Renaissance music is vocal and instrumental music written and performed in Europe during the Renaissance era. Consensus among music historians – with notable dissent – has been to start the era around 1400, with the end of the medieval era, and to close it around 1600, with the beginning of the Baroque period, therefore commencing the musical Renaissance about a hundred years after the beginning of the Renaissance as it is understood in other disciplines. As in the other arts, the music of the period was significantly influenced by the developments which define the Early Modern period: the rise of humanistic thought; the recovery of the literary and artistic heritage of Ancient Greece and Ancient Rome; increased innovation and discovery; the growth of commercial enterprises; the rise of a

Property Value
dbo:abstract
  • Renaissance music is vocal and instrumental music written and performed in Europe during the Renaissance era. Consensus among music historians – with notable dissent – has been to start the era around 1400, with the end of the medieval era, and to close it around 1600, with the beginning of the Baroque period, therefore commencing the musical Renaissance about a hundred years after the beginning of the Renaissance as it is understood in other disciplines. As in the other arts, the music of the period was significantly influenced by the developments which define the Early Modern period: the rise of humanistic thought; the recovery of the literary and artistic heritage of Ancient Greece and Ancient Rome; increased innovation and discovery; the growth of commercial enterprises; the rise of a bourgeois class; and the Protestant Reformation. From this changing society emerged a common, unifying musical language, in particular the polyphonic style (this means music with multiple, independent melody lines performed simultaneously) of the Franco-Flemish school, whose greatest master was Josquin des Prez. The invention of the printing press in 1440 made it cheaper and easier to distribute music and musical theory texts on a wider geographic scale and to more people. Prior to the invention of printing, songs and music that were written down and music theory texts had to be hand-copied, a time-consuming and expensive process. Demand for music as entertainment and as a leisure activity for educated amateurs increased with the emergence of a bourgeois class. Dissemination of chansons, motets, and masses throughout Europe coincided with the unification of polyphonic practice into the fluid style which culminated in the second half of the sixteenth century in the work of composers such as Giovanni Pierluigi da Palestrina, Orlande de Lassus, Thomas Tallis and William Byrd. Relative political stability and prosperity in the Low Countries, along with a flourishing system of music education in the area's many churches and cathedrals allowed the training of large numbers of singers, instrumentalists and composers. These musicians were highly sought throughout Europe, particularly in Italy, where churches and aristocratic courts hired them as composers, performers and teachers. Since the printing press made it easier to disseminate printed music, by the end of the 16th century, Italy had absorbed the northern musical influences, with Venice, Rome, and other cities becoming centers of musical activity. This reversed the situation from a hundred years earlier. Opera, a dramatic staged genre in which singers are accompanied by instruments, arose at this time in Florence. Opera was developed as a deliberate attempt to resurrect the music of ancient Greece (). Music was increasingly freed from medieval constraints, and more variety was permitted in range, rhythm, harmony, form, and notation. In the Renaissance, music became a vehicle for personal expression. Composers found ways to make vocal music more expressive of the texts they were setting. Secular music (non-religious music) absorbed techniques from sacred music, and vice versa. Popular secular forms such as the chanson and madrigal spread throughout Europe. Courts employed virtuoso performers, both singers and instrumentalists. Music also became more self-sufficient with its availability in printed form, existing for its own sake. Precursor versions of many familiar modern instruments (including the violin, guitar, lute and keyboard instruments) developed into new forms during the Renaissance. These instruments were modified to responding to the evolution of musical ideas, and they presented new possibilities for composers and musicians to explore. Early forms of modern woodwind and brass instruments like the bassoon and trombone also appeared; extending the range of sonic color and increasing the sound of instrumental ensembles. During the 15th century, the sound of full triads (three note chords) became common, and towards the end of the 16th century the system of church modes began to break down entirely, giving way to the functional tonality (the system in which songs and pieces are based around musical "keys"), which would dominate Western art music for the next three centuries. From the Renaissance era, notated secular and sacred music survives in quantity, including vocal and instrumental works and mixed vocal/instrumental works. An enormous diversity of musical styles and genres flourished during the Renaissance. These can be heard on recordings made in the 20th and 21st century, including masses, motets, madrigals, chansons, accompanied songs, instrumental dances, and many others. Beginning in the late 20th century, numerous early music ensembles were formed. Early music ensembles specializing in music of the Renaissance era give concert tours and make recordings, using modern reproductions of historical instruments and using singing and performing styles which musicologists believe were used during the era. (en)
  • موسيقى عصر النهضة هي الموسيقى الأوروبية المكتوبة خلال عصر النهضة. يصعب تحديد بداية العصر الموسيقي ذلك لأن تبني خصائصه جرى على نحو تدريجي فقط؛ يضع علماء الموسيقى بداياتها في أوائل 1300 إلى أواخر عقد 1470. (ar)
  • Als Renaissancemusik bezeichnet man die Musik der beginnenden Neuzeit, also des Zeitraums des 15. und 16. Jahrhunderts. Über die genaue Epochenabgrenzung, ebenso wie über musikalische Merkmale der Renaissancemusik, besteht in der Forschung kein Konsens. (de)
  • La música del Renacimiento o música renacentista es la música clásica europea escrita durante el Renacimiento, entre los años 1400 y 1600, aproximadamente. Las características estilísticas que definen la música renacentista son su textura polifónica, que sigue las leyes del contrapunto, y está regida por el sistema modal heredado del canto gregoriano. Entre sus formas musicales más difundidas se encuentran la misa y el motete en el género religioso, el madrigal, el villancico y la chanson en el género profano, y las danzas, el ricercare y la canzona en la música instrumental. Entre los compositores más destacados de este periodo se hallan Josquin Desprez, Palestrina, Orlando di Lasso y Tomás Luis de Victoria. (es)
  • On désigne par musique de la Renaissance la musique européenne composée entre le XVe siècle, fin de la musique médiévale et le XVIIe siècle qui marque le début de la période baroque. Il s'agit d'une convention : si la dernière date n'est guère contestable avec, par exemple, l'avènement de l'opéra, il n'en est pas de même pour le début de cette période située, en ce qui concerne la musique, entre le Moyen Âge tardif et de la pré-Renaissance. Les évolutions temporelles et géographiques, l'imprimerie, de nouveaux genres musicaux, la reconnaissance des compositeurs et de leurs œuvres caractérisent la musique de la Renaissance, sans oublier le formidable développement organologique des instruments de musique. (fr)
  • Nella storia della musica, la musica rinascimentale è quella musica composta in Europa durante il Rinascimento, periodo artistico ascrivibile approssimativamente al Quattrocento e al Cinquecento. (it)
  • ルネサンス音楽は、ヨーロッパにおいて、15世紀から16世紀のルネサンス期に作られた音楽の総称である。中世西洋音楽とバロック音楽の中間に位置し、その中心をなすのは、ポリフォニーによる声楽、とくに、宗教曲である。中世・ルネサンス音楽をまとめて、初期音楽 early musicということがある。 (ja)
  • De renaissancemuziek is de klassieke muziek uit de renaissance, dat wil zeggen, de West-Europese kunstmuziek van ongeveer 1400 tot 1600, volgend op de middeleeuwse muziek, voorafgaand aan de barokmuziek, en gedomineerd door de zogeheten Vlaamse polyfonie. De renaissance in de muziek kan grofweg in twee tijdperken worden ingedeeld: * de vroege renaissance (van circa 1400 tot circa 1500); * de hoogrenaissance (van circa 1500 tot circa 1600). (nl)
  • Kwestia określenia ram chronologicznych renesansu zaistniała na początku XIX w., czyli od momentu, w którym zaczęto interesować się tym okresem. Pojawiały się nawet koncepcje niewyodrębniania w muzyce takiego okresu jak renesans. August Wilhelm Ambros był pierwszym historykiem, który stworzył nowoczesną syntezę dziejów historii muzyki. W trzeciej części swojej pracy Geschicht der Musik przyjmuje nazwę renesans dla oznaczenia okresu historycznego. Podzielił tę epokę historyczną wewnętrznie: * na czasy Niderlandczyków * muzykę angielską i niemiecką w XVI w. * muzykę włoską XV i XVI wieku. Ponieważ w jego koncepcji pojawiały się pewne nieścisłości i dysproporcje, poglądy Ambrosa skorygował Andre Pirro. Podkreślił on przejściowy charakter szkoły weneckiej i cezurę w roku 1600. Do jego pracy nawiązywali późniejsi historycy. Innym punktem odniesienia dla historyków były techniki kompozytorskie i praktyka wykonawcza. Hugo Riemann w I tomie Handbuchder Musikgeschichte stworzył wewnętrzny podział na renesans wczesny (XIV i XV w.) oraz epokę stylu przeimitowanego i epokę polifonii a cappella (XVI w.). W swojej koncepcji jest niekonsekwentny, ponieważ za koniec średniowiecza uznaje 1500 rok, a jednocześnie do renesansu zalicza pieśń włoską z towarzyszeniem instrumentalnym, której początki znajdują się już w XV wieku. Z teorią Riemmanna łączy się koncepcja Arnolda Scheringa wyrażona w Studien zur Musikgeschichte de Fruhrenaissance, gdzie zajął się problemem praktyki wykonawczej. Curt Sachs wyróżnia fazy późnego renesansu (w latach 1500-1530 / 1530 - 1565). Jacques Handschin dzieli historię muzyki na stulecia i zwraca uwagę na ostrożne wprowadzanie terminu renesans do muzyki, który odnosić może się tylko do muzyki europejskiej. Z uwagi na perspektywę myśli odrodzenia, periodyzacji dokonywali również m.in. Friederich Blume, czy Bukofzer. Najnowsze prace dotyczące periodyzacji muzyki renesansu są autorstwa Howarda Mayera Browna, który zwraca uwagę na przeobrażanie w sposobie komponowania i cechy materiału muzycznego, Claude'a Palisca, który rozróżnia pojęcia muzyki renesansowej (przepojonej duchem renesansu) oraz muzyki renesansu (czyli utworów powstających w tym konkretnym okresie chronologicznym). Do ciekawych pomysłów zaliczyć można podział dokonany przez Besselera, który wydzielił tylko dwa okresy w historii muzyki - muzykę dawną (do 1600 r.) oraz nowszą. Abbiati dokonał nieprecyzyjnego podziału wewnętrznego (np. na okres mieszczański czy okres związku hanzeatyckiego). Reese uznał renesans za czasy kompozytorów od Dufaya do Gabrielliego, a Schrade opierał się na pracach ówczesnych teoretyków (czym dowodził, iż wydzielenie renesansu jako odrębnego okresu historycznego jest ważne, ponieważ ówcześni teoretycy tę odrębność odczuwali) Okres ten jest niejednolity, jednakże zasadniczo można by go podzielić na dwa etapy rozwoju: * (1430 - 1500) Etap początkowy, w którym, mimo widocznego jeszcze wpływowi muzyki średniowiecza, zauważalne są już nowe tendencje w muzyce; początek epoki uwarunkowany pojawieniem się kompozytorów szkoły flamandzkiej oraz powstaniem techniki fauxbourdonowej. * (1500 - 1600) Rozkwit muzyczny renesansu, w którym powstają nowe formy muzyczne (pl)
  • Música renascentista refere-se à música europeia escrita durante a renascença, ou seja, no período que abrangeu, aproximadamente, os anos de 1400 a 1600. A definição do início do período renascentista é complexa devido à falta de mudanças abruptas no pensamento musical do século XV. Adicionalmente, o processo pelo qual a música adquiriu características renascentistas foi gradual, não havendo um consenso entre os musicólogos, que têm demarcado seu começo tão cedo quanto 1300 DC até tão tarde quanto 1470 DC. A pesquisa musicológica recente, entretanto, sugere que o conceito de início, de um modo geral, deve ser evitado, devido às dificuldades extremas ao definir o significado e a demarcação da época para o termo. Entretanto, é seguro se afirmar que o movimento humanista italiano revelando e divulgando a estética das antigas Roma e Grécia contribuiu, num nível conceitual, para uma revalidação acelerada da música, mas sua influência direta sobre a teoria musical, composição e interpretação é apenas sugestiva. (pt)
  • 主要音乐活动在尼德兰的一批音乐家。创作内容多为弥撒曲与经文歌等宗教音乐,也有世俗音乐。代表人物有迪费、若斯坎、班舒瓦、奥克冈等。 (zh)
  • Музыкой эпохи Возрождения или музыкой Ренессанса, называют период в развитии европейской музыки приблизительно между 1400 и 1600 годами (см. «Временные рамки периодов развития классической музыки» для более подробного освещения вопросов, связанных с выделением этих рамок). В Италии начало новой эпохи наступило для музыкального искусства в XIV веке. Нидерландская школа сложилась и достигла первых вершин в XV, после чего её развитие все ширилось, а влияние так или иначе захватывало и мастеров иных национальных школ. Признаки Возрождения отчётливо проявились во Франции в XVI веке, хотя её творческие достижения были велики и бесспорны ещё в предыдущие столетия. К XVI веку относится подъём искусства в Германии, Англии и некоторых других странах Западной Европы. Со временем новое творческое движение распространилось и на страны Восточной Европы. Музыкальные инструменты эпохи РенессансаВ концертной жизни начала эпохи Ренессанса основным инструментом был орган, но с течением времени состав музыкальных инструментов значительно расширился, к уже существовавшим струнным и духовым добавились новые разновидности. Например, виолы — семейство струнных смычковых. По форме они напоминают инструменты современного скрипичного семейства (скрипку, альт, виолончель) и, возможно, являются их предшественниками (сосуществовали в музыкальной практике до середины XVIII столетия). Однако же они имеют важное отличие. Виолы обладают системой резонирующих струн; как правило, их столько же, сколько и основных (шесть-семь). Колебания резонирующих струн делают звук виолы мягким, бархатистым, но инструмент трудно использовать в оркестре, так как из- за большого числа струн он быстро расстраивается. В семействе виол выделяются три основных типа. Виола да гамба — большой инструмент, который исполнитель ставил вертикально и зажимал с боков ногами (итальянское слово gamba означает «колено»). Две другие разновидности — виола да браччо (от итал. braccio — «предплечье») и виоль д’амур (фр. viole d’amour — «виола любви») были ориентированы горизонтально, и при игре их прижимали к плечу. Виола да гамба по диапазону звучания близка к виолончели, виола да браччо — к скрипке, а виоль д’амур — к альту. Среди щипковых инструментов Возрождения центральное место занимает лютня (польск. lutnia, от араб. альуд‎ — «дерево»). В Европу она пришла с Ближнего Востока в конце XIV в., а уже к началу XVI столетия для этого инструмента был создан богатый репертуар; прежде всего под аккомпанемент лютни исполняли песни. Впрочем, для лютни было создано и большое количество инструментальных произведений.У лютни короткий корпус; верхняя часть плоская, а нижняя напоминает полусферу. К широкой шейке приделан гриф, разделённый ладами, а головка инструмента отогнута назад почти под прямым углом. При желании можно в облике лютни увидеть сходство с чашей. Двенадцать струн группируются парами, а звук извлекают как пальцами, так и специальной пластинкой — плектром. В XV—XVI столетиях возникли различные виды клавишных. Основные типы таких инструментов — клавесин, клавикорд, чембало, вёрджинел — активно использовались в музыке Возрождения, но их настоящий расцвет наступил позже. (ru)
dbo:thumbnail
dbo:wikiPageExternalLink
dbo:wikiPageID
  • 25840 (xsd:integer)
dbo:wikiPageRevisionID
  • 745117397 (xsd:integer)
dbp:reference
  • http://www.orpheon.org/
  • --09-30
  • Baines, Anthony, ed. Musical Instruments Through the Ages. New York: Walker and Company, 1975.
  • Anon. n.d. "What's with the Name?". Sackbut.com website .
  • Judd, Cristle Collins, ed. Tonal Structures of Early Music. New York: Garland Publishing, 1998. ISBN 0-8153-2388-3.
  • Fuller, Richard. 2010. Renaissance Music (1450–1600). GCSE Music Notes, at rpfuller.com .
  • Pryer A. 1983. "Dufay". In The New Oxford Companion to Music, edited by Arnold.
  • Bessaraboff, Nicholas. Ancient European Musical Instruments, first edition. Cambridge, Mass: Harvard University Press, 1941.
  • Atlas, Allan W. Renaissance Music. New York: W.W. Norton, 1998. ISBN 0-393-97169-4.
  • Munrow, David. Instruments of the Middle Ages and Renaissance. London: Oxford University Press, 1976.
  • OED. .
  • Strunk, Oliver. Source Readings in Music History. New York: W.W. Norton, 1950.
  • Munrow, David. Notes for the recording of Dufay: Misss "Se la face ay pale". Early Music Consort of London.
  • Planchart, Alejandro Enrique. "Du Fay, Guillaume". Grove Music Online. .
  • Bowles, Edmund A. 1954. "Haut and Bas: The Grouping of Musical Instruments in the Middle Ages". Musica Disciplina 8:115–40.
  • Emmerson, Richard Kenneth, and Sandra Clayton-Emmerson. Key Figures in Medieval Europe: An Encyclopedia. [New York?]: Routledge, 2006. ISBN 9780415973854.
  • Reese, Gustav. Music in the Renaissance. New York: W.W. Norton, 1954. ISBN 0-393-09530-4.
  • Gleason, Harold and Becker, Warren. Music in the Middle Ages and Renaissance . Bloomington, IN: Frangipani Press, 1986. ISBN 0-89917-034-X.
  • Brown, Howard M. Music in the Renaissance. Englewood Cliffs, NJ: Prentice Hall, 1976. ISBN 0-13-608497-4.
  • Ongaro, Giulio. Music of the Renaissance. Westport, Connecticut: Greenwood Press, 2003.
  • Bent, Margaret. "Power, Leonel". Grove Music Online, edited by Deane Root. S.l.: Oxford Music Online, n.d. .
  • Besseler, Heinrich. 1950. "Die Entstehung der Posaune". Acta Musicologica, 22, fasc. 1–2 : 8–35.
  • Bent, Margaret. "The Grammar of Early Music: Preconditions for Analysis". In Tonal Structures of Early Music, [second edition], edited by Cristle Collins Judd, . Criticism and Analysis of Early Music 1. New York and London: Garland, 2000. 9780815336389 ISBN 9780815323884. Reissued as ebook 2014. ISBN 978-1-135-70462-9.
dct:subject
http://purl.org/linguistics/gold/hypernym
rdf:type
rdfs:comment
  • موسيقى عصر النهضة هي الموسيقى الأوروبية المكتوبة خلال عصر النهضة. يصعب تحديد بداية العصر الموسيقي ذلك لأن تبني خصائصه جرى على نحو تدريجي فقط؛ يضع علماء الموسيقى بداياتها في أوائل 1300 إلى أواخر عقد 1470. (ar)
  • Als Renaissancemusik bezeichnet man die Musik der beginnenden Neuzeit, also des Zeitraums des 15. und 16. Jahrhunderts. Über die genaue Epochenabgrenzung, ebenso wie über musikalische Merkmale der Renaissancemusik, besteht in der Forschung kein Konsens. (de)
  • La música del Renacimiento o música renacentista es la música clásica europea escrita durante el Renacimiento, entre los años 1400 y 1600, aproximadamente. Las características estilísticas que definen la música renacentista son su textura polifónica, que sigue las leyes del contrapunto, y está regida por el sistema modal heredado del canto gregoriano. Entre sus formas musicales más difundidas se encuentran la misa y el motete en el género religioso, el madrigal, el villancico y la chanson en el género profano, y las danzas, el ricercare y la canzona en la música instrumental. Entre los compositores más destacados de este periodo se hallan Josquin Desprez, Palestrina, Orlando di Lasso y Tomás Luis de Victoria. (es)
  • Nella storia della musica, la musica rinascimentale è quella musica composta in Europa durante il Rinascimento, periodo artistico ascrivibile approssimativamente al Quattrocento e al Cinquecento. (it)
  • ルネサンス音楽は、ヨーロッパにおいて、15世紀から16世紀のルネサンス期に作られた音楽の総称である。中世西洋音楽とバロック音楽の中間に位置し、その中心をなすのは、ポリフォニーによる声楽、とくに、宗教曲である。中世・ルネサンス音楽をまとめて、初期音楽 early musicということがある。 (ja)
  • De renaissancemuziek is de klassieke muziek uit de renaissance, dat wil zeggen, de West-Europese kunstmuziek van ongeveer 1400 tot 1600, volgend op de middeleeuwse muziek, voorafgaand aan de barokmuziek, en gedomineerd door de zogeheten Vlaamse polyfonie. De renaissance in de muziek kan grofweg in twee tijdperken worden ingedeeld: * de vroege renaissance (van circa 1400 tot circa 1500); * de hoogrenaissance (van circa 1500 tot circa 1600). (nl)
  • 主要音乐活动在尼德兰的一批音乐家。创作内容多为弥撒曲与经文歌等宗教音乐,也有世俗音乐。代表人物有迪费、若斯坎、班舒瓦、奥克冈等。 (zh)
  • Renaissance music is vocal and instrumental music written and performed in Europe during the Renaissance era. Consensus among music historians – with notable dissent – has been to start the era around 1400, with the end of the medieval era, and to close it around 1600, with the beginning of the Baroque period, therefore commencing the musical Renaissance about a hundred years after the beginning of the Renaissance as it is understood in other disciplines. As in the other arts, the music of the period was significantly influenced by the developments which define the Early Modern period: the rise of humanistic thought; the recovery of the literary and artistic heritage of Ancient Greece and Ancient Rome; increased innovation and discovery; the growth of commercial enterprises; the rise of a (en)
  • On désigne par musique de la Renaissance la musique européenne composée entre le XVe siècle, fin de la musique médiévale et le XVIIe siècle qui marque le début de la période baroque. Il s'agit d'une convention : si la dernière date n'est guère contestable avec, par exemple, l'avènement de l'opéra, il n'en est pas de même pour le début de cette période située, en ce qui concerne la musique, entre le Moyen Âge tardif et de la pré-Renaissance. (fr)
  • Kwestia określenia ram chronologicznych renesansu zaistniała na początku XIX w., czyli od momentu, w którym zaczęto interesować się tym okresem. Pojawiały się nawet koncepcje niewyodrębniania w muzyce takiego okresu jak renesans. August Wilhelm Ambros był pierwszym historykiem, który stworzył nowoczesną syntezę dziejów historii muzyki. W trzeciej części swojej pracy Geschicht der Musik przyjmuje nazwę renesans dla oznaczenia okresu historycznego. Podzielił tę epokę historyczną wewnętrznie: * na czasy Niderlandczyków * muzykę angielską i niemiecką w XVI w. * muzykę włoską XV i XVI wieku. (pl)
  • Música renascentista refere-se à música europeia escrita durante a renascença, ou seja, no período que abrangeu, aproximadamente, os anos de 1400 a 1600. A definição do início do período renascentista é complexa devido à falta de mudanças abruptas no pensamento musical do século XV. Adicionalmente, o processo pelo qual a música adquiriu características renascentistas foi gradual, não havendo um consenso entre os musicólogos, que têm demarcado seu começo tão cedo quanto 1300 DC até tão tarde quanto 1470 DC. (pt)
  • Музыкой эпохи Возрождения или музыкой Ренессанса, называют период в развитии европейской музыки приблизительно между 1400 и 1600 годами (см. «Временные рамки периодов развития классической музыки» для более подробного освещения вопросов, связанных с выделением этих рамок). В Италии начало новой эпохи наступило для музыкального искусства в XIV веке. Нидерландская школа сложилась и достигла первых вершин в XV, после чего её развитие все ширилось, а влияние так или иначе захватывало и мастеров иных национальных школ. Признаки Возрождения отчётливо проявились во Франции в XVI веке, хотя её творческие достижения были велики и бесспорны ещё в предыдущие столетия. (ru)
rdfs:label
  • Renaissance music (en)
  • موسيقى عصر النهضة (ar)
  • Renaissancemusik (de)
  • Música del Renacimiento (es)
  • Musique de la Renaissance (fr)
  • Musica rinascimentale (it)
  • ルネサンス音楽 (ja)
  • Renaissancemuziek (nl)
  • Muzyka renesansu (pl)
  • Música renascentista (pt)
  • Музыка эпохи Возрождения (ru)
  • 文艺复兴音乐 (zh)
owl:sameAs
prov:wasDerivedFrom
foaf:depiction
foaf:isPrimaryTopicOf
is dbo:architecturalStyle of
is dbo:genre of
is dbo:occupation of
is dbo:wikiPageRedirects of
is dbp:genre of
is rdfs:seeAlso of
is foaf:primaryTopic of