| dbpprop:abstract
|
- The planet Uranus has a system of rings intermediate in complexity between the more extensive set around Saturn and the simpler systems around Jupiter and Neptune. The rings of Uranus were discovered on March 10, 1977, by James L. Elliot, Edward W. Dunham, and Douglas J. Mink. More than 200 years ago, William Herschel also reported observing rings, but modern astronomers are skeptical that he could actually have noticed them, as they are very dark and faint. Two additional rings were discovered in 1986 in images taken by the Voyager 2 spacecraft, and two outer rings were found in 2003–2005 in Hubble Space Telescope photos. As of 2008 the Uranian ring system is known to consist of 13 distinct rings. In the order of increasing distance from the planet they are designated 1986U2R/ζ, 6, 5, 4, α, β, η, γ, δ, λ, ε, ν and μ. Their radii range from about 38,000 km for the 1986U2R/ζ ring to about 98,000 km for the μ ring. Additional faint dust bands and incomplete arcs may exist between the main rings. The rings are extremely dark—the Bond albedo of the rings' particles does not exceed 2%. They are probably composed of water ice with the addition of some dark radiation-processed organics. The majority of Uranus's rings are opaque and only a few kilometers wide. The ring system contains little dust overall; it consists mostly of large bodies 0.2–20 m in diameter. However, some rings are optically thin: the broad and faint 1986U2R/ζ, μ and ν rings are made of small dust particles, while the narrow and faint λ ring also contains larger bodies. The relative lack of dust in the ring system is due to aerodynamic drag from the extended Uranian exosphere—corona. The rings of Uranus are thought to be relatively young, at not more than 600 million years old. The Uranian ring system probably originated from the collisional fragmentation of a number of moons that once existed around the planet. After colliding, the moons probably broke up into numerous particles, which survived as narrow and optically dense rings only in strictly confined zones of maximum stability. The mechanism that confines the narrow rings is not well understood. Initially it was assumed that every narrow ring had a pair of nearby shepherd moons corralling them into shape. However, in 1986 Voyager 2 discovered only one such shepherd pair around the brightest ring (ε).
- Der Planet Uranus verfügt über ein System von Planetenringen, das in seiner Variation und Vielschichtigkeit hinter den deutlich großflächigeren Bahnen der Saturnringe aber noch vor den einfacheren Strukturen der Jupiter- und der Neptunringe eingeordnet werden kann. Die ersten Ringe des Uranus wurden am 10. März 1977 durch James L. Elliot, Edward W. Dunham und Douglas J. Mink entdeckt. Obwohl bereits 200 Jahre zuvor der Astronom Wilhelm Herschel über die Beobachtung von Ringen berichtete, wird von modernen Astronomen heute bezweifelt, dass es mit den Mitteln der damaligen Zeit hätte möglich sein können, das Ringsystem angesichts ihrer dunklen und blassen Erscheinung tatsächlich wahrzunehmen. Zwei zusätzliche Ringe wurden schließlich im Jahre 1986 auf Bildern entdeckt, die die Raumsonde Voyager 2 vom Planeten aufnahm und weitere zwei Ringe fand man zwischen 2003 und 2005 auf Fotos, die das Hubble-Weltraumteleskop vom Uranus erstellte. Seit 2005 ist somit von dem Ringsystem des Uranus bekannt, dass es aus insgesamt 13 eigenständigen Ringen besteht. Geordnet nach dem Abstand vom Planeten werden sie als 1986U2R/ζ, 6, 5, 4, α, β, η, γ, δ, λ, ε, ν und μ bezeichnet. Ihre Radien bewegen sich zwischen 38.000 km beim 1986U2R/ζ-Ring und erstrecken sich bis auf 98.000 km beim μ-Ring. Zwischen den Hauptringen existieren zusätzliche matte Staubbänder und unvollständige Bögen. Die Ringe sind extrem dunkel, so dass die sphärische Albedo der Ringpartikel nicht über 2 % hinausgeht. Sie setzten sich wahrscheinlich aus gefrorenem Wasser zusammen, das sich mit einigen dunklen strahlungsabsorbierenden organischen Komponenten verbunden hat. Die Meisten der Uranusringe sind undurchsichtig und nur wenige Kilometer breit. Das Ringsystem besteht dabei aus kleinen Staubteilchen, die mehrheitlich eine Größe im Durchmesser von 0.2– 20 m haben. Einige der Ringe sind optisch sehr klein: Die ausgedehnten und matten Ringe 1986U2R/ζ, μ und ν bestehen dabei aus dünnen Staubpartikeln, während sich der schmale und ebenfalls matte λ-Ring aus größeren Körpern zusammensetzt. Das relative Fehlen von Staub innerhalb des Ringsystems erklärt sich aus dem Luftwiderstand, den die ausgedehnte Exosphäre des Uranus durch seine Korona mit sich bringt. Man geht davon aus, dass die Ringe des Uranus ein Alter von nicht mehr als 600 Millionen Jahre besitzen und damit relativ jung sind. Das Ringsystem setzt sich vermutlich aus Überresten zusammen, die durch die Kollisionen einer Vielzahl von Monden entstanden waren, welche ursprünglich einmal den Planeten umkreist hatten. Nach dem Zusammenstoß brachen die Monde wahrscheinlich in zahllose Teile auseinander, die anschließend als die heute sichtbaren schmalen und optisch dichten Ringe überdauerten und nun den Planeten in strikt definierten Bahnen umgeben. Der Vorgang, wie die schmalen Ringe in ihrer Form gehalten werden, ist bis heute nicht vollständig erklärbar. Anfänglich wurde angenommen, dass jeder schmale Ring mit einem Paar nahe stehender so genannter Schäfermonde in Verbindung steht, die deren Form stützen. Allerdings konnte Voyager 2 bei ihrem Vorbeiflug 1986 lediglich ein Schäferpaar entdecken, die einen Einfluss auf den hellsten Ring (ε) ausüben.
- Uranův systém planetárních prstenců je nezřetelný. Prstence jsou velmi tenké (maximálně 150 m), většinou úzké a jsou složeny z decimetrových až metrových tmavých balvanů. Dosud (rok 2009) bylo objeveno 13 prstenců.
- Los Anillos de Urano fueron el segundo sistema de anillos planetarios descubierto en el Sistema Solar después de los Anillos de Saturno. William Herschel afirmó haber observado anillos en Urano en 1789, aunque existen dudas al respecto dado que no se volvieron a detectar en los dos siglos siguientes. El sistema anular fue descubierto definitivamente el 10 de marzo de 1977 por James L. Elliot, Edward W. Dunham, y Douglas J. Mink por medio del Kuiper Airborne Observatory. El descubrimiento fue totalmente casual, dado que planeaban usar la ocultación de la estrella SAO 158687 por Urano para estudiar su atmósfera. En cambio, cuando las observaciones fueron analizadas, encontraron que la estrella había desaparecido momentáneamente cinco veces tanto antes como después de desaparecer tras el planeta. La conclusión fue que existían anillos alrededor del planeta. Los anillos fueron fotografiados al paso de la Voyager 2 por Urano en 1986. LaVoyager 2 descubrió también dos débiles anillos más, elevando el número de los mismos a once. En diciembre de 2005, el Telescopio Espacial Hubble detectó dos anillos desconocidos hasta el momento. Los nuevos anillos están tan separados del planeta que se les denomina sistema "exterior" de anillos. El Hubble también detectó dos pequeños satélites, uno de los cuales, Mab, comparte la órbita con el más exterior de lo nuevos anillos descubierto. Los dos últimos anillos descubiertos han elevado a 13 el número total de anillos.
- Uranuksella on himmeät planeettaa kiertävät renkaat. Ne koostuvat tummista kappaleista, joiden koko vaihtelee pölyhiukkasista noin kymmeneen metriin. Uranus oli toinen aurinkokunnan planeetta, jolta löydettiin rengasjärjestelmä.
- Uranus possède treize anneaux planétaires dont l'existence est confirmée.
- Questa è una lista degli anelli di Urano a cui è stato dato un nome. Urano è dotato di due sistemi di anelli, uno interno e l'altro esterno. In totale Urano possiede 13 anelli distinti di cui 11 nel sistema interno e 2 in quello esterno. La sonda spaziale Voyager 2 ha fotografato il sistema di anelli interno nel 1986. Il sistema di anelli esterno è invece composto da due anelli scoperti nel 2005 analizzando le immagini riprese dal telescopio spaziale Hubble. Gli anelli sono nel piano dell'equatore di Urano perpendicolari all'orbita del pianeta rispetto al Sole. Sono formati da materiale fine e molto scuro, probabilmente sono costituiti principalmente da polvere e non da ghiaccio come gli anelli di Saturno spiegando così la loro così scarsa luminosità.
- De Ringen van Uranus werden in maart van 1977 ontdekt. In eerste instantie werden negen ringen gedetecteerd die bestaan uit donkerkleurige brokken met een grootte van maximaal 10 m. De afstanden van deze ringen tot de planeet liggen tussen de 41.800 en 51.100 km. Tijdens de Voyager 2 missie werden in hetzelfde gebied nog twee zwakke ringen gevonden, alsmede een aantal onvolledige ringen. Op foto's die in 2003-2005 met de Hubble ruimtetelescoop zijn gemaakt, werden opnieuw twee ringen ontdekt, op onverwacht grote afstanden van Uranus: 67.000 en 98.000 km. De vorm van de ringen is elliptisch, vermoedelijk onder invloed van de aantrekkingskracht van naburige rondcirkelende manen. De ringen bestaan waarschijnlijk uit materiaal dat afkomstig is van de maantjes. Zo delen het maantje Mab en ring R/2003 U1 dezelfde baan: inslagen van meteorieten op het maantje zorgen voor een voortdurende aanvoer van ijs en gruis waarmee de ring in stand kan blijven. En de acht maantjes tussen 62.000 en 76.000 km van Uranus komen zo dicht bij elkaar in de buurt dat binnen een paar miljoen jaar botsingen te verwachten zijn die zullen leiden tot nieuwe ringen. De vijf grote en ruim twintig (19 hebben al een naam, drie nog een voorlopige aanduiding) kleine manen zijn vernoemd naar Shakespeare figuren en karakters uit gedichten van Alexander Pope.
- Pierścienie Urana - pierścienie planetarne, otaczające siódmą planetę Układu Słonecznego, Urana. Tworzą one rozbudowany system, nie tak złożony jak pierścienie Saturna, ale bardziej skomplikowany niż pierścienie Jowisza i Neptuna. Są jednak bardzo ciemne i niewidoczne z powierzchni Ziemi. Obecnie znanych jest 13 wyraźnych pierścieni planety i kilka słabszych lub niekompletnych pasm pyłu.
- O planeta Urano possui um sistema de anéis planetários de complexidade intermediária entre o conjunto mais amplo em torno de Saturno e os sistemas mais simples em torno de Júpiter e Netuno. Os anéis de Urano foram descobertos em 10 de março de 1977 por James L. Elliot, Edward W. Dunham, e Douglas J. Mink. Mais de 200 anos antes, William Herschel também relatou ter observado anéis. No entanto astrônomos modernos são céticos de que ele poderia realmente te-los observado, pois são muito escuros e fracos. Mais dois anéis foram descobertos em 1986 pela Voyager 2, e dois anéis exteriores foram encontrados em 2003-2005 pelo Hubble. Até 2008 o sistema de anéis de Urano possui 13 anéis distintos. Em ordem, a partir do planeta, eles são designados 1986U2R/ζ, 6, 5, 4, α, β, η, γ, δ, λ, ε, μ e ν. O raio de distância é de cerca de 38.000 km para o anel 1986U2R/ζ e de cerca de 98.000 km para o anel μ. Arcos adicionais de poeira fraca podem existir entre os anéis principais. Os anéis são muito escuros, o elo albedo de partículas dos anéis não excede 2%. Eles estão provavelmente composto de gelo, com a adição radiação-processada orgânica. A maioria dos anéis de Urano são opacos, com apenas alguns quilômetros de largura. O sistema de anéis contém pouca poeira global, consiste principalmente de grandes massas de 0.2-20 m de diâmetro. No entanto, alguns anéis são opticamente finos: os amplos e fracos 1986U2R/ζ, μ e ν são constituídos por pequenas partículas de poeira, enquanto o estreito e fraco anel λ contém maiores corpos. A relativa ausência de poeira no sistema de anéis de Urano é devido ao arrasto aerodinâmico a partir da alargada exosfera de Urano. Acredita-se que os anéis de Urano sejam relativamente jovens, com não mais de 600 milhões de anos. O mecanismo que define os estreitos anéis não é bem entendido. Inicialmente acreditava-se que os anéis tinham luas próximas a eles. No entanto, em 1986 a Voyager 2 descobriu apenas um par Cordélia e Ophelia à volta do anel mais brilhante (ε). O sistema de anéis de Urano provavelmente originou-se da colisão e fragmentação de uma série de luas, uma vez que existiam em torno do planeta. Após a colisão, as luas provavelmente quebraram-se em inúmeras partículas, que tornaram-se estreitos e densos anéis estritamente limitados apenas em zonas de máxima estabilidade.
- Файл:Uranian rings scheme ru. png Схема спутников и колец Урана Кольца Урана — система планетных колец, окружающих Уран. Среди других систем колец она занимает промежуточное положение по сложности строения между более развитой системой колец Сатурна и простыми системами колец Юпитера и Нептуна. Кольца Урана были открыты 10 марта 1977 года Джеймсом Элиотом, Эдвардом Данхэмом и Дугласом Минком. За 200 лет до этого Уильям Гершель сообщал о наблюдениях колец у Урана, однако современные астрономы сомневаются в возможности такого открытия, так как кольца очень слабые и тёмные и не могли быть обнаружены с помощью астрономического оборудования того времени. Два новых кольца системы Урана были обнаружены «Вояджером-2» в 1986 году, ещё два внешних кольца были обнаружены телескопом «Хаббл» в 2003—2005 годах. По состоянию на 2008 год известно 13 отдельных колец. В порядке увеличения расстояния от планеты они расположены так: 1986U2R/ζ, 6, 5, 4, α, β, η, γ, δ, λ, ε, ν и μ. Минимальный радиус имеет кольцо 1986U2R/ζ (38 000 км), максимальный — кольцо μ (приблизительно 98 000 км). Между основными кольцами могут находится слабые пылевые кольцевые скопления и незамкнутые арки. Кольца чрезвычайно тёмные, альбедо Бонда для входящих в них частиц не превышает 2 %. Вероятно, они состоят из водяного льда с включениями органики. Большинство колец Урана непрозрачны, их ширина не больше нескольких километров. В целом, кольцевая система содержит не много пыли, она состоит в основном из крупных объектов диаметром от 20 сантиметров до 20 метров. Однако некоторые кольца оптически тонкие: широкое тусклое 1986U2R/ζ, μ и ν состоят из мелких частиц пыли, тогда как узкое тусклое λ содержит крупные тела. Относительно небольшое количество пыли в кольцевой системе объясняется аэродинамическим лобовым сопротивлением протяжённой экзосферы — короны Урана. Считается, что кольца Урана относительно молоды, их возраст не превышает 600 миллионов лет. Кольцевая система Урана, вероятно, произошла от столкновений спутников, ранее обращавшихся по орбите вокруг планеты. В результате столкновений спутники, вероятно, постепенно разбивались на более мелкие частицы, которые теперь существуют как кольца в строго ограниченных зонах максимальной гравитационной стабильности. До сих пор не ясен механизм, удерживающий узкие кольца в их границах. Первоначально считалось, что у каждого узкого кольца есть пара «спутников-пастухов», которые и поддерживают его форму, но в 1986 году Вояджер-2 обнаружил только одну пару таких спутников вокруг самого яркого кольца — ε.
- Gasjätten Uranus har ett ringsystem. Uranus ringar upptäcktes den 10 mars 1977 av James L. Elliot, Edward W. Dunham och Douglas J. Mink.
- 天王星有由直徑小於10米的黑暗顆粒物質組成的暗淡環系統，
|
![[RDF Data]](/statics/sw-cube.png)
