| dbpprop:abstract
|
- The recorder is a woodwind musical instrument of the family known as fipple flutes or internal duct flutes — whistle-like instruments which include the tin whistle and ocarina. The recorder is end-blown and the mouth of the instrument is constricted by a wooden plug, known as a block or fipple. It is distinguished from other members of the family by having holes for seven fingers (the lower one or two often doubled to facilitate the production of semitones) and one for the thumb of the uppermost hand. The bore of the recorder is tapered slightly, being widest at the mouthpiece end and narrowest at the top on Baroque recorders, or flared almost like a trumpet at the bottom on Renaissance instruments. The recorder was popular in medieval times through the baroque era, but declined in the 18th century in favour of orchestral woodwind instruments, such as the flute, oboe, and clarinet. During its heyday, the recorder was traditionally associated with birds, shepherds, miraculous events, funerals, marriages and amorous scenes. Images of recorders can be found in literature and artwork associated with all these. Purcell, Bach, Telemann and Vivaldi used the recorder to suggest shepherds and birds in their music, a theme that continued in 20th century music. The recorder was revived in the 20th century, partly in the pursuit of historically informed performance of early music, but also because of its suitability as a simple instrument for teaching music and its appeal to amateur players. Today, it is often thought of as a child's instrument, but there are many professional players who demonstrate the instrument's full solo range. The sound of the recorder is remarkably clear and sweet, partly because of the lack of upper harmonics and predominance of odd harmonics in the sound.
- Die Blockflöte ist eine Längsflöte, die zur Gruppe der Holzblasinstrumente gehört. Zur Tonerzeugung enthält ihr Kopf einen hölzernen Block, der nur eine enge Spalte frei lässt. Da ihr Mundstück beim Spielen in den Mund genommen wird, zählt sie zu den Schnabelflöten.
- La flauta dolça o flauta de bec és un instrument de vent d'origen molt antic, que tradicionalment sempre s'havia fet de fusta fins al segle XX en que es va veure la possibilitat d'utilitzar el plàstic per a la seva fabricació. El seu so es produeix quan el buf de l'intèrpret arriba a l'orifici on està ubicat el bisell o també anomenat trencavent, un mecanisme emprat per altres instruments de bisell com ara l' orgue o el flabiol. El seu so és extraordinàriament clar i dolç, en part degut a la manca d'harmònics superiors i al predomini d'harmònics imparells en el so. La flauta de bec va ser popular a l' edat mitjana, però va declinar a meitats del Segle XVIII a favor d'altres instruments de vent, com particularment la flauta travessera, tot i que també l' oboè i el clarinet. Durant el seu apogeu, el so de la flauta de bec s'associà tradicionalment amb les aus, els pastors, fets miraculosos, funerals, matrimonis i les escenes amoroses. Podem trobar moltes imatges de flautes de bec a la literatura i obres d'art associat amb tots ells. Purcell, Bach, Telemann i Vivaldi ens ha deixat nombroses obres per aquest instrument fent palesa la seva popularitat i alhora l'extraordinari nivell vistuosístic que havien aconseguit els intèrprets de l'època. La flauta de bec va ressorgir ja en el segle XX, en dos vessants destacades. La primera, de cara a la recuperació de la interpretació de la música històrica amb els instruments originals pels quals va ser escrita. La segona, per la seva idoneïtat pedagògica per a l'ensenyament de música a l'escola com per l'atractiu que representa per a molts intèrprets aficionats. Avui, malgrat que molta gent el veu com a un simple instrument per a nens, el cert és que hi ha molts grans intèrprets professionals que demostren àmpliament tota la capacitat de l'instrument recuperant així el prestigi que havia tingut en el seu moment.
- Zobcová flétna je dechový nástroj, patří do kategorie dřevěných dechových nástrojů. Do této kategorie patří i zobcové flétny vyrobené z umělých hmot - řadí se sem pro své zvukové vlastnosti. Zobcová flétna pochází z lidové píšťaly a má obdobnou konstrukci. Hráč fouká do naústku, vzduch se v resonanční komoře dělí na dva proudy, z nichž jeden flétnu opouští štěrbinou a vibrující druhý prochází rovnou trubicí. Podobnou konstrukci mají píšťaly varhan. Otvory navrtané v trubici se zakrývají nebo odkrývají hráčovými prsty, u větších nástrojů pomocí klapek, čímž se reguluje výška tónu. Zobcové flétny jsou laděny většinou na C nebo F. Skutečně kvalitní hra na zobcovou flétnu je stejně náročná, jako na jakýkoliv jiný hudební nástroj. Zobcová flétna má menší dynamické rozpětí než jiné hudební nástroje, hráč jej musí znát a počítat s tím, že pracuje s daleko jemnějšími dynamickými rozdíly. Z tohoto důvodu se zobcová flétna na čas ztratila z koncertní praxe a přestalo se pro ni psát (obvykle používaným nástrojem byla ještě v době baroka). V současné době se hra na zobcovou flétnu učí na konzervatořích, probíhají výzkumy, jejichž závěry s sebou nesou významné důsledky pro techniku hry a výuku, píší se opět skladby, určené pro zobcovou flétnu. Mezi špičkové ansámbly zobcových fléten patří například Flanders Recorder Quartet nebo Amsterdam Loeki Stardust Quartet. Je pět standardních druhů podle výškového rozsahu sopraninová flétna - rozsah f2 až c5 sopránová flétna - rozsah c2 až f4 altová flétna - rozsah f1 až c4 tenorová flétna - rozsah c1 až f3 basová flétna - rozsah f až c3 Podle konstrukce se liší na barokní (anglická) zobcová flétna německá zobcová flétna Image:zobcove_fletny. jpg|Altová (nahoře), sopránová a sopraninová zobcová flétna Image:Recorder. jpg|Sopránová zobcová flétna
- La flauta dulce o flauta de pico es un instrumento de viento muy antiguo. Popular desde la Edad Media hasta finales del Barroco, fue quedando relegado su uso al desarrollarse la orquesta clásica, poblada de instrumentos más sonoros. A partir del Siglo XX retorna de los museos, en principio por el interés de interpretar la música renacentista y barroca con sus instrumentos originales, pero su difusión mundial se basa en las posibilidades pedagógicas como herramienta para la iniciación musical.
- Nokkahuilu on puupuhallinsoitin, jossa soittaja puhaltaa erityiseen suukappaleeseen eli "nokkaan". Nokkahuiluja valmistetaan sekä puusta että muovista useita eri kokoja.
- La flûte à bec est un instrument à vent de la famille des bois. Comme nombre d'autres instruments, cette flûte se décline en plusieurs tailles. La nomenclature moderne comprend dans l'ordre décroissant (du plus aigu au plus grave): sopraninino (ou exilante), sopranino, soprano, alto, ténor, basse, contrebasse et soubasse. Cette nomenclature est loin de refléter la variété des différents accords qui ont été utilisés au cours des siècles, et illustre la conception moderne de l'ensemble de flûte, assez éloignée des ensembles « historiques ».
- A furulya aerofon hangszer, az ajaksípos fúvós hangszerek közé tartozik. Egyenes fuvolának, csőrös fuvolának is nevezik, mert a harántfuvolával ellentétben a hangszert játék közben egyenesen, a levegőbefúvás irányában tartva, illetve fúvókájának csőrszerű nyúlványán keresztül fújva szólaltatják meg. A különböző hangmagasságokat hanglyukakkal és oktávátfúvással lehet képezni, e tulajdonsága alapján a fafúvós hangszerek közé sorolható akkor is, ha manapság gyakran műanyagból készül. A reneszánsz és a barokk zene kedvelt hangszere volt, később háttérbe szorult. Napjainkban historikus, korhű zenei előadásokon szólal meg, és egyszerűsége, olcsósága miatt az iskolai zeneoktatásban, a műkedvelő muzsikálásban kap szerepet.
- Il flauto dolce (o flauto a becco) è uno strumento musicale della famiglia degli aerofoni, di legno. In inglese è chiamato recorder, in francese flûte à bec, in tedesco Blockflöte. Come l'ocarina e il tin whistle è uno strumento "a fischietto", in cui l'emissione del suono è provocata dall'incanalamento dell'aria in un condotto, ricavato nell'imboccatura dello strumento, che la dirige contro un bordo affilato (detto labium): l'oscillazione della colonna d'aria fra l'esterno e l'interno del labium mette in vibrazione l'aria contenuta nello strumento.
- リコーダー（英: recorder）はエアーリード（無簧）の木管楽器。日本語では主に古楽（バロック音楽）の領域において、ドイツ名のブロックフレーテ（Blockflöte）で呼ばれることもある。同じエアーリードである現代のフルートが横笛であるのに対し、縦笛である。 フィップル（歌口の一種）と呼ばれる構造を持つため、奏者が自らの口形によって吹き込む空気の束を調整をしなければならない横笛に対し、空気の束が一定に保たれ、吹奏が比較的に容易であり、また構造もシンプルで安価に量産できるため、教育楽器として多用されるようになった。 なお、リコーダーの名は「記録するもの」（recorder） の意で、小鳥の声を模して演奏する習慣があったためという。 音孔の開け方にはバロック式とジャーマン式の2種がある。バロック式は古くからある正統の運指で、ジャーマン式は20世紀はじめ、ハ長調の運指が少し容易になるようにドイツでもっぱら教育用に開発されたものである。このため日本でも公教育に取り入れている。しかし、ジャーマン式はハ長調音階以外の音（シャープやフラットつきの音）を出すのが困難なのと高音域を安定して発音できないため、初心者に使われるだけで他ではほとんど使われない。 様々な長さの楽器があるが、移調楽器としては扱われない。ただし、音域の高い楽器では1オクターブ低く書かれることがある。 リコーダーの音域は、ジャーマン式の場合は楽器の最低音から2オクターブ強、バロック式の場合には個々の楽器によって異なるが、運指を工夫することによって約3オクターブの音を出すことができる。
- De blokfluit (of bekfluit) is een houten blaasinstrument met een labium. Het labium bevindt zich achter het blok dat in een cilindrische buis geschoven wordt (vandaar de naam blok-fluit).
- En blokkfløyte er et treblåseinstrument. Det har sitt navn pga. en plugg som settes inn i et hull i munnstykket. Den er vanligvis lagd i tre eller plast. Norske varianter av fløyten er tussefløyte og sjøfløyte som begge blir brukt i folkemusikksammenheng.
- Flet prosty - dęty instrument muzyczny z grupy drewnianych. Jest jednym z najprostszych instrumentów muzycznych. Wywodzi się od ludowej fujarki i posiada podobną konstrukcję. Grający dmie w ustnik, powietrze w komorze rezonacyjnej zostaje rozdzielone na dwa strumienie, z którego jeden opuszcza instrument przez szczelinę, a drugi poddany wibracji przepływa przez prostą rurę. Podobną konstrukcję mają piszczałki organów. Otwory nawiercone w rurze otwierane lub zamykane palcami grającego, a przy większych jednostkach z pomocą klap, kształtują wysokość dźwięku. Flety proste mają dźwięku podstawowy c lub f. Prostota instrumentu oraz (pozorna) łatwość gry powoduje, że jest popularny wśród amatorów oraz wykorzystywany jest jako instrument w nauce muzyki na zajęciach wychowania muzycznego. Flet prosty jestr jednym z najstarszch instrumentów muzycznych. Używany był powszechnie do połowy XVIII w. jako instrument zespołowy i wirtuozowski instrument solowy (szczytowym osiągnięciem są tu utwory H. Purcella, A. Vivaldiego, G. Ph. Telemanna, a zwłaszcza dwa Koncerty Brandenburskie J.S. Bacha). Później instrument był wykorzystywany coraz rzadziej. Jednym z ostatnich jego wystąpień w praktyce koncertowej była partia w operze Ch.W. Glucka "Orfeusz i Eurydyka" (1762). Współcześnie bywa wykorzystywany w stylowym wykonywaniu muzyki dawnej oraz w muzyce folk, jednak nie jest to instrument ludowy. Flet prosty posiada pięć standardowych wielkości: flet sopraninowy - zakres dźwięków f do g flet sopranowy - zakres dźwięków c do d flet altowy - zakres dźwięków f do g flet tenorowy - zakres dźwięków c do d flet basowy - zakres dźwięków f do g Wyróżniamy też kilka innych, mianowicie: garklein - zakres dźwięków c do d flet basowy (w stroju C) - zakres dźwięków c do d flet kontrabasowy - zakres dźwięków F do e flet subkontrabasowy - zakres dźwięków C do d flet sub-subkontrabasowy (oktokontrabasowy) - zakres dźwięków F1 do g Na początku XX wieku popularność zdobyły flety z palcowaniem niemieckim, gdzie piąty otwór był zdecydowanie mniejszy niż czwarty. Ułatwiało to grę gamy C-dur (w przypadku fletów strojonych do c) lub F-dur (w przypadku fletów strojonych do f) oraz melodii diatonicznych o nie opartych. Palcowanie dla czwartego dźwięku gamy podstawowej, czyli f (w przypadku fletów strojonych do c) lub b (w przypadku fletów strojonych do f) jest tu znacznie bardziej intuicyjne. Ułatwienie palcowania dla diatoniki przekłada się jednak na trudności z palcowaniem w chromatyce. Flety niemieckie są uwspółcześnioną wersją fletów barokowych (z palcowaniem angielskim), różnią się od nich zarówno pod względem brzmienia, temperacji skali, jak i wyglądu. Są stosowane również i dzisiaj w szkolnictwie muzycznym. Flety proste produkowane są z drewna lub plastiku. Zdecydowanie lepszą jakością i bardziej miękkim brzmieniem charakteryzują się flety drewniane. Ich budulcem jest zazwyczaj drewno klonu lub gruszy. Jest to drewno stosunkowo miękkie, przez co dźwięk z nich wydobywany jest stosunkowo delikatny, miękki, o prostym tembrze. Flety z drewna klonu poleca się do gry w zespołach, natomiast flety z drewna gruszy są idealne dla melomanów samouków. Bardziej twarde drewno: śliwy, bukszpanu, czy jeszcze twardsze: palisandra, tulipanowca czy hebanu doskonale nadaje się do produkcji fletów koncertowych o bogatej barwie dźwiękowej.
- A flauta doce ou flauta de bisel é um instrumento musical, mais precisamente um aerofone de aresta. A origem deste instrumento está nos antigos instrumentos folclóricos que ainda podem ser encontrados em diversas partes da Europa hoje, como o Czakan na Hungria (6 furos) ou a flauta dupla da antiga Iugoslávia. Muitos destes instrumentos eram feitos de tubos de bambu ou cana naturais, enquanto a flauta doce era um instrumento torneado em madeira. Foi o instrumento musical mais popular na Idade Média. Ela produz um som melodioso. Como todo instrumento musical, para ser tocado é necessário estudos das técnicas. É o mais antigo dos instrumentos da família de tubo interno. Consiste em um tubo, com buracos para sete dedos e um buraco para o dedo polegar que serve como abertura de oitava. Talvez a ilustração mais antiga e incomparável seja a de uma flauta doce que está no “The Mocking of Jesus” (posterior a 1315), um afresco da Igreja de Staro Nagoricvino na Iugoslávia. Existem várias ilustrações de tubos parecidos que podem ou não serem flautas que antecedem este exemplar.
- Un blockflöte este un instrument muzical construit din lemn sau material plastic. Este format dintr-un tub cilindric sau conic, a cărui extremitate superioara formează un orificiu numit ambuşură, prevăzută cu un canal trapezoidal. Coloana de aer este direcţionată spre o deschizătură - şanţ longitudinal care se găseşte în peretele tubului în partea din faţă - şi are formă de canelură. O parte din aer intră în tub, iar restul se pierde în afara lui. Instrumentul prezintă pe partea frontală un număr variabil de orificii digitale (şapte, dintre care cele mai îndepărtate două de ambuşură pot fi găuri duble) şi unul singur pe partea din spate.
- Файл:VariousRecorderFlutes. jpg Блокфлейта — разновидность продольной флейты, духовой деревянный музыкальный инструмент из семейства свистковых духовых инструментов, таких как свирель, окарина. Отличается от других инструментов своего семейства наличием 7 пальцевых отверстий на лицевой стороне и одного на тыльной — так называемого октавного клапана. Звук в блокфлейте формируется в клювовидном мундштуке, находящемся на торце инструмента. В мундштуке находится деревянная пробка (от нем. Block), прикрывающая отверстие для вдувания воздуха (оставляя лишь узкую щель). Блокфлейта была популярна в Средние века в Европе, но к XVIII веку её популярность снизилась, так как предпочтение стало отдаваться оркестровым духовым инструментам, таким как поперечная флейта, обладающая более широким диапазоном и громким звуком. По-немецки блокфлейта называется «Blockflöte» («флейта с блоком»), по-французски — «flûte à bec», по-итальянски — «flauto dolce» («нежная флейта»), по-английски — «recorder» (от record — «учить наизусть, разучивать»). В наше время блокфлейты изготавливаются не только из дерева, но и из пластика. Качественные пластиковые инструменты (особенно сопранино и сопрано), по мнению некоторых музыкантов, неотличимы по звучанию от деревянных. Плюсом таких инструментов также является их дешевизна, прочность — они не так подвержены риску треснуть как дерево, точность изготовления методом горячего прессования с последующей доводкой с высокой точностью, гигиеничность (они не боятся влаги и отлично переносят "купание"). Тем не менее, по мнению большинства исполнителей, лучше всего звучат именно деревянные флейты. Для изготовления традиционно используется самшит или фруктовые деревья, для бюджетных моделей — как правило, клён, а профессиональные инструменты часто изготавливаются из пород красного дерева. Звукоряд блокфлейты диатонический, но с использованием вилочных аппликатур расширяется до полного хроматического. Блокфлейта - инструмент нетранспонирующий, поэтому инструменты в строе до и фа записываются в реальном звучании или (для сопрано и сопранино) на октаву ниже реального звучания. Диапазон блокфлейты чуть более двух октав: для сопрано он составляет от до второй октавы до ре четвёртой октавы. Однако для более низких инструментов есть возможность расширить этот диапазон. Так для альтовой блокфлейты (диапазон фа первой октавы - соль третьей), частично закрывая раструб инструмента возможно взять ноту ми первой октавы. Ещё более условной является верхняя граница диапазона. На альтовой блокфлейте не составляет труда взять звуки вплоть до до четвёртой октавы и выше. Однако эти звуки резки и на практике используются редко.
- Blockflöjt är ett träblåsinstrument. Blockflöjten hade sin storhetstid under barocken, men kom senare att ersättas alltmer av tvärflöjten. Blockflöjten är förmodligen ett av mänsklighetens första musikinstrument. Den finns i nio olika storlekar och därmed olika tonlägen. Dessa är garklein, sopranino, sopran, alt, tenor, bas, kontrabas, subkontrabas och den största subsubkontrabasblockflöjten. Sopranblockflöjten har ofta använts som nybörjarinstrument i musikundervisning. Blockflöjter spelar ibland en viktig roll i folksagor, där de brukar ha magisk förmåga. Andra betydelser: Blockflöjt är också en orgelstämma av typen labialstämma (läppstämma).
- Blokflüt özellikle eğitim amaçlı olarak yaygın şekilde kullanılan ağaç üflemeli bir çalgı. Yan flütten ayırt etmek için düz flüt de denir. Blokflüt genellikle plastik veya ağaçtan, bazen de fildişinden yapılır. Yedisi üstte,biri altta olmak üzere sekiz deliği vardır. Ses alanı yaklaşık iki oktavdır,ancak usta bir çalıcı kromatik olarak iki oktav ve bir beşliye çıkabilir. Başlıca çeşitleri, sopranino,soprano, alto, tenor ve bas blokflüttür. Bunlardan soprano do blokflüt okullarda müzik eğitiminde kullanılmaktadır. Orta Çağ’ın başlarından beri Avrupa’da sevilen bir çalgı olan blokflütün günümüzdekilere benzeyen örnekleri 15. yüzyılın başlarında ortaya çıktı. 16. ve 17. yüzyıllarda iyice yaygınlık kazanan çalgının ses genişliği üzerinde yapılan değişikliklerle iki oktava ulaştı ve iki yüzyıl boyunca Rönesans ve Barok müziğinde önemli yer tuttu. Bach, Vivaldi, Händel, Corelli, Monteverdi, Sammartini, Gluck gibi besteciler blokflüt için eserler yazdılar. 1750 lerden sonra blokflüt eski önemini yitirerek yerini Klasik ve Romantik dönemlerin ihtiyaçlarına cevap verebilen,ifade gücü daha yüksek ve kapsamlı bir çalgı olan yan flüte bıraktı. 20. yüzyıl başlarında blokflüt yapımcısı ve virtüözü bir İngiliz olan Arnold Dolmetsch enstrümanı yeniden canlandırdı. Günümüzde, öğrenmesinin kolay olması, küçük çocukların da çalabilmesi, pahalı olmaması, kolayca taşınabilmesi, özellikle plastik blokflütlerin fazla bakım gerektirmemesi, solo ve topluluk müzikleri için uygun olması, geniş bir repertuvarının olması gibi nedenlerle okullarda eğitim amaçlı olarak kullanılmaktadır. Ayrıca herkesin zevkle çalabileceği bir enstrümandır.
- Блокфлейта, (блокфле́йта) нім. Blockflöte («флейта з блоком»), фр. flûte à bec, іт. flauto dolce («ніжна флейта»), англ. recorder (від record — «записувати, розучувати»). Файл:Furulya 001. jpg - музичний інструмент сімейства дерев'яних духових, різновид поздовжної флейти. Відрізняється від інших інструментів свого сімейства наявністю 7 пальцевих отворів на лицевій стороні й одного на тильній, так званого октавного клапану. Звук в блокфлейті формується у мундштуку, що знаходиться на початку інструменту. В мундштуку знаходиться дерев'яна пробка (нім. Block — звідси назва), що прикриває отвір для вдування повітря, залишаючи лише вузьку щілину. Сучасні блокфлейти виготовляють з дерева (найдорожчі професійні інструменти - з червоного дерева), або з пластику (дешевші). Блокфлейта з'явилася в Середні віки в Європі. Значною популярністю користувалася в епоху бароко. Використовувалась як соло, в ансамблях та оркестрі. Для блокфлейти писали А. Вівальді, Г. Ф. Телеман, Г. Ф. Гендель, Й. С. Бах. В XVIII столітті блокфлейту поступово витісняють з професійної практики оркестрові духові інструменти, головним чином поперечна флейта, яка має більш широкий діапазон та гучний звук. В другій половині XX століття з відродженням інтересу до аутентичнго звучання музики минулих епох, блокфлейта повертає свою популярність.
- 直笛，在台湾又稱木笛，在中国大陆又称为竖笛，偶亦称为牧童笛，是一種木管樂器，形狀為直身長管，不依靠簧，而依靠做成某种特殊几何形状的吹口來發聲，與哨子相似。笛嘴有吹口，笛身有八個孔，另有兩個小孔於末端，用來製造最低的两个半音，笛身頭上有個尖板開口。由口吹氣至笛嘴的窄管，窄管的氣撞到尖板，令空氣震盪。笛身的孔則用來控制音高。直笛音色优美圆润，是欧洲重要的管乐器，也是巴洛克时代的标准独奏乐器。 标准直笛的制式颇为简单，只有8个音孔，通过按孔的不同组合可以得到2个半八度以内的所有半音。所以直笛是十二平均律乐器，可以吹奏24个大小调中的任何一个调性。
|
| rdfs:comment
|
- The recorder is a woodwind musical instrument of the family known as fipple flutes or internal duct flutes — whistle-like instruments which include the tin whistle and ocarina. The recorder is end-blown and the mouth of the instrument is constricted by a wooden plug, known as a block or fipple.
- Die Blockflöte ist eine Längsflöte, die zur Gruppe der Holzblasinstrumente gehört. Zur Tonerzeugung enthält ihr Kopf einen hölzernen Block, der nur eine enge Spalte frei lässt. Da ihr Mundstück beim Spielen in den Mund genommen wird, zählt sie zu den Schnabelflöten.
- La flauta dolça o flauta de bec és un instrument de vent d'origen molt antic, que tradicionalment sempre s'havia fet de fusta fins al segle XX en que es va veure la possibilitat d'utilitzar el plàstic per a la seva fabricació. El seu so es produeix quan el buf de l'intèrpret arriba a l'orifici on està ubicat el bisell o també anomenat trencavent, un mecanisme emprat per altres instruments de bisell com ara l' orgue o el flabiol.
- Zobcová flétna je dechový nástroj, patří do kategorie dřevěných dechových nástrojů. Do této kategorie patří i zobcové flétny vyrobené z umělých hmot - řadí se sem pro své zvukové vlastnosti. Zobcová flétna pochází z lidové píšťaly a má obdobnou konstrukci. Hráč fouká do naústku, vzduch se v resonanční komoře dělí na dva proudy, z nichž jeden flétnu opouští štěrbinou a vibrující druhý prochází rovnou trubicí.
- La flauta dulce o flauta de pico es un instrumento de viento muy antiguo. Popular desde la Edad Media hasta finales del Barroco, fue quedando relegado su uso al desarrollarse la orquesta clásica, poblada de instrumentos más sonoros.
- Nokkahuilu on puupuhallinsoitin, jossa soittaja puhaltaa erityiseen suukappaleeseen eli "nokkaan". Nokkahuiluja valmistetaan sekä puusta että muovista useita eri kokoja.
- La flûte à bec est un instrument à vent de la famille des bois. Comme nombre d'autres instruments, cette flûte se décline en plusieurs tailles. La nomenclature moderne comprend dans l'ordre décroissant (du plus aigu au plus grave): sopraninino (ou exilante), sopranino, soprano, alto, ténor, basse, contrebasse et soubasse.
- A furulya aerofon hangszer, az ajaksípos fúvós hangszerek közé tartozik. Egyenes fuvolának, csőrös fuvolának is nevezik, mert a harántfuvolával ellentétben a hangszert játék közben egyenesen, a levegőbefúvás irányában tartva, illetve fúvókájának csőrszerű nyúlványán keresztül fújva szólaltatják meg.
- Il flauto dolce (o flauto a becco) è uno strumento musicale della famiglia degli aerofoni, di legno. In inglese è chiamato recorder, in francese flûte à bec, in tedesco Blockflöte.
- De blokfluit (of bekfluit) is een houten blaasinstrument met een labium. Het labium bevindt zich achter het blok dat in een cilindrische buis geschoven wordt (vandaar de naam blok-fluit).
- En blokkfløyte er et treblåseinstrument. Det har sitt navn pga. en plugg som settes inn i et hull i munnstykket. Den er vanligvis lagd i tre eller plast. Norske varianter av fløyten er tussefløyte og sjøfløyte som begge blir brukt i folkemusikksammenheng.
- Flet prosty - dęty instrument muzyczny z grupy drewnianych. Jest jednym z najprostszych instrumentów muzycznych. Wywodzi się od ludowej fujarki i posiada podobną konstrukcję. Grający dmie w ustnik, powietrze w komorze rezonacyjnej zostaje rozdzielone na dwa strumienie, z którego jeden opuszcza instrument przez szczelinę, a drugi poddany wibracji przepływa przez prostą rurę. Podobną konstrukcję mają piszczałki organów.
- A flauta doce ou flauta de bisel é um instrumento musical, mais precisamente um aerofone de aresta. A origem deste instrumento está nos antigos instrumentos folclóricos que ainda podem ser encontrados em diversas partes da Europa hoje, como o Czakan na Hungria (6 furos) ou a flauta dupla da antiga Iugoslávia. Muitos destes instrumentos eram feitos de tubos de bambu ou cana naturais, enquanto a flauta doce era um instrumento torneado em madeira.
- Un blockflöte este un instrument muzical construit din lemn sau material plastic. Este format dintr-un tub cilindric sau conic, a cărui extremitate superioara formează un orificiu numit ambuşură, prevăzută cu un canal trapezoidal. Coloana de aer este direcţionată spre o deschizătură - şanţ longitudinal care se găseşte în peretele tubului în partea din faţă - şi are formă de canelură. O parte din aer intră în tub, iar restul se pierde în afara lui.
- Файл:VariousRecorderFlutes. jpg Блокфлейта — разновидность продольной флейты, духовой деревянный музыкальный инструмент из семейства свистковых духовых инструментов, таких как свирель, окарина.
- Blockflöjt är ett träblåsinstrument. Blockflöjten hade sin storhetstid under barocken, men kom senare att ersättas alltmer av tvärflöjten. Blockflöjten är förmodligen ett av mänsklighetens första musikinstrument. Den finns i nio olika storlekar och därmed olika tonlägen. Dessa är garklein, sopranino, sopran, alt, tenor, bas, kontrabas, subkontrabas och den största subsubkontrabasblockflöjten. Sopranblockflöjten har ofta använts som nybörjarinstrument i musikundervisning.
- Blokflüt özellikle eğitim amaçlı olarak yaygın şekilde kullanılan ağaç üflemeli bir çalgı. Yan flütten ayırt etmek için düz flüt de denir. Blokflüt genellikle plastik veya ağaçtan, bazen de fildişinden yapılır. Yedisi üstte,biri altta olmak üzere sekiz deliği vardır. Ses alanı yaklaşık iki oktavdır,ancak usta bir çalıcı kromatik olarak iki oktav ve bir beşliye çıkabilir. Başlıca çeşitleri, sopranino,soprano, alto, tenor ve bas blokflüttür.
- Блокфлейта, (блокфле́йта) нім. Blockflöte («флейта з блоком»), фр. flûte à bec, іт. flauto dolce («ніжна флейта»), англ. recorder (від record — «записувати, розучувати»). Файл:Furulya 001. jpg - музичний інструмент сімейства дерев'яних духових, різновид поздовжної флейти.
|
![[RDF Data]](/statics/sw-cube.png)
