| dbpprop:abstract
|
- The Reconquista was a period of 800 years in the Middle Ages during which several Christian kingdoms of the Iberian Peninsula succeeded in retaking (and repopulating) the Iberian Peninsula from the Muslims. The Islamic conquest of the Christian Visigothic kingdom in the eighth century (begun 710–12) extended over almost the entire peninsula. By the thirteenth century all that remained was the Nasrid Kingdom of Granada, to be conquered in 1492, bringing the entire peninsula under Christian leadership. The Reconquista began in the immediate aftermath of the Islamic conquest and passed through major phases before its completion. The formation of the Kingdom of Asturias under Pelagius and the Battle of Covadonga in 722 were major formative events. Charlemagne (768–814) reconquered the western Pyrenees and Septimania and formed a Marca Hispanica to defend the border between Francia and the Muslims. After the advent of the Crusades, much of the ideology of Reconquista was subsumed within the wider context of Crusading. Even before the Crusades, however, soldiers from elsewhere in Europe had been travelling to Iberia to participate in the Reconquista as an act of Christian penitence. Throughout this period the situation in Iberia was more nuanced and complicated than any ideology would allow. Christian and Muslim rulers commonly fought amongst themselves and interfaith alliances were not unusual. The fighting along the Christian-Muslim frontier was punctuated by periods of prolonged peace and truces. The Muslims did not cease to start offensives aimed at reconquering their lost territories. Blurring the sides even further were mercenaries who simply fought for whoever paid more. The Reconquista was essentially completed in 1238, when the only remaining Muslim state in Iberia, the Emirate of Granada, became a vassal of the Christian King of Castile. This arrangement lasted for 250 years until the Spanish launched the Granada War of 1492, which finally expelled all Muslim authority from Spain. The last Muslim ruler of Granada, Muhammad XII, better known as Boabdil, surrendered his kingdom to Ferdinand II of Aragon and Isabella I of Castile, the Catholic Monarchs (los Reyes Católicos).
- Reconquista (span. und port. ‚Rückeroberung‘, dt. selten Rekonquista) ist die spanische und portugiesische Bezeichnung für die Rückeroberung der Iberischen Halbinsel durch christliche Nachkommen der Bevölkerung des Westgotenreichs, nachdem im frühen 8. Jahrhundert aus Nordafrika kommende muslimische Eroberer das Westgotenreich vernichtet und die Iberische Halbinsel unterworfen hatten. Die Reconquista endete im späten 15. Jahrhundert. Der Begriff Reconquista wurde jedoch im Mittelalter auf der Iberischen Halbinsel noch nicht verwendet; er wurde erst in der Neuzeit von der französischen Forschung eingeführt und gelangte dann von dort aus in die spanische Geschichtsschreibung.
- La Reconquesta és el nom amb què es coneix internacionalment el procés històric per mitjà del qual els regnes cristians del nord de la Península Ibèrica van conquerir progressivament l’al-Àndalus. Es considera que va començar el 722 com a resistència de les societats muntanyenques del nord a l'avanç dels musulmans, amb la batalla de Covadonga, i va finalitzar el 1492 amb la conquesta del regne de Granada. Segons la historiografia més recent el terme reconquesta és històricament inexacte, atès que els regnes cristians que van conquerir el territori andalusí es van constituir com a societats després de l'ocupació islàmica de la península, malgrat els esforços d'alguns monarques castellans per presentar-se com a hereus directes de l'antic regne visigot de Toledo. A més a més, segons aquesta interpretació actual, reconquesta és un concepte parcial, atès que només presenta la visió cristiana d'aquest complex procés històric, esbiaixant el punt de vista dels andalusins. Per tant, s'ha suggerit com a noms alternatius Conquesta cristiana, Conquesta feudal d'al-Àndalus, o directament la Colonització feudal de la Península Ibèrica, entre d'altres denominacions, que no porten la càrrega ideològica del concepte de reconquesta. En realitat, aquest concepte és una construcció historiogràfica que agrupa diverses etapes i situacions molt diferents al llarg dels 8 segles que es considera que va durar, ja que els protagonistes no tenien consciència, en general, d'aquest procés històric. Així i tot, l'Església i alguns cronistes medievals ja van fer construccions ideològiques amb aquest concepte, amb la finalitat de justificar les conquestes. Cal tenir present també que la colonització d'al-Àndalus no és cap fet exclusiu hispànic, ja que s'explica en un context europeu caracteritzat per l'expansió de la societat feudal des del nucli original del Feudalisme, al centre de l'Europa occidental, cap a la perifèria, essent així un procés històric que respon als mateixos paràmetres que altres processos contemporanis com la conquesta i colonització anglesa d'Irlanda, l'expansió alemanya a l'est del riu Elba (procés conegut amb el terme també ideològic de Drang nach Osten o "Marxa a l'Est"), i l'expansió franca a Terra Santa mitjançant les Croades i la creació del regne croat de Jerusalem, entre d'altres.
- Pojmem reconquista se označuje období vytlačení Maurů z Pyrenejského poloostrova katolíky.
- Este artículo se refiere al proceso desarrollado en la península Ibérica entre los siglos VIII y XV. Para otros significados de la palabra, véase Reconquista (desambiguación). Se denomina Reconquista ó Conquista cristiana al proceso histórico en que los reinos cristianos de la Península Ibérica buscaron el control peninsular en poder del dominio musulmán. Este proceso tuvo lugar entre los años 718 (fecha probable de la rebelión de Pelayo) y 1492.
- Reconquista eli 'takaisinvaltaus' on nimi pitkälle ajanjaksolle, jona kristityt ajoivat muslimit pois Pyreneiden niemimaalta.
- La Reconquista correspond à la reconquête des royaumes musulmans de la péninsule Ibérique par les souverains chrétiens. Elle commence en 718 et s'achève le 2 janvier 1492 quand Ferdinand II d'Aragon et Isabelle de Castille, les « Rois catholiques » (Los Reyes Catolicos), chassent le dernier souverain musulman de la péninsule, Boabdil de Grenade, achevant l'unification de l'essentiel de l'actuelle Espagne — excepté la Navarre, incorporée en 1512.
- Fájl:Spanish reconquista. gif A reconquista szakaszai (zöld = arab területek) A reconquista az a folyamat, amely során az Ibériai-félsziget felszabadult a VIII. század óta fennálló muszlim megszállás alól. Egy hosszú, több évszázados harcokkal teli időszakról van szó, amely során új királyságok jöttek létre a területen (például Portugália ekkor alakult meg).
- La Reconquista fu il periodo di 750 anni in cui avvenne la conquista dei Regni moreschi musulmani di al-Andalus della Penisola iberica da parte dei sovrani Cristiani, che culminò il 2 gennaio 1492, quando Ferdinando e Isabella, Los Reyes Católicos ("I Re Cattolici"), espulsero l'ultimo dei governanti moreschi, Boabdil di Granada, dalla Penisola, unendo gran parte di quella che è la Spagna odierna sotto il loro potere (la Navarra non venne incorporata fino al 1512). La conquista musulmana da parte degli Omayyadi di al-Andalus nel 711 ai danni dei Visigoti avvenne nei primi anni dell'VIII secolo, e con la Battaglia del Guadalete, i musulmani avevano conquistato gran parte della Penisola iberica nel giro di cinque anni. La Reconquista si può far iniziare dalla prima ribellione di Pelayo, nel 718, ma molto più comunemente la si può far cominciare dalla, ampiamente sopravvalutata (secondo gli storici arabi fu solo una scaramuccia), Battaglia di Covadonga, del 722, con la sconfitta dei musulmani condotti dal generale al Qama da parte degli scampati Visigoti di Pelayo, per terminare, nel gennaio 1492, con la conquista di Granada. Solo alcuni secoli dopo i cristiani iniziarono a vedere la Reconquista come parte di un mitico sforzo secolare per ripristinare l'unità del Regno Visigoto. Le battaglie contro i musulmani non impedirono ai regni cristiani di combattersi l'un l'altro o di allearsi con i sovrani musulmani. Ad esempio, i primi re di Navarra erano familiari dei Banu Qasi di Tudela mentre Emiri e Califfi omayyadi di al-Andalus (e, successivamente, altri sovrani dei Reinos de Taifas) ebbero spesso mogli o madri nate cristiane. Anche campioni cristiani come El Cid vennero assunti da signori musulmani della Taifa per combattere contro i loro vicini. Negli ultimi anni di al-Andalus, la Castiglia aveva la potenza militare necessaria a conquistare i resti del Sultanato di Granada, ma i re preferirono incassare i tributi imposti ai musulmani (parias), dal momento che il commercio granadino con il Vicino Oriente islamico e il Nordafrica era ancora florido e i parias erano il principale mezzo con cui incassare il prezioso oro africano, che poi si diffondeva nell'Europa medioevale, strutturalmente a corto di tale metallo prezioso. Nell'Alto Medioevo, la lotta contro i musulmani in Spagna fu collegata alla lotta dell'intera Cristianità. Gli ordini militari come l'Ordine di Santiago, l'Ordine di Montesa e l'Ordine Militare di Calatrava, vennero fondati e chiamati a svolgere la loro attività militare nella Penisola iberica. I Papi chiamarono i cavalieri d'Europa alle crociate nella Penisola, tanto che navarresi, castigliani e aragonesi si riunirono nella colossale e vittoriosa Battaglia di Las Navas de Tolosa. I grandi territori concessi in premio agli ordini militari e ai nobili furono alle origini del latifondismo nell'odierna Andalusia ed Estremadura. L'eccezionale sincretismo, anche culturale, tra cristiani, musulmani ed ebrei venne ufficialmente a cessare con la famigerata limpieza de sangre, termine che precorreva (malgrado il contesto storico completamente diverso) l'odierna pulizia etnica.
- ファイル:SantiagoMatamoros. jpg サンティアゴ・マタモーロス（モーロ人殺しの聖ヤコブ）。スペインの守護聖人、レコンキスタの象徴 ファイル:Pt-Reconquista2. jpg イスラーム勢力の後退（914年–1492年） イスラーム勢力はイベリア半島の南に押しやられていき、1492年にはすべての領土を失った レコンキスタ（スペイン語：Reconquista）は、718年から1492年までに行われたキリスト教国によるイベリア半島の再征服活動の総称である。ウマイヤ朝による西ゴート王国の征服と、それに続くアストゥリアス王国の建国から始まり、1492年のグラナダ陥落で終わる。レコンキスタはスペイン語で「再征服」を意味する。ポルトガル語では同綴でルコンキシュタという。日本語では国土回復運動（こくどかいふくうんどう）または、再征服運動（さいせいふくうんどう）と訳される。
- De Reconquista was een periode van ongeveer 800 jaar in de middeleeuwen waarin enkele christelijke koninkrijken op het Iberisch Schiereiland erin slaagden om de moslims van het schiereiland te verdrijven. De islamitische verovering van het Visigotische koninkrijk in de 8e eeuw bracht het schiereiland grotendeels onder islamitische heerschappij, met uitzondering van het uiterste noorden, de gebieden Galicië, Asturië, Cantabrië en Baskenland. Na eeuwen van oorlogen restte in de 13e eeuw alleen nog het Koninkrijk Granada dat in 1492 werd veroverd, waarmee het Iberisch Schiereiland weer geheel in christelijke handen was. Er bestaat ook een Latijns-Amerikaanse Reconquista die zich rond het jaar 1810 afspeelde in Venezuela, Colombia en Mexico.
- Reconquista er en betegnelse på den kristne gjenerobringen av den iberiske halvøy fra maurerne mellom 718 og 1492. I 711 invaderte maurerne den iberiske halvøy og seiret i slaget ved Guadalete. I løpet av fem år hadde de underlagt seg det meste av halvøya, og knust de visigotiske kongedømmene. Gjenerobringen av områdene startet et par år senere, da visigoteren Pelayo seiret over en muslimsk hær ved Covadonga. Den portugisiske reconquista kulminerte i 1250 da Afonso III erobret Algarve. Han styrte dermed over et rike som i stor grad tilsvarer dagens Portugal. I Spania kulminerte prosessen 2. januar 1492, da Ferdinand og Isabella kastet ut den siste mauriske herskeren, Boabdil av Granada og forente det meste av dagens Spania under sitt styre.
- Rekonkwista – walka chrześcijan o wyparcie Maurów z Półwyspu Iberyjskiego, trwająca od VIII do XV wieku. Wypędzanie muzułmanów zostało zapoczątkowane przez pierwszego króla Asturii, don Pelayo, który zbuntowawszy się w 718 przeciwko najeźdźcom, wydał walkę Maurom w górach Asturii. Punktem zwrotnym w historii Hiszpanii jest bitwa pod Covadonga, która miała miejsce w roku 722. Jego synowie oraz dalsi potomkowie kontynuowali te działania, dopóki nie wypędzili wszystkich Arabów. W tym samym czasie we wschodniej części Półwyspu, frankijscy władcy ustanowili Marchię Hiszpańską na terenie dzisiejszych Pirenejów oraz Katalonii, podbijając Gironę w 785 oraz Barcelonę w 801. Była to strefa oddzielająca posiadłości chrześcijańskie od terenów zajętych przez muzułmanów. Rekonkwista nie była jednak zawsze procesem jednoczącym chrześcijańskich władców do walki z muzułmanami, a państwa chrześcijańskie zajmujące tereny północnej Hiszpanii walczyły często ze sobą. Królestwo Asturii zostało uformowane pomiędzy łańcuchami górskimi północno-zachodniej Hiszpanii, a za swoją stolicę obrało Oviedo. Baskowie z Nawarry zajmowali tereny pirenejskie oraz doliny w obrębie Las Navas de Tolosa. Militarne osłabienie Umajjadów w Hiszpanii zapoczątkowało proces tworzenia się Królestwa Leónu, które pełnię niepodległości zdobyło w końcu w 913. Sancho III z Nawarry, wyróżniający się przywódca wojskowy, obsadził swojego syna Ferdynanda na tronie kastylijskim w 1028, przesuwając działania militarne jeszcze dalej na południe. Ferdynand był roztropnym oraz pobożnym monarchą, który zjednoczył Nawarrę, Galicię, Asturię oraz León. Jako że primogenitura salicka nie była wówczas znana w Hiszpanii, po jego śmierci w 1065 ziemie zostały rozdzielone pomiędzy synów - Alfonsa VI, Sancha II oraz Garcíę z Galicji. Alfons próbował zagarnąć ziemie Sancha, jednak ten, widocznie wdając się w ojca, będącego nieprzeciętnym dowódcą, pokonał go oraz zesłał na wygnanie. García nigdy nie rządził, a swoje krótkie życie spędził w więzieniu. Śmierć Sancha II w 1072 oznaczała powrót do władzy Alfonsa VI, przejmującego wszystkie domeny Ferdynanda I. Alfons był uzdolnionym dowódcą i wiele dokonał w celu powiększenia swoich ziem. Jego kraj stał się wówczas jedną z najbardziej liczących się w Europie monarchii, a jego tolerancja wobec muzułmanów była jak na tamte czasy wyjątkowo duża. W czasie jego rządów Cyd, jedenastowieczny bohater hiszpańskiej powieści epickiej, został wygnany z rodzinnych ziem oraz znalazł schronienie u muzułmańskich królów Saragossy. Po rozpadzie Kalifatu Kordowy, Al-Andalus rozpadł się na małe, walczące ze sobą państwa, co w ogromnym stopniu ułatwiło Alfonsowi ekspansję w kierunku południowym. Dotarł aż do Toledo w roku 1085, ale jego rozwój został zahamowany przez inwazję Almorawidów. Po śmierci Alfonsa VII León i Kastylia ponownie się rozdzieliły, jednak nie na długo - syn Alfonsa IX, Ferdynand III Święty zjednoczył dwa kraje obejmując tron w 1230. Fernando, zwany Świętym, przez całe swoje życie walczył z Maurami na południu. Rekonkwista Hiszpanii została w XIII wieku obwołana krucjatą, jednak po ostatecznym podbiciu ziem Grenady, walczący opuścili szeregi armii. Rządy Ferdynanda oznaczały początek umocnienia się roli Hiszpanii na europejskiej scenie politycznej, kończąc dyplomatyczną izolację, wywołaną tarciami jego ojca z Papieżem. Wtedy to został zbudowany Uniwersytet Salamanki, jeden z najstarszych uniwersytetów Europy, którego celem było nauczanie praw rządzących ekonomią w duchu chrześcijańskim. Potomek Ferdynanda, Alfons X - zwany Mądrym - przyczynił się do wypromowania myśli klasycznej mauryjskich bibliotek i szkół. Następni monarchowie, związani sojuszem z Królestwem Aragonii, odsuwali muzułmanów dalej na południe, w końcu podbijając Gibraltar w 1309. Despotyczne i krwawe rządy Piotra Okrutnego zakończyły się odsunięciem go od władzy, a prowadzone przez niego wojny z Aragonią spowodowały osłabienie Kastylii. Momentem, który wskrzesił ruch jednoczący hiszpańskich chrześcijan, został nazwany okresem Katolickich Monarchów. Byli nimi Ferdynand II Katolicki oraz Izabela I Katolicka, którzy swoim małżeństwem ostatecznie zjednoczyli Hiszpanię jako królestwo. W czasie ich wspólnych rządów, wiele zamków szlachty zostało zburzonych oraz został opracowany publiczny system podatkowy. Ferdynand i Izabela opierali proces unifikacyjny na aspektach religijnych, politycznych oraz ekonomicznych. Właśnie wtedy muzułmanie zostali ostatecznie wygnani, Aragonia stała się monopolistą na Morzu Śródziemnym, a Kastylia konkurowała z Portugalią o dominację na Oceanie Atlantyckim. Większość Muzułmanów i Żydów została zmuszona do opuszczenia Hiszpanii lub nawrócenia na chrześcijaństwo. W związku z tym Maurowie, Żydzi oraz Gitanowie z Granady oraz okolicznych wiosek rozpoczęli masowe migracje na tereny górskie lub do Afryki północnej. W 1500 Cisneros powiedział: "Nikt z miasta nie jest chrześcijaninem, a wszystkie meczety są teraz kościołami". Najdłużej niezależność zachowywała społeczność muzułmańska w Granadzie ze względu na jej dużą liczebność. W 1496, gdy zwierzchnikiem kościoła był w Granadzie arcybiskup Hernando de Talavera, społeczność muzułmańska musiała przyjąć chrześcijaństwo. Wygnania były najbardziej dotkliwe w rejonie Aragonii i Walencji, co spowodowało m. in. powstanie w 1568. Dzięki polityce sojuszy z europejskimi potęgami oraz podbojami Ameryki Południowej i Indii Zachodnich, Hiszpania rozpoczęła powolne budowanie swojego imperium. Traktat z Tordesillas, wynegocjowany pomiędzy papieżem Aleksandrem VI a Portugalią i Hiszpanią, podzielił świat na dwie strefy wpływów. Ogromne ilości złota z kopalni Nowego Świata trafiały do hiszpańskiego skarbca, co powodowało jednak wzrost inflacji oraz podminowało pozycję waluty. Ponadto, Hiszpania była zależna od swoich kolonii, a kiedy Elżbieta I rozpoczęła masowe napady na hiszpańskie statki, kraj Iberów cierpiał niewyobrażalne straty. Te przyczyny, oraz wygnanie ważnej ekonomicznie klasy Żydów i Maurów wywołały upadek ekonomii oraz zakończyły złoty wiek Hiszpanii.
- A Reconquista (também referenciada como Conquista cristã) é a designação historiográfica para o movimento cristão com início no século VIII que visava à recuperação dos Visigodos cristãos das terras perdidas para os árabes durante a invasão da Península Ibérica. Os muçulmanos não conseguiram ocupar a região montanhosa das Astúrias, onde resistiram muitos refugiados; aí surgiria Pelágio (ou Pelaio) que se pôs à frente dos refugiados, iniciando imediatamente um movimento para reconquistar o território perdido. A guerra tinha um objectivo: reapoderarem-se das terras e de tudo o que nelas existia. A ocupação das terras conquistadas fazia-se com um cerimonial: cum cornu et albende de rege, isto é, com o toque das trombetas e a bandeira desfraldada. A ideia de «cruzada» só veio a surgir na época das Cruzadas (1096). A reconquista de todo o território peninsular vai durar cerca de oito séculos, só ficando concluída em 1492 com a reconquista do reino muçulmano de Granada pelos Reis Católicos. Em Portugal, a reconquista terminou com a conquista definitiva de Silves pelas forças de D. Afonso III, em 1253. Mais tarde, a expansão marítima portuguesa, precedida pela conquista das praças africanas foi considerada, em parte, como uma continuação da Reconquista.
- Fişier:Escenas de la Reconquista por las Ordenes Militares. Spanish Reconquest . Monasterio de Ucles. Cuenca . España.. jpg Reconquista Reconquista a fost procesul prin care regatele creştine din nordul Hispaniei au recucerit peninsula Iberică de la musulmani şi mauri. Recucerirea a durat timp de aproape 800 de ani. Cucerirea Hispaniei de către Umayyazi de la vizigoţi a avut loc la începutul secolului al VIII-lea şi se consideră de obicei că Reconquista a început aproape imediat, în 722, odată cu bătălia de la Covadonga, şi s-a încheiat în 1492, prin cucerirea Granadei. În 1236 ultima fortăreaţă musulmană din Granada a fost cucerită de Ferdinand al III-lea de Castilia, după care Granada a devenit stat vasal al regatului creştin pentru următorii 250 de ani. La 2 ianuarie 1492, ultimul conducător musulman din regiune, Abu 'abd Allah Muhammad XII (sau Boabdil din Granada), s-a predat lui Ferdinand al II-lea de Aragon şi reginei Isabela a Castiliei ("Regii Catolici"). Prin aceasta s-a ajuns la crearea statului Romano-Catolic unit care a cuprins aproape tot teritoriul Spaniei de astăzi. Regatul Navarei a rămas separat până în 1512. Reconquista Portugaliei a culminat în 1249 cu eliberarea regiunii Algarve de către regele Afonso al III-lea al Portugaliei.
- Файл:Spanish reconquista. gif Реконкиста и основания Португалии и Испании 790—1300 г. Реконки́ста — процесс отвоевания христианами земель на Пиренейском полуострове, занятых мавританскими королевствами, а также, в широком понимании, последующее преследование и принудительное крещение мусульман и иудеев. Крещёных мавров называли «мориски», а крещёных иудеев — «марраны». Функция принуждения к крещению и слежение за тем, чтобы новообращённые христиане не исповедовали свои прежние культы, была возложена на инквизицию. Крещёные мориски и марраны (если они в дальнейшем не были сожжены по обвинению в возврате к прежней вере) в Испании растворились бесследно. В Португалии же потомки крещёных евреев, являясь католиками, тем не менее сохраняют своё самосознание. В настоящее время это, главным образом, люди, принадлежащие к состоятельным слоям населения, проживающие в районе города Порту. Их можно отличить от остального населения Португалии по характерным фамилиям.
- Reconquista var de kristna härskarnas militära erövring av Iberiska halvön från morerna 718-1492. Den muslimska invasionen 711 började med slaget vid Guadalete och inom fem år hade morerna erövrat nästan hela halvön och gjort slut på det visigotiska kungadömena. 718 inleddes återerövringen då den visigotiske kungen Pelayo besegrade den muslimska armén vid Alcama. Den portugisiska reconquistan slutade 1250 då Algarve intogs av Alfons III och Portugal i princip fick sina nuvarande gränser. I det som kom att bli Spanien dröjde det till 2 januari 1492 innan Ferdinand och Isabella, Los Reyes Catolicos, kunde slänga ut Boabdil, den siste moriske härskaren, från Granada och förena större delen av halvön under sina spiror (det dröjde ända till 1512 innan Navarra blev en del av Spanien).
- İspanya tarihi Dosya:Alhambra-petit. jpg Antik Çağlar İberler Hispania Orta Çağ Vizigotlar Galiçya Süeb Krallığı Bizans İspanyası Endülüs Emeviler • Tavaif-ül Mülk • Murabıtlar Muvahhidler• Gırnata Emirliği Reconquista Kastilya • Aragon • Leon İmparatorluk Dosya:Flag of New Spain. svg İspanyol İmparatorluğu Engizisyon Elhamra KararnamesiCoğrafi keşifler Dosya:Banner of the Holy Roman Emperor (after 1400). svg Habsburglu İspanya Aydınlanma çağı İspanyası 19. Yüzyıl Yarımada Savaşı Birinci İspanya Cumhuriyeti İspanya Restorasyon dönemi 20. Yüzyıl İkinci İspanya Cumhuriyeti İspanya İç Savaşı Franco döneminde İspanya İspanya'nın demokrasiye dönüşü Yakın İspanya tarihi Özel konular İspanya'nın ekonomik tarihi İspanya'nın askeri tarihi İspanya'nın sosyal tarihi Bu kutu: gör • tartışma • değiştir Reconquista Endülüs döneminde İber Yarımadasındaki Hristiyanların, Müslümanların yarımadadaki varlıklarını ortadan kaldırma amaç ve çabalarına verilen addır. 1492 yılında son Endülüs devletinin yıkılmasıyla başarıya ulaşan Reconquista İspanyolca "Yeniden fetih" anlamına gelir.
- Реконкіста — відвоювання християнами (іспанцями, каталонцями, арагонцями, португальцями) захопленої маврами території Піренейського півострова. Від ісп. Reconquista, reconquistar — відвойовувати.
- 收复失地运动（西班牙語、葡萄牙語：Reconquista）是718至1492年間，位於西歐伊比利亚半岛北部的基督教各國逐渐战胜南部穆斯林摩尔人政权的運動。史學家以718年，倭馬亞阿拉伯征服西哥特王國，以及阿斯圖里亞斯王國建國為收复失地运动的開端，以1492年格拉纳达的陷落為終。这个事件的西班牙語和葡萄牙語名称「Reconquista」一詞有「重新征服」的意思。
|
![[RDF Data]](/statics/sw-cube.png)
