| dbpprop:abstract
|
- The regular script or standard script, or in Chinese kaishu and Japanese kaisho, also commonly known as standard regular (正楷), is the newest of the Chinese calligraphy styles (appearing by the Cao Wei dynasty ca. 200 CE and maturing stylistically around the 7th century), hence most common in modern writings and publications (after the non-calligraphic printing Song Ti). It is also occasionally known as true script (真書 zhēnshū) and standard script (正書 zhèngshū). Standard script came into being between the Eastern Hàn and Cáo Wèi dynasties, and its first known master was Zhōng Yáo (sometimes also read Zhōng Yóu; 鍾繇), who lived in the E. Hàn to Cáo Wèi period, ca 151-230 CE. He is known as the “father of standard script”, and his famous works include the Xuānshì Biǎo (宣示表), Jiànjìzhí Biǎo (薦季直表), and Lìmìng Biǎo (力命表). Qiú Xīguī (2000, p.143) describes the script in Zhong’s Xuānshì Biǎo as: “…clearly emerging from the womb of early period semi-cursive script. If one were to write the tidily written variety of early period semi-cursive script in a more dignified fashion and were to use consistently the pause technique (dùn 頓, used to reinforce the beginning or ending of a stroke) when ending horizontal strokes, a practice which already appears in early period semi-cursive script, and further were to make use of right-falling strokes with thick feet, the result would be a style of calligraphy like that in the “Xuān shì biǎo”. However, other than a few literati, very few wrote in this script at the time; most continued writing in neo-clerical script, or a hybrid form of semi-cursive and neo-clerical. Standard script did not become dominant until the early Southern and Northern Dynasties, in the 5th century; this was a variety of standard script which emerged from neo-clerical as well as from Zhong Yao's standard script, and is called "Wei regular" (魏楷 Weikai). Thus, standard script had parentage in early semi-cursive as well as neo-clerical scripts. The script is considered to have matured stylistically during the Tang Dynasty, with the most famous and oft-imitated regular script calligraphers of that period being: The early Tang four great calligraphers (初唐四大家): Ouyang Xun(欧阳询) Yu Shinan(虞世南) Chu Suiliang(褚遂良) Xue Ji (薛稷) "Yan-Liu" (“顏柳”) Yan Zhenqing(颜真卿) Liu Gongquan(柳公权) Those regular script characters with width (or length) larger than 5 cm (2 in) is usually considered larger regular script, or dakai (大楷), and those smaller than 2 cm (0.8 in) usually small regular script, or xiaokai (小楷). Those in between are usually called medium regular script, or zhongkai (中楷). Or are compared in relation to those around. Beginners often are recommended to start with the Eight Principles of Yong, which are said to contain the fundamentals of most, if not all, of the regular script calligraphy. Notable artifacts with the Regular Scripts include: The Records of Yao Boduo Sculpturing (姚伯多造像記) during the Southern and Northern Dynasties The Tablet of Guangwu General (廣武將軍碑) during the Southern and Northern Dynasties The Tablet of Longzang Temple (龍藏寺碑) of the Sui Dynasty Tombstone-Record of Sui Xiaoci (蘇孝慈墓誌) of the Sui Dynasty Tombstone-Record of Beauty Tong (董美人墓誌) of the Sui Dynasty The Zhuyin used to annotate texts, although not true Chinese characters, are virtually always written in the regular script style as well.
- Die Regelschrift ist eine der fünf Hauptkategorien der chinesischen Kalligrafie. Die Kaishu wurde anhand der Normalschrift der Han-Dynastie von Zhong Yao entwickelt. Heute nennt man sie „Standard-Schreibschrift“ (zhengkai). Am bekanntesten aber ist die Regelschrift des berühmten Kalligrafen Wang Xizhi aus der Jin-Dynastie. Die Schreibschrift hatte in der Tang-Dynastie ihre Blütezeit. Berühmte Kalligrafen gründeten ihre eigenen Schulen der Kalligrafie, die einen lang anhaltenden Einfluss auf die Geschichte der chinesischen Kalligrafie nahmen. Siehe auch: Orakelknochen, Bronzeschrift
- Kaishu eli normaalikirjoitus on kiinalainen kirjoitustyyli, joka kehittyi suoraan lishun eli kirjurikirjoituksen pohjalta. Kaishussa kirjoitusmerkit sivelletään harmonisesti kuvitteelliseen neliöön. Kaishun kirjoitusmerkit ovat muodoltaan säännöllisiä, tasapainoisia ja yksinkertaisia. Kirjoitusmerkkien opettelu aloitetaankin juuri kaishusta. Kaishu on myös nykyisten painomerkkien vallitseva tyyli.
- 楷書体（かいしょたい）とは、漢字の書体の一つ。『手書き書体』と『印刷書体』の二種類に分かれ、前者を楷書、後者を楷書体という。
- Pismo wzorcowe (jap. kaisho) - to licząca ok. 1700 lat, nadal używana kaligraficzna odmiana pisma chińskiego. Pod względem popularności w publikacjach drukowanych kaishu ustępuje obecnie jedynie Songti, wywodzącej się z niego czcionce drukarskiej. Pismo wzorcowe wyparło kancelaryjne, bo jest ławiejsze do kreślenia, a jego znaki są bardziej czytelne i dostosowane do kreślenia przy użyciu pędzla i papieru. Charakterystyczną cechą tego stylu są szerokie wykończenia kresek, które styl ten zawdzięcza użyciu papieru i tuszu; odróżniają one kaishu do lishu. Pismo wzorcowe jest używane także w Korei Południowej oraz Japonii, gdzie jest znane pod nazwą kaisho. Jego inne chińskie nazwy to prawidłowe [pismo] wzorcowe (正楷), pismo prawdziwe (真書) lub pismo prawidłowe (正書). Używane na Tajwanie znaki alfabetu Zhuyin również są pisane w stylu wzorcowym. Znaki pisma wzorcowego większe niż 5 cm nazywane są dużym pismem wzorcowym (大楷), podczas gdy te mniejsze do 2 cm pismem małym (小楷). Znaki o rozmiarach 2-5 cm to pismo średnie (中楷). Przez wieki do nauki reguł ortografii i kaligrafii pisma wzorcowego wykorzystywano Osiem Zasad Znaku Yong.
- Кайшу, уставное письмо — исторический стиль китайской каллиграфии. Возник в эпоху Хань (206 г. до н. э. — 220 г. н. э. ) в результате эволюции лишу в направлении более стандартного написания иероглифов. Будучи еще более удобным в сравнении с лишу, кайшу получило широкое распространение, поскольку отвечало потребностям повседневной жизни людей. Уставное письмо достигло расцвета в эпоху Тан (618 — 907). Творчество мастеров этой эпохи, подобных Янь Чжэньцину (705 — 785), создавших оригинальные школы, оказало огромное влияние на дальнейшее развитие каллиграфии. Современный извод кайшу называют чжэнкай — «стандартным уставом».
- 楷书，又称正楷、楷体、正书或真书，是汉字书法中常见的一种字体。其字形較為正方，不像隶书写成扁形。楷書仍是現代漢字手寫體的參考標準，也發展出另一種手寫體——鋼筆字。
|
| rdfs:comment
|
- The regular script or standard script, or in Chinese kaishu and Japanese kaisho, also commonly known as standard regular (正楷), is the newest of the Chinese calligraphy styles (appearing by the Cao Wei dynasty ca. 200 CE and maturing stylistically around the 7th century), hence most common in modern writings and publications (after the non-calligraphic printing Song Ti). It is also occasionally known as true script (真書 zhēnshū) and standard script (正書 zhèngshū).
- Die Regelschrift ist eine der fünf Hauptkategorien der chinesischen Kalligrafie. Die Kaishu wurde anhand der Normalschrift der Han-Dynastie von Zhong Yao entwickelt. Heute nennt man sie „Standard-Schreibschrift“ (zhengkai). Am bekanntesten aber ist die Regelschrift des berühmten Kalligrafen Wang Xizhi aus der Jin-Dynastie. Die Schreibschrift hatte in der Tang-Dynastie ihre Blütezeit.
- Kaishu eli normaalikirjoitus on kiinalainen kirjoitustyyli, joka kehittyi suoraan lishun eli kirjurikirjoituksen pohjalta. Kaishussa kirjoitusmerkit sivelletään harmonisesti kuvitteelliseen neliöön. Kaishun kirjoitusmerkit ovat muodoltaan säännöllisiä, tasapainoisia ja yksinkertaisia. Kirjoitusmerkkien opettelu aloitetaankin juuri kaishusta. Kaishu on myös nykyisten painomerkkien vallitseva tyyli.
- 楷書体（かいしょたい）とは、漢字の書体の一つ。『手書き書体』と『印刷書体』の二種類に分かれ、前者を楷書、後者を楷書体という。
- Pismo wzorcowe (jap. kaisho) - to licząca ok. 1700 lat, nadal używana kaligraficzna odmiana pisma chińskiego. Pod względem popularności w publikacjach drukowanych kaishu ustępuje obecnie jedynie Songti, wywodzącej się z niego czcionce drukarskiej. Pismo wzorcowe wyparło kancelaryjne, bo jest ławiejsze do kreślenia, a jego znaki są bardziej czytelne i dostosowane do kreślenia przy użyciu pędzla i papieru.
- Кайшу, уставное письмо — исторический стиль китайской каллиграфии. Возник в эпоху Хань (206 г. до н. э. — 220 г. н. э. ) в результате эволюции лишу в направлении более стандартного написания иероглифов.
- 楷书，又称正楷、楷体、正书或真书，是汉字书法中常见的一种字体。其字形較為正方，不像隶书写成扁形。楷書仍是現代漢字手寫體的參考標準，也發展出另一種手寫體——鋼筆字。
|
![[RDF Data]](/statics/sw-cube.png)
