regeringsmakt. Han dog 1329 av spetälska och begravdes i Dunfermline Abbey. Gift med Isabella av Mar, dotter till Donald, 6:e earlen av Mar, fick han dottern Marjorie. Senare, gift med Elizabeth de Burgh, fick han sonen David II Bruce.
  • Роберт I Брюс (середньовічно-гельською Roibert a Briuis) - шотландський король. У 1314 р. війська Роберта I Брюса розгромили англійську армію в битві при Баннокберні, звільнивши Шотландію від англійців. Після нового безуспішного вторгнення англійських військ до Шотландії у 1322 р. Роберт I Брюс уклав перемир'я з Англією. За мирним договором 1328 р. Роберт I Брюс добився від Англії визнання незалежності Шотландії.
  • 罗伯特·布鲁斯（Robert Bruce 中古愛爾蘭語：Roibert a Briuis；蘇格蘭蓋爾語：Raibeart Bruis，1274年7月11日－1329年6月7日）是苏格兰历史中重要的国王，王号“罗伯特一世”。他领导苏格兰人打败英格兰军队，确保王国独立。
dbpprop:birthPlace
  • Turnberry, Ayrshire, Scotland,
dbpprop:border
  • 1 (xsd:integer)
dbpprop:boxstyle
  • background-color: 9fe;
  • background-color: bfc;
  • background-color: fcc;
  • background-color: fb9;
  • background-color: ffc;
  • padding-top: 0; padding-bottom: 0;
dbpprop:consort
dbpprop:coronation
  • 25 March, 1306
dbpprop:dateOfBirth
dbpprop:dateOfDeath
dbpprop:deathPlace
dbpprop:father
dbpprop:fullName
  • Robert de Brus
dbpprop:hasPhotoCollection
dbpprop:issue
  • Marjorie Bruce with Isabella, David, John, Matilda and Margaret with Elizabeth and several illegitimate children
dbpprop:mother
dbpprop:name
  • Robert I of Scotland
dbpprop:nationality
  • Scottish
dbpprop:nativeLang
dbpprop:nativeLang1Name
  • Roibert a Briuis
dbpprop:nativeLang2Name
  • Robert the Bruys
dbpprop:othertitles
dbpprop:placeOfBurial
dbpprop:predecessor
dbpprop:reference
dbpprop:reign
  • 1306–1329
dbpprop:relatedInstance
dbpprop:royalHouse
dbpprop:sHouProperty
dbpprop:style
  • font-size: 90%; line-height: 110%;
dbpprop:successor
dbpprop:title
dbpprop:wikiPageUsesTemplate
dbpprop:wordnet_type
rdf:type
rdfs:comment
  • Robert I, King of Scots (11 July 1274 – 7 June 1329) usually known in modern English as Robert the Bruce was King of the Scots from 1306 until his death in 1329. His paternal ancestors were of Scoto-Norman heritage, and his maternal of Franco-Gaelic. He became one of Scotland's greatest kings, as well as one of the most famous warriors of his generation, eventually leading Scotland during the Wars of Scottish Independence against the Kingdom of England.
  • Robert I. war von 1306 bis zu seinem Tod König von Schottland. Im modernen Englisch ist er heute besser bekannt als Robert (the) Bruce, die normannisch-französische Schreibweise war Robert de Brus, die mittelalterliche gälische Schreibweise Roibert a Briuis. Er gilt als einer der bedeutendsten Herrscher Schottlands. Als einer der berühmtesten Krieger seiner Zeit war er während der Schottischen Unabhängigkeitskriege gegen England Anführer der aufständischen Schotten.
  • Robert I d'Escòcia fou rei d'Escòcia, d'ascèndència normanda (la seva família era originària de Brieux però es barrejaren amb gaèlics), fundador de la Casa de Bruce. El 1291, en qualitat de lord d’Annandale i fill de la segona filla de David I d'Escòcia i net d'Alexandre III, va presentar la seva candidatura al tron escocès davant Eduard I d'Anglaterra, però aquest va preferir Joan Balliol.
  • Robert VIII. de Bruce, 9. lord z Annandale, hrabě z Carricku a v letech 1306–1329 skotský král jako Robert I. Skotský z dynastie Bruce. Skotskou nezávislost pojistil vítězstvím v bitvě u Bannockburnu roku 1314.
  • Roberto I Bruce (Robert the Bruce), fue rey de Escocia de 1306 a 1329.
  • Robert I, oli Skotlannin kuningas 1306–1329. Hän on yksi Skotlannin merkittävimmistä kuninkaista ja yksi sukupolvensa kuuluisimmista sotureista. Bruce johti Skotlantia sen itsenäisyystaistelussa Englantia vastaan. Robert Bruce oli isän puolelta Englannista siirtynyttä normannisukua, jolle oli läänitety strategisesti tärkeä raja-alue Annandale. Hänen äitinsä oli kelttiläinen perijätär. Häneltä Robert Bruce peri 1292 Carrickin jaarlin arvon ja maat.
  • Robert I d'Écosse, Robert de Brus, Roibert a Briuis, Robert the Bruce ou Robert Bruce, comte de Carrick, est roi d'Écosse de 1306 à 1329. Il appartient à la maison Bruce.
  • Bruce era il primo figlio di 'Robert de Brus, sesto signore di Annandale (m. 1304) e di Marjorie, contessa di Carrick (m. 1292), figlia di Niall, conte di Carrick. Sua madre era da tutti considerata una donna formidabile, leggenda vuole che, il padre di Roberto I la tenesse prigioniera fino a che non acconsentì a sposarlo. Da sua madre ereditò la Contea gaelica di Carrick ed attraverso suo padre una casata reale che gli consentì di reclamare il trono scozzese.
  • Robert I was koning van Schotland van 25 maart 1306 tot zijn dood in 1329. Hij staat beter bekend als Robert the Bruce.
  • Robert I eller Robert Bruce, (Robert de Brus i normanner-fransk og Roibert a Briuis i middelalder-gælisk), blir på moderne engelsk oftest kjent som Robert the Bruce. Robert Bruce var konge av Skottland i tiden 1306-1329, født 11. juli 1274 og døde 7. juni 1329. Robert Bruce var en av de mest berømte krigerne i sin generasjon, og han ledet Skottland gjennom Den skotske uavhengighetskrig mot England. Hans krav til kronen var å være tipp-tipp-tipp-oldebarn av kong David I av Skottland.
  • Robert I, Robert VIII de Bruce, (średniowieczny gael. Roibert a Briuis; współczesny gael. Raibeart Bruis – król Szkocji 1306 – 1329. Najstarszy syn Roberta de Bruce'a, 8 lorda Annandale i Marjorie z Carrick; ojciec pochodził z rodziny normańskiej, a matka z celtyckiej. Jego młodszymi braćmi byli: Edward de Bruce - wielki król Irlandii, Aleksander, Tomasz i Niall, jego młodszymi siostrami były: Krystyna, Małgorzata, Matylda, Maria i Izabela de Bruce - królowa Norwegii.
  • Roberto I (Roibert a Briuis, em gaélico medieval; Raibeart Bruis, em gaélico escocês; Robert de Brus ou Robert de Bruys em francês normando; Robert the Bruce em inglês moderno) foi rei da Escócia de 1306 a 1329. Está sepultado na abadia de Dumfermline.
  • Роберт I Брюс — король Шотландии, один из величайших шотландских монархов, организатор обороны страны в начальный период войны за независимость против Англии, основатель королевской династии Брюсов.
  • Robert I av Skottland eller Robert I Bruce, född 11 juli 1274, död 7 juni 1329. Först earl av Carrick, sedermera kung av Skottland. Sonson till Robert Bruce av Annandale och morfar till Robert II Stewart. Robert blev av de stora enhälligt vald till kung, varefter han fördrev de engelska tjänstemännen i Skottland och lät kröna sig 1306 i Scone. Till en början förmådde han emellertid inte hålla stånd mot engelsmännen, utan måste fly till Hebriderna.
  • Роберт I Брюс (середньовічно-гельською Roibert a Briuis) - шотландський король. У 1314 р. війська Роберта I Брюса розгромили англійську армію в битві при Баннокберні, звільнивши Шотландію від англійців. Після нового безуспішного вторгнення англійських військ до Шотландії у 1322 р.
  • 罗伯特·布鲁斯（Robert Bruce 中古愛爾蘭語：Roibert a Briuis；蘇格蘭蓋爾語：Raibeart Bruis，1274年7月11日－1329年6月7日）是苏格兰历史中重要的国王，王号“罗伯特一世”。他领导苏格兰人打败英格兰军队，确保王国独立。
rdfs:label
  • Robert I of Scotland
  • Robert I. (Schottland)
  • Robert I d'Escòcia
  • Robert I. Skotský
  • Roberto I de Escocia
  • Robert Bruce
  • Robert Ier d'Écosse
  • Roberto I di Scozia
  • ロバート1世 (スコットランド王)
  • Robert I van Schotland
  • Robert I av Skottland
  • Robert I Bruce
  • Roberto I da Escócia
  • Роберт I (король Шотландии)
  • Robert I av Skottland
  • Роберт I Брюс
  • 罗伯特·布鲁斯
owl:sameAs
skos:subject
foaf:depiction
foaf:name
  • Robert I of Scotland
  • Robert de Brus
foaf:page
is dbpedia-owl:MilitaryConflict/commander of
is dbpedia-owl:Person/father of
is dbpedia-owl:Person/predecessor of
is dbpedia-owl:Person/successor of
is dbpedia-owl:commander of
is dbpedia-owl:father of
is dbpedia-owl:predecessor of
is dbpedia-owl:successor of
is dbpprop:_10 of
is dbpprop:_18 of
is dbpprop:_2 of
is dbpprop:after of
is dbpprop:before of
is dbpprop:commander of
is dbpprop:disambiguates of
is dbpprop:father of
is dbpprop:predecessor of
is dbpprop:redirect of
is dbpprop:result of
is dbpprop:successor of
is owl:sameAs of