| dbpprop:abstract
|
- Rhetoric is one of the arts of using language as a means to persuade. Along with grammar and logic or dialectic, rhetoric is one of the three ancient arts of discourse. From ancient Greece to the late 19th Century, it was a central part of Western education, filling the need to train public speakers and writers to move audiences to action with arguments. The very act of defining has itself been a central part of rhetoric, appearing among Aristotle's Topics. The word is derived from the Greek ῥητορικός (rhētorikós), "oratorical", from ῥήτωρ (rhḗtōr), "public speaker", related to ῥημα (rhêma), "that which is said or spoken, word, saying", and ultimately derived from the verb ἐρῶ (erô), "to speak, say". In its broadest sense, rhetoric concerns human discourse.
- Rhetorik (griechisch ῥητορική rhetorikē „die Redekunst“) ist die Kunst der Beredsamkeit. Sie stammt aus der griechischen Antike und spielte insbesondere in den meinungsbildenden Prozessen in Athen eine herausragende Rolle. Die Aufgabe der Rede ist es, den Zuhörer von einer Aussage zu überzeugen oder zu einer bestimmten Handlung zu bewegen. Insofern die Rhetorik die Kunst der Rede ist, stellt sie hierzu die Mittel bereit, als Theorie der Überzeugung analysiert sie diese. Schon bevor die erste explizite Theorie der Überzeugung von Aristoteles ausgearbeitet worden war, gab es die Praxis der Rhetoriklehrer und existierten Rhetorikhandbücher. Die Rhetoriker gehörten zudem teilweise zur Bewegung der Sophisten und legitimierten die Überredung mit der Ansicht, dass eine Wahrheit nicht existiere oder wenn, sie nicht erkennbar sei. Im Mittelalter gehörte die Rhetorik neben Logik und Grammatik zum Trivium des in der Antike entstandenen Kanons der Sieben freien Künste. In der Aufklärung wurde der Rhetorik vorgeworfen, den Fokus nicht auf die Vernunft und die rationale Erkenntnis zu lenken, und sie wurde zunehmend aus dem Alltag, den Wissenschaften und dem Denken verdrängt. Daher wird unter Rhetorik meist nur noch eine Technik der Rede und der Textanalyse bzw. eine Theorie und Praxis der Rede und des Gesprächs verstanden. Wissenschaftliche Arbeiten zur Rhetorik beschäftigen sich – vor allem seit der Mitte des 20. Jahrhunderts – überwiegend mit dem Gespräch sowie mit Fragen der Rede- und Gesprächspädagogik; die Forschungen kommen aus unterschiedlichen Wissensgebieten: der Sprechwissenschaft, der Linguistik, der Psychologie, der Pädagogik, der Soziologie und andere.
- La retòrica designa pròpiament «l'art de parlar bé » és l'art o la tècnica de la persuasió, normalment mitjançant l'ús de la paraula. La retòrica, la dialèctica i la gramàtica constitueixen el trivi, que forma amb el quadrivi les set arts liberals de la cultura occidental. A l'Edat Antiga i l'edat mitjana, la retòrica estava enfocada en la persuasió en els contextos públics i polítics, així com a les assemblees i els tribunals. D'aquesta manera, es va desenvolupar en societats obertes i democràtiques, els drets d'expressió, de lliure reunió i els drets polítics d'una part de la població. El concepte de retòrica ha variat durant els 2500 anys d'existència de la paraula. Fins als nostres dies, la retòrica es descriu en un sentit ampli, com l'art o la pràctica de la persuasió sigui quin sigui el mitjà de comunicació, pero utilitzant el llenguatge. Els termes «retòrica» o «sofisme» s'empleen sovint en sentit perioriatiu, quan es vol oposar a les paraules sense fets o separar la informació de la desinformació, de la propaganda, fins i tot per qualificar de dubtós un discurs pseudo-argumentatiu. Sigui quin sigui, així com l'art de la persuasió, la retòrica continua jugant un rol important dins la vida pública contemporània.
- Rétorika (řečnictví) je nauka pojednávající o verbálním projevu. Je vedle gramatiky a dialektiky jedním ze tří původních svobodných umění, která se vyučovala na středověkých univerzitách. Jde o jednu z nejstarších jazykových disciplín, která vznikla již ve starověku.
- La retórica es la disciplina transversal a distintos campos de conocimiento que se ocupa de estudiar y de sistematizar procedimientos y técnicas de utilización del lenguaje puestos al servicio de una finalidad persuasiva o estética del mismo, añadida a su finalidad comunicativa. Históricamente, la retórica tiene su origen en la Grecia clásica, donde se entendía, en palabras de los tratadistas clásicos, como el ars bene dicendi, esto es, la técnica de expresarse de manera adecuada para lograr la persuasión del destinatario (etimológicamente, la palabra es un helenismo que proviene del griego ρητορική, "rhetorikè "). La retórica se configura como un sistema de reglas y recursos que actúan en distintos niveles en la construcción de un discurso. Tales elementos están estrechamente relacionados entre sí y todos ellos repercuten en los distintos ámbitos discursivos.
- Retoriikka eli puhetaito on oppi menestyksekkäästä ja vakuuttavasta puhumisesta. Sitä on luonnehdittu suostuttelemisen taidoksi. Retoriikkaa kehitettiin alun perin antiikin Kreikassa, ja myöhemmin antiikin Roomassa. Puhetaito ei ole pelkkää kaunopuheisuutta, vaan sisältää myös yleisemmin kyvyn ilmaista itsensä ja viestiä toisille tarkoituksensa. Alun perin sillä tarkoitettiin nimenomaan oppia menestyksekkäästä poliittisesta puhumisesta. Retorisella voidaan tarkoittaa puhetaidollista, korusanaista tai korkealentoista ilmaisua. Esimerkiksi retorinen kysymys ei ole tarkoitettu varsinaiseksi kysymykseksi, vaan sillä pyritään viestimään jokin asia kysymyksen muodossa.
- La rhétorique (ce nom provient du nom latin rhetorica, provenant du nom grec ῥητορικὴ τέχνη, se traduisant par « technique, art oratoire », désignant au sens propre « l'art de bien parler », provenant du nom rhêtôr, se traduisant par « orateur »), est l'art ou la technique de persuader, généralement au moyen du langage. Elle est née au V siècle av. J. -C. en Sicile selon la légende, puis fut introduite à Athènes par le sophiste Gorgias où elle se développa dans les milieux judiciaires et politiques. Selon Ruth Amossy : « Telle qu’elle a été élaborée par la culture de la Grèce antique, la rhétorique peut être considérée comme une théorie de la parole efficace liée à une pratique oratoire. » Elle vise donc à persuader un auditoire sur les sujets les plus divers. Elle a progressivement laissé place à un art de bien dire plutôt qu’un art de persuader, se restreignant à un inventaire de figures relevant des ornements du discours. La rhétorique est à la fois la science (au sens d'étude structurée) et l'art (au sens de pratique reposant sur un savoir éprouvé) qui se rapporte à l'action du discours sur les esprits, « bene dicendi scientia » selon les mots de l'orateur romain Quintilien. À ses débuts, la rhétorique s'occupait du discours politique oral avant de s'intéresser de manière plus générale aux textes écrits et surtout aux textes littéraires et dramatiques, discipline nommée aujourd'hui la « stylistique ». La rhétorique se distingue de l'argumentation et de la dialectique par l'usage des effets pathétiques ou éthiques du discours sur le public.
- A retorika a szónoklat tudománya, eredetileg díszes külsőségek között előadott beszédeket, ékes stílusú, nyilvános megszólalásokat jelentett. Később a nem szépirodalmi műfajok elméletét jelentette. Iskolai tantárgy volt a beszéd- és értelemgyakorlat mellett. Ma a rendszeres gondolkodás és önkifejezés eszköze, a kulturált érvelés, vitatkozás tudománya. Tárgya minden nyilvános, közéleti megszólalás, minden közéleti kommunikációs helyzet, és szereplője minden nyilvánosan megszólaló ember. Társtudománya a szövegtannak, amely a sikeres közlés, a meggyőző beszéd szempontjai alapján tekinti át a szöveg létrehozását. A klasszikus retorikai elmélet meghatározta a retorika alapelveit, szabályait, eszközeit, amelyek alkalmazhatók a mindennapi kommunikációs folyamatokban is, kiegészülve a modern nyelvészeti, kommunikációelméleti, szociálpszichológiai stb. ismeretekkel.
- La retorica (dal greco rhetoriké téchne, arte del dire) è la teorizzazione dell'oratoria, ovvero del metodo di organizzazione del linguaggio naturale, non simbolico, secondo un criterio per il quale ad una proposizione segua una conclusione. Lo scopo della retorica è l’ottenimento della persuasione, intesa come approvazione della tesi dell’oratore da parte di uno specifico uditorio. Da un lato, la persuasione consiste in un fenomeno emotivo di assenso psicologico; per altro verso ha una base epistemologica: lo studio dei fondamenti della persuasione è studio degli elementi che connettendo diverse proposizioni tra loro portano ad una conclusione condivisa, quindi dei modi di disvelamento della verità nello specifico campo del discorso. La retorica ebbe origine nel mondo ellenico attorno al V secolo a.C. , nell'ambito della Sofistica, grazie alla lungimiranza di Trasimaco di Calcedonia e Gorgia da Lentini. Con essi l'arte di persuadere era da intendersi soprattutto come una forma di suggestione, totalmente avulsa da ogni esigenza di giungere a una conoscenza o un convincimento basati su argomenti razionali e sulla produzione di prove e argomenti a favore. La persuasività doveva essere un'abilità che riusciva a muovere il convincimento di chiunque, in qualsiasi direzione, a prescindere dall'argomento trattato (si veda, ad esempio, l'Encomio di Elena). Durante il II secolo a.C. , periodo ellenistico, si svilupparono due stili diversi di retorica: La corrente asiana Dalla corrente asiana derivò la famosa corrente dell'asianesimo, cioè che è nata in Asia Minore, nel III secolo a.C. Era uno stile retorico ridondante, barocco ed ampolloso, con un uso frequente di frasi spezzate, di metafore e di parole inventate e di ricerca del ritmo. Ebbe una grandissima diffusione ed aveva lo scopo di persuasione. Caposcuola di questa corrente fu Egesia di Magnesia. L'asianesimo si affermò anche a Roma nel I secolo a.C. insieme ad una corrente rivale (vedi sotto). La corrente attica Dalla corrente asiana deriva un altro famoso stile retorico, l'atticismo, cioè che è nato in Attica, Grecia. Era uno stile retorico cronistico, con una scrittura scarna e, usando un termine moderno, telegrafica. Il massimo rappresentante di questo stile retorico fu il famoso oratore, Lisia. L'atticismo si affermò a Roma nel I secolo a. C come rivale dell'asianesimo. Questi due stili erano totalmente opposti. Nell'educazione dei ragazzi, la paideia, c'era un'infarinatura di retorica. Quest'arte del parlare, assieme all' oratoria, si sviluppano grazie alla libertà di parola ed espressione, la parresia. Nel IV secolo a.C. , Platone oppose, alla concezione sofistica, una propria visione della retorica, alla quale attribuiva una funzione eminentemente pedagogica, quale strumento in grado di guidare l'anima attraverso argomentazioni e ragionamenti. La pratica della retorica veniva così ricondotta nell'alveo della stessa filosofia, con la quale finiva per identificarsi, svuotata della propria autonomia. Cambiavano di conseguenza gli interlocutori, non più né il popolo né i giudici, e i luoghi, non più assemblee né giudizi. Aristotele distolse l'attenzione dalla considerazione della retorica quale arte di persuadere, incentrando l'analisi sullo studio dei mezzi di persuasione, strumenti indipendenti dall'oggetto dell'argomentare. La retorica riacquista così una funzione propria, autonoma dalla filosofia e in stretta relazione con la dialettica della quale è da considerare la controparte. In seguito divenne l'arte dello scrivere corretto e dell'eloquio fluente. Durante il governo di Pericle si arrivò a dare a tutti la possibilità di esprimersi in pubblico, ad Atene. La retorica e l'oratoria si sviluppano nel corso della storia e rimangono vive, però meno affermati risultano gli oratori. I Romani, con la conquista dell'Oriente e della Grecia a seguito della battaglia di Pidna, avvenuta nel 168a. C, acquistano la cultura greca. Roma ha conquistato la Grecia, ma la Grecia ha conquistato Roma Grecia capta ferum victorem cepit A Roma, la retorica fu materia molto studiata e molto praticata, sia nelle sue applicazioni forensi che in quelle politiche: ne è un chiaro esempio Cicerone, con le sue famose Verrine, orazioni scritte da Cicerone contro il propretore della Sicilia, Verre, ma non può certo tralasciarsi il ruolo essenziale che ebbe, dopo di lui, Quintiliano, che con la sua Institutio Oratoriae, elaborò una vera e propria silloge della retorica classica così come si era sviluppata fino alla sua epoca. A Cicerone si deve la diffusione dello stile rodiese, cioè di una prosa più temperata rispetto all'Asianesimo, ma priva dell'asciuttezza dell'Atticismo. Con il passaggio dalla Repubblica all'Impero, la retorica perse la sua funzione politica, e progressivamente perse d'importanza, pur rimanendo materia di studio (ma gli argomenti delle suasorie e controversie su cui gli allievi si esercitavano erano perlopiù staccate dalla realtà). Sant'Agostino la voleva al servizio della predicazione, mentre fu riscoperta come disciplina autonoma nell'umanesimo. Durante il rinascimento, il valore della retorica divenne funzionale alla creazione di una nuova forma espressiva linguistica più atta alla mutata sensibilità culturale. Nel XVII secolo, la retorica e la poesia corrisposero alla tecnica verbale artificiosa, ricca di metafore e trovate d'ingegno. Dal romanticismo in poi, la sua importanza si è progressivamente ridotta. La retorica è oggi tornata al centro di una serie molto vasta e corposa di approfondimenti, soprattutto nelle vesti di teoria dell'argomentazione, grazie ai lavori di Theodor Viehweg, autore di Topik und Jurisprudenz del 1953 e di Chaim Perelman e Lucie Olbrechts-Tyteca con il loro Traité de l'argumentation. La nouvelle rhétorique del 1958.
- 修辞学（しゅうじがく、Rhetorica）は、弁論・叙述の技術に関する学問分野。レトリック、雄弁術、弁論術、説得術とも。 欧州古代・中世で教養の中核を成していたが、近代に衰退。古代・中世の教育規範である自由七学芸の内の一つ。 基本的には演説の技術で、いかに聴衆を納得させるかを目的とするかなり政治的なもの。 そのため修辞学では、聴衆の心理操作が大きな位置を占め、さらに、演説をより魅力的に見せるために、身ぶりや発声法なども重要視される。つまり、言語学、詩学、演技論などの総体だった。だが近代ではさまざまな学問に分化し、あくまで言語表現に磨きをかける技術、という領域に押し込められる。 古くはプラトンの著作『ゴルギアス』に雄弁術（レトリケ）を用いる人々が登場し、大きな主題になっている。当時のポリス社会において、法廷や広場（アゴラ）などで人々を説得する雄弁家という職業が存在し、ソフィストとも呼ばれた。ソクラテスは彼らに対して一問一答で臨み「議論をしている当人をこちらの支持する証人たらしめる」のが目的であるとして民衆に訴える雄弁術とは一線を画した。 修辞学が理論づけられた一学問として体裁を整えるようになったのは、古代ローマのキケロ『弁論家について』とクィンティリアヌス『弁論家の教育』の力が大きく、レトリックの五分野、発見・配列・呈示・記憶・演示が確立したのもこの時代である。特に、「発見」は主題を選別し決定するという技法を指し、トポス（演説のための常套句）を収集し、演説のときの助けにするというのが欧州中世の教養の大部分を占めた。
- Retorica (van het Griekse woord ῥήτωρ, rhêtôr, spreker, leraar; oude Nederlandse spelling rhetorica met -rh) staat voor welsprekendheid, maar in uitgebreide zin slaat het op effectief spreken en schrijven en de kunst van het overtuigen. Oorspronkelijk was deze kunst bittere noodzaak in de politiek en de rechtspraak. Vooral in het oude Griekenland was het voor politici belangrijk dat zij de retorica beheersten. De retorica stond dan ook centraal in het onderwijs aan zonen van welvarende families. De Sofisten waren hierin gespecialiseerd. Talrijke filosofen hebben er hun aandacht aan besteed, onder wie Aristoteles in zijn Ars Rhetorica. Diens leermeester Plato hield zich in zijn werken ook bezig met de afbakening tussen de retorica en de filosofie, onder meer in de dialoog Gorgias. Daarin debatteert Socrates met onder meer de beroemde sofist Gorgias, die wordt beschouwd als de vader van de retorica. Socrates stelt zich hierin op het standpunt dat de retorica een kunst is zonder inhoud, waarbij niet uit het oog mag worden verloren dat welsprekendheid en deskundigheid twee verschillende zaken zijn: een gladde spreker zonder kennis van de geneeskunde kan er bijvoorbeeld wel in slagen een zieke ervan te overtuigen een bepaald medicijn in te nemen, terwijl diens arts dat niet kan. Tijdens de Romeinse republiek kreeg de retorica vooral aandacht van de bekende redenaar, jurist, filosoof en politicus Cicero, van wie vele redevoeringen bewaard zijn gebleven. Later in het Romeinse keizerrijk was de noodzaak van de welsprekendheid voor de politiek van minder belang. Toch was het een belangrijk vak, vooral voor juristen. Het boek De opleiding tot Redenaar (de Institutio Oratoria) van Quintilianus (±40 - ±100 na Christus) wordt nog steeds gezien als een theoretisch standaardwerk op dit gebied. Belangrijke aandachtspunten in de retorica zijn de opbouw van het betoog en de stijlfiguren waarmee de spreker zich bedient om zijn gehoor voor zijn standpunten te winnen. In dit boek vindt concentratie plaats op de rechtspraak vanwege eerdergenoemde reden. Overigens definieert Quintilianus retorica als de kunst van het goede spreken en keert hij zich tegen bovengenoemde definities. Een redevoering die in de rechtszaal overtuigt, hoeft volgens hem niet goed te zijn en vice versa. Evenzo is er een scala aan argumenten die in een betogende tekst al dan niet terecht effect sorteren. In Vlaanderen was Retorica vroeger (tot in de jaren 1980) de benaming voor het laatste leerjaar van de Latijnse humaniora in het Secundair onderwijs. Ook in Nederland is deze naam voor de 6e klas gymnasium gebruikt, minstens tot halverwege de jaren zestig der 20e eeuw.
- Retorikk er læren om talekunst (gresk ρητωρ, rhêtôr, tale, og techne, kunst). I moderne tid er retorikken ofte blitt definert som læren om overtalelse. Retorikk er en av de tre originale kunster i vestlig kultur. Retorikk kan også bli brukt nedlatende i noen sammenhenger når man vil avvise et verbalt resonnement el.l.
- Retoryka (gr. ῥητορική rhetorike, od wyrazu ῥήτωρ rhetor "mówca") – krasomówstwo, sztuka wymowy, umiejętność dobrego i rzetelnego przekonywania słuchaczy, czyli przekazywania treści perswazyjnych. Teoria retoryki opierała się na obserwacji możliwości perswazyjnych ludzkiej mowy, a środki retoryczne nie były wynajdywane przez teoretyków, lecz pochodziły z przemówień sławnych oratorów. Zadaniem teoretyków było natomiast opracowywanie wskazówek przydatnych w układaniu mowy, a także klasyfikacja zabiegów retorycznych – przy czym zasady klasyfikacji, np. tropów i figur retorycznych, różniły się w zależności od autora. Według Arystotelesa, retoryka służy wynajdywaniu tego, co w mowie może mieć znaczenie przekonywające. Przeciwieństwem sztucznej retoryki jest parezja – wypowiedź oparta na szczerości i otwartości.
- A retórica é a técnica (ou a arte, como preferem alguns) de convencer o interlocutor através da oratória, ou outros meios de comunicação. Classicamente, o discurso no qual se aplica a retórica é verbal, mas há também — e com muita relevância — o discurso escrito e o discurso visual. Em verdade, a oratória é um dos meios pelos quais se manifesta a retórica, mas não o único. Pois, certamente, pode-se afirmar que há retórica na música, na pintura e, obviamente, na publicidade. Logo, a retórica, enquanto método de persuasão, pode se manifestar por todo e qualquer meio de comunicação. A retórica aristotélica, de certa forma herdeira daquela de Sócrates, procura fazer o interlocutor convencer-se de que o emissor está correcto, através de seu próprio raciocínio. Retórica não visa distinguir o que é verdadeiro ou certo mas sim fazer com que o próprio receptor da mensagem chegue sozinho à conclusão de que a ideia implícita no discurso representa o verdadeiro ou o certo. A retórica era parte de uma das "três artes liberais" ou "trivium" ensinadas nas faculdades da Idade Média (as outras duas corresponderiam à dialética e gramática).
- Файл:Rhétorique. jpeg Этьен Делон, французский художник. Риторика. Аллегорическая фигура из серии «Основные науки». Гравюра резцом. Рито́рика (рето́рика) — первоначально наука об ораторском искусстве, впоследствии иногда понималась шире, как теория прозы или теория аргументации вообще.
- Retorik är en vetenskap som av Aristoteles beskrevs som konsten att finna det som i varje situation är ämnat att övertyga. Retoriken upptäcktes under antiken och beskrevs då även som konsten att tala. Aristoteles strukturerade retoriken på 300-talet f. Kr. och de klassiska reglerna används än i dag.
- Retorik, hitabet sanatı, belagat, uzsözlülük; genellikle lisanın kullanımıyla ikna teknik veya sanatı. Retorik, Batı'daki üç orijinal liberal sanat veya trivium`dan biridir. Terim Fransızca rhétorique`den Türkçe'ye geçmiştir ki rhétorique Latince vasıtasıyla Yunanca rhētorikē (tekhnē), "retorik sanatı"ndan türemiştir. Rhētorikē (tekhnē) ise rhētōr (ρήτωρ), "hatip"ten gelmektedir. Türk Dil Kurumu tanımına göre retorik: "1. Güzel söz söyleme, hitabet sanatı. 2. Söz sanatlarını inceleyen bilim dalı, belagat."
- Файл:Holbein-erasmus. jpg Еразм був популяризатором класичної риторики Рито́рика — теорія красномовства; наука про ораторське мистецтво; майстерність вживання мови для передачі інформації і для інтелектуального та емоційного переконання. Засвоєння риторики ораторами вважалося необхідною підготовкою в стародавній Греції та Римі. Найвидатніші теоретики риторики були в Греції, а практики - у Римі. Інтелектуальні посібники, написані Арістотелем, Квінтіліаном і Цицероном, як і вся літературна критика базувалась на риторичних правилах. Арістотель розрізняв три способи переконання: логічний емоційний етичний Арістотель кодифікував правила риторичного змісту під категоріями винахідливості, пристосування, і стилю. Разом з діалектикою і граматикою, риторика складала тривіум, базову частину навчального плану у середньовічній освіті. ЇЇ правила були пристосовані до середньовічних форм, таких як проповіді і правові документи.
- 修辭學是研究修辭的學問，是语言学的範疇。修辭是增強言辭或文句效果的藝術手法。自語言出現，人類就有修辭的需要。修辭可以令人： 修飾自己的文章、語言，吸引別人的注意力、加深別人的印象和抒情效果 更清楚了解別人的意思，不會受修辭手法的影響而有所誤解 便於分析、欣賞文學作品
|
| rdfs:comment
|
- Rhetoric is one of the arts of using language as a means to persuade. Along with grammar and logic or dialectic, rhetoric is one of the three ancient arts of discourse. From ancient Greece to the late 19th Century, it was a central part of Western education, filling the need to train public speakers and writers to move audiences to action with arguments. The very act of defining has itself been a central part of rhetoric, appearing among Aristotle's Topics.
- Rhetorik (griechisch ῥητορική rhetorikē „die Redekunst“) ist die Kunst der Beredsamkeit. Sie stammt aus der griechischen Antike und spielte insbesondere in den meinungsbildenden Prozessen in Athen eine herausragende Rolle. Die Aufgabe der Rede ist es, den Zuhörer von einer Aussage zu überzeugen oder zu einer bestimmten Handlung zu bewegen. Insofern die Rhetorik die Kunst der Rede ist, stellt sie hierzu die Mittel bereit, als Theorie der Überzeugung analysiert sie diese.
- La retòrica designa pròpiament «l'art de parlar bé » és l'art o la tècnica de la persuasió, normalment mitjançant l'ús de la paraula. La retòrica, la dialèctica i la gramàtica constitueixen el trivi, que forma amb el quadrivi les set arts liberals de la cultura occidental. A l'Edat Antiga i l'edat mitjana, la retòrica estava enfocada en la persuasió en els contextos públics i polítics, així com a les assemblees i els tribunals.
- Rétorika (řečnictví) je nauka pojednávající o verbálním projevu. Je vedle gramatiky a dialektiky jedním ze tří původních svobodných umění, která se vyučovala na středověkých univerzitách. Jde o jednu z nejstarších jazykových disciplín, která vznikla již ve starověku.
- La retórica es la disciplina transversal a distintos campos de conocimiento que se ocupa de estudiar y de sistematizar procedimientos y técnicas de utilización del lenguaje puestos al servicio de una finalidad persuasiva o estética del mismo, añadida a su finalidad comunicativa.
- Retoriikka eli puhetaito on oppi menestyksekkäästä ja vakuuttavasta puhumisesta. Sitä on luonnehdittu suostuttelemisen taidoksi. Retoriikkaa kehitettiin alun perin antiikin Kreikassa, ja myöhemmin antiikin Roomassa. Puhetaito ei ole pelkkää kaunopuheisuutta, vaan sisältää myös yleisemmin kyvyn ilmaista itsensä ja viestiä toisille tarkoituksensa. Alun perin sillä tarkoitettiin nimenomaan oppia menestyksekkäästä poliittisesta puhumisesta.
- La rhétorique (ce nom provient du nom latin rhetorica, provenant du nom grec ῥητορικὴ τέχνη, se traduisant par « technique, art oratoire », désignant au sens propre « l'art de bien parler », provenant du nom rhêtôr, se traduisant par « orateur »), est l'art ou la technique de persuader, généralement au moyen du langage. Elle est née au V siècle av. J. -C.
- A retorika a szónoklat tudománya, eredetileg díszes külsőségek között előadott beszédeket, ékes stílusú, nyilvános megszólalásokat jelentett. Később a nem szépirodalmi műfajok elméletét jelentette. Iskolai tantárgy volt a beszéd- és értelemgyakorlat mellett. Ma a rendszeres gondolkodás és önkifejezés eszköze, a kulturált érvelés, vitatkozás tudománya.
- La retorica (dal greco rhetoriké téchne, arte del dire) è la teorizzazione dell'oratoria, ovvero del metodo di organizzazione del linguaggio naturale, non simbolico, secondo un criterio per il quale ad una proposizione segua una conclusione. Lo scopo della retorica è l’ottenimento della persuasione, intesa come approvazione della tesi dell’oratore da parte di uno specifico uditorio.
- Retorica (van het Griekse woord ῥήτωρ, rhêtôr, spreker, leraar; oude Nederlandse spelling rhetorica met -rh) staat voor welsprekendheid, maar in uitgebreide zin slaat het op effectief spreken en schrijven en de kunst van het overtuigen. Oorspronkelijk was deze kunst bittere noodzaak in de politiek en de rechtspraak. Vooral in het oude Griekenland was het voor politici belangrijk dat zij de retorica beheersten.
- Retorikk er læren om talekunst (gresk ρητωρ, rhêtôr, tale, og techne, kunst). I moderne tid er retorikken ofte blitt definert som læren om overtalelse. Retorikk er en av de tre originale kunster i vestlig kultur. Retorikk kan også bli brukt nedlatende i noen sammenhenger når man vil avvise et verbalt resonnement el.l.
- Retoryka (gr. ῥητορική rhetorike, od wyrazu ῥήτωρ rhetor "mówca") – krasomówstwo, sztuka wymowy, umiejętność dobrego i rzetelnego przekonywania słuchaczy, czyli przekazywania treści perswazyjnych. Teoria retoryki opierała się na obserwacji możliwości perswazyjnych ludzkiej mowy, a środki retoryczne nie były wynajdywane przez teoretyków, lecz pochodziły z przemówień sławnych oratorów.
- A retórica é a técnica (ou a arte, como preferem alguns) de convencer o interlocutor através da oratória, ou outros meios de comunicação. Classicamente, o discurso no qual se aplica a retórica é verbal, mas há também — e com muita relevância — o discurso escrito e o discurso visual. Em verdade, a oratória é um dos meios pelos quais se manifesta a retórica, mas não o único.
- Файл:Rhétorique. jpeg Этьен Делон, французский художник. Риторика. Аллегорическая фигура из серии «Основные науки». Гравюра резцом.
- Retorik är en vetenskap som av Aristoteles beskrevs som konsten att finna det som i varje situation är ämnat att övertyga. Retoriken upptäcktes under antiken och beskrevs då även som konsten att tala. Aristoteles strukturerade retoriken på 300-talet f. Kr. och de klassiska reglerna används än i dag.
- Retorik, hitabet sanatı, belagat, uzsözlülük; genellikle lisanın kullanımıyla ikna teknik veya sanatı. Retorik, Batı'daki üç orijinal liberal sanat veya trivium`dan biridir. Terim Fransızca rhétorique`den Türkçe'ye geçmiştir ki rhétorique Latince vasıtasıyla Yunanca rhētorikē (tekhnē), "retorik sanatı"ndan türemiştir. Rhētorikē (tekhnē) ise rhētōr (ρήτωρ), "hatip"ten gelmektedir. Türk Dil Kurumu tanımına göre retorik: "1.
- Файл:Holbein-erasmus. jpg Еразм був популяризатором класичної риторики Рито́рика — теорія красномовства; наука про ораторське мистецтво; майстерність вживання мови для передачі інформації і для інтелектуального та емоційного переконання.
- 修辭學是研究修辭的學問，是语言学的範疇。修辭是增強言辭或文句效果的藝術手法。自語言出現，人類就有修辭的需要。修辭可以令人： 修飾自己的文章、語言，吸引別人的注意力、加深別人的印象和抒情效果 更清楚了解別人的意思，不會受修辭手法的影響而有所誤解 便於分析、欣賞文學作品
|
![[RDF Data]](/statics/sw-cube.png)
