| dbpprop:abstract
|
- Richard II (6 January 1367 – c. 14 February 1400) was the eighth King of England of the House of Plantagenet. He ruled from 1377 until he was deposed in 1399. Richard was a son of Edward, the Black Prince and was born during the reign of his grandfather, Edward III. At the age of four, Richard became second in line to the throne when his older brother Edward of Angoulême died, and heir apparent when his father died in 1376. With Edward III's death the following year, Richard succeeded to the throne at the age of ten. During Richard's first years as king, government was in the hands of a series of councils. The political community preferred this to a regency led by the king's uncle, John of Gaunt, yet Gaunt remained highly influential. The first major challenge of the reign was the Peasants' Revolt in 1381, which the young king handled well, playing a major part in suppressing the rebellion. In the following years, however, the king's dependence on a small number of courtiers caused discontent in the political community, and in 1387 control of government was taken over by a group of noblemen known as the Lords Appellant. By 1389 Richard had regained control, and for the next eight years governed in relative harmony with his former opponents. Then, in 1397, he took his revenge on the appellants, many of whom were executed or exiled. The next two years have been described by historians as Richard's "tyranny". In 1399, after John of Gaunt died, the king disinherited Gaunt's son, Henry of Bolingbroke, who had previously been exiled. Henry invaded England in June 1399 with a small force that quickly grew in numbers. Claiming initially that his goal was only to reclaim his patrimony, it soon became clear that he intended to claim the throne for himself. Meeting little resistance, Bolingbroke deposed Richard and had himself crowned as King Henry IV. Richard died in captivity early the next year; he was probably murdered. As an individual, Richard was tall, good-looking and intelligent. Though probably not insane, as earlier historians used to believe, he seems to have suffered from certain personality disorders, especially towards the end of his reign. Less of a warrior than either his father or grandfather, he sought to bring an end to the Hundred Years' War that Edward III had started. He was a firm believer in the royal prerogative, something which led him to restrain the power of his nobility, and rely on a private retinue for military protection instead. He also cultivated a courtly atmosphere where the king was an elevated figure, and art and culture were at the centre, in contrast to the fraternal, martial court of his grandfather. Richard's posthumous reputation has to a large extent been shaped by Shakespeare, whose play Richard II portrayed Richard's misrule and Bolingbroke's deposition as responsible for the fifteenth-century Wars of the Roses. Contemporary historians do not accept this interpretation, while not thereby exonerating Richard from responsibility for his own deposition. Most authorities agree that, even though his policies were not unprecedented or entirely unrealistic, the way in which he carried them out was unacceptable to the political establishment, and this led to his downfall.
- Richard II. war von 1377 bis 1399 König von England.
- Ricard II d'Anglaterra va ser el darrer rei d'Anglaterra de la branca principal de la Casa de Plantagenet. Va regnar des de la mort del seu avi Eduard III el 1377 fins que va ser deposat pel seu cosí Enric Bolingbroke l'any 1399. Ricard va ser empresonat i morí l'any següent, probablement assassinat.
- Richard II. byl anglickým králem od roku 1377 do svého sesazení v roce 1399. Richard, syn Černého prince Eduarda, se narodil během vlády svého děda Eduarda III. Když mu byly 4 roky, stal se nejprve druhým následníkem trůnu, protože jeho starší bratr Eduard z Angouleme zemřel, a poté následníkem trůnu, když v roce 1376 zemřel jeho otec. Jelikož následujícího roku zemřel i dosavadní král Eduard III. , Richard ve věku deseti let nastoupil na trůn. Během prvních let Richardovy vlády byla vláda v rukách několika rad. Politická veřejnost dávala přednost tomuto řešení před regentskou vládou, v jejímž čele by stál králův strýc Jan z Gentu, avšak Geuntovi i tak zůstal velký vliv. První velkou výzvou jeho vlády bylo Anglické povstání roku 1381, se kterým si král dobře poradil, když hrál hlavní roli při potlačení povstání. Během následujících let však králova závislost na malém počtu dvořanů způsobila mezi politickou veřejností nespokojenost a v roce 1387 řízení vlády převzala skupina šlechticů známých jako Lordi odvolatelé. Do roku 1389 Richard převzal moc zpět a dalších osm let vládl v relativní harmonii se svými bývalými soupeři. O deset let později, v roce 1397, se však Lordům odvolatelům pomstil, když mnohé z nich nechal popravit nebo vyhnat. Další dva roky historici popisují jako Richardovu "tyranii". Po smrti Jana z Gentu král jeho syna Jindřicha z Bolingbroke, který již byl ve vyhnanství, vydědil. Jindřich v červnu 1399 napadl Anglii s nepočetným vojskem, které však rychle rostlo. Původně tvrdil, že jeho cílem je pouze navrácení dědictví, avšak brzy bylo jasné, že jeho záměrem je získat trůn. Díky jen malému odporu Richarda sesadil a sám se dal korunovat na krále Jindřicha IV. Richard zemřel v zajetí následujícího roku - pravděpodobně byl zavražděn. Jako fyzická osoba byl Richard vysoký, pohledný a inteligentní. Třebaže asi nebyl šílený, jak se dřívější historici domnívali, zdá se, že určitou poruchou osobnosti trpěl, obzvláště ke konci své vlády. Protože byl určitě méně válečníkem než jeho otec i děd, hledal cestu, jak ukončit Stoletou válku, kterou začal Eduard III. Pevně věřil v královské výsadní právo, což jej vedlo k omezení moci šlechty, proto se pak ohledně vojenské ochrany spoléhal na soukromé družiny. Také rozvíjel vytříbené prostředí, kde měl král výsostné postavení a ve středu pozornosti bylo, na rozdíl od bratrského válečnického dvora jeho dědečka, umění a kultura. Richardova posmrtná pověst byla velkou měrou formována Shakespearem, jehož hra Richard II. líčila Richardovu špatnou vládu a Bolingbrokovo sesazení jako významné pro Války růží v patnáctém století. Současní historici tuto interpretaci nepřijímají a tímto zprošťují Richarda odpovědnosti za své sesazení. Většina odborníků se shoduje, že ačkoli jeho politika nebyla bez precedentu či zcela nerealistická, tak to, jak ji uplatňoval, nebylo pro politickou vládnoucí třídu přijatelné a následně vedlo k jeho Richardovu pádu.
- Ricardo II de Inglaterra. Nacido en la ciudad de Burdeos, Francia, en 1367, fue el segundo hijo de Eduardo, príncipe de Gales, apodado "el Príncipe Negro" y de Juana de Kent. Las sucesivas muertes de su hermano mayor Eduardo (1372) y de su padre (1376), lo convierten en el heredero de su abuelo Eduardo III. Muerto el rey (21 de junio de 1377), Ricardo sube al trono con sólo 10 años de edad, bajo la regencia de su tío Juan de Gante y de su madre Juana, fallecida en 1385. Proclamado mayor de edad en 1381, durante su gobierno luchó contra los grandes feudatarios ingleses, y proyectó una total centralización del poder real, reformas que fueron duramente criticadas por sus principales parientes, siendo el más importante su tío y otrora regente Juan de Gante. Buscando una alianza con el Sacro Imperio Romano Germánico, para, quizás, proteger su propia autoridad de sus enemigos, se casó, en el Palacio de Westminster, en 1382, con Ana de Luxemburgo, hija de Carlos IV, duque de Luxemburgo, margrave de Moravia, rey de Bohemia y emperador de Alemania. La reina Ana fue muy popular en Inglaterra, pero desafortunadamente la unión no tuvo descendencia. La reina fallece en el castillo de Sheen, el 7 de junio de 1394, y Ricardo II decide aliarse con el enemigo natural de su patria, Francia. Nacido y educado en dicho país en sus primeros años -por haber sido su padre lugarteniente de Eduardo III en Aquitania y Guyena-, nunca dejó de sentirse identificado con la cultura francesa, lo cual fue otro pretexto de sus enemigos para acusarlo de débil e indolente. Así, solicita la mano de Isabel, la primogénita del rey Carlos VI de Francia, de tan sólo 7 años de edad. Celebrada la boda por poderes primero en el palacio de Louvre (noviembre de 1396), y luego en la provincia de Calais -territorio inglés entonces-, la pequeña nueva reina es enviada a Inglaterra, inspirando en Ricardo los más tiernos sentimientos, pues siendo demasiado joven para ser su esposa, se sentía, sin embargo, feliz a su lado. Aquella felicidad seria breve: en 1399 muere Juan de Gante, y Ricardo confisca los bienes del difunto, desposeyendo a su legítimo heredero, su primo Enrique, el cual estaba en el exilio en Francia por orden suya. Enrique regresa a Inglaterra y muy pronto convoca a su lado a todos aquellos humillados y desposeídos por el rey. Ricardo II, derrotado y capturado por Enrique en el castillo de Conway, en Gales, es encarcelado en la Torre de Londres, y, el 29 de septiembre de 1399, es llevado ante el Parlamento y obligado a formalizar su renuncia bajo 33 cargos acusatorios, entre ellos el de "haber sentenciado a lores ingleses con el único afan de venganza". A Ricardo no se le fue permitido defenderse de las acusaciones. El Parlamento proclama a Enrique de Láncaster como el nuevo rey Enrique IV. Según la leyenda, Ricardo lee "con aire risueño" el documento de abdicación, y luego, declara sentirse indigno de ser rey, reconociendo a su primo como rey. Coronado Enrique IV, Ricardo es confinado en el castillo de Pontefract, en Yorkshire. Luego de algunos meses, el 14 de febrero de 1400, se anunció su muerte, al parecer, asesinado -o dejado morir de hambre- por orden de Enrique IV. Su cadáver fue expuesto en la catedral de St. Paul de Londres, para que todos se convencieran de que estaba en realidad muerto, siendo entonces sepultado en un tosco y maltrecho sarcófago en la iglesia de King's Langley. Los rumores de que estaba vivo persistieron hasta el reinado de Enrique V, decidiendo éste sepultar a Ricardo en la abadía de Westminster en 1413 con gran pompa y ceremonia.
- Richard II oli Englannin kuningas vuosina 1377 – 1399. Hän oli edellisen kuninkaan Edvard III:n pojanpoika. Hänen isänsä oli Poitiersin taistelusta tunnettu Edvard Musta prinssi. Koska Rikhard syntyi loppiaisena ja kolme kuningasta oli läsnä hänen syntyessään, syntyi legenda, jonka mukaan hänen oli määrä tehdä suuria asioita, vaikka olikin vasta kuningasperheen toinen poika. Hänestä kuitenkin tuli kruununperijä, kun hänen vanhempi veljensä kuoli jo lapsuudessa. Hänestä tehtiin myös Walesin prinssi isänsä kuollessa yllättäen vuonna 1376. Kun Edvard III kuoli seuraavana vuonna, Rikhard II kruunattiin kuninkaaksi vain kymmenvuotiaana, joskin todellista valtaa käytti aluksi Rikhardin enon, Juhana Gentin, johtama aatelisten neuvosto. Rikhard II oli viimeinen Plantagenetien Angevin (Anjou)-sukuhaaran kuningas. Hänen jälkeensä suvun miespuoliset jälkeläiset jakautuivat kahteen keskenään taistelevaan haaraan: Lancaster- ja York-sukuihin. Rikhard II:n valtakautta leimasivat sisäpoliittiset kiistat ja valtakamppailut aatelisten kanssa.
- Richard II d'Angleterre (6 janvier 1367, Bordeaux – 17 février 1400, château de Pontefract, Angleterre), duc de Cornouailles, est le huitième roi d’Angleterre de la dynastie des Plantagenêt. Il règne de 1377 à sa destitution en 1399. Fils d’Édouard de Woodstock, surnommé le Prince noir, il naît durant le règne de son grand-père, Édouard III. À l’âge de quatre ans, il passe second dans l’ordre de succession à la couronne d’Angleterre lorsque son frère aîné, Édouard d’Angoulême, meurt, puis devient héritier du trône à la mort de son père en 1376. Avec la mort d’Édouard III l’année suivante, Richard accède au trône à l’âge de dix ans. Durant les cinq premières années de règne de Richard, le gouvernement est aux mains d’une série de conseils. Cette solution avait été préférée par la classe politique à une régence dirigée par l’oncle de Richard, Jean de Gand, bien que celui-ci demeure très influent durant cette période. Le premier élément marquant du règne de Richard est la révolte des paysans de 1381, que le jeune roi gère assez bien, jouant un rôle majeur dans l’arrêt de la rébellion. Cependant, les années suivantes, la dépendance du roi vis-à-vis de quelques-uns de ses courtisans crée un mécontentement qui aboutit à la reprise en main du gouvernement par un groupe de nobles connus comme les « Lords Appelants ». Le roi reprend le contrôle en 1389, et il s’ensuit huit années de règne sans accrocs avec ses opposants. Mais il prend sa revanche en 1397, et beaucoup des appelants sont exécutés ou exilés. Les deux années suivantes sont souvent qualifiées de « tyranniques » par les historiens. En 1399, après la mort de Jean de Gand, le roi déshérite le fils de celui-ci, Henri de Bolingbroke, qui avait été préalablement contraint à l’exil. Henri entre en Angleterre en juin 1399 avec une petite armée qui grandit rapidement en nombre. Il fait savoir dans un premier temps que son seul objectif est de recouvrir son patrimoine, mais il devient rapidement clair qu’il entend accéder au trône par la même occasion. Il ne rencontre qu’une faible résistance et peut se faire couronner Henri IV d’Angleterre. Richard meurt en captivité l’année suivante, probablement assassiné. Richard était un homme de grande taille, intelligent. Bien qu’il n’était probablement pas fou comme certains historiens l’ont parfois cru, il semble qu’il souffrait de troubles de la personnalité, particulièrement marqués à la fin de son règne. Moins enclin à la guerre que son père ou son grand-père, il cherche à mettre un terme à la guerre de Cent Ans qu’Édouard III avait entamée. Fervent adepte de la monarchie absolue, il est amené durant son règne à restreindre le pouvoir de la noblesse et à s’appuyer sur son entourage pour la protection militaire. Il cultive autour de lui une cour raffinée, qui privilégie les arts et la culture, contrastant fortement avec la cour fraternelle et militaire de son grand-père. Richard doit en grande partie sa réputation posthume à William Shakespeare qui, dans sa pièce Richard II, décrit les mauvais jugements de Richard et sa déposition par Henri de Bolingbroke comme responsables de la Guerre des Deux-Roses qui marque plus tard le XV siècle. Les historiens contemporains contestent cette interprétation, sans toutefois ôter à Richard sa part de responsabilité dans sa propre destitution. La plupart des spécialistes s’accordent pour dire que même si ses manœuvres politiques n’étaient pas complètement irréalistes, la manière dont il les a menées n’était pas acceptable pour les autres responsables politiques, et c’est ce qui l'a conduit à sa chute.
- リチャード2世（Richard II, 1367年1月6日 - 1400年2月14日）はイングランド王（在位、1377年6月22日 - 1399年9月29日）。
- Richard II was koning van Engeland van 1377 tot 1399. Hij was de zoon van Eduard en Johanna van Kent en kleinzoon van Eduard III. Richard was de laatste koning uit het Huis Plantagenet. Door de dood van zijn vader werd hij Prins van Wales. Hij werd al op 10-jarige leeftijd koning en stond onder voogdij van zijn ooms, de hertogen van York en Gloucester en Jan van Gent. Al snel kreeg hij te maken met een boerenopstand (1381) die ontstond naar aanleiding van o.a. een belastingkwestie en onder leiding stond van Wat Tyler. Deze opstand wist hij goed te onderdrukken, en het zag ernaar uit dat hij een bekwame koning zou worden. In 1382 trouwde hij met de 16-jarige Anna, de dochter van keizer Karel IV van het Heilige Roomse Rijk. Hij was toen zelf 15 jaar oud. Zij stierf kinderloos in 1394. Richard koos zich slechte adviseurs en leed daarbij aan depressies. Deze omstandigheden en de dreiging van een invasie van de Fransen, waarmee Engeland sinds 1337 in oorlog was, veroorzaakten veel tegenstand. Een strijd om de macht tussen Richard en zijn ooms, gesteund door het parlement, werd in 1388 beslist in het voordeel van de ooms. In 1389 wist Richard zich van hun voogdij te bevrijden en zocht hij toenadering tot het parlement, waarna een periode van rust intrad. In 1389 sloot Richard een wapenstilstand met Frankrijk. In 1396 trouwde hij met Isabella van Valois, dochter van Karel VI van Frankrijk. Ook dit huwelijk bleef kinderloos. Het parlement verlangde invloed op het financiële beleid, waarop Richard een nieuw parlement instelde dat met zijn inzichten instemde. Nu hij de absolute macht in handen had begon hij een ware terreur, die zich uitte in onderdrukking, doodvonnissen en zware belastingen. Toen hij 1399 een campagne naar Ierland op touw zette, keerde zijn neef Hendrik Bolingbroke (de in 1398 verbannen zoon van Jan van Gent en latere koning Hendrik IV), terug. Hij wist Richard op 30 september 1399 opzij te zetten en in de Tower van London op te sluiten. Hij werd overgebracht naar het kasteel Pontefract in York en daar in 1400 vermoord. Hij werd begraven in King's Langley Church, Hertfordshire, maar zijn lichaam werd later overgebracht naar Westminster Abbey. William Shakespeare wijdde een toneelstuk aan het leven van Richard II.
- Rikard II var konge av England fra 22. juni 1377 til 29. september 1399, da han ble styrtet av Henry Bolingbroke. Han var andre sønn av Edward, den svarte prinsen og Joan av Kent, og ble arving da hans eldre bror døde som barn. Han ble født på Hellig tre kongers dag, og tre konger var tilstede da han ble født. Dette ble, selv om han var prinsen av Wales' andre sønn, tatt som tegn på at store ting lå i vente for ham. Ettersom hans eldre bror døde tidlig, og hans far døde i 1376, ble han arving til den engelske tronen og fikk selv tittelen prins av Wales. Året etter døde hans bestefar Edvard III, og han ble dermed konge bare ti år gammel.
- Ryszard II, młodszy syn Edwarda Czarnego Księcia, księcia Walii, syna króla Edwarda III, i Joanny z Kentu. Król Anglii od 22 czerwca 1377 do 29 września 1399. Urodził się w czasach, gdy jego ojciec był księciem Akwitanii. Po rychłej śmierci starszego brata Edwarda, który zmarł w wieku 6 lat, i śmierci ojca w 1376 r. został księciem Walii i następcą angielskiego tronu. 22 czerwca 1377 r. po śmierci dziadka Edwarda III został kolejnym królem Anglii. Miał wtedy 10 lat.
- Ricardo II Plantageneta foi rei de Inglaterra entre 1377 e 1399. Era filho de Eduardo, Príncipe de Gales e de Joana de Kent e tornou-se herdeiro da coroa e Príncipe de Gales em 1376, depois da morte prematura do pai e de um irmão mais velho. Ricardo sucedeu como ao avô Eduardo III, mas acabou deposto pelo primo Henrique Bolingbroke, um Lancaster. Na sua ascensão ao trono, Ricardo II tinha apenas dez anos, e como tal não poderia deter o poder real. A regência foi assegurada por um conjunto de homens fortes que incluíam o tio João de Gant, Duque de Lancaster. Em 1381, Ricardo II saltou para a ribalta da política ao negociar pessoalmente com os líderes de uma revolta popular. As suas acções prometiam um rei competente, o que acabou por não se provar. Ricardo II mostrou-se um rei vacilante, influenciável e nalgumas circunstâncias tirânico. Em 1382, Ricardo casou com Ana da Boémia, filha de Carlos IV, Imperador do Sacro-Império. O casal foi feliz, mas a união não produziu qualquer descendência. Ricardo II casou uma segunda vez em 1394, com Isabel de Valois, filha do rei Carlos VI de França; a união não chegou a ser consumada. Para o fim do seu reinado, Ricardo II entrou em disputa aberta com a família Lancaster, liderada por João de Gant, que tinha sido despachado para o continente como Duque da Aquitânia. Em 1398 expulsou também do país Henrique de Lancaster, seu primo, e quando o tio morreu em 1399, confiscou para a coroa todos os seus bens. Esta decisão valeu-lhe o ódio de Henrique, que invadiu Inglaterra. Ricardo II foi deposto no mesmo ano e foi assassinado no Castelo de Pontefract, onde se encontrava sob prisão, numa data incerta de Fevereiro de 1400. Ricardo II foi o último rei do ramo primogênito da dinastia Plantageneta (esta iria perdurar através dos ramos cadetes York e Lancastre por quase um século). A subida ao trono de Henrique IV foi contestada e a médio prazo degenerou na guerra das rosas. A sua vida encontra-se retratada na peça de William Shakespeare Ricardo II.
- Richard al II-lea al Angliei a fost rege al Angliei, de la 1377 până când a fost deposedat de coroană în 1399. Este faimos pentru rolul său esenţial în rezolvarea Revoltei ţărăneşti din 1381 şi pentru delictele sale ca rege, lucru ce a condus atât la demisia sa forţată cât şi la război civil.
- Ричард II — английский король, представитель династии Плантагенетов, внук короля Эдуарда III, сын Эдуарда Черного принца. Ричард родился в Бордо — его отец сражался во Франции на полях Столетней войны. Когда Чёрный принц умер в 1376 г. , еще при жизни Эдуарда III, малолетний Ричард получил титул Принца Уэльского, а еще годом позже унаследовал трон у своего деда. В 1381 г. Ричард проявил талант интригана и переговорщика, заманив в западню вожака восстания, Уота Тайлера, что позволило королевской партии покончить с восстанием. В 1399 г. Ричард объявил о конфискации наследия своего дяди, герцога Ланкастерского Джона Гонта, у его сына Генриха Болингброка, за год до того отправленного в изгнание за выступление против короля. В мае 1399, воспользовавшись отплытием Ричарда в Ирландию для усмирения непокорных феодалов, Генрих Болингброк, двоюродный брат Ричарда, вернулся в Англию и сверг его, став королём Генрихом IV (1399-1413). Арестованного Ричарда II доставили в парламент, где ему были предъявлены 33 обвинения, на которые не позволили отвечать; парламент подтвердил его низложение и признал монархом Генриха IV - не только по праву завоевания, но и для "реформирования королевства". Бывший король был заточен в темницу в замке Понтефракт, где умер в феврале 1400 г. при невыясненных обстоятельствах. По одним сведениям, он уморил себя голодом, по другим — его уморили голодом, по третьим — он был убит сэром Пирсом Экстоном по приказу короля. Ричард был похоронен в замке Лэнгли, но после смерти Генриха IV в 1413 новый король, Генрих V, велел перенести его останки в Вестминстерское аббатство. Его свержение положило конец правлению прямой ветви династии Плантагенетов.
- Rikard II, (eng. Richard II), född 6 januari? 1367 i Bordeaux, död 14 februari 1400, kung av England 1377-1399. Son till Svarte prinsen och sonson till Edvard III av England. Rikard blev arvinge till Englands tron när hans far Edvard, den svarte prinsen dog hastigt 1376. Följande år dog hans farfar Edvard III och därmed blev Rikard kung redan vid tio års ålder. Bondeupproret 1381 var hans första prövning, och hans framgångsrika förhandlingar med rebellernas ledare lugnade oroligheterna och var löftesrikt inför framtiden. När han uppnått myndig ålder visade han sig dock vara en svag, vacklande och samtidigt tyrannisk kung. 1382 gifte han sig med Anna av Böhmen, dotter till kejsar Karl IV av Böhmen. Rikard sägs ha varit fäst vid henne, men de fick inga barn och hon dog 1394. 1396 gifte han sig med prinsessan Isabella av Valois, dotter till den franske kungen Karl VI, men även detta äktenskap blev barnlöst. Han avsattes till sist av sin kusin, Henrik Bolingbroke, placerades i Pontefract Castle och dog år 1400, troligen mördad. Han begravdes i King's Langley Church i Hertfordshire, men kroppen flyttades till Westminster Abbey. Hans kista var emellertid dåligt byggd, och det var lätt för respektlösa besökare att nå in i kistan via flera öppningar och störa innehållet. Det sägs att en skolpojke tog med sig hans käkben. Gift: 1382 med Anna av Böhmen 1396 med Isabella av Valois,
- Річард II - король Англії (1377-1399 рр. ), останній з династії Плантагенетів, онук короля Едуарда III, син Едуарда Чорного принца. Річард народився у Бордо — його батько воював у Франції у Столітній війні. Коли Чорний принц помер 1376 р. , ще за життя Едуарда III, малолітній Річард отримав титул Принца Уельського, та ще через рік успадкував трон свого діда. У 1381 р. почалось Селянське повстання, і Річард у 14-літньому віці прийняв участь у переговорах з повстанцями. У 1399 р. Річард оголосив про конфіскацію спадщини свого дядька, герцога Ланкастерського Джона Гонта, у його сина Генріха Болингброка, за рік до того відправленого у вигнання за виступ проти короля. У травні 1399, скориставшись відплиттям Річарда до Ірландії для приборкання непокірних феодалів, Генріх Болингброк, двоюрідний брат Річарда, повернулося у Англію і скинув його, ставши королем Генріхом IV (1399-1413). Річарда змусили відмовитися від корони та парламент підтвердив його скинення і визнав монархом Генріха IV - як за правом завоювання, так і для "реформування королівства". Колишній король опинився у темниці в замку Понтефракт, де помер приблизно 14 лютого 1400 р. при нез'ясованих обставинах. За одними даними його уморили голодом. Річард був похований у замку Ленглі, тільки після смерті Генріха IV в 1413 новий король, Генріх V, велів перенести його останки в Вестмінстерське абатство. Його повалення поклало край правлінню прямий галузі династії Плантагенетів.
- 理查二世（Richard II，1367年1月6日－1400年2月14日）， 英格蘭國王，1377年到1399年在位。 黑太子爱德华之子。继承祖父王位，但是实权被叔父蘭開斯特公爵约翰·冈特把持。由于这个原因而记恨兰开斯特家。亲政后驱逐了堂弟兰开斯特公爵亨利，并没收其领地。1399年，亨利在国王远征爱尔兰时举兵拘捕了国王，并让国会同意将理查废黜，由亨利即位。蘭開斯特王朝开始。 传说理查二世是手帕的发明者，英国王室札记这样写到：“国王用一小片衣物擦鼻子。”
|
| rdfs:comment
|
- Richard II (6 January 1367 – c. 14 February 1400) was the eighth King of England of the House of Plantagenet. He ruled from 1377 until he was deposed in 1399. Richard was a son of Edward, the Black Prince and was born during the reign of his grandfather, Edward III. At the age of four, Richard became second in line to the throne when his older brother Edward of Angoulême died, and heir apparent when his father died in 1376.
- Richard II. war von 1377 bis 1399 König von England.
- Ricard II d'Anglaterra va ser el darrer rei d'Anglaterra de la branca principal de la Casa de Plantagenet. Va regnar des de la mort del seu avi Eduard III el 1377 fins que va ser deposat pel seu cosí Enric Bolingbroke l'any 1399. Ricard va ser empresonat i morí l'any següent, probablement assassinat.
- Richard II. byl anglickým králem od roku 1377 do svého sesazení v roce 1399. Richard, syn Černého prince Eduarda, se narodil během vlády svého děda Eduarda III. Když mu byly 4 roky, stal se nejprve druhým následníkem trůnu, protože jeho starší bratr Eduard z Angouleme zemřel, a poté následníkem trůnu, když v roce 1376 zemřel jeho otec. Jelikož následujícího roku zemřel i dosavadní král Eduard III. , Richard ve věku deseti let nastoupil na trůn.
- Ricardo II de Inglaterra. Nacido en la ciudad de Burdeos, Francia, en 1367, fue el segundo hijo de Eduardo, príncipe de Gales, apodado "el Príncipe Negro" y de Juana de Kent. Las sucesivas muertes de su hermano mayor Eduardo (1372) y de su padre (1376), lo convierten en el heredero de su abuelo Eduardo III. Muerto el rey (21 de junio de 1377), Ricardo sube al trono con sólo 10 años de edad, bajo la regencia de su tío Juan de Gante y de su madre Juana, fallecida en 1385.
- Richard II oli Englannin kuningas vuosina 1377 – 1399. Hän oli edellisen kuninkaan Edvard III:n pojanpoika. Hänen isänsä oli Poitiersin taistelusta tunnettu Edvard Musta prinssi. Koska Rikhard syntyi loppiaisena ja kolme kuningasta oli läsnä hänen syntyessään, syntyi legenda, jonka mukaan hänen oli määrä tehdä suuria asioita, vaikka olikin vasta kuningasperheen toinen poika. Hänestä kuitenkin tuli kruununperijä, kun hänen vanhempi veljensä kuoli jo lapsuudessa.
- Richard II d'Angleterre (6 janvier 1367, Bordeaux – 17 février 1400, château de Pontefract, Angleterre), duc de Cornouailles, est le huitième roi d’Angleterre de la dynastie des Plantagenêt. Il règne de 1377 à sa destitution en 1399. Fils d’Édouard de Woodstock, surnommé le Prince noir, il naît durant le règne de son grand-père, Édouard III.
- リチャード2世（Richard II, 1367年1月6日 - 1400年2月14日）はイングランド王（在位、1377年6月22日 - 1399年9月29日）。
- Richard II was koning van Engeland van 1377 tot 1399. Hij was de zoon van Eduard en Johanna van Kent en kleinzoon van Eduard III. Richard was de laatste koning uit het Huis Plantagenet. Door de dood van zijn vader werd hij Prins van Wales. Hij werd al op 10-jarige leeftijd koning en stond onder voogdij van zijn ooms, de hertogen van York en Gloucester en Jan van Gent. Al snel kreeg hij te maken met een boerenopstand (1381) die ontstond naar aanleiding van o.a.
- Rikard II var konge av England fra 22. juni 1377 til 29. september 1399, da han ble styrtet av Henry Bolingbroke. Han var andre sønn av Edward, den svarte prinsen og Joan av Kent, og ble arving da hans eldre bror døde som barn. Han ble født på Hellig tre kongers dag, og tre konger var tilstede da han ble født. Dette ble, selv om han var prinsen av Wales' andre sønn, tatt som tegn på at store ting lå i vente for ham.
- Ryszard II, młodszy syn Edwarda Czarnego Księcia, księcia Walii, syna króla Edwarda III, i Joanny z Kentu. Król Anglii od 22 czerwca 1377 do 29 września 1399. Urodził się w czasach, gdy jego ojciec był księciem Akwitanii. Po rychłej śmierci starszego brata Edwarda, który zmarł w wieku 6 lat, i śmierci ojca w 1376 r. został księciem Walii i następcą angielskiego tronu. 22 czerwca 1377 r. po śmierci dziadka Edwarda III został kolejnym królem Anglii. Miał wtedy 10 lat.
- Ricardo II Plantageneta foi rei de Inglaterra entre 1377 e 1399. Era filho de Eduardo, Príncipe de Gales e de Joana de Kent e tornou-se herdeiro da coroa e Príncipe de Gales em 1376, depois da morte prematura do pai e de um irmão mais velho. Ricardo sucedeu como ao avô Eduardo III, mas acabou deposto pelo primo Henrique Bolingbroke, um Lancaster. Na sua ascensão ao trono, Ricardo II tinha apenas dez anos, e como tal não poderia deter o poder real.
- Richard al II-lea al Angliei a fost rege al Angliei, de la 1377 până când a fost deposedat de coroană în 1399. Este faimos pentru rolul său esenţial în rezolvarea Revoltei ţărăneşti din 1381 şi pentru delictele sale ca rege, lucru ce a condus atât la demisia sa forţată cât şi la război civil.
- Ричард II — английский король, представитель династии Плантагенетов, внук короля Эдуарда III, сын Эдуарда Черного принца. Ричард родился в Бордо — его отец сражался во Франции на полях Столетней войны. Когда Чёрный принц умер в 1376 г.
- Rikard II, (eng. Richard II), född 6 januari? 1367 i Bordeaux, död 14 februari 1400, kung av England 1377-1399. Son till Svarte prinsen och sonson till Edvard III av England. Rikard blev arvinge till Englands tron när hans far Edvard, den svarte prinsen dog hastigt 1376. Följande år dog hans farfar Edvard III och därmed blev Rikard kung redan vid tio års ålder.
- Річард II - король Англії (1377-1399 рр. ), останній з династії Плантагенетів, онук короля Едуарда III, син Едуарда Чорного принца. Річард народився у Бордо — його батько воював у Франції у Столітній війні. Коли Чорний принц помер 1376 р.
|
![[RDF Data]](/statics/sw-cube.png)
