| dbpedia-owl:abstract
|
- Die Blockflöte ist eine Längsflöte, die zur Gruppe der Holzblasinstrumente gehört. Zur Tonerzeugung enthält ihr Kopf einen hölzernen Block, der nur eine enge Spalte frei lässt. Da ihr Mundstück beim Spielen in den Mund genommen wird, zählt sie zu den Schnabelflöten.
- The recorder is a woodwind musical instrument of the family known as fipple flutes or internal duct flutes—whistle-like instruments which include the tin whistle and ocarina. The recorder is end-blown and the mouth of the instrument is constricted by a wooden plug, known as a block or fipple. It is distinguished from other members of the family by having holes for seven fingers (the lower one or two often doubled to facilitate the production of semitones) and one for the thumb of the uppermost hand. The bore of the recorder is tapered slightly, being widest at the mouthpiece end and narrowest towards the foot on Baroque recorders, or flared almost like a trumpet at the bottom on Renaissance instruments. The recorder was popular in medieval times through the baroque era, but declined in the 18th century in favour of orchestral woodwind instruments, such as the flute, oboe, and clarinet. During its heyday, the recorder was traditionally associated with pastoral scenes, miraculous events, funerals, marriages and amorous scenes. Images of recorders can be found in literature and artwork associated with all these. Purcell, Bach, Telemann and Vivaldi used the recorder to suggest shepherds and imitate birds in their music, a theme that continued in 20th century music. The recorder was revived in the 20th century, partly in the pursuit of historically informed performance of early music, but also because of its suitability as a simple instrument for teaching music and its appeal to amateur players. Today, it is often thought of as a child's instrument, but there are many professional players who demonstrate the instrument's full solo range. The sound of the recorder is remarkably clear and sweet, partly because of the lack of upper harmonics and predominance of odd harmonics in the sound.
- La flauta dulce o flauta de pico es un instrumento de viento muy antiguo. Popular desde la Edad Media hasta finales del Barroco, fue quedando relegado su uso al desarrollarse la orquesta clásica, poblada de instrumentos más sonoros. A partir del siglo XX retorna de los museos, en principio por el interés de interpretar la música renacentista y barroca con sus instrumentos originales, pero su difusión mundial se basa en las posibilidades pedagógicas como herramienta para la iniciación musical.
- Nokkahuilu on puupuhallinsoitin, jossa soittaja puhaltaa erityiseen suukappaleeseen eli "nokkaan". Nokkahuiluja valmistetaan sekä puusta että muovista useita eri kokoja.
- Il flauto dolce (o flauto a becco) è uno strumento musicale della famiglia degli aerofoni, di legno. In inglese è chiamato recorder, in francese flûte à bec, in tedesco Blockflöte. Come l'ocarina e il tin whistle è uno strumento "a fischietto", in cui l'emissione del suono è provocata dall'incanalamento dell'aria in un condotto, ricavato nell'imboccatura dello strumento, che la dirige contro un bordo affilato (detto labium): l'oscillazione della colonna d'aria fra l'esterno e l'interno del labium mette in vibrazione l'aria contenuta nello strumento.
- ファイル:Flet prosty. jpg ソプラノ・リコーダー ファイル:Recorder. JPG アルト・リコーダー（上）ソプラノ・リコーダー（下） リコーダー（Template:Lang-en-short）はエアーリード（無簧）の木管楽器。日本語では主に古楽（バロック音楽）の領域で、ドイツ名のブロックフレーテ（Blockflöte）で呼ばれることもある。
- De blokfluit (of bekfluit) is een houten blaasinstrument met een labium. Het labium bevindt zich achter het blok dat in een cilindrische buis geschoven wordt (vandaar de naam blok-fluit).
- En blokkfløyte er et treblåseinstrument. Det har sitt navn pga. en plugg som settes inn i et hull i munnstykket. Den er vanligvis lagd i tre eller plast. Norske varianter av fløyten er tussefløyte og sjøfløyte som begge blir brukt i folkemusikksammenheng.
- Flet prosty - dęty instrument muzyczny z grupy drewnianych. Jest jednym z najprostszych instrumentów muzycznych. Wywodzi się od ludowej fujarki i posiada podobną konstrukcję. Grający dmie w ustnik, powietrze w komorze rezonacyjnej zostaje rozdzielone na dwa strumienie, z którego jeden opuszcza instrument przez szczelinę, a drugi poddany wibracji przepływa przez prostą rurę. Podobną konstrukcję mają piszczałki organów. Otwory nawiercone w rurze otwierane lub zamykane palcami grającego, a przy większych jednostkach z pomocą klap, kształtują wysokość dźwięku. Flety proste mają dźwięki podstawowe: c lub f. Prostota instrumentu oraz (pozorna) łatwość gry powoduje, że jest popularny wśród amatorów oraz wykorzystywany jest jako instrument w nauce muzyki na zajęciach wychowania muzycznego. Flet prosty jest jednym z najstarszch instrumentów muzycznych. Używany był powszechnie do połowy XVIII w. jako instrument zespołowy i wirtuozowski instrument solowy (szczytowym osiągnięciem są tu utwory H. Purcella, A. Vivaldiego, G. Ph. Telemanna, a zwłaszcza dwa Koncerty Brandenburskie J.S. Bacha). Później instrument był wykorzystywany coraz rzadziej. Jednym z ostatnich jego wystąpień w praktyce koncertowej była partia w operze Ch.W. Glucka "Orfeusz i Eurydyka" (1762). Współcześnie bywa wykorzystywany w stylowym wykonywaniu muzyki dawnej oraz w muzyce folk, jednak nie jest to instrument ludowy. Flet prosty posiada pięć standardowych wielkości: flet sopranino - zakres dźwięków f do g flet sopranowy - zakres dźwięków c do d flet altowy - zakres dźwięków f do g flet tenorowy - zakres dźwięków c do d flet basowy - zakres dźwięków F do g Wyróżniamy też kilka innych, mianowicie: garklein - zakres dźwięków c do d flet basowy (w stroju C) - zakres dźwięków C do d flet kontrabasowy - zakres dźwięków F do g flet subkontrabasowy - zakres dźwięków C do d flet sub-subkontrabasowy (oktokontrabasowy) - zakres dźwięków F1 do G Na początku XX wieku popularność zdobyły flety z palcowaniem niemieckim, gdzie piąty otwór był zdecydowanie mniejszy niż czwarty. Ułatwiało to grę gamy C-dur (w przypadku fletów strojonych do c) lub F-dur (w przypadku fletów strojonych do f) oraz melodii diatonicznych o nie opartych. Palcowanie dla czwartego dźwięku gamy podstawowej, czyli f (w przypadku fletów strojonych do c) lub b (w przypadku fletów strojonych do f) jest tu znacznie bardziej intuicyjne. Ułatwienie palcowania dla diatoniki przekłada się jednak na trudności z palcowaniem w chromatyce. Flety niemieckie są uwspółcześnioną wersją fletów barokowych (z palcowaniem angielskim), różnią się od nich zarówno pod względem brzmienia, temperacji skali, jak i wyglądu. Są stosowane również i dzisiaj w szkolnictwie muzycznym. Flety proste produkowane są z drewna lub plastiku. Zdecydowanie lepszą jakością i bardziej miękkim brzmieniem charakteryzują się flety drewniane. Ich budulcem jest zazwyczaj drewno klonu lub gruszy. Jest to drewno stosunkowo miękkie, przez co dźwięk z nich wydobywany jest stosunkowo delikatny, miękki, o prostym tembrze. Flety z drewna klonu poleca się do gry w zespołach, natomiast flety z drewna gruszy są idealne dla melomanów samouków. Bardziej twarde drewno: śliwy, bukszpanu, czy jeszcze twardsze: palisandra, tulipanowca czy hebanu doskonale nadaje się do produkcji fletów koncertowych o bogatej barwie dźwiękowej.
- A flauta doce ou flauta de bisel é um instrumento musical, mais precisamente um aerofone de aresta. A origem deste instrumento está nos antigos instrumentos folclóricos que ainda podem ser encontrados em diversas partes da Europa hoje, como o Czakan na Hungria (6 furos) ou a flauta dupla da antiga Iugoslávia. Muitos destes instrumentos eram feitos de tubos de bambu ou cana naturais, enquanto a flauta doce era um instrumento torneado em madeira. Foi o instrumento musical mais popular na Idade Média. Ela produz um som melodioso. Como todo instrumento musical, para ser tocado é necessário estudos das técnicas. É o mais antigo dos instrumentos da família de tubo interno. Consiste em um tubo, com buracos para sete dedos e um buraco para o dedo polegar que serve como abertura de oitava. Talvez a ilustração mais antiga e incomparável seja a de uma flauta doce que está no “The Mocking of Jesus” (posterior a 1315), um afresco da Igreja de Staro Nagoricvino na Iugoslávia. Existem várias ilustrações de tubos parecidos que podem ou não serem flautas que antecedem este exemplar.
- Блокфлейта (нем. Blockflöte — флейта с блоком) — разновидность продольной флейты, духовой деревянный музыкальный инструмент из семейства свистковых духовых инструментов, таких как свирель, окарина. Отличается от других инструментов своего семейства наличием 7 пальцевых отверстий на лицевой стороне и одного на тыльной — так называемого октавного клапана. Звук в блокфлейте формируется в клювовидном мундштуке, находящемся на торце инструмента. В мундштуке находится деревянная пробка (от нем. Block), прикрывающая отверстие для вдувания воздуха (оставляя лишь узкую щель). Блокфлейта была популярна в Средние века в Европе, но к XVIII веку её популярность снизилась, так как предпочтение стало отдаваться оркестровым духовым инструментам, таким как поперечная флейта, обладающая более широким диапазоном и громким звуком. По-немецки блокфлейта называется «Blockflöte» («флейта с блоком»), по-французски — «flûte à bec», по-итальянски — «flauto dolce» («нежная флейта»), по-английски — «recorder» (от record — «учить наизусть, разучивать»). В наше время блокфлейты изготавливаются не только из дерева, но и из пластика. Качественные пластиковые инструменты (особенно сопранино и сопрано), по мнению некоторых музыкантов, неотличимы по звучанию от деревянных. Плюсом таких инструментов также является их дешевизна, прочность — они не так подвержены риску треснуть как дерево, точность изготовления методом горячего прессования с последующей доводкой с высокой точностью, гигиеничность (они не боятся влаги и отлично переносят «купание»). Тем не менее, по мнению большинства исполнителей, лучше всего звучат именно деревянные флейты. Для изготовления традиционно используется самшит или фруктовые деревья, для бюджетных моделей — как правило, клён, а профессиональные инструменты часто изготавливаются из пород красного дерева. Звукоряд блокфлейты диатонический, но с использованием вилочных аппликатур расширяется до полного хроматического. Блокфлейта — инструмент нетранспонирующий, поэтому инструменты в строе до и фа записываются в реальном звучании или (для сопрано, сопранино и баса) на октаву ниже реального звучания. Диапазон блокфлейты чуть более двух октав: для сопрано он составляет от до второй октавы до ре четвёртой октавы. Однако есть возможность расширить этот диапазон. Так для альтовой блокфлейты (диапазон фа первой октавы — соль третьей), частично закрывая раструб инструмента возможно взять ноту ми первой октавы. Ещё более условной является верхняя граница диапазона. На альтовой блокфлейте не составляет труда взять звуки вплоть до до четвёртой октавы и выше. Однако эти звуки резки и на практике используются редко.
- Blockflöjt är ett träblåsinstrument. Bortsett från nutid då blockflöjten används på ett bredare och mer omfattande sätt än någonsin tidigare så hade blockflöjten sin storhetstid under renässansen och barocken, men kom senare att ersättas alltmer av traversflöjten (föregångaren till tvärflöjten). Blockflöjten är förmodligen ett av mänsklighetens äldsta, fortfarande använda, musikinstrument. Den finns i nio olika storlekar och därmed olika tonlägen. Dessa är garklein, sopranino, sopran, alt, tenor, bas, kontrabas, subkontrabas och den största subsubkontrabasblockflöjten. Sopranblockflöjten har ofta använts som nybörjarinstrument i musikundervisning. Blockflöjter spelar ibland en viktig roll i folksagor, där de brukar ha magisk förmåga. Andra betydelser: Blockflöjt är också en orgelstämma av typen labialstämma (läppstämma).
- 直笛，在台湾又稱木笛，在中国大陆又称为竖笛，在香港通称牧童笛，是一種木管樂器，形狀為直身長管，不依靠簧，而依靠做成某种特殊几何形状的吹口來發聲，與哨子相似。笛嘴有吹口，笛身有八個孔，另有兩個小孔於末端，用來製造最低的两个半音，笛身頭上有個尖板開口。由口吹氣至笛嘴的窄管，窄管的氣撞到尖板，令空氣震盪。笛身的孔則用來控制音高。直笛音色优美圆润，是欧洲重要的管乐器，也是巴洛克时代的标准独奏乐器。 标准直笛的制式颇为简单，只有8个音孔，通过按孔的不同组合可以得到2个半八度以内的所有半音。所以直笛是十二平均律乐器，可以吹奏24个大小调中的任何一个调性。
- Fichier:FlautoContralto. JPG Une flûte à bec alto. La flûte à bec est un instrument à vent de la famille des bois. Comme nombre d'autres instruments, cette flûte se décline en plusieurs tailles. La nomenclature moderne comprend dans l'ordre décroissant (du plus aigu au plus grave) : exilent, sopranino, soprano, alto, ténor, basse, grande-basse, contrebasse et soubasse. Cette nomenclature est loin de refléter la variété des différents accords qui ont été utilisés au cours des siècles, et illustre la conception moderne de l'ensemble de flûte, assez éloignée des ensembles « historiques ».
|
| rdfs:comment
|
- Die Blockflöte ist eine Längsflöte, die zur Gruppe der Holzblasinstrumente gehört. Zur Tonerzeugung enthält ihr Kopf einen hölzernen Block, der nur eine enge Spalte frei lässt. Da ihr Mundstück beim Spielen in den Mund genommen wird, zählt sie zu den Schnabelflöten.
- La flauta dulce o flauta de pico es un instrumento de viento muy antiguo. Popular desde la Edad Media hasta finales del Barroco, fue quedando relegado su uso al desarrollarse la orquesta clásica, poblada de instrumentos más sonoros. A partir del siglo XX retorna de los museos, en principio por el interés de interpretar la música renacentista y barroca con sus instrumentos originales, pero su difusión mundial se basa en las posibilidades pedagógicas como herramienta para la iniciación musical.
- Nokkahuilu on puupuhallinsoitin, jossa soittaja puhaltaa erityiseen suukappaleeseen eli "nokkaan". Nokkahuiluja valmistetaan sekä puusta että muovista useita eri kokoja.
- ファイル:Flet prosty. jpg ソプラノ・リコーダー ファイル:Recorder. JPG アルト・リコーダー（上）ソプラノ・リコーダー（下） リコーダー（Template:Lang-en-short）はエアーリード（無簧）の木管楽器。日本語では主に古楽（バロック音楽）の領域で、ドイツ名のブロックフレーテ（Blockflöte）で呼ばれることもある。
- De blokfluit (of bekfluit) is een houten blaasinstrument met een labium. Het labium bevindt zich achter het blok dat in een cilindrische buis geschoven wordt (vandaar de naam blok-fluit).
- En blokkfløyte er et treblåseinstrument. Det har sitt navn pga. en plugg som settes inn i et hull i munnstykket. Den er vanligvis lagd i tre eller plast. Norske varianter av fløyten er tussefløyte og sjøfløyte som begge blir brukt i folkemusikksammenheng.
- 直笛，在台湾又稱木笛，在中国大陆又称为竖笛，在香港通称牧童笛，是一種木管樂器，形狀為直身長管，不依靠簧，而依靠做成某种特殊几何形状的吹口來發聲，與哨子相似。笛嘴有吹口，笛身有八個孔，另有兩個小孔於末端，用來製造最低的两个半音，笛身頭上有個尖板開口。由口吹氣至笛嘴的窄管，窄管的氣撞到尖板，令空氣震盪。笛身的孔則用來控制音高。直笛音色优美圆润，是欧洲重要的管乐器，也是巴洛克时代的标准独奏乐器。 标准直笛的制式颇为简单，只有8个音孔，通过按孔的不同组合可以得到2个半八度以内的所有半音。所以直笛是十二平均律乐器，可以吹奏24个大小调中的任何一个调性。
- The recorder is a woodwind musical instrument of the family known as fipple flutes or internal duct flutes—whistle-like instruments which include the tin whistle and ocarina. The recorder is end-blown and the mouth of the instrument is constricted by a wooden plug, known as a block or fipple.
- Il flauto dolce (o flauto a becco) è uno strumento musicale della famiglia degli aerofoni, di legno. In inglese è chiamato recorder, in francese flûte à bec, in tedesco Blockflöte.
- Flet prosty - dęty instrument muzyczny z grupy drewnianych. Jest jednym z najprostszych instrumentów muzycznych. Wywodzi się od ludowej fujarki i posiada podobną konstrukcję. Grający dmie w ustnik, powietrze w komorze rezonacyjnej zostaje rozdzielone na dwa strumienie, z którego jeden opuszcza instrument przez szczelinę, a drugi poddany wibracji przepływa przez prostą rurę. Podobną konstrukcję mają piszczałki organów.
- A flauta doce ou flauta de bisel é um instrumento musical, mais precisamente um aerofone de aresta. A origem deste instrumento está nos antigos instrumentos folclóricos que ainda podem ser encontrados em diversas partes da Europa hoje, como o Czakan na Hungria (6 furos) ou a flauta dupla da antiga Iugoslávia. Muitos destes instrumentos eram feitos de tubos de bambu ou cana naturais, enquanto a flauta doce era um instrumento torneado em madeira.
- Блокфлейта (нем. Blockflöte — флейта с блоком) — разновидность продольной флейты, духовой деревянный музыкальный инструмент из семейства свистковых духовых инструментов, таких как свирель, окарина. Отличается от других инструментов своего семейства наличием 7 пальцевых отверстий на лицевой стороне и одного на тыльной — так называемого октавного клапана. Звук в блокфлейте формируется в клювовидном мундштуке, находящемся на торце инструмента. В мундштуке находится деревянная пробка (от нем.
- Blockflöjt är ett träblåsinstrument. Bortsett från nutid då blockflöjten används på ett bredare och mer omfattande sätt än någonsin tidigare så hade blockflöjten sin storhetstid under renässansen och barocken, men kom senare att ersättas alltmer av traversflöjten (föregångaren till tvärflöjten). Blockflöjten är förmodligen ett av mänsklighetens äldsta, fortfarande använda, musikinstrument. Den finns i nio olika storlekar och därmed olika tonlägen.
- Fichier:FlautoContralto. JPG Une flûte à bec alto. La flûte à bec est un instrument à vent de la famille des bois. Comme nombre d'autres instruments, cette flûte se décline en plusieurs tailles. La nomenclature moderne comprend dans l'ordre décroissant (du plus aigu au plus grave) : exilent, sopranino, soprano, alto, ténor, basse, grande-basse, contrebasse et soubasse.
|
