| dbpedia-owl:abstract
|
- Ragtime (rag „zerrissen, synkopiert“, time „Zeit“) ist ein in den USA entstandener Vorläufer des Jazz, der seine Blütezeit zwischen 1899 und 1914 hatte. Er gilt als „Amerikas klassische Musik“ und wird heute im Wesentlichen als Klavierstil wahrgenommen, wurde aber zunächst auch auf anderen Instrumenten (insbesondere auf dem Banjo) und von größeren Ensembles gespielt. Die übliche etymologische Deutung leitet den Namen Ragtime aus ragged time („zerrissene Zeit“) ab, was sich auf die synkopierte Melodieführung und ihren Kontrast zum starren Rhythmus der Begleitung bezieht. Eine andere Deutung legt ein Hinweis im Musical Record von 1899 nahe, in dem es heißt: „The negroes call their clog-dancing ’ragging’ and the dance a ’rag’. “ Während um 1900 mit Ragtime verschiedene Sparten des afro-amerikanischen Musik-Entertainments bezeichnet wurden und selbst John Philip Sousa orchestrierte Ragtimes in sein Repertoire übernahm und Bluesmusiker wie Blind Blake und Blind Boy Fuller den Ragtime auch auf die Gitarre übertrugen, versteht man heute darunter zumeist den auf dem Klavier gespielten „City-Ragtime“.
- Ragtime (alternately spelled rag-time) is an original musical genre which enjoyed its peak popularity between 1897 and 1918. Its main characteristic trait is its syncopated, or "ragged," rhythm. It began as dance music in the red-light districts of American cities such as St. Louis and New Orleans years before being published as popular sheet music for piano. It was a modification of the march made popular by John Philip Sousa, with additional polyrhythms coming from African music. The ragtime composer Scott Joplin became famous through the publication in 1899 of the "Maple Leaf Rag" and a string of ragtime hits that followed, although he was later forgotten by all but a small, dedicated community of ragtime aficionados until the major ragtime revival in the early 1970s. For at least 12 years after its publication, the "Maple Leaf Rag" heavily influenced subsequent ragtime composers with its melody lines, harmonic progressions or metric patterns. Ragtime fell out of favor as jazz claimed the public's imagination after 1917, but there have been numerous revivals since as the music has been re-discovered. First in the early 1940s many jazz bands began to include ragtime in their repertoire and put out ragtime recordings on 78 rpm records. A more significant revival occurred in the 1950s as a wider variety of ragtime styles of the past were made available on records, and new rags were composed, published, and recorded. In 1971 Joshua Rifkin brought out a compilation of Scott Joplin's work which was nominated for a Grammy Award, and in 1973, the motion picture The Sting brought ragtime to a wide audience with its soundtrack of Joplin tunes. Subsequently, the film's rendering of Joplin's 1902 rag "The Entertainer" was a Top 5 hit in 1974. Ragtime (with Joplin's work in the forefront) has been cited as an American equivalent of minuets by Mozart, mazurkas by Chopin, or waltzes by Brahms. Ragtime influenced classical composers including Erik Satie, Claude Debussy and Igor Stravinsky.
- Ragtime (Ragged-time, tiempo rasgado), abreviado en ocasiones como rag, es un género musical estadounidense que se popularizó a finales del siglo XIX derivado de la marcha, caracterizado por una melodía sincopada y un ritmo acentuado en los tiempos impares (primer y tercero). Entre sus raíces aparecen elementos de marcha en el estilo de John Philip Sousa y de ritmos provenientes de la música africana. El ragtime es una de las primeras formas musicales verdaderamente estadounidenses y una de las influencias en el desarrollo del jazz. Su principal compositor fue Scott Joplin, quien saltó a la fama tras la publicación en 1899 del Maple Leaf Rag, el cual, junto con otros éxitos posteriores, contribuyó a definir la forma conocida como ragtime clásico, con una armonía, estructura y métrica particular, en contraste con las formas más primitivas de ragtime caracterizadas por una mayor flexibilidad.
- Ragtime on afroamerikkalaisen musiikin tyylilaji, joka syntyi 1890-luvulla. Sitä soitetaan pääasiassa pianolla, mutta joskus käytetään muitakin soittimia. Ragtimen kulta-aikana 1900-luvun alussa sitä soitettiin myös taustamusiikkina automaattipianoilla, jotka lukivat kappaleet reikänauhoilta. Kuuluisin ragtime-säveltäjä on Scott Joplin, joka sävelsi 1800- ja 1900-lukujen vaihteessa lukuisia tunnettuja kappaleita, kuten "The Entertainer", "Maple Leaf Rag" ja "Easy Winners". Blind Blake oli ragtime-kitaransoittotyylin tunnetuimpia edustajia. Ragtime yhdistetään usein 1900-luvun alun kapakkaympäristöön, mihin on vaikuttanut ragtimen käyttö useissa suosituissa elokuvissa, kuten Puhalluksessa. Sen tunnuskappale oli juuri Joplinin "The Entertainer". Ragtime kuulostaa nopeatempoiselta marssimusiikilta, jossa on kulmikkaat, hieman jazzmaiset melodiat ja synkooppien täyttämä jäntevä rytmi. Pianistin vasen käsi hyppii jatkuvasti vuorotellen matalista koskettimista otetun bassoäänen ja koskettimiston keskikohdilta otetun soinnun välillä. Bassoäänen pituutta jatketaan pitämällä pohjassa pianon kaikupedaalia. Ragtime liitetään joskus jazz-musiikkiin, vaikka ajallisesti se oli sitä varhaisempi ilmiö. Toiset, kuten Scott Joplin aikanaan, katsovat sen muistuttavan enemmän taidemusiikkia. Tätä perustellaan esimerkiksi sillä, että ragtime-kappaleet julkaistiin nimenomaan nuotteina eikä vielä äänitteinä.
- Il ragtime (talvolta scritto rag-time) è un genere musicale, nato come musica da ballo nei quartieri a luci rosse di alcune città statunitensi. Raggiunse la massima notorietà tra la fine del XIX secolo e i primi anni venti del XX. Suonata prevalentemente al piano, talvolta accompagnato da orchestra, era caratterizzata da un ritmo binario sincopato, che ha contribuito alla formazione del jazz. La parola ragtime, in inglese, significa "tempo stracciato", "a brandelli".
- ラグタイム(ragtime)は、19世紀末から20世紀初頭にかけ、アメリカで流行した音楽のジャンル。 19世紀、ミズーリ地方の黒人ミュージシャンが黒人音楽（ブルース）を基本に独自の演奏法を編み出し、これが従来のクラシック音楽のリズムとは違う「遅い」リズムと思われたことから「ragged-time」略して「ragtime」と呼ばれるようになった。Template:要出典 リズム的特長としては「シンコペーション」と呼ばれるリズム構成が主体で、これは拍の弱部を強調する事によって、従来のクラシック音楽とは異なる印象を与えることができる。音階的には音階が上がるとき（アップビート）よりも下がるとき（ダウンビート）のときに拍が強調され、これは「裏拍の強調」とも呼ばれ、聴く者に意外感を与える効果を持つ。また「シンコペーション」の別定義では「中間音の省略」といった記述もあり、これは小節の間、もしくはその終わり、あるいは小節から小節へ移るとき、休止符を置く、または音符そのものを省いてしまうことにより、リズムにスピード感が増し、それが結果的に曲そのもののスピード感を増すことにもつながる。この「裏拍の強調」はその後の「ジャズ」にも受け継がれ、今日のロックやポップスなどのポピュラーソングの基本として、その手法は健在である。また、そのスピード感の強調はヨーロッパへ輸出され、いわゆる「ユーロビート」の源流となったことはよく知られている。 ラグタイムは20世紀初頭のアメリカで流行し、このリズムを用いた楽曲が「ポピュラーソング」として第一次世界大戦後まで好んで歌われた。当時、ロシア革命や第一次世界大戦後の動乱でヨーロッパを追われた著名作曲家たちも新大陸でこのリズムに出会いルビンシュタインなどがラグタイムの作曲を試みたりしている。ラグタイムは歌曲が中心であったことから、当時、短時間しか録音できなかったレコードやピアノロール、短時間しか再生できなかった自動ピアノなどに取り入れられ、アメリカの20世紀文明とともに急速に広まった。このラグタイムに影響を受けたのがジョージ・ガーシュインであり、彼はラグタイム風の楽曲「スワニー」を作曲し一躍スターダムにのし上がることになる。 自由な演奏を彷彿とさせる曲が多いが、クラシック音楽と同様に即興性はほとんど無く、キッチリと作曲されていて演奏も楽譜どおり正確に行われることが多い。
- Ragtime is een laatnegentiende-eeuwse Amerikaanse muziekvorm, die gekenmerkt wordt door syncopische melodie en begeleiding. Ragtime is één van de muzikale bronnen van de jazz. Ragtime mag zelf echter niet als jazz beschouwd worden. Het ging aan de jazz vooraf. Wel zijn rags veelvuldig in door orkesten van oude stijl jazz gespeeld. Ook in de jazzrevivalperiode in de vijftiger jaren uit de twintigste eeuw was de muziek uit de Ragtime periode vaak te horen, bewerkt voor dixielandorkest. In Europa heeft met name de Engelsman Chris Barber zich sterk ingezet voor de Ragtime, door het met zijn dixielandorkest regelmatig ten gehore brengen van muziek uit de Ragtime periode. Ragtime is oorspronkelijk uitsluitend gemaakt voor piano. Ragtime staat in tweekwartsmaat. Later zijn ook wel bewerkingen voor blaasorkest gemaakt, ook nog voordat de jazz in ontwikkeling kwam. De beroemdste ragtime-componisten waren Scott Joplin, James Scott en Joseph Lamb. De nu wereldwijd bekendste compositie is de Maple Leaf Rag. In Nederland is de rag The Entertainer het bekendst geworden, door de film The Sting.
- For den am. filmen fra 1981, se Ragtime (film) Ragtime er en musikksjanger, som regel for piano, som var spesielt populær mellom 1900 og 1918. Det er en danseform i 2/4 og 4/4 takt. En av ragtimens opprinnelser er marsjen. De tre største ragtimekomponistene var Joseph Lamb, James Scott og Scott Joplin, sistnevnte er vel mest kjent. Ragtimens historie begynner med Scott Joplin. Joplin, også kjent som ”The King of Ragtime” var den første til å spille på de foniske lydene som hele verden falt sånn for ved hundreårs skiftet. Den første ragtimesangen noensinne publisert er ”You’ve Been a Good Old Wagon” av Ben Harney, i 1885. Ben Harney var mannen som, et år senere, førte ragtime til populariteten i New York City. Den første instrumentale ragtimen var William Krell’s ” Mississippi Rag” i januar 1897. Det var ikke før i slutten av 1897 at instrumental ragtime gjorde sin vei til utgivernes presser med Tom Turpin’s ”Harlem Rag”. Etter å allerede ha publisert marsj- og valssanger, publiserte Scott Joplin endelig ”Original Rags” i 1899. De musikalske røttene til ragtime er bundet til plantasjelivet. En populær form av underholdningen var ”Cakewalk”. Par i stilige dresser vil opptre, og det beste paret ville ”Ta kaka”. ”Cakewalk” gjorde til slutt sin vei til Vaudeville, til og med til Europa. Ragtime var spesielt populært rundt 1900-1918. Ragtime er en danseform med 2/4 og 4/4 takt. Ragtime oppstod fra marsjsanger. Ragtime spilles som oftest på piano. Den mest kjente ragtimekomponisten er Scott Joplin. De tre største ragtimekomponistene var Scott Joplin, Joseph Lamb og James Scott. Scott Joplin ble født 24. november 1868 og døde 1. april 1917. Scott Joplin fikk sitt store gjennombrudd med Maple Leaf Rag i 1899.
- Ragtime - forma muzyczna wywodząca się z formy tanecznej. Metrum parzyste 2/4 (z wyjątkami), tempo umiarkowane, rytm złożony i kunsztowny, silnie synkopowany (stąd nazwa pochodząca od angielskich słów ragged time - poszarpane metrum), z jednostajnym, zazwyczaj ósemkowym akompaniamentem w partii basowej. Ragtime do poziomu sztuki wyniósł afroamerykański pianista Scott Joplin. Ragtime standardowo był grany na solowym instrumencie klawiszowym i z tymi instrumentami najczęściej jest utożsamiany, jednak Big Bandy w takich ośrodkach jak Nowy Orlean i Nowy Jork, powstały właśnie na tej formie muzycznej.
- Ragtime (também ragged-time) é um gênero musical norte-americano que teve seu pico de popularidade entre os anos 1897 e 1918. Tal gênero tem tido vários períodos de renascimento, ainda hoje são produzidas composições. O ritmo foi o primeiro gênero musical autentico norte-americano, superando o jazz. Começou como música de dança com cunho mais popular, anos antes de ser publicado como partitura popular para piano. Sendo *uma modificação da marcha foi primeiramente escrita na tempos 2/4 ou 4/4 com uma predominância da left hand pattern de notas graves em batidas com tempos diferentes e acordes em números de batidas pares, acompanhando uma melodia sincopada na mão direita. Uma composição nesse estilo é chamada de "rag". Uma rag escrita em 3/4 é uma "valsa ragtime". Ragtime não é um "tempo" (métrica no mesmo sentido que a métrica marcial é 2/4 e a valsa com métrica 3/4). No entanto, é um gênero musical que usa um efeito que pode ser aplicado à qualquer métrica. A característica que define a música ragtime é um tipo específico de sincopação na qual os acentos melódicos ocorrem entre as batidas métricas. Isso resulta em uma melodia que parece evitar algumas batidas na métrica do acompanhamento, através da ênfase de notas que tanto antecipam ou seguem a batida. A última e (intencional) efeito no ouvinte é de fato acentuar a batida, sendo assim induzindo o ouvinte a vibrar com a música. Scott Joplin, o compositor/pianista conhecido como o "Rei do Ragtime", chamou o efeito de "estranho e intoxicante". Ele também usou o termo "swing" quando descrevia a maneira de tocar ragtime: "Toque devagar até você pegar o swing...". O nome swing posteriormente veio a ser utilizado a um gênero mais antigo de jazz que se desenvolveu a partir do ragtime. Converter uma peça musical qualquer em uma ragtime através da mudança da métrica da melodia é algo conhecido como "aplicar o rag" a uma música. Músicas originais de ragtime usualmente contêm vários temas distintos, 4 é o número mais comum. De acordo com o New Grove Dictionary of jazz essa forma musical foi originalmente chamada "ragged time" que por elisão se tornou "ragtime".
- Рэ́гта́йм — жанр американской музыки, особенно популярный с 1900 по 1918 год. Это танцевальная форма, имеющая размер 2/4 или 4/4, в которой бас звучит на нечётных, а аккорды — на чётных долях такта, что придаёт звучанию типичный «маршевый» ритм; мелодическая линия сильно синкопированная. Многие рэгтаймовые композиции состоят из четырёх различных музыкальных тем. Рэгтайм считается одним из предшественников джаза. Джаз унаследовал от рэгтайма ритмическую остроту, создаваемую несовпадением ритмически свободной, как бы «разорванной» мелодии. Некоторое время после Первой мировой войны рэгтайм вновь был моден как салонный танец. От него произошли и другие танцы, в том числе и фокстрот. Своеобразие ритма этой формы очень широко используется в профессиональной музыке — сочинения Антонина Дворжака на американскую тему (симфония «Из Нового Света» и струнный «Американский квартет»), а также «Рэгтайм» (1918) Игоря Стравинского для одиннадцати инструментов. Происхождение слова «рэгтайм» до сих пор неясно. Возможно, оно происходит от англ. ragged time («разорванное время», то есть синкопированный ритм).
- Ragtime är en musikgenre som uppstod i USA i slutet på 1800-talet och hade sin storhetstid mellan 1897 och 1918. En rag är ett starkt synkoperat musikstycke, vanligen i 2/4-takt och kan vara rent instrumental- vanligen för piano eller orkester - eller ha formen av en sång med ackompanjemang. Bland kända ragtimekompositörer av instrumentalstycken märks Scott Joplin, James Scott, Joseph Lamb, Tom Turpin, Percy Wenrich, George Botsford, Charles L. Johnson, Henry Lodge, Charles Hunter, Arthur Marshall, Luckey Roberts och J. Russel Robinson, Joplins ”Maple Leaf Rag” komponerades redan 1899 och blev stilbildande för senare kompositörer. Dåtidens ragtimeorkestrar bestod normalt av flöjt/piccolaflöjt, en eller två klarinetter, en eller två kornetter, trombone, trummor, piano, två violiner, viola, cello och kontrabas. Orkesterarrangemangen gjordes oftast av andra än kompositören och de mest kända arrangörerna av ragtimemusik var J. Bodewalt Lampe, Harry L. Alford och William Schulz. Mest framgångsrika som kompositörer av ragtimesånger var Irving Berlin och Percy Wenrich. Ragtimepianostilen transformerades från 1914 successivt till s.k. stridepiano genom pianister som James P. Johnson, Jelly Roll Morton och Fats Waller samtidigt som ragtimeorkestermusiken transformerades till jazz. Skillnaden mellan ragtime och tidig jazz bestod främst i att ragtime spelades som den var skriven medan jazz i allt högre utsträckning bestod av improviserade partier. Ragtime har aldrig helt tappat sin popularitet och även i dag spelas de gamla klassikerna och skrivs det ny ragtimemusik.
- Le ragtime est un genre musical d'origine américaine, extrêmement populaire entre la dernière décennie du Modèle:S et le milieu des années 1920. On trouve dans le cake-walk et les musiques de salon une forme primitive de ragtime, mais on situe généralement l'émergence du ragtime classique en 1897, année où furent publiées plusieurs compositions importantes de ragtime (communément appelées rags). Le plus célèbre compositeur de ragtime est Scott Joplin (1867-1917). Le ragtime est généralement considéré comme l'un des principaux précurseurs du jazz. À partir des années 1920, le jazz a rapidement supplanté le ragtime, même si celui-ci a pu continuer à se développer au travers de dérivés tels que le novelty piano. Le ragtime a par la suite connu un regain d'intérêt dans les années 1950 et les années 1970. Le ragtime est principalement associé au piano, mais est aussi joué avec d'autres instruments, tels que la guitare ou le banjo, et peut être interprété avec une formation de type fanfare.
|
| rdfs:comment
|
- Il ragtime (talvolta scritto rag-time) è un genere musicale, nato come musica da ballo nei quartieri a luci rosse di alcune città statunitensi. Raggiunse la massima notorietà tra la fine del XIX secolo e i primi anni venti del XX. Suonata prevalentemente al piano, talvolta accompagnato da orchestra, era caratterizzata da un ritmo binario sincopato, che ha contribuito alla formazione del jazz. La parola ragtime, in inglese, significa "tempo stracciato", "a brandelli".
- ラグタイム(ragtime)は、19世紀末から20世紀初頭にかけ、アメリカで流行した音楽のジャンル。 19世紀、ミズーリ地方の黒人ミュージシャンが黒人音楽（ブルース）を基本に独自の演奏法を編み出し、これが従来のクラシック音楽のリズムとは違う「遅い」リズムと思われたことから「ragged-time」略して「ragtime」と呼ばれるようになった。Template:要出典 リズム的特長としては「シンコペーション」と呼ばれるリズム構成が主体で、これは拍の弱部を強調する事によって、従来のクラシック音楽とは異なる印象を与えることができる。音階的には音階が上がるとき（アップビート）よりも下がるとき（ダウンビート）のときに拍が強調され、これは「裏拍の強調」とも呼ばれ、聴く者に意外感を与える効果を持つ。また「シンコペーション」の別定義では「中間音の省略」といった記述もあり、これは小節の間、もしくはその終わり、あるいは小節から小節へ移るとき、休止符を置く、または音符そのものを省いてしまうことにより、リズムにスピード感が増し、それが結果的に曲そのもののスピード感を増すことにもつながる。この「裏拍の強調」はその後の「ジャズ」にも受け継がれ、今日のロックやポップスなどのポピュラーソングの基本として、その手法は健在である。また、そのスピード感の強調はヨーロッパへ輸出され、いわゆる「ユーロビート」の源流となったことはよく知られている。 ラグタイムは20世紀初頭のアメリカで流行し、このリズムを用いた楽曲が「ポピュラーソング」として第一次世界大戦後まで好んで歌われた。当時、ロシア革命や第一次世界大戦後の動乱でヨーロッパを追われた著名作曲家たちも新大陸でこのリズムに出会いルビンシュタインなどがラグタイムの作曲を試みたりしている。ラグタイムは歌曲が中心であったことから、当時、短時間しか録音できなかったレコードやピアノロール、短時間しか再生できなかった自動ピアノなどに取り入れられ、アメリカの20世紀文明とともに急速に広まった。このラグタイムに影響を受けたのがジョージ・ガーシュインであり、彼はラグタイム風の楽曲「スワニー」を作曲し一躍スターダムにのし上がることになる。 自由な演奏を彷彿とさせる曲が多いが、クラシック音楽と同様に即興性はほとんど無く、キッチリと作曲されていて演奏も楽譜どおり正確に行われることが多い。
- Ragtime (rag „zerrissen, synkopiert“, time „Zeit“) ist ein in den USA entstandener Vorläufer des Jazz, der seine Blütezeit zwischen 1899 und 1914 hatte. Er gilt als „Amerikas klassische Musik“ und wird heute im Wesentlichen als Klavierstil wahrgenommen, wurde aber zunächst auch auf anderen Instrumenten (insbesondere auf dem Banjo) und von größeren Ensembles gespielt.
- Ragtime (alternately spelled rag-time) is an original musical genre which enjoyed its peak popularity between 1897 and 1918. Its main characteristic trait is its syncopated, or "ragged," rhythm. It began as dance music in the red-light districts of American cities such as St. Louis and New Orleans years before being published as popular sheet music for piano. It was a modification of the march made popular by John Philip Sousa, with additional polyrhythms coming from African music.
- Ragtime (Ragged-time, tiempo rasgado), abreviado en ocasiones como rag, es un género musical estadounidense que se popularizó a finales del siglo XIX derivado de la marcha, caracterizado por una melodía sincopada y un ritmo acentuado en los tiempos impares (primer y tercero). Entre sus raíces aparecen elementos de marcha en el estilo de John Philip Sousa y de ritmos provenientes de la música africana.
- Ragtime on afroamerikkalaisen musiikin tyylilaji, joka syntyi 1890-luvulla. Sitä soitetaan pääasiassa pianolla, mutta joskus käytetään muitakin soittimia. Ragtimen kulta-aikana 1900-luvun alussa sitä soitettiin myös taustamusiikkina automaattipianoilla, jotka lukivat kappaleet reikänauhoilta. Kuuluisin ragtime-säveltäjä on Scott Joplin, joka sävelsi 1800- ja 1900-lukujen vaihteessa lukuisia tunnettuja kappaleita, kuten "The Entertainer", "Maple Leaf Rag" ja "Easy Winners".
- Ragtime is een laatnegentiende-eeuwse Amerikaanse muziekvorm, die gekenmerkt wordt door syncopische melodie en begeleiding. Ragtime is één van de muzikale bronnen van de jazz. Ragtime mag zelf echter niet als jazz beschouwd worden. Het ging aan de jazz vooraf. Wel zijn rags veelvuldig in door orkesten van oude stijl jazz gespeeld. Ook in de jazzrevivalperiode in de vijftiger jaren uit de twintigste eeuw was de muziek uit de Ragtime periode vaak te horen, bewerkt voor dixielandorkest.
- Ragtime - forma muzyczna wywodząca się z formy tanecznej. Metrum parzyste 2/4 (z wyjątkami), tempo umiarkowane, rytm złożony i kunsztowny, silnie synkopowany (stąd nazwa pochodząca od angielskich słów ragged time - poszarpane metrum), z jednostajnym, zazwyczaj ósemkowym akompaniamentem w partii basowej. Ragtime do poziomu sztuki wyniósł afroamerykański pianista Scott Joplin.
- For den am. filmen fra 1981, se Ragtime (film) Ragtime er en musikksjanger, som regel for piano, som var spesielt populær mellom 1900 og 1918. Det er en danseform i 2/4 og 4/4 takt. En av ragtimens opprinnelser er marsjen. De tre største ragtimekomponistene var Joseph Lamb, James Scott og Scott Joplin, sistnevnte er vel mest kjent. Ragtimens historie begynner med Scott Joplin.
- Ragtime (também ragged-time) é um gênero musical norte-americano que teve seu pico de popularidade entre os anos 1897 e 1918. Tal gênero tem tido vários períodos de renascimento, ainda hoje são produzidas composições. O ritmo foi o primeiro gênero musical autentico norte-americano, superando o jazz. Começou como música de dança com cunho mais popular, anos antes de ser publicado como partitura popular para piano.
- Рэ́гта́йм — жанр американской музыки, особенно популярный с 1900 по 1918 год. Это танцевальная форма, имеющая размер 2/4 или 4/4, в которой бас звучит на нечётных, а аккорды — на чётных долях такта, что придаёт звучанию типичный «маршевый» ритм; мелодическая линия сильно синкопированная. Многие рэгтаймовые композиции состоят из четырёх различных музыкальных тем. Рэгтайм считается одним из предшественников джаза.
- Ragtime är en musikgenre som uppstod i USA i slutet på 1800-talet och hade sin storhetstid mellan 1897 och 1918. En rag är ett starkt synkoperat musikstycke, vanligen i 2/4-takt och kan vara rent instrumental- vanligen för piano eller orkester - eller ha formen av en sång med ackompanjemang. Bland kända ragtimekompositörer av instrumentalstycken märks Scott Joplin, James Scott, Joseph Lamb, Tom Turpin, Percy Wenrich, George Botsford, Charles L.
- Le ragtime est un genre musical d'origine américaine, extrêmement populaire entre la dernière décennie du Modèle:S et le milieu des années 1920. On trouve dans le cake-walk et les musiques de salon une forme primitive de ragtime, mais on situe généralement l'émergence du ragtime classique en 1897, année où furent publiées plusieurs compositions importantes de ragtime (communément appelées rags). Le plus célèbre compositeur de ragtime est Scott Joplin (1867-1917).
|
